οὐ τοίνυν οὐδ’ ὁπόσον μέλλει
1
2
δέξεσθαι πάντας, ἔνι τῷ Πρόκλῳ ποιεῖν, οὐδ’ εἰ πάντα ἀξιοίη δύνασθαι. ἀλλ’ οὐ διὰ τοῦτ’ ἠδίκηται τὸ μὴ θεώμενον | ἔχον εἰπεῖν τοὺς θεωμένους. οὐκοῦν οὐδ’
3
εἰ μὴ τοῦτο θεῷτο, δύναιτ’ ἂν ἐγκαλεῖν. ἦσαν, ὦ Πρόκλε, καὶ πάλαι λίθοι καὶ τό γε ἦν ὄρος τουτὶ τὸ
τεμνόμενον καὶ τεκτόνων τέχναι καὶ χεῖρες ἕτεραι καὶ ἅμαξαι καὶ δοκοὶ καὶ κάλω, ἀλλ’ οὐδεὶς ἦν λογισμὸς ὁ πείσων πλειόνων ποιῆσαι τὴν θέαν.
τεμνόμενον καὶ τεκτόνων τέχναι καὶ χεῖρες ἕτεραι καὶ ἅμαξαι καὶ δοκοὶ καὶ κάλω, ἀλλ’ οὐδεὶς ἦν λογισμὸς ὁ πείσων πλειόνων ποιῆσαι τὴν θέαν.
Oratio 10. Libanius. ed. Richard Foerster. Germany. 2014.
Sponsored by University of Leipzig.
Funding provided by European Social Fund Saxony.