Maximus, Astrologus Carminum de actionum auspiciis reliquiae 5

ed. Arthur Ludwich

Table of Contents

Search the Perseus Catalog for:

← Previous Next →

Carminum de actionum auspiciis reliquiae. Maximus, Astrologus. ed. Arthur Ludwich. United States. 2016.

Funding provided by Harvard Library Arcadia Fund.

Current edition First1KGreek

Carminum de actionum auspiciis reliquiae (Greek) (Maximus Astrologus. Maximi et Ammonis carminum de actionum auspiciis reliquiae. Ludwich, Arthur, editor. Leipzig: Teubner, 1877)

Notes on the current edition

Περὶ καταρχῶν

1. 46 φέροιο Lf, φέροις Iacobs. ad AG. VII 504, 12, em. Dorvill. p. 663 et Spitzner de vers. her. p. 45. — 48 ταχυνῇσι f. — 49 σὲ L. — ἐσαθρήσας f. — 50 ο habebat L, ὁι corr. l, οἳ v, scripsi ἢν. — 51 δέρκονται Lv, coll. vs. 52 sq. coniunctivum restitui. — 52 ϋἠὲ τρίπλευρον L, μὴ τρίπ l in marg, μὴ τρί- πλευρον v, ἠὲ τρίπλευρον probant dk*. cfr. 447. — ἔχωσι Lv, η supra ω scripsit l. — 53 φέρωσιν Lv, ‘Paraphrastes fortasse legit ἔχουσι . . . φέρουσιʼ d. non credo, sed ἔχουσι . . . φέρουσιν rectissime a d emendatum esse iudicabat k*. — ‘Μήνῃ nos. nam propter verbum φέρωσιν stellarum debent esse αγλαὰ φάεα, non Lunae’ k. nihil novavi. certe non μήνῃ, sed μήνησ exstat in (errat d). — 55 ὁρόωσι Lfg, ὁρόων σὺ k coll. 498. vide etiam 389. — 56 εὐσταθέων L. — 58 ἄν τοι L, ἀυτος f, αὐ- τὸς hg. ‘scripsit αὖτις, sed addiderat certe unum versum, ac- curatius de reditu locuturus, ut 10 20 sqq. 32 sqq. 39 sqq. hinc, quod alii in mentem venire possit αὖ τοι consulto posthabui’ k. attamen ἄν τοι codox ‘recte, nec quicquam omissum. etiam paraphrasis indicat non loqui poetam de reditu’ d assentiente k*. — Post hunc versum lacunae signa posuit k reprobante k*.
2. 60 εὐνιν L, εὖνιν v, εὐνὶν anon. Ien. p. 252 et anon. Hal. p. 827, sed v. Lentzii Herodian. I p. 95, 9 et II p. 701, 3. — 61 ἑλικόδρόμον L. — κʼ ἠν L, κᾒν f, ἢν em. Dorvill. p. 657. — ἔησιν L, ἔῃσι fg, ἔῃσιν k. — 62 Ad hunc versum referen- dum esse quod Tzetzes ad Hesiodi OD. 568 memorat τοῦ αὐ- τοῦ Διὸς ἐν Ἰχθύσιν ὄντος καλὸν γάμους ποιεῖν affirmat Giseke l. l. p. 100 et 105. perperam. vide quae supra ad tertium caput adnotavi. — 63 ἠ L, ἢ f, ἠὲ em. Gerhard. Lect. Apoll. p. 159 (improbante anon. Ιen. p. 252 sq.). — 65 οὐδʼ ἔτ᾿ f. — δύερην L. — 67 ἤχθηρεν Lg, ἤχθῃρεν f, ‘scr. ἤχθρηνεν ab ἐχθραίνω. vid. Coray. ad Heliodor. t. II p. 292’ Iacobs. ad AG. VIl 648, 10. ‘καὶ γὰρ καὶ παρὰ Πλουτάρχῳ (Νουμ. § 5) καὶ Αἰλιανῷ (Ζώων Ἰδ. Ε, β) καὶ ἄλλοις τὸ ἐχθραίνω καὶ τὸ ἐχθαίρω συνέχεαν οἱ ἀντιγραφεῖς, ὑπὸ τῆς κοινῆς ὡς ἔοικε συνηθείας παραχθέντες’ Coraïs l. l.; hinc ἤχθρηνεν k improbante O. Schnei- dero Callimach. I p. 242. — 68 ἡπιόμυθοσ L, quod vitium re- currit 125 188 201 207 219. — 69 οῡνεκεν L, litterae ο im- posuit η l (fortasse voluit ἀγλαοεργὸς ἠνεκές· coll. 64), οὕνεκεν fg, τοὔνεκεν k ‘quoniam ex antecedentibus derivat praece- ptum’, sed ‘emendari rite possit’ ἦ τέ κεν k* monens ‘ubi, ne quis ἦ νύ κʼ ἐν vel ἦ τέ κʼ ἐν proponat, id ἦ τʼ ἂν ἐν scri- psisset: sed vulgatam praefer.’ scripsi ἥντε κεν, sed fortasse praestat ἥν κεν ἐν coll. 210. — πόρῶν L, πόρων f. — περι- καλλέʼ ἔεδνα coni. Spitzner de vers. her. p. 155 et Iacobs. ad AG. IX 621, 4. vide ad vs. 355. — 70 εἰσηται L sine accentu (quo ‘dubitationem librarii de integritate scripturae’ indicari opinabatur d, sed vide ad vs. 8), εἰσῆται fg, εἰσῆκται Dorvill.
3. p. 657, εἰσήγαγʼ Iacobs. ad AG. IX 621, 4 (‘quia illis diebus, splendidis datis muneribus, dominam domum duxit’), εἰσῆχθαι k coll. 149 (εἰσβήσαι k*), ἐσάγηται ego. — 75 τεύχει habet Dorvill. p. 657. — κλυτοπῶλος Lf. — 76 μινυανθέα L. — 77 λήσει Lfg, quod defendit anon. Hal. p. 827, λήστει k auctore Dorvillio p. 657, scripsi μίσει (metaphr. ἄστοργος). — 80 παλιν- στρέπτοιο Lfg, corr. k. cfr. 594. — κελεύθου Lf, em. g. — 82 Incipit fol. 2r L. — κόρης Lf, κόρῃς g cum Dorvillio p. 656 κόραις k. — ἀτάλαντος Lf, quod corr. Dorvill. l. l. — ομην L, ὁ μὴν f. — 83 μαιονίησιν L, μαιονίῃσιν fg, μαινολίῃσιν Iacobs. ad AG. IX 524, 13, μαινομένῃσιν em. Dorvill. p. 656 addens ‘possis alia, sed longe abeuntia comminisci epitheta, ut μυδα- λέῃσι’. — ἐφυάσιν ac similiter οὔτεπέεσσιν 106, μεταρτιπό- δεσσι 196, δεσεπίφρονα 260, δέτι 313, ἄραλεύηται 339, ἐφεστί- οισιν 348, εἴκενι 356, πέντήμασιν 368, μεσφοτ᾿ 421, κατιθὺν 448, πολληντευεστω 534, ἠδάλιον 537, al. — 85 Ταύρου Dor- vill. p. 655. — 86 ἕδνοισιν Lf, em. Iacobs. ad AG. IX 402. — χλιδάνην Lf. — 87 ἠτ L, ἤτ᾿ i. e. ἤτοι Dorvill. p 678, Υ τʼ v. —
4. 91 εὐαδνῆς L. — 92 ἀρσίππησ sic L, ἀρσινόης f cum nota ‘ms. ἀρσέππης’, quam quidem nominis formam recepit g. ‘Gratianus de S. Bavone (h. e. Ιo. Alberti) in Miscell. obss. vol. VIII tom. II p. 287 sqq. scripsit in hunc Maximi locum animad- versionem et pro Ἀρσινόης legendum coniicit Ἀρσίπτης, quod ad msti lectionem proxime accedat, atque ap. Hesychium Ἀρ- σίπτη· ἡ Ἄλκηστις. Alcestin igitur Admeti coniugem, quae hic Ἀρσίπτη audit, optime coniungi cum Icarii flia Penelope et cum Laodamia Protesilai ut et cum Evadne Capanei uxore. Wesselingius in Probabil. cap. VII p. 65 Ἀρχίππης verum esse existimabat eoque nomine Iunonis pellicem, Eurysthei matrem fuisse Tzetzes Chiliad. II 36 vs. 172 monuit’ h. ἢ καὶ Μαρπήσ- σης coni. A. F. Naeke Opusc. I p. 50. ‘comparatis Hesychii et Maximi lectionibus, non dubitavi Ἀρσίππης scribere, quae bona est nominis forma’ k probante d. — ἐρικῦδέος L ac similiter χρῦσοέθηρα 95, νεμῖήτᾶο 102, μῦθωι 108, ἀτηρὰσ 112, θεὰ et ὑπερῖνοὶσ 113, ἐρικῦδέϊ 138, ὀδυνᾶων ὀξειᾶων 152, ἄτην 161, ἀνέρι 164, ὀδυνάων 218, χρῦσοέθειραν 220, κλῖνοπετὴσ 222, ἀνὴς 377, al. (ex ϊήσαιτο 206 manus secunda fecit ϊήσαιτο, ut saepius). — 93 κοράνουσα L, super priun ο posuit η l, κη- ραίνουσα v, κῆρ ἤμυσσεν vel potius ἤνυσσεν (‘consumebat’) Nacke l. l. his additis ‘aliquando conieceram in verbo κηραί- νουσα inesse vocem κηρόν, memor eorum quae de Cerea Pro- tesilai imagine narrantur. Wesselingium hic ne commemoran- dum quidem putavi. erit f. cui placeat κῆρ ἀνίησεν’. restitui πορσύνουσα coll. 164 (et 259 516 524. cfr. de hexametris poet. Gr. spondiacis p. 128). — ‘Post hunc excidisse unum versum verbi finiti defectus indicat’ k, quod iam viderat anon. Ien. p. 252. (de ‘ὅς et sim. cum participio sine temp. finito v. me ad Soph. Oed. R. 1511. ibi adscriptis nunc addo Hom. II. VIII 306’ Naeke l. l.) —
5. 95 θοαντὶσ L, Θεαντὶς v. χρῦσοέθηρα Lf, corr. Wesseling. p.280, Dorvill. p. 656 et h. — 96 θεραπαίοισιν f (corr. Wesseling. p. 204). — διδύμοισιν L v. — 98 ἐνὶμμεγάροισι atque item 321 et 351 (sed ἐνιλέκτροισι 185), ἐνιμμεγάροισι f. — κομίζοις Ldk*, κομίζεις v. — 100 ἐχθήρασα L, sed χ in rasura scripsit l, ἐχθήρασα f. — 101 ποιφάσσουσα L, παυφάσσουσα f, παιφάσσουσα hg (et Dor- vill. p. 533, qui addit ‘nisi malis παφλάζουσα’), ‘sed ποιφύσσουσα ex Nicand. Ther. 180 ἄκριτα ποιφύσσοντος reponendum erat, de quo verbo cf. Meinek. Anull. Alexandr. p. 127’ k. — 102 νεμῖήτᾶο L, — 103 ἐριλαμπέτην L. — 104 ἤ L. — 105 κεχα- ριμένη L, κεχαρημένη corr. l. — 106 εὐπειθη L, οι super η posuit l. — οὐδ᾿ ἐπέεσσιν, οὐδʼ ἔργοις habet Iacobs. ad AG. X 55, 5. — 107 ἀλλʼ ἀεὶ καὶ πανήμερον L, ἀλλ᾿ ἀεί κε πανή- μερον fg, αἰεί κε πανήμερον Dorvill. p. 668, οὐδʼ εἴ κε πανήμε- ρον Meineke Quaestionum Menandrearum specim. p. 22 (quae coniectura refutatur metaphrastae testimonio), αἰεὶ δὲ πανήμερον Iacobs. l. l., ‘versum ἀλλὰ non erat attrectandum, hinc ἀλλʼ αἰνὰ scripsi’ k. praetuli quod anon. Hal. p. 827 invenit ἀλλ᾿ ἄν κε πανήμερον coll. 38 46 303 366 521. κε cum vocabulo καὶ se- quentis versus locum mutavit (cfr. ad vs. 43). — ὄρσολοπεύοι sic L, ὀρσοπολεύοι fg, corr. Meineke l. l. et k. — 108 ὀνειδίωι L, ὀνειδίωΐ f, ὀνειδίωί h, corr. Dorvill. p. 668 et Iacobs. ad AG. IX 573, 2 et Meineke l. l. — κε τε Lh, κέτε f, ἢ καὶ Dor-
6. vill. p. 668, καί τοι Iacobs. l. l. et ad X 55, 5, καίτε g, καί τε Meineke l. l. et k. cf. 159 226 306 308 434 447 457 486. — 109 πέλοντο L, πέλοιντο v. — 110 λωβήσατ᾿ Lf, λωβήσαι Ia- cobs. ad AG. III 7, 4, λωβήσετʼ gk (‘de λωβήσατ’ adhuc incer- tus sum’ k*) — ἄκοιτιν f. — 112 ἐπιρρήσουσα Lf, ἐπιῤῥή- σουσσα h, corr. g. — 117 κεκορήσεται Lv, scripsi κεχολώσε- ται, quamvis propius ad vulgatam lectionem accedat κεκαδή- σεται. — πήματα Lf, corr. Wesseling. p. 337 et Toup. Emend. in Suid (Oxon. 1790) t. IV p. 210 — 118 ἢν δέ νυ solitarium apud nostrum. haud scio an scripserit ἢν δέ γε ut 113. cfr. 332 591 et εἰ δέ γε 231 341. — 119 μὲν ἀεικὲς: cfr. Wesse- ling. p. 337. — πρὸς Lv, scripsi ποτὶ coll. 329 et 374. — ἀγαγ᾿ ἑσθαι (prius γ im ras.) L. — 120 φερτέρη habet Wesseling. l. l. et coni. Dorvill. p. 646. — εὔτε L, item 251 275 451. — 121 πολλάκις Lfg, παλλακίς k. — λυγρὴ L. — 122 πάρος ἤγαγε Lf, παρεσήγαγε g cum Dorvillio p. 646, πάρος ἤραρε k. nihil mutavi propter ἐπιφέρει metaphrastae. — θεσμόν L, θεσμῶν v. — 123 Incipit fol. 2v L. —
7. 126 ἀγάνῆσι L, ἀγάνῃσι f. — πεπυιθοῖα f (non h. corr. iam Dorvill. p. 674). — 127 εἰ δέ τε . . . ἠ ἐκ L, εἰ δέ τε . . . ἠὲ v, sed correptio prioris syllabae in vocabulo ἠὲ (cfr. O. Schneideri Nicandrea p. 98) Maximo videtur displicuisse. itaque scripsi εἰ δʼ ἐς . . . ἢ ἐς (codicis lectionem ἢ ἐς anon. Hal. p. 827 coniectura inve- nit). — ϊθύσειεν cum rasura post primam litteram L. cete- rum verbum non recte vertunt ‘dirigat’, quasi ab ἰθύνω, non ab ἰθύω sit derivandum. — 130 πρώτωι γάμωι L, πρώτα γάμῳ f, corr. g. — 132 εἰ pro ἢ g. an καὶ? — 135 εἴη οφελλιμοσ L, ἠι ὠφ~ l (voluit ᾖ ὠφέλλιμος). Eustathius ad Od. γ 367 p. 1472, 32 τοῦ δὲ ὀφέλλειν ἔστι καὶ ὄνομα παρὰ τῷ Ὀππιανῷ (Hal. III 429) τὸ ὀφέλλειν, ὅ τινες ὀφέλσιμος ἔγραψαν Αἰολικώτερον. apud Callimachum h. Apoll. 94 codices msti consentiunt in forma ὀφέλσιμα, non item isto Oppiani loco; certe codex Laurentianus XXXII 16 habet σιγὴ γὰρ πάσησιν ω φέλλιμος et Laurentianus XXXII 3 σιγὴ γὰρ πᾶσι μὲν ὠφέλι- μος. cfr. Hermann. Orph. p. 816. — 136 ἀστράσι gk. — δινεύη- ται, sed prius ι ex ει correctum L, δινεύηται v, δινεύοιτο Witting. l. l. p. 49. sed cfr. 476. — 137 αἴγληεντι L. — 140 ἤθεα Lfg, ἡδέα Iacobs. ad AG. V 108, 4, ἤθεσι k cum Dor-