ΧΧΙΙΙ. Ἰουδαῖοί γε μὴν τοῦ Παύλου Καίσαρα
ἐπικαλεσαμένου ἐπί τε τὴν ‘ Ρωμαίων πόλιν ὑπό
96
Φήστου παραπεμφθέντος, τῆς ἐλπίδος καθ’ ἢν ἐξῆρ’· τυον αὐτῷ τὴν ἐπιβουλήν, ἀποπεαόντες, ἐπὶ Ἰάκωβον τὸν τοῦ κυρίου τρέπονται ἀδελφόν, ᾧ πρὸς τῶν ἀποατόλων ὁ τῆς ἐπισκοπῆς τῆς ἐν Ἱεροσολύμοις ἐγκεχείριστο θρόνος. τοιαῦτα δὲ αὐτοῖς καὶ τὰ κατὰ τούτου τολμᾶται. εἰς μέσον αὐτόν ἄγα.
γόντες ἄρνησιν τῆς εἰς τὸν χριστὸν πίστεως ἐπὶ παντὸς ἐξῄτουν τοῦ λαοῦ· τοῦ δὲ παρὰ τὴν ἄπαγ’ γνώμην ἐλευθέρᾳ φωνὴ καὶ μαλλοῦ ἢ προσεδόκησαν ἐπὶ τῆς πληθύος ἅπας παρρησία. εοοκησαν επι της πληυυος απασης παρρησια απασης καὶ ὁμολογήααντος υἱὸν εἶναι θεοῦ σωτῆρα καὶ κύριον ἡμῶν ’Iηαοῦν, μηκέθ’ οἷοί τε τὴν τοῦ ἀνδρὸς μαρτυρίαν φέρειν τῷ καὶ δι’. καιότατον αὐτὸν παρὰ τοῖς πᾶσιν δι’ ἀκρότητα ἧς μετῄει κατὰ τὸν βίον φιλοσοφίας τε καὶ θεοσεβείας κτείνουσι, καιρὸν εἰς ἐξουσίαν λαβόντες τὴν ἀναρχίαν, ὅτι δὴ τοῦ Φήστου κατ’ αὐτὸ τοῦ καιροῦ ἐπὶ τῆς Ἰουδαίας τελευτή. σαντος, ἄναρχα καὶ ἀνεπιτρόπευτα τὰ τῆς αὐτόθι διοικήσεως καθειστήκει. τὸν δὲ τῆς τοῦ Ἰακώ.
Βοῦ τελευτῆς τρόπον ἤδη μὲν πρότερον αἱ παρα- τεθεῖσαι τοῦ Κλήμεντος φωναὶ δεδηλώκασιν, ἀπὸ τοῦ πτερυγίου βεβλῆσθαι ξύλῳ τε τὴν πρὸς θάνατον πεπλῆχθαι αὐτὸν ἱστορηκότος· ἀκριβέατατά γε μὴν τὰ κατ’ αὐτὸν ὁ Ἡγήαιππος, ἐπὶ τῆς πρώτης τῶν ἀποατόλων γενόμενος διαδοχῆς, ἐν τῷ πέμπτῳ αὐτοῦ ὑπομνήματι τοῦτον λέγων ἱστορεῖ τὸν τρόπον· Διαδέχεται τὴν ἐκκληαίαν μετὰ τῶν ἀποστόλων ὁ ἀδελφὸς τοῦ κυρίου Ἰάκωβος, ὁ ὀνομααθεὶς ὑπὸ πάντων δίκαιος ἀπὸ τῶν τοῦ κυρίου χρόνων μέχρι καὶ ἡμῶν, ἐπεὶ πολλοὶ Ἰάκωβοι ἐκαλοῦντο,
97
οὗτος δὲ ἐκ κοιλίας μητρὸς αὐτοῦ ἅγιος ἢν, οἶνον καὶ σίκερα οὐκ ἔπιεν οὐδὲ ἔμφυχον ἔφαγεν, ξυρὸν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ οὐκ ἀνέβη, ἔλαιον οὐκ
98
ἠλείφατο, καὶ βαλανείῳ ἴῳ οὐκ ἐχρήσατο. τούτῳ μόνῳ ἐξῆν εἰς τὰ ἅγια εἰαιέναι· οὐδὲ γὰρ ἐρεοῦν ἐφόρει, ἀλλὰ σινδόνας. καὶ μόνος εἰαήρχετο εἰς τὸν ναὸν ηὑρίακετό τε κείμενος ἐπὶ τοῖς γόνασιν καὶ αἰτούμενος ὑπὲρ τοῦ λαοῦ ἄφεσιν, ὡς ἀπεσκληκέναι τὰ γόνατα αὐτοῦ δίκην καμήλου, διὰ τὸ ἀεὶ κάμπτειν ἐπὶ γόνυ προσκυνοῦντα τῷ θεῷ καὶ αἰτεῖαθαι ἄφεσιν τῷ λαῷ. διά γέ τοι τὴν ὑπερβολὴν τῆς δικαιοσύνης αὐτοῦ ἐκαλεῖτο ὁ δίκαιος καὶ ὠβλίας, ὅ ἐατιν Ἑλληνιστὶ περιοχὴ
99
τοῦ λαοῦ, καὶ δικαιοαύνη, ὡς οἱ προφῆται δηλοῦσιν περὶ αὐτοῦ. τινὲς οὗν τῶν ἑπτὰ αἱρέσεων τῶν ἐν τῷ λαῷ, τῶν ’π’ προγεγραμμένων μοι ἐν τοῖς v. Ὑπομνήμασιν), ἐπυνθάνοντο αὐτοῦ τίς ἡ θύρα
100
τοῦ Ἰηαοῦ, καὶ ἔλεγεν τοῦτον εἶναι τὸν σωτῆρα· ἐξ ὧν τινες ἐπίατευααν ὅτι Ἰησοῦς ἐατιν ὁ Χριστός. δὲ αἱρέσεις αἱ προειρημέναι οὐκ ἐπί· στευον οὔτε ἀνάστασιν οὔτε ἐρχόμενον ἀποδοῦναι
ἑκάατῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ· ὅσοι δὲ καὶ ἐπίατευααν, διὰ Ἰάκωβον. πολλῶν οὗν καὶ τῶν
ἀρχόντων πιατευόντων, ἢν θόρυβος τῶν Ἰουδαίων καὶ γραμματέων καὶ Φαρισαίων λεγόντων ὅτι κινδυνεύει πᾶς ὁ λαὸς Ἰηαοῦν τὸν χριστὸν προσδοκᾶν. ἔλεγον οὗν συνελθόντες τῷ Ἰακώβῳ· παρακαλοῦμέν ἄε, ἐπίσχες τὸν λαόν, ἐπεὶ ἐπλανήθη εἰς Ἰηαοῦν, ὡς αὐτοῦ ὄντος τοῦ χριστοῦ. παρακαλοῦμέν ἄε πεῖσαι πάντας τοὺς ἐλθόντας εἰς τὴν ἡμέραν τοῦ πάσχα περὶ Ἰησοῦ· ἀοῖ γὰρ πάντες πειθόμεθα. ἡμεῖς γὰρ μαρτυροῦμέν σοι
101
καὶ πᾶς ὁ λαὸς ὅτι δίκαιος εἶ καὶ ὅτι πρόσωπον οὐ λαμβάνεις. πεῖαον οὖν αὖ τὸν ὄχλον περὶ
Ιησοῦ μὴ πλανᾶαθαι· καὶ γὰρ πᾶς ὁ λαὸς καὶ πάντες πειθόμεθά σοι. στῆθι οὗν ἐπὶ τὸ πτερύγιον τοῦ ἱεροῦ, ἵνα ἄνωθεν ἦς ἐπιφανὴς καὶ ἢ εὐάκουστά σου τὰ ῥήματα παντὶ τῷ λαῷ. διὰ γὰρ τὸ πάσχα συνεληλύθααι πᾶσαι αἱ φυλαὶ μετὰ καὶ τῶν ἐθνῶν. ’ ἔστησαν οὖν οἱ πρὸ.
εἰρημένοι γραμματεῖς καὶ Φαριααῖοι τὸν Ἰάκωβον ἐπὶ τὸ πτερύγιον τοῦ ναοῦ, καὶ ἔκραξαν αὐτῷ καὶ εἶπαν ‘ δίκαιε, ᾧ πάντες πείθεσθαι ὀφείλομεν, ἐπεὶ ὁ λαὸς πλανᾶται ὀπίσω Ἰησοῦ τοῦ σταυρω- θέντος, ἀπάγγειλον ἡμῖν τίς ἡ θύρα τοῦ Ἰηαοῦ.’
102
καὶ ἀπεκρίνατο φωνῇ μεγάλη ‘ τί με ἐπερωτᾶτε
103
περὶ τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου, καὶ αὐτὸς κάθηται ἐν τῷ οὐρανῷ ἐκ δεξιῶν τῆς μεγάλης δυνάμεως , καὶ μέλλει ἔρχεσθαι ἐπὶ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐ- ρανοῦ ; ’ καὶ πολλῶν πληροφορηθέντων καὶ δοξαζόντων
ἐπὶ τῆ μαρτυρίᾳ τοῦ Ἰακώβου καὶ
104
λεγόντων ‘ὡσαννὰ τῷ υἱῷ Δαυίδ, ’ τότε πάλιν οἱ αὐτοὶ γραμματεῖς καὶ Φαριααῖοι πρὸς ὠή· λους ἔλεγον ‘ κακῶς ἐποιήααμεν τοιαύτην μαρτυρίαν παρααχόντες τῷ Ἰησοῦ· ἀλλὰ ἀναβάντες καταβάλωμεν αὐτόν, ἵνα φοβηθέντες μὴ πιστεύσωσιν αὐτῷ.’ καὶ ἔκραξαν λέγοντες ἴ’ ὢ ὤ,
καὶ ὁ δίκαιος ἐπλανήθη,’ καὶ ἐπλήρωσαν τὴν
105
γραφὴν τὴν ἐν τῷ Ἡσαΐᾳ γεγραμμένην ἴ’ τὸν δίκαιον, ὅτι δύαχρηατος ἡμῖν ἐστιν· τοίνυν τὰ γενήματα τῶν ἔργων αὐτῶν φάγονται.’ ἀναβάντες
οὖν κατέβαλον τὸν δίκαιον. καὶ ἔλεγον ἀλλήλοις λιθάσωμεν Ἰάκωβον τὸν δίκαιον,’ καὶ ἤρξαντο λιθάζειν αὐτόν, ἐπεὶ καταβληθεὶς οὐκ ἀπέθανεν· ἀλλὰ στραφεὶς ἔθηκε τὰ γόνατα λέγων παρακαλῶ , κύριε θεὲ πάτερ, ἄφες αὐτοῖς·
106
οὐ γὰρ οἴδασιν τί ποιοῦσιν.’ οὕτως δὲ κάτα·
λιθοβολούντων αὐτόν, εἷς τῶν ἱερέων τῶν υἱῶν Ῥηχὰβ υἱοῦ Ῥαχαβείμ, τῶν μαρτυρουμένων ὑπὸ
107
Ἱερεμίου τοῦ προφήτου, ἔκραξεν λέγων παύσασθε· τί ποιεῖτε; εὔχεται ὑπὲρ ὑμῶν ὁ δίκαιος.’ καὶ λαβών τις ἀπ’ αὐτῶν, εἷς τῶν γναφέων, τὸ
ξύλον, ἐν ᾧ ἀποπιέζει τὰ ἱμάτια, ἤνεγκεν κατὰ τῆς κεφαλῆς τοῦ δικαίου, καὶ οὕτως ἐμαρτύρησεν. καὶ ἔθαφαν αὐτὸν ἐπὶ τῷ τόπῳ παρὰ τῷ ναῷ, καὶ ἔτι αὐτοῦ ἡ στήλη μένει παρὰ τῷ ναῷ. μάρτυς οὗτος ἀληθὴς Ἰουδαίοις τε καὶ Ἕλλησιν γεγένηται ὅτι Ἰησοῦς ὁ χριατός ἐστιν. καὶ εὐθὺς Οὐεαπασιανὸς πολιορκεῖ αὐτούς.” 1