τῶν δὲ ἐπισταμένων λέγειν ἀπεῖναι πλοῦτον καὶ οὕτω δὴ τοὺς μὲν οὐχ ἅψασθαι τῶν κοινῶν, τοὺς δὲ ἀσθενέστερον. εἰ δέ τις συνήγαγε θεῶν τὴν δύ᾿ ἐκείνων δεινότητα καὶ ἢ τούτοις τὰ χρήματα τῶν εὐπόρων ἢ ἐκείνοις τὴν τούτων ἐδεδώκει δύναμιν, πρὰς μὲν
Φασγάνιον οὐκ ἂν ἁμιλληθεῖεν, φαίην ἄν, θεῖον γάρ τι τό γε ἐκείνου καὶ κρεῖττον ἀνθρωπείας φύσεως, πολλοὺς δ᾿ ἂν τῶν νῦν καλουμένων ῥητόρων μικρὸν κατηνάγκασαν φρονεῖν.
γέας οὐδὲ ἁρπάζουσι τοὺς δικαζομένους οὐδὲ κολα- κεύουσι καπήλους οὐδὲ πέμπουσιν εἰς τοὺς ἀστυγείτο- ἀστυγείτονας ταπεινὰς ἐπιστολὰς οὐδὲ δουλεύουσι τοῖς τῶν \ ἀρχόντων ὑπηρέταις οὐδὲ συντίθενται πρὸς τοὺς 4 κήρυκας ὑπέρ τῶν ἐσομένων κερδῶν οὐδ’ ὠνοῦνται
τὰς εἰσόδους παρά τῶν εἰσαγωγέων. ταυτὶ γάρ ἐστι τῆς νῦν ῥητορικῆς τὸ κράτος, βοῆσαι, ψεύσασθαι, ἐπι- ορκῆσαι, ταράξαι, θόρυβον ἐμβαλεῖν, ὑποσχέσθαι, δοῦ- δοῦναί.
Oratio 62. Libanius. ed. Richard Foerster. Germany. 2016.
Funding provided by European Social Fund Saxony.