Προθεωρία.
1πώσηται. τὸ γὰρ ἀχαριστεῖν τοῖς φθάσασι καὶ τὴν ἀπὸ τῶν αὖθις ἀκουόντων ἔχει κατάγνωσιν.
καταγνωσθέντος τοῦ Στράτωνος καλεῖ τοῦτον πρὸς τοὺς δικάζοντας καὶ ὑπὲρ αὐτοῦ συνίσταται καὶ πάλιν ἐν τῷ πρὸς Εὐβουλίδην εἰσάγει μετὰ τὴν τοῦ δήμου κρίσιν καὶ κατάγνωσιν οἰκείοις τὸν ἤδη κριθέντα λό- γοις χρώμενον.
ἄπορον. οὔτε γὰρ < παραγραφῇ οὕτε> ἐφέσει ἀγωνίζε- ται, I ἔνα καὶ φῇ ὡς παρὰ δίκην κατέγνωσται, 12 ἀλλ’ ἡμεῖς εἰσάγομεν οἰκείοις τὸν κριθέντα λόγοις χρώμενον οὐ πρῶτοι τοῦτο καὶ μόνοι νομοθετήσαντες, τοῖς δὲ σοφωτέροις τῶν πρὸ ἡμῶν ἀκολουθήσαντες. 20 τὸ δὲ ἀπειροκάλων ὑπομένειν δόξαν φεύγοντες τοσοῦ- 13 14 15 τον περὶ τῆς ποιότητος ἐροῦμεν μόνον. οὐ γὰρ ὧς πρὸς ἀγνοοῦντας ἢ καὶ τοὺς ἄμεινον ἡμῶν εἰδότας οἶ λόγοι γίγνονται, τῶν δὲ ἀπειρότερον ἀκουόντων ἕνεκα.
αἰτῶμεν χαλεπώτερα, ἐσχηματισμένον ἀνάγκη τὸν λό- γον προάγεσθαι, οἶον εἰ προκειμένης ἀτιμίας αἱροίμεθα θάνατον, ὡς ἐπ’ ἐκείνου τοῦ ζητήματος· μετὰ Χαι- ρώνειαν γράφει Δημοσθένην Αἰσχίνης τοῦ λοι- ποῦ μὴ πολιτεύεσθαι. Δημοσθένης ἑαυτῷ τι-
μάται θάνατον. οὐ γὰρ ἔν ἀπόληται, τὴν τελευτὴν αἰτεῖ, ἀλλ’ ἴν’ ἕτερόν τι δ’ ιαπράξηται.
γοντος ποιουμένου τοὺς λόγους. πεπεισμένος δὲ ὑμᾶς εὐγνώμονας ὑπάρχειν ἀκροατὰς ἡγοῦμαι μήτε τῷ τάχει 16 17 18 19 τῶν προοιμίων μήτε τῇ καταστάσει μέμψεσθαι. ποῦ γὰρ ἡμῖν μηκύνειν ταῦτα καιρὸς δευτερολογίας δύνα- μιν τοῦ ζητήματος ἔχοντος καὶ πάντα μετὰ ἀκριβείας τῶν ἀκουόντων εἰδότων;
μετὰ πάθους μὲν τὰ προοίμια, ἐλεεινὴν δὲ τὴν διήγη- σιν καὶ τὰς ἀντιθέσεις, ὡς ἔδει, πεποιήμεθα τὸ πλεῖστον τοῦ πάθους ἐν τοῖς ἐπιλόγοις τηρήσαντες καὶ ὥσπερ ἐν κοινῷ τόπῳ τὸν ἔλεον ἐν τῷ τέλει καταπραττόμενοι καὶ πάντα μετὰ ἀκριβείας διήλθομεν, οἱ σὺν ἐπιστήμη
ἐπαινεῖν μαθόντες οὐκ ἀγνοήσουσιν.
Declamatio 45. Libanius. ed. Richard Foerster. Germany. 2016.
Sponsored by University of Leipzig.
Funding provided by European Social Fund Saxony.