Epiphanius Ancoratus 106

ed. Karl Holl

Ancoratus. Epiphanius. ed. Karl Holl. Germany. 2014.

Sponsored by University of Leipzig.

Funding provided by European Social Fund Saxony.

Current edition First1KGreek

Ancoratus (Greek) (Epiphanius. Epiphanius, Volume 1. Holl, Karl, editor. Leipzig: Hinrichs, 1915.)

Notes on the current edition

Ancoratus

1. 7 ff vgl. G. Michaelis, de origine indicis deor. cogn. Berlin 1898 W. Bobeth, de indicibus deorum. Leipzig 1904 — 9 vgl. Theophilus ad Aut. II 3; S. 52 Otto dem. Hom. VI21; S. 80, 6 Lagarde dem. Recogn. Χ c. 23 Clemens AI. Protr. 37, 4; I 28, 7 ählin — 10 vgl. Theophilus ad Aut. I 10; S. 30f Otto Clemens AI. Protr. 28, 1ff; I 20, 30 ff ählin 37, 1f; I 27, 26 ff (Cicero de nat. deorum III 53 Amobius adv. nat. IV 14 Joh. Laurentius Lydus de mens. IV 38) — 13 zu καυκασίῳ ἔρει vgl. dem. Hom. (IV 16; S. 60,26 Lagarde) V 23; S. 7028 VI 21; S. 80, 2 — zu Δατιάριος Theophilus ad Aut. III 8; S. 210 Otto (Eusebius praep. ev. IV 16; Migne 21, 272 C) — 14 τραγῳδὸς Theophilus ad Aut. III 8 S. 210 Otto, vgl. Sueton Augustus 57 (Wilamowitz S. 769) — 15 ff vgl. Plutarch de cap. ex inimicis util. c. 2; 86 F L J ïd.
2. 1 ἀετὸν L 1 f ἀετὸς δὲ ⟨γενόμενος *⟩ μηδεπώποτε ἀναπετασθεὶς er ist aber atuh Adler. Er flog aber nie ïd.; zur Sache vgl. Clem. AI. Protr. 37, 2 I 27, 29 ählin οὐχ ἵπταται θεός 2 als er auf diesen ß u. ädchenverführer war ïd 3 ἐν πλοίῳ παρασήμῳ ἀετῷ ὀνομαζομένῳ] in einem einem schiffe, an dem ein Korymboszeichen war ïd. 3f διὰ τὸ τάχος ⟨ ïd. 4 Wilamowitz, ⟨ ïd. 5 πρὸς Πασιφάην ⟨ ïd. 6 πρὸς Εὐρώπην er ἐφήλετο) ïd. 7 ⟨τῶν φθορῶν⟩ *, die vielen Befleckungen ïd. 8 ⟨παρθένων⟩ ïd. | καὶ φθορέων διδασκάλου ⟨ ïd. | φθορείων J 9 οὐκ ⟨ ïd. | vor ἐν τῷ + καὶ ïd. 11 ἢ δύο — τέσσαρες] sondern es gibt Zeus u. sogar vier an Zahl ïd. 13 Καυκασίῳ] Kausios ïd. | Δατιάριος Scaliger] λαπατριάριος J πατριάριος L Ladiarios ïd. | λεγόμενος Wilamowitz] γενόμενος LJ ßt ïd. 14 γεγόνασιν] γεγόνασιν] ämpfen ïd. | τραγῳδὸς] Trakontos ïd. 15 καύσας + im Feuer ïd.
3. 3 ff vgl. Clemens AI. Protr. 28, 2; I 20, 32ff ählin (Firm. Maternus de errore prof. rell. c. 16) — 6 vgl. Cic. de nat. deorum III 58 — 7 f vgl. Clemens AI. Protr. 12, 2 u. 19, 1; I 11, 14ff u. 15, 1ff ählin (Cicero de nat. deorum III 58 Amobius adv. nat. IV 15 Joh. Laur. Lydus de mensib. IV 38) — 9 ff vgl. Clemens AI. Protr. 13, 4; I 24, 18 ff ählin — 19f vgl. Weish. Sal. 14, 15 L J ïd.
4. 1 τράγῳ] des DraJcontos ïd. 1 f εὑρόντι πρότερον] zuerst fand ïd.; πρῶτον? * 2 καὶ προσελθόντι φιλῆσαι ⟨ ïd. 3 σοῦ Meineke] μου L deinen ïd. | ἐμπρήσεις] trauern πενθήσεις) ïd. 4f μία — ἀλωμένη] die sich rasend dreht; die dritte und die, die an dem See verrucht ist ïd., μία μὲν ή περὶ τὴν Τριτωνίδα λίμνην ῥεμβομένη Wilamowitz 5 ἁλομένη L | καὶ πολλαὶ ἄλλαι ⟨ ïd. 6 τοῦ Διὸς] des Ucheus ïd., Οὖπις E. Meyer bei S. 169 7 Διόνυσοι Wilamowitz] Διόνυσος L J ïd. | ⟨δὲ⟩ *, aber 8 καὶ ⟨ ïd. | Τιτάνων] Tianer ïd. 9 Κουρήτων ὸ] *] ό τῶν Wilamowitz | κρεωνομίαν μυῶν Pet. nach Panarion ßabschnitt περὶ πίστεως 11] κληρονομίαν μείων L J ährend die Kureten an seinen ücken Anteil hatten ïd. 11 τὴν *] τῶν L J | τάχα + ⟨μάλιστα⟩ ? * 12 ählen . . . u. werde sie vielen kundtun ïd. 15 σοι ⟨ ïd. | αὐτῶν] ïd. 16 ἔτι] weshalb διὰ τι) ïd. 17f schenkten . . ihnen mehr Ehre, da doch auch sie Leute waren, die verdienten in ihrer Weise zugrunde zu gehen ïd.