Origenes Commentariorum Series In Evangelium Matthaei (Mt. 22.34-27.63) 59

Vigilate ergo, quia nescitis qna hora dominus vester veniet (24, 42).

Non dantes »somnum « animae nostrae neque »dormitationem palpebris«, ut expectemus vel nostrum vel Β (Matthaei) II, 66, 7 An.: τού- saeculi finem, sive ut de hac vita των οὖν τῶν ἑξῆς οὐχ ὡς περὶ τῆς egrediamur sive ut nobis consummetur καθολικῆς, ὡς δέ περὶ τῆς ἑκάστου
hic mundus. συντελείας μάλιστα ἐκληπτέον τὸν λόγον. quaeret autem aliquis, quomodo praesens iuxta discipulos dominus constitutus ita loquitur, quasi non praesens sed venturus, ad eos dicens: vigilale quia nescitis qua hora dominus vester veniet. et dicet
quidem, qui simplicior est, quoniam de secundo adventu in quo venturus fuerat, hunc dicebat sermonem. alius autem, intelligibilem et futurum οὗτοι γὰρ ἤκουσαν γρηγορεῖν, in sensum discipulorum μακρὰν τὸ καθολικώτερον ἦν, διὰ verbidicebatadventum, quia nondum τὴν ἐσομένην ἐν αὐτοῖς ἐπιδημίαν
erat in sensu eorum quemadmodum τοῦ λόγου, οὔπω ὡς ἔμελλεν ἔσεσθαι erat futurus: quoniam γενομένην ἐν αὐτοῖς. (sicut per hunc locum demonstrat) in vigilantibus operatur diem adventus sui in animam eorum qui
inkiminaritur a lumine vero venientis ad animas ipsorum.

Illud autem scitote, quoniam 877 si sciret paterfamilias qua custodia fur venit, vigilaret utique et non sineret perfodi domum suam. quomodo non sineret ? sine dubio per vigilantiam suam. ideo et vos estote
parati, quia qua custodia non speratis, filius hominis venturus est. sed Matthaeus quidem indefinite, Marcus autem etiam tempora diei tamquam furis venientis definit dicens: »vigilate ergo, quia nescitis ^{1 2} quando dominus domus veniet, sero aut media nocte aut galli cantu aut mane«. paterfamilias autem domus est Β (Matthaei) II. 66, 21 An.: καὶ ὁ sensus hominis, domus autem μέν κύριος ἐλθὼν εἰσέρχεται εἰς
eius anima, fur vero, qui patrefamilias οἰκίαν ψυχὴν οἰκοδεσπότης νοῦ(ς Kl), dormiente subito venit ὁ δέ κλέπτης ἀντικείμενος et perfodit domum, puto quod diabolus est aut omnis sermo contrarius,
secundum quod evangelista lohannes nos docet hoc modo dicens: »amen amen dico vobis. qui non intrat per ianuam in cohortem oviuni sed ascendit aliunde, ille fur est et latro« sicut ergo qui »per intrat in cohortem «, »pastor est ovium«, cui »ostiarius »qui« autem »non intrat per ianuam sed ascendit aliunde, fur est et
«, sic dominus domus fiducialiter »per ianuam« quando vult in eam remunerans vigilantem, fur autem quasi fur non per naturalem introitum intrat in domum ad animam neglegentis, sed (quasi qui iam foderit eani) primum destruens quaedam naturalia διορύσσων τὰς φυσικὰς ἐννοίας τῆς
aedificia animae eius et ψυχῆς, ἃς ᾠκοδόμησεν ὁ λόγος, καἲ naturales intellectus, in eo qui ἀνατρέπων, ἵνα σκυλεύσῃ, τὸν νοῦν. non vigilavit, quos aedificaverat deus verbum. et per ipsam dirutionem ingressus fur diripit eam
exarmans sensum, quando et spolians non vigilantem patremfamilias »spolia eius distribuet«. aliquotiens autem invenit quis furem in ipsa perfossione, et conprehendens eum quasi habens arma sua percutit furem, et perfossorem
sermonem confutans eum interficit eum, quando et interficiens homicida non aestimatur, absque omni dilatione interficiens eum. si autem non apud se, sed apud eum, qui occulta omnia manifesta facit, conprehenderit quis eum. qui furatus fuerit bona eius, et intellexerit ^{3 4} eum et redarguerit eum (id est interfecerit eum), nullam veniam habet mortuo atque manifestato fure: et ipsc enim morietur.

Et vide ne forte tale aliquid significet lex Moysi dicens: »si autem in ipsa perfossione inventus fuerit fur et percussus mortuus
fuerit, non est ei homicidium; quod si ortus fuerit sol super eum, reus est: morietur pro eo« . qui enim priusquam faciat malum, cognoscit malum et confringit in seipso, ipse est qui conprehendit et interficit in eo, dum perfoderetur ab eo. qui autem postquam fecerit malum, quamvis redarguerit eum extra se malum conprehendisse et
extra domum suam interfecisse videtur. nihil ei prodest, reus enim factus est mortis. nam omnem hominem postquam peccaverit reversum in se sensus divinus, qui est in nobis. inluminat quasi lux, ut intellegamus quod gessimus malum ad praeiudicium nostrum, non ad salutem. tamen in textu hoc evangelii in quo loquimur, non in die
fur venit, quando inluminata est a sole iustitiae anima hominis studiosi, sed in nocte et in tempore adhuc malitiae permanentis. in qua cum fuerit aliquis, possi- B(Matthaei) II. 66, 14 An.: καὶ πᾶς bile est, etsi non habuerit virtu- δέ, δν λρηγροῦντα ὁ λόγος εἰ καὶ tem solis, tamen ut inlustretur ex μηδέπω ὡς ἥλιος, ἀλλ᾿ ὡς λύχνος)
aliquo splendore modico verbi φωτίζει, quod est »lucerna« adhuc quidem manens in malis, iam tamen habens propositum meliorum et vigilantiam, ut ne perfodiatur propositum eius ad meliora respiciens. nam. sicut legimus apud Pastorem, vasa plena non cito
quis gustat, nec enim mutantur facile; semiplena auteni, quia facile creduntur mutari, frequenter gustantur.

Et vide si potes ad talem trahere intellectum illud quod alibi scribitur: »sint autem lumbi vestri succincti et lucernae ardentes; et vos similes hominibus expectantibus dominum suum, quando revertatur« ;
quoniam qui nondum est in himine et in die virtutum, praebet autem se iam doctrinae inluminanti animam suam, secundum quod possibile est, in primis succinctus est, et avertens seipsum ab effusione malitiae utitur nondum quidem quasi diei himine claro virtutis, sed lucerna qua possibile est inluminari etiam qui in malitia est. ^{5 6} hic ergo cuius sic hicerna accensa ἐπιτηρεῖν ὀφείλει καὶ τὸν λύχνον est, expectans est dominum suum τοῦ κυρίου deum verbum,

ut revertens veniat ad eum, qui interim habuit in seipso hicernam et
inluminavit totam mentem ipsius, videhcet quasi sol. et unusquisque secundum suum profectum incendit lucernam aut minus aut amphus a lumine scientiae, et oleum ei per meditationem infundit, et in ipsa vigilans adversus peccatricia opera, sperans per abstinentiam huiusmodi et meditationem et dominum suscipere in seipsum. ei tamen,
qui abundantius proficit et posteriora quidem obhviscitur, id est mahtiam, modicum autem eius adhuc habens in se iam ad virtutem propinquat, convenienter dicitur: »nox promovit, dies autem adpropinquavit« . signandum est autem, quoniam dixit: : «dies autem «instat. instat enim perfectis et mullum habentibus in se vestigium noctis;
adpropinquat autem proficienti ad melius et quae diei sunt meditanti et sicut in die honestatem suscipienti, et prope est iam isti, qui talis est ut dicat: »non sumus noctis neque tenebrarum« .