Eusebius Praeparatio Evangelica 11.19.1

[1] “Καὶ οὗτος ἄρα ἦν ὁ λόγος καθ᾿ ὃν αἰεὶ ὄντα τὰ γινόμενα ἐγίνετο, ὡς ἂν καὶ ὁ Ἡράκλειτος ἀξιώσειε, καὶ νὴ Δί᾿ ὃν ὁ βάρβαρος ἀξιοῖ ἐν τῇ τῆς
c ἀρχῆς τάξει τε καὶ ἀξίᾳ καθεστηκότα πρὸς θεὸν εἶναι καὶ θεὸν εἶναι· δι᾿ οὗ πάνθ᾿ ἁπλῶς γεγενῆ- σθαι· ἐν ᾧ τὸ γενόμενον ζῶν καἰ ζωὴν καὶ ὂν πεφυκέναι· καὶ εἰς τὰ σώματα πίπτειν , καὶ σάρκα ἐνδυσάμενον φαντάζεσθαι ἄνθρωπον , μετὰ τοῦ καὶ τηνικαῦτα δεικνύειν τῆς φύσεως τὸ μεγαλεῖον· ἀμέλει 318
καὶ ἀναλυθέντα πάλιν ἀποθεοῦσθαι, καὶ θεὸν εἶναι, οἷος ἢν πρὸ τοῦ εἰς τὸ σῶμα καὶ τὴν σάρκα καὶ τὸν ἄνθρωπον καταχθῆναι. ”