Καὶ βουλομένου τοῦ λόγου ἐπιστρέφειν ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ ἀλογώτερον
καὶ θερμότερον ἐπιπηδᾶν τοῖς κινδύνοις μηδ᾿ ἂν ὑπὲρ τῆς ἀληθείας ὦσιν, ἀλλὰ καταλαμβανομένους μὲν ἵστασθαι, μέλλοντας δὲ ἀναδύεσθαι, διὰ τὸ τῆς ἐκβάσεως ἄδηλον. πρὸς δὲ ἀναγωγήν ῥητέον ὅτι Ἰησοῦς πάλαι μὲν παρρησίᾳ τοῖς Ἰουδαίοις περιεπάτει διὰ τῶν προφητῶν, νῦν νῦν οὐκέτι. οὐ γάρ ἐστιν ἐν αὐτοῖς λόγος θεοῦ, ἀλλ
ἀπῆλθεν ἀπ᾿ αὐτῶν εἰς τὴν ἔρημον, περὶ ἡς λέγεται ὄτι] »πολλὰ πολλὰ τὰ »τέκνα τέκνα τῆς ἐρήμου μᾶλλον ἢ τῆς ἐχούσης τὸν ἄνδρα«· ἐγγὺς Ἐφραίμ, ἥτις ἑρμηνεύεται · αδελφὸς ὢν Μανασσῆ πρεσβυτέρου τοῦ ἀπὸ λήθης< μετὰ γὰρ τὸν >ἀπὸ λήθης< λαὸν ἐθνῶν >καρποφορία<. κἀκεῖ ἔμεινεν μετὰ τῶν μαθητῶν· πάρεστι
τῇ >καρποφορίᾳ<. καὶ ἐπὶ τῇ γενέσει μὲν τοῦ Ἐφραὶμ εἴποι ἂν ὁ αὐτὸν σιτομέτρης ἡμῶν κύριος, ὁ ταπεινώσας ἑαυτὸν καὶ γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου· »Ηὔξησέ με ὁ θεὸς ἐν γῇ τῆς τα- »πεινώσεώς μου«.