ἐμῶν ἐγράψω ποτέ. οὕτως οὐδὲ κέκριμαι τὸ κατὰ σέ. εἰ δὲ χρὴ καὶ ὑπονοεῖν τὰ ἀφανῆ, σὲ μᾶλλον <ἂν> 1 ᾐτιάσατό τις, ὑπιὼν δὲ τοὺς κατηγορήσοντας, εἰσὶ δὲ οὐ πάντες οὐδὲ πολλοί τινες, ὅσοι τοὺς κινδύνους εὐλαβούμενοι πείθονται, ἀλλ’ ὁπόσοι συνίσασι τὰ πο-
νηρεύματα, καὶ τοὺς ἀνατεινομένους ἰδίᾳ καθυφεῖναι πείθεις. καὶ πανταχῇ ῥᾷον τὸ μὴ κριθῆναι διαπράξα- σθαι τοῦ πορίσασθαι κριθέντα ἄφεσιν, δεινοὶ γὰρ ὑπιδέσθαι τοὺς κατὰ συνθήκας λόγους, κἂν ἐνδεᾶ τὰ τοῦ διώκοντος ᾗ, τὴν τοῦ κατηγόρου τάξιν οἱ δικά-
ζοντες αὐτοὶ λάβοιεν ἂν. καὶ τὸ μηδ’ εἰσελθεῖν ἄν, εἰ 2 3 4 5 παρεῖχον αὑτοὺς φίλους, οὐκ ἐπ’ ἀδήλῳ τῷ μέλλοντι κριθῆναι ἐπραττόμην.
γῶν ἐνθυμήματι· εἰ μὲν εὐπαραγώγους καὶ εὐή- θεις, οὐ θαυμαστὸν εἰ παρὰ τοιούτοις ἐνίκη- σας· εἰ δὲ χαλεποὺς καὶ δυσοργήτους, οὐδ’ ὑπὸ τοιούτων, φησίν, ᾐτιάθην. ἐγὼ δὲ τούτων μὲν οὐδἐ- τερον καθ’ ὑμῶν ὑπολήψομαι, μαινοίμην γὰρ ἄν, ὡς δὲ
τἀληθὲς ἔχει, φράσω.
Declamatio 16. Libanius. ed. Richard Foerster. Germany. 2016.
Sponsored by University of Leipzig.
Funding provided by European Social Fund Saxony.