Athanasius of Alexandria, De decretis Nicaenae synodi, ed. Gerhard Loeschke, ed. Margret Heinemann, 1

Search the Perseus Catalog for:

[1] Κατὰ Εὐσεβίου καὶ Θεογνίου.

»Κωνσταντῖνος Σεβαστὸς τῇ καθολικῇ ἐκκλησίᾳ Νικομηδέων.

>Τὸν δεσπότην θεὸν δηλαδὴ καὶ σωτῆρα Χριστὸν ἀκριβῶς ἄπαν- >τες ἴστε, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, πατέρα τε καὶ υἱὸν εἶναι. ¹²³ >φημὶ ἄναρχον ἄνευ τέλους γονέα τοῦ αἰῶνος αὐτοῦ, υἱὸν δέ, τοῦτ᾿ >τὴν τοῦ πατρὸς βούλησιν, ἥτις οὔτε δέ ἐνθυμήσεώς τινος οὔτε πρὸς τὴν τῶν ἔργων αὐτοῦ τελεσιουργίαν διά τινος ἐξεζητη- >μένης οὐσίας κατελήφθη. ὃς γὰρ τοῦτο καὶ νοεῖ καὶ νοήσει,
>ἕξει πρὸς ἅπαν τιμωρίας γένος ἀκάματον ὑπομονήν.

[2] ἀλλὰ γὰρ ὁ >τοῦ θεοῦ υἱὸς Χριστὸς ὁ τῶν ἁπάντων δημιοεργὸς καὶ τῆς ἀθανα- >σίας αὐτῆς χορηγὸς ἐγεννήθη ὅσον πρὸς πίστιν ἀνῆκεν ᾑ >καμεν, ἐγεννήθη — μᾶλλον δὲ προῆλθεν αὐτὸς καὶ πάντοτε ἐν >πατρὶ ὢν ἐπὶ τὴν τῶν ὑπ’ αὐτοῦ γεγενημένων διακόσμησιν —
>τοίνυν ἀμερίστῳ προελεύσει· ἡ γὰρ βούλησις ὁμοῦ καὶ τῷ >αὐτῆς ἐμπέπηγε καὶ ταῦθ’ ἅπερ διαφόρου δέεται ἐπιμελείας κατὰ τὴν >ἑκάστου ποιότητα πράττει τε καὶ διοικεῖ. τί οὐν;

[3] ἔστι τι μεταξὺ >τοῦ θεοῦ τοῦ πατρὸς καὶ τοῦ υἱοῦ; οὐδὲν δηλαδή· αὕτη γὰρ ἡ τῶν πραγμάτων συμπλήρωσις αἰσθήσει παρείληφε τὸ τῆς βουλήσεως πρόσ-
>ταγμα, οὐχὶ δὲ μερισθεῖσαν ἐκ τῆς τοῦ πατρὸς οὐσίας τὴν >διέστησεν. ὅ δὲ τούτοις ἕπεται· τίς έστιν, ὃς τοῦ Χριστοῦ τοῦ ἐμοῦ >δεσπότου ὀπαδὸς δι’ αἰδῶ μᾶλλον ἢ μωρίαν δέδιεν;

[4] ἀρ’ οὖν πάσχει

⁴⁵

>τὸ θεῖον, ἐπειδὰν ἡ τοῦ σεμνοῦ σώματος οἴκησις πρὸς >τῆς ἰδίας ἁγιότητος ὁρμᾷ, ἢ ὑποπίπτει θίξει τὸ τοῦ σώματος >χωρισμένον; ἆρ’ οὐχὶ διέστηκε τοῦθ’ ὅπερ ἐκ τῆς τοῦ σώματος >ρηται ταπεινότητος; οὐχὶ δὲ ζῶμεν, κἂν πρὸς θάνατον ἡ τῆς
>εὔκλεια τὸ σῶμα προσκαλέσηται;

[5] >Τί τοίνυν ἐνταῦθα ἡ ἀβλαβής τε καὶ εἰλικρινὴς πίστις ἄξιον >ἀμφιβολίας κατείληφεν; ἢ οὐχ ὁρᾷς ὅτι σεμνότατον σῶμα ὁ >ἐπελέξατο, δι’ οὗ τὰ τῆς πίστεως τεκμήρια καὶ τὰ τῆς οἰκείας >τῆς ὑποδείγματα ἔμελλεν ἐμφανίζειν, καὶ τὴν ἤδη
>ὀλεθρίῳ πλάνῃ τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ἀπώλειαν ἀποσείεσθαι. >τε θρησκείας διδόναι διδασκαλίαν καὶ τῷ τῆς ἁγνείας ὑποδείγματι >τὰς ἀναξίας τοῦ νοῦ πράξεις καθαίρειν, ἔπειτα δὲ τὴν μὲν τοῦ >θανάτου βάσανον ἐκλύειν, τὰ δὲ τῆς ἀθανασίας ἔπαθλα προαναφω- >νεῖν.

[6] ἀλλ’ ὑμεῖς, οὓς λοιπὸν ἀδελφοὺς ἡ τῆς ἀγάπης κοινωνία
>εἰκότως ὑπ’ ἐμοῦ προσαγορεύεσθαι ποιεῖ, οὐκ ἀγνοεῖτέ με τὸν >τερον συνθεράποντα, οὐκ ἀγνοεῖτε τὸ τῆς ὑμετέρας σωτηρίας >ρωμα, οὗ τὴν φροντίδα γνησίως ἐπανῄρημαι, καὶ δι’ οὑ τῶν >ἐχθρῶν οὐ μόνον τὰ ὅπλα κατεμαχεσάμεθα ἀλλὰ καὶ ζῶντας ἔτι

⁶⁷

>τὴν ψυχὴν συγκατείρξαμεν πρὸς τὸ τὴν τῆς φιλανθρωπίας >πίστιν ἐκφάναι.

[7] ἀλλ’ ἐγὼ ἐπὶ τοῖς ἀγαθοῖς τούτοις διὰ τὴν τῆς >οἰκουμένης μάλιστα ἀνανέωσιν ἔχαιρον. καὶ γὰρ θαύματος ᾐν >ἀληθῶς ἔθνη τοσαῦτα εἰς ὁμόνοιαν ἐπαγαγεῖν, ἃ πρὸ βραχέος ἐλέγετο
>τὸν θεὸν ἀγνοεῖν. πλὴν τί ἔμελλε γινώσκειν τὰ ἔθνη ταῦτα, ἃ >οὐδεμίαν φιλονεικίας ἐπανῄρηντο φροντίδα; τί οὐν νοεῖτε, >ἀγαπητοί, ὡς ὑμᾶς αὐτοὺς αἰτιῶμαι; Χριστιανοί ἐσμεν καὶ >διαθέσει διχονοοῦμεν.

[8] αὕτη ἄρα ἐστὶν ἡ ἡμετέρα πίστις, αὕτη ἡ >τοῦ ἁγιωτάτου νόμου διδασκαλία; ἀλλὰ τίς έστιν εἰτία, δι’ ἥν ὁ τοῦ
>παρόντος κακοῦ ὄλεθρος ἐξεγήγερται; ὢ τῆς ἀτοπίας, ὢ μίσους >ὑπερβολὴ πάσης ἀγανακτήσεως μέγεθος ὑπερπαίουσα. τίς >λῃστηρίου τούτου ἀναπέφανται δεινότης, ἣ τὸν τοῦ θεοῦ υἱὸν >ται ἐξ ἀμερίστου τοῦ πατρὸς οὐσίας προεληλυθέναι; ἀρ’ οὐχὶ >ταχοῦ ἐστιν ὁ θεός, καίτοι γε τοῦτον πάντοτε παρεῖναι ἡμῖν αἰσθα-
>νόμεθα; ἆρ’ οὐχὶ διὰ τῆς τούτου δυνάμεως ἡ τῶν ὅλων >εὐκοσμία; καίτοι γε τῆς τοῦ χωρισμοῦ διαστάσεως ἐστέρηται;

⁸⁹

[9] Μὴ οὐν ὑμῖν τι πέπρακται; ὠ ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, καταμάθετε νῦν, ἀξιῶ, τὰς βασάνους τῆς παρούσης ἀλγηδόνος. ὁμολογητὰς ὑμᾶς εἶναι τούτου ἐπηγγέλλεσθε, ὃν εἶναι ἀρνεῖσθε, τοῦθ’ ὑμᾶς τοῦ πανώλου διδασκάλου πείθοντος. ἱκετεύω, τίς ἐστιν ὁ ταῦτα διδάξας οὔτως
ἄκακον πλῆθος; Εὐσέβως δηλαδὴ ὁ τῆς τυραννικῆς ὠμότητος συμμύστης. ὅτι γὰρ πανταχοῦ τοῦ τυράννου γεγένηται προσφύλαξ, πανταχόθεν ἔστι συνορᾶν. τοῦτο μὲν γὰρ αἱ τῶν ἐπισκόπων σφαγαὶ διαμαρτύρονται, ἀλλὰ τῶν ἀληθῶς ἐπισκόπων, τοῦτο δὲ ἡ χαλεπωτάτη τῶν Χριστιανῶν ἐκδίωξις διαρρήδην βοᾷ.

[10] οὐδὲν γὰρ τῶν
εἰς ἐμὲ γεγενημένων ὕβρεων νῦν ἐρῶ, δι’ ὡν, ὅτε μάλιστα τῶν ἐναντίων μερῶν ἐπραγματεύσαντο συνδρομαί, οὑτος καὶ όφθαλμοὺς κατασκόπους ὑπέλαμπε κατ’ ἐμοῦ καὶ μόνον οὐκ ἐνόπλους τῷ τυράννῳ συνεισέφερεν ὑπουργίας.

[11] μηδ’ ἐμέ τις οἰέσθω εἶναι πρὸς τὴν τούτων ἀπόδειξιν ἀπαράσκευον· ἔλεγχος γάρ ἐστιν ἀκριβής, ὅτι

¹⁰¹¹¹²

τοὺς πρεσβυτέρους καὶ διακόνους τοὺς Εὐσεβίῳ παρεπομένους φανερῶς ὑπ’ ἐμοῦ συνειλῆφθαι συνέστηκεν. ἀλλὰ ταῦτα μὲν παρίημι, ἄ νῦν οὐκ ἀγανακτήσεως ἕνεκέν, ἀλλ’ εἰς ἐκείνων αἰσχύνην ὑπ’ ἐμοῦ προενήνεκται. ἐκεῖνο μόνον δέδια, ἐκεῖνο διαλογίζομαι, ὅτι ὑμᾶς ὁρῶ
πρὸς τὴν τοῦ ἐγκλήματος καλεῖσθαι κοινωνίαν. διὰ γὰρ τῆς Εύσεβίου ἀγωγῆς τε καὶ διαστροφῆς συνείδησιν τῆς ἀληθείας κεχωρισμέ- νην ἀνειλήφατε.

[12] ἀλλ’ ἔστιν οὐ βραβεῖα θεραπεία, εἴγε ἐπίσκοπον πιστόν τε καὶ ἀκέραιον νῦν γοῦν λαβόντες πρὸς τὸν θεὸν ἀπίδητε, ὅπερ ἐπὶ τοῦ παρόντος ἐν ὑμῖν ἐστι καὶ πάλαι ἐχρῆν τῆς ὑμετέρας
κρίσεως ἠρτῆσθαι, εἰ μὴ ὁ προειρημένος Εὐσέβιος + δεινῇ τότε συλλαβομένων αὐτῷ ἐνταῦθα ἐληλύθει καὶ τὴν τῆς τάξεως ὀρθότητα ανασχυντως † ουνεπεπραχει.

[13] Ἀλλ’ ἐπειδὴ περὶ αὐτοῦ τοῦ Εὐσεβίου πρὸς τὴν ὑμετέραν ἀγάπην ὀλίγα προσῆκε φράσαι, μέμνηται ἡ ὑμετέρα ἀνεξικακία ἐπὶ τῆς Νι-
καέων πόλεως γεγενῆσθαι σύνοδον, ᾗ καὶ αὐτὸς ἐγὼ πρεπόντως τῇ

¹³

τῆς ἐμῆς συνειδήσεως λατρεία παρήμην, οὐδὲν ἕτερον βουλόμενος ἢ ὁμόνοιαν ἅπασιν ἐργάσασθαι καὶ πρὸ πάντων ἐλέγξαι τε καὶ ἀπο- σείσασθαι τὸ πρᾶγμα τοῦτο, ὃ τὴν μὲν ἀρχὴν εἰλήφει διὰ τῆς Ἀρείου ποῦ Ἀλεξανδρέως ἀπονοίας, ἰσχυροποιεῖτο δὲ παραχρῆμα διὰ τῆς
Εὐσεβίου ἀτόπου τε καὶ ὀλεθρίας σπουδῆς.

[14] ἀλλ’ αὐτὸς οὗτος Εὐσέβιος, προσφιλέστατοι καὶ τιμιώτατοι, μεθ’ ὅσης νομίζετε συνδρομῆς ἅτε δὴ ὑπὸ τῆς συνειδήσεως αὐτῆς ἡττώμενος, μεθ’ ὅσης δὲ αἰσχύνης τῇ πανταχόθεν ἐληλεγμένῃ ψευδολογίᾳ συνίστατο, ὑποπέμπων μέν μοι διαφόρους τοὺς ἀξιοῦντας ὑπὲρ αὐτοῦ, ἐξαιτούμενος
δὲ παρ’ ἐμοῦ συμμαχίαν τινά, ὅπως μὴ ἐπὶ τοσούτω̣ ἐλεγχθεὶς πλημμελήματι τῆς ὑπαρχούσης αὐτῷ τιμῆς ἐκβάλλοιτο; μάρτυς ἐστί μοι τούτου ὁ θεὸς αὐτός, ὅς ἐμοί τε καὶ ὑμῖν φιλαγάθως ἐπιμένοι, ἐπεὶ καὶ ἐμὲ ἐκεῖνος περιέτρεψε καὶ ἀπρεπῶς ὑφήρπασεν, ὃ κοὶ ὑμεῖς ἐπιγνώσεσθε. πάντα μὲν γὰρ ἐπράχθη τότε, καθὼς αὐτὸς ἐπόθει πᾶν ὁτιοῦν κακὸν
ἐπὶ τῆς ἑαυτοῦ διανοίας ἀποκρυπτόμενος.

[15] Ἀλλὰ πρώην, ἵνα τὰ λοιπὰ τῆς τούτου σκαιότητος παρῶ, τί

¹⁴¹⁵

μάλιστα μετὰ Θεοξενίου. ὃν τῆς ἀνοίας ἴχει κοινωνον διεπράξατο. ἀκούσατε, παρακαλῶ. Ἀλεξανδρέας τινὰς τῆς ἡμετέρας πίστεως ἀναχωρήσαντας ἐνταῦθα κεκελεύκειν ἀποσταλῆναι, ἐπειδὴ διὰ τῆς τούτων ὑπηρεσίας ὁ τῆς διχονοίας ἠγείρετο πυρσός..

[16] ἀλλ’ οὗτοι
τὸ καλοί τε καὶ ἀγαθοὶ ἐπίσκοποι, οὓς ἅπαξ ἡ τῆς συνόδου ἀλήθεια πρὸς μετάνοιαν τετηρήκει, οὐ μόνον ἐκείνους ὑπεδέξαντο καὶ πὰρ ἑαυτοῖς ἠσφαλίσαντο, ἀλλὰ καὶ ἐκοινώνησαν αὐτοῖς τῆς τῶν τρόπων κακοηθείας. διὸ τοῦτο περὶ τοὺς ἀχαρίστους τούτους ἔκρινα πρᾶξαι·

[17] ἁρπαγέντας γὰρ αὐτοὺς ἐκέλευσα ὡς πορρωτάτω ἐξορισθῆναι. νῦν
ὑμέτερόν ἐστι πρὸς τὸν θεὸν ἐκείνῃ τῇ πίστει βλέπειν ᾗ πάντοτε καὶ γεγενῆσθαι συνέστηκε καὶ εἶναι πρέπει, καὶ διαπράξασθαι οὕτως, ἴνα ἐπισκόπους ἁγνούς τε καὶ ὀρθοδόξους καὶ φιλανθρώπους ἔχοντες χαίρωμεν· εἴ τις δὲ ἢ πρὸς μνήμην τῶν λυμεώνων ἐκείνων ἢ πρὸς ἔπαινον ἀπρονοήτως ἐξαφθῆναι τολμήσει, παραχρῆμα τῆς
ἰδίας τόλμης διὰ τῆς τοῦ θεράποντος τοῦ θεοῦ, τοῦτ’ ἔστιν ἐμοῦ, ἐνεργείας ἀνασταλήσεται. ὁ θεὸς ὑμᾶς διαφυλάξει, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί«.

¹⁶¹⁷

De decretis Nicaenae synodi. Athanasius of Alexandria. ed. Gerhard Loeschke, ed. Margret Heinemann. Germany. 2016.

Current edition First1KGreek

De decretis Nicaenae synodi (Chapters 41 and 42) (Greek) (Athanasius. Gelasius Kirchengeschichte. Loeschke, Gerhard; Heinemann, Margret; editors. Leipzig: Hinrichs, 1918.)

Translations (1)

De decretis Nicaenae synodi (Chapters 41 and 42) First1KGreek (Athanasius. Gelasius Kirchengeschichte. Loeschke, Gerhard; Heinemann, Margret; editors. Leipzig: Hinrichs, 1918.) — 1 focus

[1] cod. Paris. Lat. 1682 (ed. Ed. Schwartz: Acta Conc. oec. IV 2 p. 102) Constantinus Augustus catholicae ecclesiae Nicomedensium. Dominum deum scilicet et salvatorem Christum suptiliter omnes cognoscitis, dilecti fratres, patrem et filium esse, patrem dico sine principio sine fine generatorem saeculi ipsius; filium autem, hoc est voluntatem patris, quae nee per cogitationem aliquam recepta est, nee ad perfectionem operum per aliquam exquisitam substantiam deprehensa est. Qui enim hoe et intellegit et intellexerit, iste habebit ad omne genus poenae inlassabilem patientiam.

[2] Sed enim

dei filius Christus opifex oninium et ipsiiis inmortalitatis dator genitus est, quantum pertinet ad fidem cui credidimus, natus est — magis autem processit ipse, qui et semper in patre est ad condecorationem illorum, quae ab ipso facta sunt — genitus est igitur individua proeessione. Voluntas enim et in habitaculo suo simul fixa est, et ista, quae diverso indigent cultu secundum uniuscuiusque qualitatem
et agit et administrat.

[3] Quid igitur? est aliquid int er deum patrem et
filium? Nihil scilicet: ipsa enim rerum plenitudo sensu accepit voluntatis praeceptum, non autem divisam ex patris substantia voluntatem separavit. Quod autem ista sequitur, quis est qui Christi mei domini sequax per reverentiam magis vel stultitiam reformidat?

[4] Igiturne patitur numen, cum venerabilis corporis
¹² habitatio ad cognitionem suae sanctitatis ruit, vel tactui succidit illud, quod corpore superius est? nonne distat hoc, * corporis humilitati ablatum est? non autem vivimus, licet ad mortem animae gloria corpus advocaverit?

[5] Quid igitur hic inlaesa et sincera fides dignum dubitatione occupavit: an

non vides, quod venerabilissimum corpus deus elegit, per quod tidei argumenta et propriae virtu|tis exempla manifestare futunis esset, et iam confusam exitiali fol. errore humani generis perditionem expellere et novam religiouis dare doctrinam et castitatis exemplo indignos mentis actus expurgare, deinde autem mortis quidem tormentum dissolvere, inmortalitatis autem praemia pronuntiare.

[6] Sed vos

quos iam fratres communio caritatis merito ex me appellari facit, non ignoratis me vestrum conservum, non ignoratis vestrae munimen salutis, cuius curam diligenter suscepi, et per quod inimicorum nostrorum non solum arma expugnavimus, sed etiam vivos adhuc aniniam inclusimus ad manifestandam veram fidem clementiae.

[7]
Sed ego super istis donis propter renovationem maxime orbis terrarum gaudebam. Etenim dignum erat vere miraculo in concordiam tot gentes adducere, quae paulo ante ignorare deum dicebantur: tarnen quid haberent istae gentes
cognoscere, quae nullam certaminis curam susceperunt? Quid igitur intellegitis, dilecti fratres? nam vos ipsos accuso: Christiani sumus et mediocri affectu dissentimus?

[8]
Haecine est nostra fides, haec sanctissimae legis doctrina? sed quae causa est, propter quam praesentis mali exitium suscitatum est? O flagitium, ο odium supra modum omnis indignationis magnitudinem superans. quae istius
latrocinii atrocitas extitit, quae filium dei abnegat ex individua patris substantia processisse? nonne ubique est deus, cum certe istum semper nobis adesse sentimus? nonne per eius virtutem omnium decoratio constat? cum certe separatione dissipationis careant?

[9] Num igitur vobis aliquid actum est? O dilecti fratres, considerate modo
deprecor, tormenta praesentis doloris. confessores vos esse istius promittebatis quem esse denegatis, in hoc vobis doctore persuadente in omnibus perdito; supplico, quis est qui ista docuit ita simplicem multitudinem? Eusebius scilicet,
qui tirannicae crudelitatis conscius est: Quod enim ubique tiranni factus est cliens, ex multis est pervidere. Tarn enim caedes episcoporum testantur, sed vere episcoporum, quam saevissima Christianorum persecutio manifeste clamat.

[10] nihil
enim de factis in me iniuriis modo dicam, per quas fol.2v cum maxime adversarum partium festinaverunt concursiones, iste et oculos speeulatores contra me submittebat,
et paene etiam armata tiranno ministeria conferebat.

[11] Nec me quidam
esse arbitretur ad istorum probationem inparatum. Argumentum enim sub- ⁴ tile est, quod presbiteros et diaconos, qui Eusebium adsequebantur, manifeste a me comprensos esse constat. Sed ista qnidem praetermitto, quae nunc non indignationis causa, sed ad illorum confusionem a me prolata sunt. lUud autem solum timeo, illud cogito, quod vos video ad criminis vocari communionem : nam
per Eusebii conversationem et perversionem, conscientiam suscepistis a veritate separatam.

[12] Sed est non tardum remedium, si episcopum fidelem et integrum vel nunc accipientes ad deum respiciatis, quod in praesenti in vobis est, et iam
pridem oportebat a vestro pendere iudicio, nisi praedictus Eusebius cum turbulenta multitudine eorum qui eum sequebantur, huc pervenisset et ordinis rectitudinem
impudenter conturbasset.

[13] Sed quoniam de ipso Eusebio ad vestram caritatem pauca oportet dicere, meminit vestra patientia in Nicaena civitate factum esse concilium, cui et ipse
⁵ ego decenter aderam Servitute conscientiae meae; nihil alterum volens, quam concordiam omnibus operari et ante omnia convincere et hanc causam depellere, quae initium quidem ceperat per Arrii Alexandrini insolentiam: conroborata est autem statim per Eusebii flagitiosam et perniciosam festinationem.

[14] Sed iste
ipse Eusebius, amicissimi et carissimi, cum quanta putatis concursione (quando ab
ipsa conscientia vincebatur) cum quanta autem confusione undique convictum falsiloquium defendebat, submittens quidem mihi diversos pro ipso supplicantes, postulans autem ex me aliquid auxilii, quatenus vel in tanto convictus delicto eiciatur honore quem habebat. Testis mihi est in hoc deus ipse, qui mihi
vobis benignus permaneat, quoniam et me ille pervertit et indecenter subripuit, quod et vos cognoscetis. Omnia enim tunc acta sunt, sicut ipse desiderabat, omne quodlibet malura in sua mente abscondens.

[15] Sed pridem, ut cetera eins pravitatis praetermittam, quid maxime cum ⁶ Theognio, quem dementiae eonsortem habet, peregerit, audite supplico. Αlexandrinos quosdam, quia nostra fide recesserunt hiic iussi transmitti, qnia per istorum ministerium ignis discordiae surgebat.

[16] Sed isti boni et benigni episcopi, quos
semel concilii veritas ad paenitentiam servavit, non solum illos susceperunt et
apud se servaverunt. sed etiam consortes morum fuerunt eorum pranitatis. Propter quod circa istos ingratos hoc agere censui: raptos enim eos iussi quam longissime exterminari.

[17] Nunc vestrum est ad deum fide illa respicere, qua
semper et fuisse constat et esse decet et sie peragere, ut episcopos castos et orthodoxos et dementes habentes gaudeamus. Si quis autem vel ad pestiferorum
memoriam illorum vel ad laudem iuconsulte exardere audeat. confestim a sua audacia per operationem servi dei, hoc est mei, compescetur: deus vos conservet; fratres dilectissimi. Haec exemplaria duarum epistolarum domnus imperator lustiuianus beatissimo papae Vigilio translatas de Graeco in Latino direxit die quinto Kalendarum
luniarum sexies post consulatuni Basili viri clarissimi.

⁷

Notes on the current edition

De decretis Nicaenae synodi (Chapters 41 and 42)

1. 14f vgl. E. Schwartz Gött. Nachr. 1904, 336

2. Α1Η V1P3 M2P1P2 Athan. B R (von Ζ. 19 an ist nur Athan. L = cod. Paris. Lat. 1682 s. u. (v. Z. 19 an)

3. 1 ἑτέρους Athan. R | ἤδη Athan.] εἶναι HSS 3 ἀποφεύγοντες τῆς . . συνουσίας Athan. | τὴν3 > H 4 ἀνταλλάξονται Athan. R 5 εἰ αὐτῶ HM2P1P2 ἧς αὐτῷ V1P3 | σαυτῷ πιστεύεις καὶ > A1 6 der späteren Hd. ει eingeschoben P3 9 δόξει Athan. R 10 τὰ > A1 | Athan. R 11 εἴσομαι] ἔσομαι P2 12 συνησθήσομαι] συνδήσομαι 13 ἄλλῃ χειρὶ nachträglich (wohl von späterer Hd.) gestrichen P3 | διαφυλάξαι (so!) + ἀδελφοὶ Athan. 14 Γαβδεντίου A1HM2P1P2

4. A1H V1P3 M2P1P2 Β

5. 1 ἄναρχόν φημι ~ P2 3f ἑξεζητήμενος Athan. B 4 οὕτως H τον H | γὰρ ὁ > H | ὁ A1 > A1 7 αὐτοῦ H | πρὸς 8 αὐτὸς + ὁ Athan. B 11 ἑαυτῆς Athan. B | ἐμπέπηγε > P2 | τημελείας Athan. 12 τι2 > Athan. B 13 τοῦ2] καὶ Athan. B τοῦ3 > Athan. B αὐτὴ las L μερισθεῖ- σαν = divisam L] μερισθεῖσα HSS Athan. B 17 ὀπαδὸς Athan. B sequax L] παιδὸς HSS

6. A1H V1P3 M2P1P2

7. 4 ταπεινώσεως P2 8 ἐξελέξατο V1P3 9 ἐμφανίζειν] ἀφανίζειν P2 Athan. B 10 ὀλέθριον HM2P1P2 | πλάνην viell. corr. Α1 | ἀΠοσείσασθαι Athan. B 11 καὶ > HV1P3 | P3 (Balf.) 12 δὲ] μὲν A1HV1P3 > M2P1P2 deinde autem P2 15f ἡμέτερον Μ2 16 τὸ wie es scheint von 2. Hd. aus με A1 | vestrae L ἡμετέρας HSS 18 ἐχθρῶν > P2 | ἔτι] ἐπὶ HM2P1P2

8. Α1Η V1P3 M2P1P2 L

9. 1 ψυχὴν] εἰρκτὴν M2P1P2 | συγκαθείρξαμεν M2P1 καθείρξαμεν P2 πρὸς] πρὸ P3 P2 | τὴν2 > V1P3, nachträgl. eingefügt H 4f ἃ 5 πλὴν τί] tamen quid L | τὰ ἔθνη > P2 6 ἐπανῄρηθαι Athan. B 7 Ρ3 | οἰκτρᾷ] viell. μετρίᾳ = mediocri L 9 ἐστιν + ἡ V1 Athan. B 17f εὐκοσμία συνέστηκε ~ Α1

10. 4 — S. 199, 16 vgl. S. 22ff (= Gel. 1) Thdt. I 20ff p. 66ff

11. A1H V1P3 M2P1P2 L Gel.1 Athan. B

12. 1 ἡμῖν A1HM2P1P2 Athan. | ὦ > A1M2P1P2 Athan. 3 ἐπαγγέλεσθε V1P3 ἐπηγγέλλεσθε H ἐπηγγέλλεσθαι P2 | τοῦθ’] τοῦ καθ’ HM2P1P2 | V1P3 | ἠμᾶςΗ 3f πανώλους A1 4 τις] τι P1 | διδάξας ταῦτα ~ Athan. B 6 πρόσφυξ Athan. B Thdt. = cliens L 7 πάντοθεν HM2P1P2 πολλαχόθεν L Athan. B Gel.1 Thdt. γὰρ > Gel.1 9 διαρρήδην P3 9f γὰρ τῶν εἰς ἐμὲ A1 γὰρ + περὶ Αthan. B Thdt. γὰρ τῶν + περὶ τῶν HV 1 P 3 10 ὕβρεων] παρ’ αὐτοῦ Gel. 1 Ι ὡν corr. in ὅν A 1 | ὅτε Gel. 1 Athan. B Thdt. cum L] ὅτι HSS 11 μερῶν + καθ’ ἡμῶν Gel.1 | ἐπραγματεύοντο Gel.1 12 ἔπεμπε Gel.1 Athan. B That. 13 λειτουργίας Αthan.B ὑπουργίας + αὐτῷ χάριν Gel.1

13. A1H V1P2 M2P1 P2 L Gel. 1 Athan. B 1 καὶ + τοὺς Gel. 1 Athan. B Thdt. Ι Ἀσεβίῳ P 3 Ι παραπεμπομένους Gel. 1 2 παρίημι, a] παρ’ ἡμῶν Gel. 1 3 αἰσχύνην ἐκείνων ~ Gel. 1 Ι ὑπ’ ἐμοῦ > 5 πρὸς] περὶ M 2 P 1 P 2 Ι καλεῖσθαι] καλουμένους A 1 6 διαγωγῆς Gel. 1 Ι τῆς ἀληθείας ~ Gel. 1 7 εἰλήφατε Gel. 1 Thdt. 8 λαβόντε P 3 Ι τὸν > Gel. 1 Ι ἐσίδητε Ps 9 ἐστι + ὁ Gel. 1 Ι ἡμετέρας Ps 10 ὁ > P 2 Ι δεινῶν AI κοινῆ P 2 δεινή P 3, am Rand ἢ δεῖνα Athan. B δεινῇ + τῶν Gel. 1 τότε] τῶν Athan. B Ι συναγομένων Athan. B 11 αὐτῷ V 1 P 3 Gel. 1 Athan. B Thdt. αὐτῶν d. übr. HSS αὐτῷ + προαιρέσει Gel. 1 11 f vgl. das S. 23, 6f Angemerkte 13 τοῦ > M2 τοῦ αὐτοῦ ~ Gel. 1 14 φράσαι + μακροθύμως ἀκούσαιτε Gel. 1 ἡ > V 1 P 3 Ι ἡμετέρα P 3 15 σύνοδον + ἐπισκόπων Gel.1

14. AiH V 1 P 3 M 2 P 1 P 3 L Gel. 1 Athan. B

15. 2 τε > Gel. 1 6 νομίζεται P 3 8 πάντοθεν HM 2 P 1 P 3 Ι αὐτοῦ Gel. 1 Ι συνίσταται Gel. 1 9 ὑπὲρ αὐτοῦ ἀξιοῦντας ~ Gel. 1 10 παρ’ ἐμοῦ > M 2 P 1 P 3 11 ἐκπέσοι τιμῆς Gel. 1 12 τούτων Gel. 1 Ι αὐτὸς > αὐτὸς ὁ θεὸς ~ Gel. 1 Ι ἐπιμένει (corr. aus ἐπιμένοι) M 2 P 2 Ι ἐπεὶ] ὅτι Gel. 1 Ι ἐμὲ + αὐτὸς Gel. 1 13 ἐκεῖνος + Εὐσέβιος Gel. 1 Ι ὑφήρπασεν + ἀλλ’ ἡ θεία με πρόνοια ἐπὶ τὴν ἀληθεστάτην αὐτῆς ὁδὸν ἐπανήγαγεν Gel. 1 Ι ὑμεῖς + ἐπέγνωτε καὶ Gel. 1 14 ἐπράχθη + παρ’ αὐτοῦ τότε, Εὐσεβίου τοῦ ἀνοσίου λέγω Gel. 1 15 ἀετοῦ Gel. 1 16 πρῲην] πρώτην M 2

16. A1H V1P3 M 2 P 1 P 3 L Gel. 1 Athan. B

17. 1 τῆς ἀνοσίας αὐτοῦ προαιρέσεως ἔχει Gel. 1 2 Ἀλεξανδρείας Athan. B 4 ὁ Gel. 1 > Gel. 1 Ι οὑτοι] οὑ Ρ 3 6 ἐδέξαντο ἐκένους Gel. 1 8 περὶ M 2 περὶ τοὺς ἀχωρίστους P 3 10 ἡμέτερόν P 2 V 1 P 3 11 γεγενῆσθαι + καὶ V 1 P 3 Athan. B Ι συνεστηκέναι Ρ 3 ὑμᾶς Gel. 1 12 ἵνα Gel. 1 L > HSS Athan. Thdt. 13 ἢ > Gel. 1 Thdt. Ι μνήμην] λύμην Athan. B 16 ἡμᾶς Η Ι φυλάξει φυλάξοι P 3 Ι ἀδελφοὶ ἀγαπητοί ~ H Gel. 1 ὁ — ἀδελφοί > Athan. B

Athanasius of Alexandria De decretis Nicaenae synodi 1

ed. Gerhard Loeschke, ed. Margret Heinemann

Search the Perseus Catalog for:

Current edition First1KGreek

Notes on the current edition

Stable identifiers