μενος· ι | ἐπεὶ δὲ ἐν τῷ τὰ βελτίω περὶ ἐμοῦ λε- 1 χθῆναι τὸ μηδὲν ἐκείνους ἀληθὲς εἰρηκέναι δείκνυται, συγγνοίητ’ ἂν εἰκότως τῷ μὴ δυναμένῳ προδοῦναι τὸν ἔλεγχον. καὶ γὰρ ἄτοπον μᾶλλον δεῖσαι τὸν λέ- γοντα τὴν τῶν ἐπαίνων ἀλήθειαν ἢ τὰς διαβολὰς ἃς
πολὺν ἤδη χρόνον τινὲς καθ’ ἡμῶν πεποίηνται.
συγγενομένων ἐξέλαμψε; τίς δὲ ἐν τάξει τῶν πολιτευομένων; τίς δ’ ἀπὸ θρόνου τοῦ τῶν διδασκάλων; τίς δ’ ἀπὸ τοῦ τῶν ἀρχόντων; καὶ φθάσαντες τοὺς ἐρωτωμένους αὐτοῖς χαρίζονται τὴν ἀπόκρισιν, ὡς οὐδείς.
Oratio 62. Libanius. ed. Richard Foerster. Germany. 2016.
Funding provided by European Social Fund Saxony.