ἀλλὰ καὶ ὧν ἐν ταῖς ἀρχαῖς ἃς ἦρξε κατέγνω θάνατον, δικαίως ἁπάντων κατεγνωκέναι φησίν, ὁ δ’ ἐν τοῖς βωμοῖς συνεχῶς <ὤν>, α ὁ τῶν ἑδῶν ἐξηρτημένος, καὶ τῇ γαστρὶ θεραπεύων τοὺς θεοὺς οὗτος ὃ καὶ 1 2 ἐννοῆσαι δυσσεβές, ἔδρα καὶ ἣν ἔσπειρε <ταύτην α κτεινε>; a καὶ φαρμάκου μὲν ἔργον ὁ θάνατος, ἔλεγχος κειμένης οὐδείς; καίτοι οὐχ εἰς ἐν βασιλείοις ἰατρός, ἀλλ’ 3 ὅτι | πλεῖστοι. ὥσθ’ εἷς μὲν τὸν μισθὸν λαβὼν
ἔκρυπτεν ἂν τὸ ἄγος, οἱ δ’ ἄλλοι πάντες ἂν ἐβόων.
Oratio 37. Libanius. ed. Richard Foerster. Germany. 2014.
Sponsored by University of Leipzig.
Funding provided by European Social Fund Saxony.