Search the Perseus Catalog for:

← Previous Next →

Υ

[7] 7. ιὰ ποίαν αἰτίαν μόνοϲ ὁ Ὠκεανὸϲ οὐ πάρεϲτι τῇ ἐκκληϲίᾳ¹
τῶν θεῶν ῥητέον δὲ ὅτι ἐπεὶ ϲυνεκτικὸν ἔχει τὸ τοῦ κόϲμου ῥεῦμα· φηϲὶ γάρ· Ὠκεανὸϲ, ᾧ πᾶϲα περίρρυτοϲ ἐνδέδεται χθών.

τὸν Ὠκεανὸν οὐ παρέλαβεν εἰϲ τὸ τῶν θεῶν ϲυνέδριον, ἵνα μὴ² κωλύϲῃ αὐτὺϲ τῆϲ πρὸϲ ἀλλήλουϲ μάχηϲ πρεϲβύτατοϲ ὑπάρχων.

[26] 26 sqq. δόξειεν ἂν τοὐναντίον ἢ ὁ Ζεὺϲ βούλεται γίνεϲθαι, τῶν³
θεῶν ἐκπεμπομένων ἐπὶ τὴν μάχην. ὁ μὲν γάρ φηϲιν, εἰ μὴ παραγένοιντο, γένοιντο, πὐδὲ πρὸϲ ὀλίγον ἀνθέξουϲιν οἱ Τρῶεϲ μαχόμεν τῷ Ἀλχιλλεῖ, ἐκ δὲ τοῦ ἀφικνεῖϲθαι ατοὺϲ μᾶλλον ἰϲχυρότεροϲ γίνεται τῷ εἶναι τοὺϲ ⁴⁵⁶⁷⁸⁹ Ἑλληνικοὺϲ θεὸϲ ἰϲχυροτέρουϲ τῶν Τρωικῶν· ἐὰν γὰρ δύο ἀνίϲοιϲ ἴϲα προϲτεθῇ, τὰ ὅλα ἐϲτὶν ἄνιϲα· ἡ γὰρ αὐτὴ ὑπεροχὴ τῶν ἐξ ἀρχῆϲ ὑπερεχόντων μένει. εἰ δὲ καὶ ἴϲοι ἦϲαν, περιττὴ ἦν ἡ ἐπικουρία τῶν θεῶν. ἐροῦμεν δὲ ὡϲ οὐ διὰ τὴν μάχην τῶν θεῶν ἡ κάθοδοϲ γέγονεν, ἀλλ’ ἵνα πρόφαϲιϲ Ἀχιλλεῖ τῆϲ ἀπάτηϲ Ἀπόλλωνοϲ γένηται (Φ 599 sqq.), δυνηθῇ
δὲ καὶ Ϲκάμανδροϲ παρεμποδίϲαι Ἀλχιλλεῖ.

¹⁰

[48] 48. πῶϲ λαοϲϲόον τὴν Ἔριν προϲηγύρευϲν οὐ γὰρ ϲώζουϲα φαίλαοϲϲόοϲ. νεται ἀλλὰ φθείρουϲα μᾶλλον τὰ πλήθη. ῥητέον δὲ ὅτι Ἔριν νῦν τὴν τῶν Ἑλληνικῶν καὶ Τρωικῶν θεῶν φιλονεικίαν φηϲίν· ἡ γὰρ τούτων πρὸϲ ἀλλήλουϲ ἔριϲ ϲωϲτικὴ ἐγένετο τῶν ἀνδρῶν. ἢ τὸ λαοϲϲόοϲ
δηλοῖ τὴν τὸν λαὸν ϲεύουϲαν καὶ παρορμῶϲαν. δύναται δὲ καὶ εἰϲ τὸ κρατερή ϲτιγμὴ γενέϲθαι, τὸ δὲ λαοϲϲόοϲ τοῖϲ ἑξῆϲ ϲυνάπτεϲθαι.

[58] 58. ad Ξ 200, p. 192, 25.

¹¹

[67] 67 sqq. τοῦ ἀϲυμφύρου μὲν ὁ περὶ θεῶν ἔχεται καθόλου λόγοϲ, ἔναντα. ὁμοίωϲ δὲ καὶ τοῦ ἀπρεποῦϲ· οὐ γὰρ πρέπονταϲ τοὺϲ ὑπὲρ τῶν θεῶν
μύθουϲ φηϲίν. πρὸϲ δὲ τὴν τοιαύτην κατηγορίαν οἱ μὲν ἀπὸ τῆϲ λέξεωϲ ἐπιλύουϲιν, ἀλληγορίᾳ πάντα εἰρῆϲθαι νομίζοντεϲ ὑπὲρ τῆϲ τῶν ϲτοιχείων φύϲεωϲ, οἷον ἐντὸϲ ταῖϲ ἐναντιώϲεϲι τῶν θεῶν. καὶ γάρ φαϲι τὸ ξηρὸν τῷ ὑγρῷ καὶ τὸ θερμὸν τῷ ψυχρῷ μάχεϲθαι καὶ τὸ κοῦφον τῷ ¹²¹³¹⁴¹⁵¹⁶ βαρεῖ. ἔτι δὲ τὸ μὲν ὕδωρ ϲβεϲτικὸν εἶναι τοῦ πυρόϲ, τὸ δὲ πῦρ ξηραντικὸν τοῦ ὕδατοϲ. ὁμοίωϲ δὲ καὶ πᾶϲι ϲτοιχείοιϲ, ἐξ ὧν τὸ πάν ϲυνέϲτηκεν, ὑπάρχει ἡ ἐναντίωϲιϲ καὶ κατὰ μέροϲ μὲν ἐπιδέχεϲθαι φθορὰν ἅπαξ, τὰ πάντα δὲ μένειν αἰωνίωϲ. μάχαϲ δὲ διατίθεϲθαι αὐτὸν,
διονομάζοντα τὸ μὲν πῦρ Ἀπόλλωνα καὶ Ἥλιον καὶ Ἡφαιϲτον, τὸ δὲ ὕδωρ Ποϲειδῶνα καὶ Ϲκάμανδρον, τὴν δ’ αὖ ϲελήνην Ἄρτεμιν, τὸν ἀέρα δὲ Ἥραν καὶ τὰ λοιπά. ὁμοίωϲ ἔϲθ’ ὅτε καὶ ταῖϲ διαθέϲεϲι ὀνόματα θεῶν τιθέναι, τῇ μὲν φρονήϲει τὴν Ἀθηνᾶν, τῇ δ’ ἀφροϲύνη τὸν Ἄρεα, τῇ δ’ ἐπιθυμίᾳ τὴν Ἀφροδίτην, τῷ λόγῳ δὲ τὸν Ἑρμῆν, τῇ
λήθη δὲ τὴν Λητώ, καὶ προϲοικειοῦϲι τούτοιϲ· οὗτοϲ μὲν οὖν τρόποϲ ἀπολογίαϲ ἀρχαῖοϲ ὢν πάνυ καὶ ἀπὸ Θεαγένουϲ τοῦ Ῥηγίνου, ὃϲ πρῶταϲ ἔγραψε περὶ Ὁμήρου, τοιοῦτόϲ ἐϲτιν ἀπὸ τῆϲ λέξεωϲ.

ἔνιοι δὲ ἀπὸ ἔθουϲ ἀπολογοῦνται· ϲυγκεχώρηνται γὰρ ὑπὸ τῶν πόλεων καὶ τῶν νομοθετῶν τοιαῦτα περὶ θεῶν μὴ μόνον ᾄδειν ἐντὸϲ
ποιήϲεϲιν, ἀλλὰ καὶ τοῖϲ μυϲτηρίοιϲ παραδιδόναι, ἔν τε ἱεροῖϲ ἀναθήμαϲι καὶ ἕτερα ϲύμφωνα τοῖϲ μύθοιϲ καταϲκευάζειν καὶ τὸν πέπλον ἀνάγειν ἐνυφαϲμένον τῆϲ γιγαντομαχίαϲ.

οἱ δ’ ἀπὸ τοῦ καιροῦ τοῦ τότε κατὰ τὴν Ἑλλάδα παραμυθοῦνται· βαϲιλευομένηϲ γὰρ τότε τῆϲ Ἑλλάδοϲ καὶ κοινῇ καὶ κατὰ πόλειϲ,
τὸ τῶν βαϲιλέων γένοϲ αὔξονταϲ ποιεῖν ἀπὸ τοῦ ὡϲ ἂν μὴ παντάπαϲι πόρρω εἶναι δοκῇ ἡ ἀνθρωπίνη φύϲιϲ τῆϲ θείαϲ, ὑποπλάττειν δὲ καὶ περὶ θεῶν ὁποῖα περὶ ἀνθρώπων ὁρῶμεν φάϲκονταϲ. τὸ μὲν οὖν λίαν ἔν τε τῷ ἀϲυμφόρῳ ταράττον καὶ τῷ ἀπρεπεῖ τοιοῦτόν ἐϲτι. τὰ δ’ ἐπὶ μέρουϲ δίιμεν, ὡϲ μὲν ἀϲύμφορα ταῦτα κατηγορεῖται.

διὰ τί δὲ κατὰ τὸν πόλεμον οὗτοι οἱ θεοὶ ἐναντιοῦνται ἀλλή¹⁷¹⁸¹⁹²⁰²¹²²²³²⁴ λοιϲ; Ποϲειδῶν μὲν Ἀπόλλωνι, ὅτι κατὰ τὸν μῦθον ϲυναδικηθεὶϲ αὐτῷ ὑπὸ Λαομέδοντοϲ ἐκείνοιϲ ϲυνήργει. Ἄρηϲ δὲ Ἀθηνᾷ, ἐπεὶ ἐκώλυϲεν αὐτὸν τὸν Ἀϲκαλάφου θάνατον ἐκδικῆϲαι, ἢ ὅτι ἐντὸϲ ὄψει τῶν θεῶν ὕβριϲεν εἰποῦϲα (Ο 128) μαινόμενε φρέναϲ ἠλέ. Ἥρᾳ δὲ Ἄρτεμιϲ· ἔϲτι γὰρ αὐτῇ μητρυιά. Λητοῖ δὲ Ἑρμῆϲ δικαίωϲ· μουϲικὸϲ γὰρ
ὑπάρχων τὴν τὸν μουϲικὸν Ἀπόλλω γεννήϲαϲαν καὶ τῶν ἐπιτηδευμάτων ἀντίζηλον μεμίϲηκεν, ἢ ὡϲ λόγιοϲ καὶ μνήμων ἀποϲτρέφεται αὐτὴν ὡϲ λήθην. Ἥφαιϲτοϲ δὲ Ξάνθῳ εἰκότωϲ, ὅτι ἡ μὲν τῶν ποταμῶν φύϲιϲ πέφυκεν ὑγρά, Ἥφαιϲτοϲ δέ ἐϲτι τοῦ πυρὸϲ δεϲπότηϲ, οὗ τροφὴ τὰ ξύλα. κατὰ δὲ τὸν φυϲικὸν λόγον Ἀπόλλων ἥλιοϲ ὢν ἀναπίνει τὰ
ὑγρὰ ϲτοιχεῖα. Ἀθηνᾶ δέ ἐϲτι φρόνηϲιϲ, Ἄρηϲ δὲ ἀφροϲύνη· ἐναντία δὲ καὶ πολέμιά ἐϲτι ταῦτα ἀλλήλων. Ἥρα δέ ἐϲτιν ἀήρ· Ἄρτεμιϲ δὲ ϲελήνη, ἀερότεμίϲ τιϲ οὖϲα, ἣ τὸν ἀέρα τέμνουϲα, ἐξ τὸ ἤρτηται, τὸ βαρῦνον αὐτὴν πολέμιον νενόμικεν. Ἑρμῆϲ δέ ἐϲτι λόγοϲ, Λητὼ δ᾿ ἀμνημοϲύνη, οἷον ληθώ τιϲ τῶν λόγων. Ἥφαιϲτοϲ δὲ τὸ πῦρ, Ξάνθοϲ
δὲ τὸ ὑγρόν· ἀλλότριον δὲ τὸ πῦρ τοῦ ὑγροῦ.

²⁵

διὰ τί δὲ οὗτοι οἱ θεοὶ προῄρηνται βοηθεῖν τοῖϲ Ἔλληϲιν, Ἥρα Ἀθηνᾶ Ποϲειδῶν Ἥφαιϲτοϲ Ἑρμῆϲ, τοῖϲ δὲ Τρωϲὶν Ἄρηϲ Ἀπόλλων Ἄρτεμιϲ Λητὼ Ϲκάμανδροϲ Ἀφροδίτη; ῥητέον οὖν· Ἥρα μὲν Ἕλληϲι βοηθεῖ, ὅτι γαμήλιόϲ ἐϲτιν ἡ θεόϲ, μιϲεῖ δὲ μοιχὸν ὄντα τὸν Ἀλέξανδρον
Λητὼ Ϲκάμανδροϲ Ἀφροδίτη; ῥητέον οὖν· Ἥρα μὲν Ἕλληϲι δρον, ἢ ὅτι ἐντὸϲ τῷ Ἄργει ἐτιμᾶτο λαμπρῶϲ, ὅθεν φηϲὶν ὁ ποιητήϲ· Ἥρη τ’ Ἀργείη (Δ 8), ἢ ὅτι ὡϲ τὸ Ἄργοϲ οὕτωϲ ἦν οἰκεία αὐτῇ καὶ ἡ Ϲπάρτη καὶ ἡ Μυκήνη, ὥϲ φηϲιν ἐντὸϲ τῇ Δ (51). Ἀθην δὲ διὰ τὸ ἀποδοκιμαϲθῆναι ὑπὸ Ἀλεξάνδρου, ἢ διὰ τὸ ἀλλοτρίουϲ εἶναι τῆϲ ²⁶²⁷²⁸ ϲυνέϲεωϲ τοὺϲ βαρβάρουϲ. Ποϲειδῶν δέ, ἐπεὶ οἱ πλείουϲ τῶν Ἑλλήνων νηϲιῶταί εἰϲι, καὶ διὰ τὸ ὀργίζεϲθαι μὲν Λαομέδοντι ἐπὶ ἀποϲτερήϲει μιϲθοῦ τῆϲ τειχοποιίαϲ. Ἑρμῆϲ δὲ Λητοῖ, ἤτοι ὁ λόγοϲ τῇ λήθη, ὅτι ἐξ Ἀρκαδίαϲ, ἢ ὅτι λόγιοϲ, ἢ ὅτι κήρυκαϲ ἀποϲταλένταϲ πρὸϲ αὐτοὺϲ
ὑπὸ Ἑλλήνων ἐπὶ διαλύϲει τῶν διαφορῶν Ὀδυϲϲέα καὶ Μενέλαον ἠβουλήθηϲαν ἀνελεῖν πειϲθέντεϲ Ἀντιμάχῳ (Λ. 138 sqq.), προϲτάτηϲ δὲ τῶν κηρύκων ὁ Ἑρμῆϲ. Ἥφαιϲτοϲ δὲ διὰ τὸ μιϲεῖν Ἄρην, ὅτι ἐμοίχευϲε τὴν γυναῖκα αὐτοῦ Ἀφροδίτην. τοῖϲ δὲ Τρωϲὶ παρέϲτη Ἄρηϲ τὸ ὅμοιον μεταδιώκων· φιλοπόλεμοϲ γὰρ ὁ θεόϲ, πολέμου φίλοι καὶ οἱ
Τρῶεϲ. ὁ δὲ Ἀπόλλων ἤτοι διὰ τὸ τόξον τοξικοὶ δὲ καὶ οἱ Τρῶεϲ, καὶ ἐντὸϲ πρώτοιϲ Ἀλέξανδροϲ· ἢ κιθαριϲτὴϲ καὶ εὔμορφοϲ ὡϲ Ἀλέξανδροϲ. Ἄρτεμιϲ δὲ καὶ Λητὼ χαριζόμεναι τῷ Ἀπόλλωνι, ἢ ὅτι παρὰ τοῖϲ βαρβάροιϲ τιμῶνται. Ξάνθοϲ δὲ ὡϲ ὑπὲρ οἰκείαϲ χώραϲ μάχεται, ἡ δὲ Ἀφροδίτη διὰ τὸ ὑπὸ Ἀλεξάνδρου προκριθῆναι· καὶ ϲχεδὸν εἰπεῖν
αὕτη ἀνθίϲταται τῷ πολέμῳ, καὶ εἰκότωϲ πάρεϲτι βοηθεῖν τοῖϲ Τρωϲίν.

[180] 180 sqq. ἀθετοῦνται ϲτίχοι ἑπτὰ ὡϲ καὶ τὴν διάνοιαν ἀπρεπεῖϲ²⁹ καὶ τὴν ϲύνθεϲιν εὐτελεῖϲ. πῶϲ γὰρ ὁ τοϲοῦτον ϲπεύδων κατὰ τῶν ἐχθρῶν ἤμβλυνται τοϲοῦτον; ἢ τάχα ἔντεχνοι οἱ λόγοι· μέγιϲτον γὰρ εἰϲ κατάπληξιν τῶν ὁμοφύλων φεύγων ὁ πρῶτοϲ ὀφθείϲ, καὶ ϲτρατηγικὸν
τὸ ἀκινδύνωϲ φοβεῖν τούϲ πολεμίουϲ. καὶ καθ’ Ἕκτοροϲ ἔχει τὴν πᾶϲαν ὁρμήν· φηϲὶ γάρ· Ἕκτοροϲ ἄντα μάλιϲτα (v. 76)· εἰκότωϲ κότωϲ οὖν πρῶτα μὲν ὁρμῇ λέοντοϲ (v. 164) αὐτὸν ἐκδειματοῖ, ὡϲ δὲ μένει, λόγοιϲ, ϲπεύδων ἐπὶ Ἕκτορα.

[234] 234. Δ 2.

[259] 259 sqq. ἐντὸϲ τῇ Αἰνείου πρὸϲ Ἀχιλλέα μάχῃ ζήτηϲιν παρέϲχε τὰ³⁰ ἔπη ταῦτα· ³¹³²³³³⁴

ἦ ῥα καὶ ἐντὸϲ δεινῷ ϲάκε’ ἤλαϲεν ὄβριμον ἔγχοϲ

καὶ τὰ ἑξῆϲ μέχρι καὶ αὐτοῦ τοῦ ϲτίχου·

τὴν δὲ μίαν χρυϲῆν, τῇ ῥ᾿ ἔϲχετο μείλινον ἔγχοϲ

(v. 272). τῆϲ γὰρ χρυϲῆϲ πτυχὸϲ δοκούϲηϲ πρώτηϲ εἶναι, εἴ γε κόϲμου εἵνεκα τὴν χρυϲῆν εἰϲ τὸ ἔξω καὶ ὁρώμενον πρώτην ἐνέθηκεν, ὑπ’
αὐτὴν δὲ ϲτερεότητοϲ ἕνεκα τὰϲ δύο χαλκᾶϲ, μαλάγματοϲ χάριν καὶ τελευταίαϲ τὰϲ καϲϲιτερίναϲ, πῶϲ δύο τε διέκοψε πτύχαϲ, καὶ ἐντὸϲ τῇ χρυϲῇ πτυχὶ ἔξω οὔϲῃ καὶ διατμηθείϲῃ ἐνεϲχέθη τὸ δόρυ;

ἀπολυόμενοι οὖν τὴν ἀπορίαν οἱ πλεῖϲτοι τὸ ἔλαϲϲεν (v. 269) οὔ φαϲιν εἰλῆφθαι ἄνωθεν διέκοψεν, ἀλλ’ ἀντὶ τοῦ διέθλαϲεν· θλαϲθῆναι
μὲν γὰρ καὶ κοιλανθῆναι δύο πτύχαϲ, τὴν χρυϲῆν καὶ μίαν τῶν χαλκῶν ὑπὸ τὴν χρυϲῆν, μὴ διακοπῆναι δέ, ἀλλὰ ϲχεθέντοϲ ἐντὸϲ τῇ χρυϲῇ τοῦ δόρατοϲ καὶ κοιλάναντοϲ μὲν αὐτὴν καὶ τὴν ὑπ’ αὐτήν, οὐ διακόψαντοϲ δέ. οἱ δὲ καὶ αὐτόθεν ἀξιοῦϲι μὴ ἔλαϲϲε γράφειν ἀλλὰ ³⁵³⁶³⁷³⁸³⁹⁴⁰ θλάϲϲεν, ἄνωθεν φάϲκοντεϲ ἁμαρτόντα τινὰ γράψαι τὸ ε, τὴν λοιπὴν περιφέρειαν τοῦ θ παρέντα· ἄτρωτα γὰρ ὄντα τὰ Ἡφαιϲτότευκτα μὴ διακοπῆναι. ἐγὼ δὲ ἐντὸϲ τῇ χρυϲῇ πτυχὶ ἀκούων ἐνϲχεθῆναι αὐτοῦ λέγοντοϲ τὸ δόρυ τῆϲ εἰϲ τὸ πρόϲω ὁρμῆϲ οὐ δύναμαι ἐπινοῆϲαι τὴν
χρυϲῆν πτύχα οὔτ’ οὖν διακοπεῖϲαν οὔτε θλαϲθεῖϲαν. πῶϲ γὰρ οἷόν τε ἐλαϲθῆναι μὲν λέγειν, τουτέϲτι διακοπῆναι, ἢ θλαϲθῆναί γε δύο πτύχαϲ, ἐντὸϲ αἷϲ ἦν ἡ χρυϲῆ, ἐνϲχεθῆναι δὲ ἐντὸϲ τῇ χρυϲῇ τὸ δόρυ; τὸ γὰρ ἐνϲχεθῆναι τὸ μὴ τὸ αὐτὸ παθεῖν τὴν χρυϲῆν ὅπερ αἱ ἄλλαι δηλοῖ. οἱ δ’ αὖ τὴν πρώτην παθεῖν βούλονται καὶ μᾶλλον ἤπερ τὴν ὑπ’ αὐτήν·
οὐ γὰρ ἂν ἐνεϲχέθη ἐντὸϲ τῇ τρίτῃ, εἰ μὴ ἡ δευτέρα ἐπ’ ἔλαττον ἔπαθε τῆϲ πρώτηϲ. φημὶ τοίνυν, ὡϲ οὐ κόϲμου χάριν οὐδὲ τέρψεωϲ ὁ Ἥφαιϲτοϲ κέχρηται τῇ χρυϲῇ πτυχὶ ἀλλ’ εὐτονίαϲ· εὐτονώτεροϲ δὲ χαλκοῦ χρυϲόϲ. μέϲην οὖν τὴν τοῦ χρυϲοῦ πτύχα ἐξύφανεν εἰϲ ϲυνοχὴν τοῦ παντὸϲ ϲάκουϲ· ἁπαλώτεροϲ γὰρ ὢν καὶ εὔτονοϲ ὁ χρυϲὸϲ ὑποκείμενοϲ
τῷ χαλκῷ διεδέχετο τὴν ὁρμήν, ἐκλυθεῖϲαν ὑπὸ τῆϲ τοῦ χαλκοῦ ἀντιτυπίαϲ εἰϲ τὸ ἄτρωτον ὑπὸ τῆϲ προϲούϲηϲ αὐτῷ εὐτονίαϲ. πρῶτοϲ δὲ ὢν ὁ χρυϲὸϲ καὶ παθὼν ὑπὸ τῆϲ ἐμβολῆϲ πρῶτοϲ ταχεῖαν ἂν παρεῖχε τὴν διακοπὴν ἐκ τῶν εὐθραύϲτων ϲυνεϲτώϲαιϲ. ὅτι δὲ καὶ χαλκαῖ πτύχεϲ ἦϲαν ἐντὸϲ τῇ ἔξωθεν ἐπιφανείᾳ, μέϲη δὲ μετὰ ταύτην ἡ χρυϲῆ, ὑφ’ ἣν
αἱ τοῦ καϲϲιτέρου, δηλοῖ τὸ ἐντὸϲ τῇ ὁπλοποιίᾳ ἐπιϲημαίνεϲθαι τὸν ποιητήν, ὅτι τάδε μὲν ἐκ χρυϲοῦ ἐποίηϲε, τάδε δὲ ἐξ ἄλληϲ ὕληϲ, ἐκ χαλκοῦ δὲ μὴ εἰπεῖν, ὡϲ ἂν τορεύοντοϲ αὐτοῦ ἐντὸϲ ἄλλῃ πτυχὶ τὰ πλάϲματα·

ἦρχε δ’ ἄρα ϲφιν Ἄρηϲ καὶ Παλλὰϲ Ἀθήνη,

ἄμφω χρυϲείω, χρύϲεια δὲ εἵματα ἕϲθην (Ϲ 516. 17)·

⁴¹⁴²⁴³ πῶϲ γὰρ αὐτοὺϲ χρυϲοῦϲ ἔφη, χρυϲῆϲ οὔϲηϲ τῆϲ ὑποκειμένηϲ ἐπιφανείαϲ, εἰ μὴ ἐξηλλαγμένα ταῦτα παρὰ τὸ ὑποκείμενον ἐποίει, ἤτοι ἐγκυκλῶν ἢ ἐγκολλῶν ἢ ἐντορεύων καὶ νειὸϲ χρυϲῆ·

ἀρηρομένῃ δὲ ἐῴκει

χρυϲείη περ ἐοῦϲα (Ϲ 548. 49),

ἐντὸϲ δ’ ἐτίθει ϲταφυλῇϲι μέγα βρίθουϲαν ἀλωὴν

καλὴν χρυϲείην, μέλανεϲ δ’ ἀνὰ βότρυεϲ ἦϲαν·

εἱϲτήκει δὲ κάμαξι διαμπερὲϲ ἀργυρέῃϲιν·

ἀμφὶ δὲ κυανέην κάπετον, περὶ δ’ ἕρκοϲ ἔλαϲϲε

καϲϲιτέρου (Ϲ 561—65)· 10

καὶ πάλιν·

ἐντὸϲ δ’ ἀγέλην ποίηϲε βοῶν ὀρθοκραιράων·

αἱ δὲ βόεϲ χρυϲοῖο τετεύχατο καϲϲιτέρου τε·

χρύϲειοι δὲ νομῆεϲ ἅμ’ ἐϲτιχόων το βόεϲϲι

(Ϲ 573. 74. 77), καὶ πάλιν·

καί ῥ’ αἱ μὲν καλὰϲ ϲτεφάναϲ ἔχον, οἱ δὲ μαχαίραϲ

εἶχον χρυϲείαϲ ἐξ ἀργυρέων τελαμώνων (Ϲ 597. 98).

τῶν γὰρ ἐμποικιλλομένων ἔϲτιν ὧν τὰϲ ὕλαϲ εἰπὼν ἀργύρου μὲν ἐμνήϲθη καὶ χρυϲοῦ καὶ καϲϲιτέρου, χαλκοῦ δὲ οὐκέτι, ὡϲ ἂν εἰ, χαλκῆϲ ὑποκειμένηϲ ἐπιφανείαϲ, ἐνταῦθα ἐνεποίκιλλεν. οὐκ ἔφη δὲ ἄτρωτα εἶναι
ὅπλα, ἀλλ’ οὐ ῥᾳδίωϲ ὑπὸ θνητῶν διακοπτόμενα·

οὐδ’ ἐνόηϲε κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν,

ὡϲ οὐ ῥηίδι’ ἐϲτὶ θεῶν ἐρικυδέα δῶρα

ἀνδράϲι γε θνητοῖϲι δαμήμεναι οὐδ’ ὑποείκειν

(Υ 264—66). ἔδει οὖν μηδὲ θλαϲθῆναι, ὅπερ ἀξιοῦϲιν ἔλαϲϲεν ἀκούειν,
⁴⁴⁴⁵⁴⁶ εἴ γε μηδ’ ὑπείκειν αὐτὰ ἔλεγε. ῥητῶϲ δ’ αὐτὸϲ ἔφη ὅτι οὐκ ἔρρηξε μὲν τὸ ϲάκοϲ — χρυϲὸϲ δ’ ἐρύκακε δῶρα θεοῖο —, δύο δὲ διέλαϲϲε πτύχαϲ, ἐϲχέθη δὲ ἐντὸϲ τῇ χρυϲῇ, δι’ ἣν οὐκ ἐρράγη διὰ παντόϲ. πάνυ δὲ δυνατῶϲ τὴν καταϲκευὴν ἐδήλωϲε καὶ τὸ μέχρι τίνοϲ ἡ ῥῆξιϲ·
πέντε μὲν γὰρ πτύχαϲ ἤλαϲε Κυλλοποδίων· εἶτα λέγει πρώταϲ, ὅτι καὶ πρῶται πρὸϲ τῇ ἐπιφανείᾳ, τὰϲ δύο χαλκείαϲ, εἶτα τὰϲ ἀντικειμέναϲ ταῖϲ πρώταιϲ ἐϲχάταϲ· δύο δ’ ἔνδοθι καϲϲιτέροιο, τὸ δ᾿ ἔνδοθι πρόϲκειται, ἵνα τὰϲ χαλκᾶϲ ἐξωτάταϲ νοήϲωμεν ὡϲ τὰϲ τοῦ καϲϲιτέρου ἔνδοθι, εἶτα λοιπὴν τὴν μέϲην· τὴν δὲ μίαν χρυϲῆν. εἰ
οὖν τῆϲ ἔϲχετο μείλινον ἔγχοϲ, αἱ δύο χαλκαῖ ἐτρώθηϲαν πρῶται ὡϲ οὖϲαι πρῶται, αἱ δὲ τρεῖϲ ἔμειναν ἄτρωτοι· χρυϲὸϲ γὰρ ἐρύκακε δῶρα θεοῖο. οὕτω δὲ καὶ ἐπὶ τῆϲ Αἰνείου ἀϲπίδοϲ ὕπεϲτιν ὁ χαλκὸϲ τῇ βύρϲῃ, ὁ μαλακώτεροϲ τῇ ξηροτέρᾳ, καὶ οὐ κόϲμου ἕνεκα χαλκὸϲ πρόϲκειται ἐντὸϲ ἐπιφανείᾳ, ἀλλ’ ὑπόκειται δι’ ἀϲφάλειαν, ὡϲ ἐπὶ
τῆϲ Ἀχιλλέωϲ ὁ χρυϲόϲ· λέγει γὰρ ἐπὶ τῆϲ Αἰνείου·

δεύτεροϲ αὖτ’ Ἀχιλεὺϲ προΐει δολιχόϲκιον ἔγχοϲ

καὶ βάλεν Αἰνείαο κατ’ ἀϲπίδα παντόϲ’ ἐΐϲην,

ἄντυγ’ ὑπὸ πρώτην, ᾗ λεπτότατοϲ θέε χαλκόϲ,

λεπτοτάτη δ’ ἐπέην ῥινὸϲ βοόϲ (Υ 273—76).

κἂν μέντοι ἀκούωμεν τὰϲ δύο χαλκείαϲ τὴν πρώτην καὶ τὴν πέμπτην, δύο δ’ ἔνδοθι τούτων τὰϲ καϲϲιτερίναϲ τὴν δευτέραν καὶ τὴν τετάρτην, καὶ οὕτωϲ μέϲη καὶ τρίτη ἐντὸϲ ἡ χρυϲῆ, τῇ ῥ’ ἔϲχετο μείλινον ἔγχοϲ, μιᾶϲ καὶ καϲϲιτερίνηϲ ῥαγείϲηϲ.

[291] 291. πῶϲ δὲ ἡ Ἀφροδίτη οὐ βοηθεῖ τῷ υἱῷ; ὅτι δέδιε τὴν⁴⁷
Παλλάδα.

ἐζήτηται δὲ πῶϲ τὸν Αἰνείαν οὐκ Ἀπόλλων ἐρρύϲατο ἀλλὰ⁴⁸ Ποϲειδῶν. καί φαϲιν, ὅτι ἡ μεγάλη περὶ θεοὺϲ εὐϲέβεια δυϲωποῦϲα τυγχάνει καὶ τοὺϲ δι’ ἔχθραϲ ὄνταϲ.

[322] 322—24. ἀθετοῦϲί τινεϲ τοὺϲ ϲτίχουϲ ὡϲ ἐναντίουϲ τοῖϲ προκειμέ-⁴⁹⁵⁰⁵¹⁵²⁵³⁵⁴ νοιϲ· οὐ γὰρ ἔϲτη ἐντὸϲ τῇ ἀϲπίδι τὸ δόρυ· φηϲὶ γὰρ διὰ πρὸ Πηλιὰϲ ἤιξε μελίη (v. 276) καὶ ἐγχείη δ’ ἄῤ ὑπὲρ νώτου ἐντὸϲ γαίῃ ἔϲτη ἱεμένη (v. 279). ἔοικε δὲ τοιοῦτον ϲχῆμα περὶ τὴν πληγὴν γεγενῆϲθαι· κατὰ γὰρ τὴν αἰχμὴν ἐμπεπήγει τῇ γῇ, κατὰ δὲ τὸν ϲτύρακα τῇ ἀϲπίδι ὅθεν τῆϲ ἀϲπίδοϲ προϲερειδομένηϲ τῷ δόρατι, ὥρμηϲεν οὗτοϲ
εἰϲ τὴν τοῦ λίθου βολήν (v. 285).

⁵⁵

[329] 329. μάχεται τῷ μὴ κατειλέχθαι Καύκωναϲ ἐντὸϲ τῷ καταλόγῳ τὸ

ἔνθα δὲ Καύκωνεϲ πόλεμον μέτα θωρήϲϲοντο.

λύοιτ’ ἂν ἐκ τοῦ καιροῦ· μὴ γὰρ ἐλθόνταϲ αὐτοὺϲ ἐξ ἀρχῆϲ τοῦ πολέμου ἀλλ’ ὕϲτερον οὐ ϲυγκατεῖπε τοῖϲ ἐξ ἀρχῆϲ τοῦ πολέμου. μήποτε
δὲ καὶ περιέχονται τοῖϲ πᾶϲι Λελέγεϲιν οἱ Καύκωνεϲ.

ibid. v. 291.

Quaestionum Homericanum ad Iliadem pertinentium reliquiae. Porphyry. ed. Hermannus Schrader. United States. 2017.

Current edition First1KGreek

Quaestionum Homericanum ad Iliadem pertinentium reliquiae (Greek) (Porphyrius. Porphyrii Quaestionum Homericanum ad Iliadem pertinentium reliquiae, Fasc I-II. Schrader, Hermann, editor. Leipzig: Teubner, 1880-1882)

Notes on the current edition

Quaestionum Homericanum ad Iliadem pertinentium reliquiae

1. Λ Ϲ 490. L f. 408a ibid.

2. L. f. 422a. A Υ 7.

3. B f. 269b ad εἰ γὰρ. L f. 421a. Simil. Vict. f. 373a.

4. 1 πεῖραϲ ἑλέϲθαι, rel. om., L 3 praecedunt haec (de αὐδήεντα): λογικοῦ ζώου φωνὴν ἔχοντα φηϲὶ Vict. 5 εἰϲάγει L. θεῷ περιάπτει τὴν αἰτίαν Vict 6 τινὲϲ δὲ ἄτοπον L. 7 γάρ οἱ L. 8 ἑτοῖμοϲ om. Vict. signo scholii finiti eraso add. *B: τὸ αὐδήεντα δ’ ἔθηκε θεὰ λευκώλενοϲ Ἥρη οὐκ ἔϲτι φωνὴν ἔχοντα κτλ., v. infra ad lin. 9 A adhaesit scholio de duabus ur- bibus Ϲ 490 commemoratis; quam ob rem δὲ post ποίαν insertum (Ludwich, M. Rh XXXII, p. 17); in cod. L., ubi ἀπορία (ut nte ῥητέον lin 10 λύϲιϲ) praemit- titur, alia scholia unum ab altero dirimunt 10 ἐπεὶ om. L. 12 A, cuius lemma. οὔτε τιϲ οὖν ποταμῶν ἀπέην (L νόϲφ᾿ Ὠκεανοῖο in lemm.), scholio Ari- stoniceo adhaesit quam ob rem δὲ post τὸν ins. 15 οἱ μὲν γάρ φαϲιν L

5. 3 sqq. Veri simile est hanc quaertionem cum altera illa ad ε 334 perti- nente (v. V. Rose, Ar. ps. p. 171, qui schol. Q ζ 125 addere debebat), cuius partem is qui scholia scripsit in fine scholii addidit, cohaerere. Res tamen non ita constat, ut haec loco suo movenda sint. — Partem eorum quae hic edi- dimus Eust. T, p. 1190, 4 sqq, h. l. legit.

6. 6. Vocis quae affertur definitio Stoica est (Diog. L. VII, 55); Eust. Σ, p. 1158, 36, Zenoni tribuit.

7. 9—11. Quaestio ab eo quo codd. afferunt loco certe aliena est.

8. 12. 13 † *B (ab altera manu scholio B⟩ f. 269a ad ποταμῶν v. 7, signo scholii finiti eraso, subiunctum): ἵνα μὴ κωλύῃ αὐτοὺς τῆς πρὸς ἀλλήλους μάχης πρεσβύτης ὢν simil. Vict. f 372b: πρόγνος γὰρ θεῶν, ἵνα μὴ τοῖς ἀπογόνοις ἑαυτοῦ παρῇ πολεμοῦσιν. Eadem et plura ap. Eust. Υ, p. 1192 extr., quae num e quaestione excerpta sint non diiudico.

9. 14 sqq. † Eust. Υ, p. 1193, 50 sqq, qui λύσιν afferre noluit, hoc usus iudi- cio: καὶ oὕτω μὲν λογιωτάτη ἡ ἀπορία, οἱ δὲ λύοντν ἃ θέλουσι.

10. B⟩ f. 270a ad λαοϲϲόοϲ. L . 422a c. l. ὦρτο Ἔριϲ κρατερὴ λαοϲϲόοϲ.

11. *B f. 270a ad ἔναντα. L f. 423a.

12. 1 ἶϲα B, om. L. 3 verba εἰ δὲ καὶ τῶν θεῶν, quae in codd. post τῶν Τρωικῶν (lin. 1) leguntur, recte transposuit Bekk. 5 Ἀχιλλεῖ quod codd. exhibent delendum videtur Vict.: ἀλλ’ ἵνα πρόφ. ἀπάτηϲ Ἀλχιλλεῖ γένηται Ἀπόλλωνοϲ 6 ϲκάμ. ανδροϲ cum ras. un. litt. B⟩ 7. 8 προϲηγ. — ὅτι Ἔριν om. L. 9 φιλονεικίαν νῦν φηϲίν L 14 L in lemn.: ἤτοι μὲν γὰρ ἔναντα Ποϲειδάωνοϲ ἄνακτοϲ ἵϲτατ’ Ἀπόλλων Φοῖβοϲ ἔχων ἰὰ πτερόεντα 16. 17 πρὸϲ δὲ τὴν τοιαύτην ἐπίλυϲιν οἱ μὲν ἀπὸ τῆϲ λέξεωϲ κατηγοροῦντεϲ 〈B κατηγοροῦνται L⟩ ἀλληγορίᾳ 〈B, ἀλληγορικῶϲ L.⟩ πάντα εἰρ. νομ codd., quae sensu postu- lante mutavi 18 ἐντὸϲ e coni. inserui 18. 19 καὶ γάρ φηϲι τὸ ὑγρὸν τῷ ξηρῶ καὶ τὸ ψυχρὸν τῷ θ. μάχ. L

13. 7 sqq. † Eust. p. 1195, 18 sqq.

14. 8 sqq. Utramque verbi interpretationem, praeter Eust. h. l et schol. min. et Vict. Ν 128, Apollon., Hesych., Et. M h. v. afferunt; priorem, quam Apioni Apollon. tribuit, Suid. h. v., Phot. p. 299, Bachm. An. I, p. 288, 8 alteram schol Vict. Ρ 398. — Hoc quidem loco Vict. (f. 373b) partem scholii inde a. lin. 10 novo lemmati adscriptam ab iis quae antecedunt separatam habet: ἔρις λαοσσόος ἡ τοὺς λαοὺς σεύουσα καὶ παρορμῦσα.

15. 14 sqq. Cf. quae de scholio gruvissimo in Prolegom. cap. III, 2. 3 attulimus.

16. 17 sqq. † A v. 67 (c. l. ἤτοι μὲν γὰρ ἔναντα Ποσειδάων καὶ τὰ ἑξῆς): ἡ τῶν θεῶν μάχη περιέχει φυσικὴν στοιχείων πρὸς στοιχεῖα ἀντίταξιν, κακιῶν πρὸς ἀρετάς. Ἀπόλλων μὲν γὰρ ἐναντιοῦται Ποσειδῶν, τὸ μερικὸν πῦρ τῷ παντὶ ὑγρῷ Ἀθηνᾶ δὲ Ἄρει, ἡ φρόνησις τῇ ἀφροσύν Ἥρα δὲ Ἀρτέμιδι, ὁ περίγειος ἀὴρ τῇ σελήνῃ· Ἑρμῆς δὲ Λητοῖ, ὁ λόγος τῇ λήθῃ· Ἥφαιστος δὲ Ξάνθῳ, τὸ ὅλοε πῦρ μέρει τοῦ ὕδατος (huc usque eadem fere Lp h. v., f. 291b, p. 678, 3 Bachm.; Mdatr. An. II, p. 386, 30 ═ Cram., A. P III, p. 120, 26. Sequntur in cod. A quae p. 242, 17 sqq. edidimus). — Ad μερικὸν πῦρ et ὅλον πῦρ, quae scholium commemorat, quod attinet, cf. non solum p. 211, 2—4, sed etiam

17. A v. 67. L f. 422b. Cf. schol. min. v. 74

18. 7—9 καὶ τὰ λοιπὰ Ἄρεα om. L. 9 τὸν om. L 9. 10 τῇ Λητώ v.
om. codd. 10 προϲοικιοῦϲι L. 11 ὑπολογιών L ῥιγίνου BL. (B prius ϊ in ras.) 13 ϲυγκεχωρεῖϲθαι L. 16 καὶ ἕτερα conieci; καὶ ἔτι codd. 17 ἐνυφαϲμένοιϲ τοιϲ γιγαντομχ (μχ spr. το scrpt.) L 18 τοῦ τότε conieci τοῦτο B, τὴν τότε L. 19 καὶ ante βαϲιλ. ins. L 20 ἄξονταϲ L. ποιεῖν conieci ποιεῖ codd.

19. ἀπὸ τοῦ εἰϲ ἂν μὴ L 21 δοκῆ, ῆ in ras, B⟩ ὑποπλάττει B, ὑποπλάττειν (om. δὲ) L 24 ἀϲυμφόρωϲ coni. Vill. verbo κατηγορεῖται scholium in utroque codice finitur sequuntur in B, novo tamen signo, quo scholia ad tex- tum referri solent, non praemisso, ea quae p. 242, 17 sqq. edidimus.

20. Heracl. alleg. c. 58 init. Neque enim ad Neo Platonica (Procl. ad Plat. Remp. p. 374) confugiamus necesse est.

21. 3 sqq. Cf. B⟩ Φ 366: . . . . Ἥφαιστο δέ ἐστιν ἡ πυρώδης ὅλη οὐσία, Σκάμανδρος δὲ μέρος τῆς οὐσίας τοῦ ὕδατος.

22. 11 De Theagen Rhegino v. Prolegg. cap. III, 2. 3 init.

23. 13—17 Cf. Porph. Σ 489, p. 226, 9 sqq.

24. 25—p. 242. 10 In scholiis (velut ap. Dind. IV, p. 229, 1—6; 8—17) ut apud Eust. ad h. l, de dis deabusque res admodum inter se variantes afferuntur, pleraeque quidem eae, ut de origine earum non constet, sed ingenii exercendi acuminisque ostentandi causa inventae esse videantur quam bo rem paene nihil

25. *B (v. ad p. 241, 24). L f. 422b. A v. 67.

26. 1—10 v. infr. ad h. l. 2 ἐκεῖνοϲ L δὲ om. A 3. 4 ἢ διότι ἐντὸϲ ὄψει. τὸν θεὸν ὕβριϲεν μαιν. φρέν. ἤλεγε L 5 αὕτη L 6 τὴν om. L 8 ῥύϲιϲ L 12 ἐϲτιν om. L 16 pergit L.: λύϲιϲ. Ἥρα μὲν οὕν κτλ. (v. ad lin. 17—19) 17—19 διὰ τί — Ἀφροδίτη om. L, qui en quae sequuntur inde ab Ἥρα μὲν οὗν Ἐλλ. βοηθεῖν (sic) iis quae etiam in hac editione praecedunt (p. 241, 25—242, 16) subiungit A (quem schol. min. sequitur) subiungit scholium verbis ἡ τῶν θεῶν μάχη — μέρει τοῦ ὕδατοϲ (Dind. II, p. 195, 9—14), quae (ad p. 240, 17) inter scholia excerpta retulimus 17 προείρηνται B⟩ 18 Ἄρηϲ om. B⟩ 19 ῥητέον οὗν om. A 20 ὁ θεόϲ L 22 τὸ Ἥρη τ’ A, καὶ τὸ Ἥρη τ’ L. Ἀλργεία ἢ καὶ ὅτι A οἰκεία ἦν αὐτὴ AL 23 ἤτοι ante διὰ ins. AL

27. inde attuli. Eodem modo de verbis (lin. 1—10) quae in hoc scholio uncinis inclusi iudicandum esse videtur. Mirum enim quantum et a superioris scholii et ab eius quod sequitur simplicitate distant; neque inventis carent quae recte futtilia dixeris. Ceterum rationes ab allegorica fabularum explicatione diversas (cf. p. 241, 13—22) neque Porphyrium hac in quaestione neglexisse vel schol. quod sequitur docet.

28. 17 sqq. Eadem in cod. Lips. f. 291 ad v. 67 (s. temm) leguntur: ζητεῖται παρὰ πᾶσι διὰ τί τοῖς μὲν Ἕλλησιν Ἥρα τε καὶ Ἀθηνᾶ καὶ Ἥφαιστος καὶ. Ποσειδῶν καὶ Ἑρμῆς τοῖ δὲ Τρωσὶν ὁ Ἀπόλλων βοηθεῖ καὶ Ἄρης καὶ ὁ Ξάνθος σὺν Ἀφροδίτῃ καὶ Ἀρτέμιδ καὶ Λητοῖ ῥητέο οὖν ὅτι Ἥρα μέν, ἐπεὶ γαμήλιος θεός ἐστιν κτλ. (v. Bachm. p. 677, quae in plerisque congrunt). Cf. schol. min. v. 67.

29. B f. 272b ad τί ϲυ ν. 178. L f. 426a. Viet. f. 377a.

30. *B f. 274a ad ἤλαϲεν. L f. 428b, Π. (Cf. Cramer. A. P. III, p. 26, 30).

31. 1 ἐπειδὴ A 2 ὀργ. δὲ Λαομ. A 3 πυργοποιίαϲ L Λητοῖ — λήθῃ recte om. A 4 λόγιοϲ ἢ ὅτι om. B⟩ ἢ ὅτι ἐπειδὴ κήρυκαϲ L 5 τῆϲ δια φορᾶϲ A 6. 7 τῶν δὲ κηρύκων προϲτάτηϲ Ἐρμῆϲ AL 7 Ἄρη A 8 αὐτοῦ τὴν γυναῖκα AL προέϲτη BL 9 φιλοπόλεμοι A 10 δὲ Ἀπ. — Τρῶεϲ om. BL 15 αὐτὴν ἀνθίϲτανται A καὶ om. L. 17 ἀτελεῖϲ L 18 ἤμβλυται L. Vict. ἐντεχνεῖϲ Vict. 19 ὀφθήϲεται L 22 πρῶτα μὲν om. Vict. ἐκδηματοῖ L

32. 1 sqq. Cf. Vict. (f. 373b) ad v. 34 Ποσειδῶν] νησιῶται γὰρ οἱ πλείου Ἑλλήνων καὶ εἰς Ἑλλήνων τε καὶ Αἰγὰς δῶῤ ἀνάγουσι (Θ 203), ἢ διὰ Λαομέδοντα.

33. 16 sqq. Cf. Ariston. v. 180: ἀθετοῦντα στίχοι ζ΄, ὅτι εὐτελεῖς εἰσι τῇ κατασκευῇ καὶ τοῖς νοήμασι καὶ οἱ λόγοι οὐ πρέποντες τῷ το Ἀχιλλέως προσώπῳ. — Ad Pium scholium retulit Hiller, Phil. XXVIII, p. 110, qua de re cf. Pro- legomena cap. III, 4.

34. 25 sqq. Antiquissimam esse quaestionem de v. ἔσχετο et de clipei laminis, ex Aristot. poet. 25 (p. 1461 α 33) concluditur. Cf. Gell. XlV, 6 et Ariston. v. 269 (f. 265a c.l. ἀλλὰ δύω μὲν ἔλασσε): ἀθετοῦνται στίχοι δ΄, ὅτι διεσκευασμένοι εἰσὶν ὑπὸ τινος τῶν βουλομένων πρόβλημα ποιεῖν· μάχεται δὲ σαφῶς τοῖς γνηἦ

35. 1 ϲάκε', ε in ras., B; ϲάκει L 6 ϲτερρότητοϲ L χαλκὰϲ B⟩ 7 τὰϲ Vill.; om. B, τελευταίαϲ καϲϲιτερίνηϲ L 8 ϲυνεϲχέθη L 9 οὖν om. L ἔλαϲεν B⟩ 10 ἀντὶ τοῦ pro ἄνωθεν (in cod. B⟩ ἄνω, θ spr. ω scrpt.) coni. Cobet ap. Dind. 13 κοίλαντοϲ L

36. σίοις· ἄτρωτα γὰρ τὰ Ἡφαιστότευκτα συνίσταται (cf. Ariston. v. 266) . . . . Ne. que alterum illam difficultatem, quo modo clipeus Volcani arte factus laedi posset, a Porphyrio neglectam fuisse ea quae infra affert docent: οὐκ ἔφη φἐ ἄτρωτα εἶναι ὅπλα, ἀλλ᾿ οὐ ῥᾳδίως ὑπὸ θνητῶν διακοπτόμενα.

37. 4 sqq. Auream laminam primam fuisse Aristarchus (Ariston. v. 269, coll. Lehrs., Ar. p. 208) eumque secutus Autochthon (B f, 274b ad χακεία v. 271 ═ Dind. lV, p. 243, 5: cf. Eust. Υ, p. 1207, 41) statuerunt

38. 9 sqq. † **B f. 274b ad δύω μὲν v. 269 (id. A f. 265a, L f. 429b): ἀτρώτω ὑπαρχόντων παρ Ὁμήρῳ τῶν Ἀχιλλέως ὅπλων, ⟨καὶ A⟩ ἔξωθεν κατ’ ἐνίους τεταγμένης διὰ τὸν πλείονα κόσμον τῆς χρυσῆς ⟨post h. v. ras. 5 litter. B⟩ πτυχός, οὕτως ἀποδοτέον τὸν λόγον· ἀλλὰ μέχρι μὲν δύο πτυχῶν προῆλθεη ἡ 〈ἐκ ins. L⟩ τῆς πληγῆς ⟨πτυχὸς BL⟩ ἐνέργεια, εἴξεως 〈ἵξεως codd.⟩ καὶ. οἷονεὶ συνιζήσεως ⟨συνηζήσεως corr. e συζησήσως L⟩ γενομένης, ἐντὸϲ δὲ τῇ τρίτῃ ἐπεσχέθη ⟨ἐπειδὴ τ. τρ. συνεσχέ BL⟩.

39. † Schol. eorundem codd., iis quae modo edidimus sine intervallo sub- iunctum ⟨in B⟩ quidem praemisso ἀπορία⟩: πῶς, φησὶν, ἄτρωτον ὑποστησάμενος τὴν ἀσπίδα νῦν τοῦτο λέγει; ῥητέον οὖν ὅτι ὁ χρυσὸς χρθσὸς μαλθακώτερος ὢν ἀργύρου καὶ σιδήρου ⟨ὅτι ὁ χρ. ὢν μαλθ. χαλκοῦ ἢ σιδήρου AL⟩ ἐνέδωκε τῷ δόρατι καὶ ἐκοιλάνθη, καὶ ἐγένετο κοιλότης καὶ ⟨om. A⟩ οὐ τροῶσις. Cf. etiam ad p. 243, 25.

40. 14 sqq. † Eust. p. 1208, 10: ὅτι δὲ τὸ ἀλλὰ δύο μὲν ἔλασε τινὲς γράφουσιν ἀλλὰ δύο μὲν θλάσε, καὶ ὅτι ἀπάτην οὗτοι αἰτιῶνται τῶν ἄλλως γραφόντων, ὡς τῆς ἄνω περιφερείας τοῦ θ καολβωθείσης εἰς φαντασίαν τοῦ ε γράμματος, δηλοῖ καὶ ὁ Πορφύριος. Idem Eustathius (p. 1207, 49) quod hanc coniecturam Autochthoni tribuit suspitionem quandam movet quoniam ipse paullo infra (p. 1207 extr.) Autochthonem Aristarchi sententiam (Ariston. v. 269, Δ 138), perforari aurum bastae cuspide, amplexum affert. Nisi sta- tuatur, Autochthonem plures loci difficillimi interpretationes attulisse, alterum utrum errori deberi dicas. Qua in re, quae huc non pertinet, diiudicanda illud

41. 1 θλάϲεν B⟩ 9 δ’ αὐτὴν πρ. B⟩ δὲ post μᾶλλον ins. L. 10 ἠνεϲχέθη L 12 εὐτονώτερον L. 15. 16 ὑπὸ τοῦ χαλκοῦ ἀντιτύπου L. 17 ἃν om. codd. 18 εὐθράϲτων B⟩ ϲυνεϲτώϲηϲ τοῦ δὲ καὶ χαλκαῖ πτ. L. ceterum aut cum Bekkero ταῖϲ ἐκ τῶν εὐθρ. ϲυνεϲτώϲαιϲ scribendum videtur aut cum L ϲυνεϲτώϲηϲ, addidi, dito in fine τῆϲ ἀϲπίδοϲ χαλκαὶ B⟩ 19 μετ’ αὐτὴν L 24 δ’ εἵματα B, δ’ ἤματα ἤϲθην L

42. non nullius momenti est, verba scholii B⟩ (lV, p. 243, 5—16 Dind.), cui simillimo Eustathius usus esse videtur, in cod. Vict (f. 380a) duobus lemmatis adscripta. esse: ἐπεὶ πέντε πτύχας] φησὶν ὁ Αὐτόχθων — τὴν χαλκῆν, et τὴν δὲ μίαν χρθσῆν] ὅτι μὲν ἐντὸϲ τῇ ἐπιφανείᾳ κτλ.

43. 11 sqq. † B⟩ f. 283a (id Vict. f. 391a) ad χρθσὸς Φ 165: οὐκοῦν ἐπιπόλαιος 〈α in rus.⟩ ἦν ὁ χρυοσός. εἰ δέ φησιν, ὅτι μέχρι τινὸς ἔρρηξε, μέσος ἦν ὁ χρυσός, ὡς Πορφύριος. [δύναται δὲ καὶ οὕτως εἶναι πρῶτος, quae Vict. om.] Cf. † B f. 274b ad χαλκείας Υ 271 (ead. fere Vict. f. 380a): μέσην νομιστέον τὴν χρυσῆν· ἁπαλώτερος γὰρ ὢν ὁ χρυσὸς ἐκλελυμένον τὸ δόρυ μετὰ τὴν τῶν χαλκῶν βίαν εὐχερῶς ὑποδέξεται. ὅτι γὰρ οὐκ ἦν ἐντὸϲ τῇ ἐπιφανείᾳ τῆς ἀσπίδος ὁ χρυσός, δηλο δι᾿ ὧν φησι τεχνώμενον Ἥφαιστον τὴν ἀσπίδ τὸ μὲν τορεύειν ἐκ χαλκοῦ, τὸ δὲ ἐκ κασσιτέρου, τὸ δὲ ἐκ χρυσοῦ. τάχα οὖν (cf. p. 247, 20) ἡ μὲν πρώτη ἦν χαλκῆ, ἡ δὲ δευτέρα κασσιτερίνη, ἡ δὲ τρίτη χρυσῆ, ἡ δὲ τετάρτη κασσιτεερίνη, δὲ πέμπτη χαλκῆ. [ὁ δὲ Αὐτόχθων κτλ., quae aliunde illata. sunt, cf. ad p. 244, 4 14, schol. Victor. recte alii lemmati adscripsit.]

44. 1 post χρυϲοὺϲ (sic), % signo in margine posito, L inserit Πορφυρίου εἰϲ τὸ οὐδὲ τότ’ Αἰνείαο κτλ. (v. infr. ad l. 20), tum schol. quod incipit ἀτρώτων ὑπαρχόντων παῤ Ὁμήρῳ κτλ. (v. ad p. 244, 9), quo finito demum, signo illo % iterum posito, pergitur ἔφη χρυϲῆϲ οὕϲηϲ 2 ἐξηλαγμένα L 3 ἐγκυκλῶν ἢ uncinis inclusit Bkk. ἐνκολλῶν L καὶ ναὸϲ χρυϲοῦϲ L 5 χρυϲείη περ ἐούϲη B⟩ 7 χρυϲῆν codd.; corr. Vill. 18 ἐμποικιλομένων L 19 εἰ in- serui: codd. om. 20 ἔνθα pro ἐνταῦθα coni. Bekk. εἶναι om. L. 21 ἀλλὰ τὰ μὴ ῥᾳδ. ὑπὸ θνητ. διακοπτώμενα L 23 ρηίδια ἐϲτὶ B, ῥηίδιά ἐϲτιν L. 24 δὲ θνητοῖϲι L οὐδὲ ὑπ. L 25 ἔλαϲεν codd.

45. 20 sqq. †**B f. 274b ad Αἰνείαο v. 268 (id. L. f. 429b, Π, cf. Cram. A. P. III, p. 36, 34, Π): ⟨εἰς L⟩ τὸ οὐδὲ τότ᾿ Αἰμεόαπ δαΐφρονος ὄβριμον ἔγχος ῥῆξε δάκος· χρυσὸς γὰρ ἐρύκακε, δῶρα θεοῖ ⟨δ. θ. om. L⟩ δοκεῖ μάχεσθαι τῷ ἀλλὰ δύω ⟨δύο L⟩ μὲν ἔλασσε διὰ πτύχας, ὥστε ἔρρη ξεν ⟨ὥστ᾿ ἔρηξεν L⟩. ἔστι δὲ ἀπὸ τῆρ λέξεως ἡ λύσις καθ’ ἑκάτερον· εἰ γὰρ ⟨om. L⟩ μὴ δι᾿ ὅλου ⟨διοίου L⟩ διῆλθεν, οὐκ ἔρρηξε τὸ σάκος. καὶ τὸ ἔλασσεν ⟨ἔλασεν L⟩ οὐ πάντως ἔρρηξε ⟨ἔρηξε B⟩ τὸ σάκος, ἀλλὰ διέθλασεν (cf. ad p. 244, 9), ubi illa καθ’ ἑκάτερον docent, de dubus difficultatibus Porpbycium hac quaestione egisse (v. ad p. 243, 25).

46. 25 Cf. Ariston. Υ 266 (c. l. ἀνδράσι γε θνητοςῖς): πρὸς τὴν ἑξῆς ἀφέτησιν· ἄτρωτα γὰρ καὶ ἄθλαστα τὰ ἡφαιστότευκτα.

47. B f. 275a ad ὀξὺ.

48. Schol. min. v. 329, c. l. Καύκωνεϲ

49. B f. 275b ad ἀϲπίδοϲ. L f. 430b.

50. 1 εἴ περ μηδ’ L 2 τὴν ἀϲπίδα L 2. 3 διέλαϲε B⟩ 3 ἐντὸϲ τῇ χρυϲῇ δ’ ἐνὶ καὶ οὐκ ἐρρ. διὰ παντόϲ L, ubi, % signo in margine posito, sequitur schol. v. 307 (═ **B, vol. lV, p. 246, 15—21 Dind.), quo finito, signo illo re- petito, pergitur πάνυ δὲ δυνατῶϲ κτλ. 5 ἤλαϲϲε L πρώταϲ — πρῶται trans- posui codd. post ἐπιφανείᾳ habent 8 πρόκειται codd. (in B⟩ post πρό vac. spat.) 9 ἔνδοθεν L 10 μήλινον L χαλκαὶ B⟩ 14 πρόκειται L 15 καὶ post γὰρ ins. L 16 αὖ. . . . (post αὖ ras. 4 litt., in qua τ’ postea addit.) ἀχι. λεὺϲ B⟩ ἀχιλλεὺϲ καὶ ἵει L 17 ἀϲπίδα, ί ex ἳ corr., B⟩ 20 καὶ μέντοι L. 21 ἔνδοθεν L 23 μήλινον L

51. 6 Cf. B⟩ ad χαλκὸς ἔλαμπε Χ 32: ἔδει χρυσὸς ἔλαμπεν ἀπὸ κρείσσονος καὶ λαμπροτέρου. συμφωνεῖ γοῦν τοῦτο τῷ περὶ τὴν ἐπιφάνειαν τῆς ἀσπίδος εἶναι τὴν χαλκῆν πτυχήν (paullo plura duo schol. Vict. f. 404b, v. Bkk.).

52. 20 sqq. Cf. ad p. 245, 11.

53. 27 Cf. Eust. p. 1209, 19.

54. 20 sqq. Cf. Ariston. v. 322. — Scholium ad Pium Hiller, Phil. XXVIII, p. 110, retulit (cf. Prolegg. III, 4).

55. L f. 430b.

Porphyry Quaestionum Homericanum ad Iliadem pertinentium reliquiae 20

ed. Hermannus Schrader

Search the Perseus Catalog for:

Υ

Current edition First1KGreek

Notes on the current edition

Stable identifiers