1. φοράν, οὑτωσὶ λέγων ἐν ταῖς Δωδεκαετηρίσιν ‘ἔσται δʼ οὖ τις (αὖτις Lobeck. Aglaoph. p. 425) ἀνὴρ ἢ κοίρανος ἠὲ τύραννος ἢ βασιλεύς, ὃς τῆμος ἐς οὐρανὸν ἵξεται αἰπύν.’ quos versus ex ea carminis nostri parte esse, quae periit, iudicabat Hermann. Orph. p. 494. iniuria, ut et totius carminis tenor et meta phrasis docet. quo modo Tzetzes diversa miscuerit ex eo loco optime apparet, quem ad vs. 268 attuli. pariter summus Her- mannus mihi videtur erravisse p. 497 de versibus, quos Tzetzes ad Hesiodi OD. 763 p. 343 Gaisf. affert. cfr. Lobeck. Aglaoph. p. 419. neque probare possum quae B. Giseke in Mus. Rhen. VIII 1853 p. 95 sqq. de iisdem versibus pristinoque carminis nostri ambitu disseruit. — Ex tertio Maximi capite Tzetzen haec sua sumpsisse Διὸς Ὑδροχόου περιπολεύοντος μὴ πλεύσῃς, χαλεπὴ γὰρ τότε λίαν ἐστὶν ἧ θάλασσα (ad Hesiodi OD. 568) coniecit Giseke l. l. p. 100. non assentior, quia et in Maximi fragmento satis amplo et in metaphrasi tantummodo de Luna sermo est cum aliis quibusdam sideribus in hominum aspectum veniente, non item de Iove. cfr. Lobeck. Aglaoph. p. 424, cuius vero sententiam ‘carmen illud, quod Tzetzae Orphec tribuant, a Maximo non compositum sed exscriptum multis locis et com- pilatum esseʼ meam facere non possum. — Quartam inscriptionem περὶ ὁδοιπορίας restitui ex M, περὶ ξενιτείας fk (g hos titulos om.). — 1 Incipit fol. 1r L. — κατα L, qui etiam ἐνι 11 24 181 185 220, ἐπι 13 57 160 217, ἀνα 47, περι 63, ὑπο 121, ἀπο 204, al. sine accentu. — ὁδεῦοι L. — 2 δευτέρη L ac similiter δίη 3, ἀλλοδαπῆ τῶ 5, αὐγῆσι 8, ξένη 9, δίκησι 17, τῶδε 24, φαιδρῆσιν 26, al. sine iota. — ἐν ιοῖ L, εἰν ἠοῖ v. — οῖμοσ L spiritu omisso ut in ήματι 3, οῖκόν et αῦτισ 10, οπωρινοῖσ 11, αίτ᾿ 12 εντύνηται 16, όγ᾿ 17, οῖκον 31, άπασαν 33, ἐξεισ et οῦδασ 34, al. —

2. 3 νυκτί τε Lv, quod correxi. — δίη L, pro διὰ accepit Rentdor- fius (v. Dorvill. p. 660), cuius ineptias plurimas infra silentio prae- terivi. — τροχάουσα cum plena interpunctione Lfg (nemo τροχό- ωσα), τροχάουσιν versuum 3 et 4 ordine mutato et interpunctione sublata k, scripsi τρύχουσα. cfr. Aristoph. Acharn. 68 καὶ δῆτʼ ἐτρυχόμεσθα διὰ Καϋστρίων | πεδίων ὁδοιπλανοῦντες ἐσκηνημένοι. — 4 μαψίδιοι δὲ k. — τῆμοσ δὲ Lf ubique. — βροτοῖσιν Lv. — 7 ἀρχὴν Lfg, Ἄρην Dorvill. p. 669 (probante anonymo Hal. p. 826, cum vs. 298 στυγερῷ Πυρόεντι legatur et apud Mane- thonem λοίγιος Ἄρης non raro inveniatur perperam), ἀκμὴν k, scripsi ὁρμὴν coll. vs. 165 et metaphrasi versuum 35—41. — ἠχνευμένα L, ἰχνευμένα v, οἰχνευμένα voluisse videntur dk*, sed mihi quidem οἰχνέομαι pro οἰχνέω ignotum, neque ἰχνευ- μένα (quod ‘gradientes’ vertunt) verum esse potest. scripsi εἱλεύ- μενα coll. 146. erunt fortasse qui ἱκνεύμενα praeferant. — 8 δε L, qui accentus saepissime omisit, ex. gr. in ἠ 28 37 53 62 63 73, ἐπιστειχοντεσ 51, ἐνηεα et εὐνιν 60, ἀνηρ 71, ἠν 72 113 118 129 162 179, πολυ 82, ἀν 87 104 128 178 181, ἡτ᾿ 93 οὐτʼ 107, δμω᾿ 119, πολυ 120, και 128, μεν 130 175 179, γαμοσ et οφελλιμοσ 135, εἰ κʼ 136, εἰ κεν 191, αὐ 163, σφαγιαι 169 δε τισ 179, ἀρχη 183, ὁγ᾿ 184, ὁτʼ 205, τισ μιν 188, βροτωι 223, ἱν᾿ 228, ἀργαλεου 249, μητιν 260, αὐτη 272, aliis. permul- tis vocibus accentus spiritusque corrector codicis (l) addidit. — 10 φίλουσ δʼ L, φίλους τ᾿ v. — 11 εἰ δʼ ἐν Lf, εἰ δʼ ἂν Dor- vill. p. 669, εἰ δέ κʼ corr. g imrobante anon. Ien. p. 252 (qui εἰ δέ τʼ coniecit), probante anonymo Hal. p. 826 (qui cum anon. Ien. l.l. etiam de εἰ δέ γʼ cogitabat). — 12 χηλάων L. — τʼ αίτ᾿ L, αἵ τʼ τ᾿ f, αἵ τ᾿ g, αἵτ᾿ k. — Post hunc versum quaedam

3. excidisse indicavit g. — 13 εἰ μὲν Lv, ‘post hunc versum lacu- nae signa posui. alioquin vs. 16 post eum esset transferen- dus’ k, correxi ἦ μὲν. — 14 οὔ τέ τι . . . οὔ τέ τι L, οὐτʼ ἔτι . . . οὐτʼ ἔτι f, οὔτέ τι . . . οὔτέ τι g, οὔτε τι . . . οὔτε τι k. — 17 ἠ κε L, ἤκε f, ἦ κε Dorvill. p. 669 et g, sed ex poetae usu scribendum erat ἦ τε᾿ k. — παλιμποίνοισιν Ldk*, παλιμποίνῃσιν v. — ἐνκύρσειε L, ἐγκύρσειε v. — δίκησι L, δίκῃσι fg, δίκῃσιν k. — 18 ἄστρασιν atque item 36 136 145 262 288 476, ἀστράσιν k. illud revocavi coll. Lehre. Aristarch. p. 300, Lobeck. Paralipom. gr. Gr. p. 175 et Lentz. Herodian. II p. 119, 16. 261, 30. — ἠερίοισιν Lv. — 19 αἰθερίοιο ex αἰθεροιο correctum L. — 24 huc statim post vs. 19 posui, ne in priore decreti parte con- stellatio omitteretur, in posteriore bis poneretur’ k. — ἐνι L, ἐν fg (‘certe ἒν, sed opinor ἔνιʼ g), ἐνὶ kd. — 20 λιλαίαι L. — ἀπονέεσθαι Ldk*, αὖτι νέεσθαι v. — 21 ἂν ἐλοιο (supra ε rasura) L, ἂν ἐλοιο f, ἂν ἕλοιο h probante Hermanno ad Orph. Lith. vs. 247, corr. g. — 22 πανδία L, idem vitium 113 123 142 146 189 208 261 281 294 327 364 393 433 463. — 23 τα- νύσαιο L, τʼ ἀνύσαιο f, em. g. — ἐρικυδὲσ, sed ι in ras. L. — 25 εἰ δʼ ἀῦ L (‘nec quin εἰ δʼ αὖ verum sit dubitari potest’ k*), εἰ δέ κε v, reddidi nostro quod amat εἰ δʼ ἄρα coll. 131 208 253 320 367 382 509 544. — 26 ἐπαυγάζηι Lv, optativum

4. scripsi cum Wittingio (de usu coniunctivi et optativi in enun- tiationibus secundariis apud epicos Graecos. Halae 1867 p. 49), nam coniunctivus vs. 382 εἰ δʼ ἄρ᾿ ἐν εἰαρινοῖσι φαεινομένη φορέηται metro excusatur. — 28 ἠ τʼ L, ἤ τʼ f, ἦτ᾿ g, ἦ τ᾿ k. — προτέρωι L, προτέρῳ f. — 31 σοῦς L. — 32 ἐρίωπα Lv. — 36 στράσιν v. — οἰχνεύοντα Ldk*, ἰχνεύοντα v. — 38 ἔσσεται Lf, em. Dorvill. p. 644. ἔσσεται καὶ δαπάνην κατηφείῃσιν ἔχοιο coni. Holstenius apud f. — 42 Incipit fol. 1v L. — 43 εἰ δέ κε Lv, quod emendavi ex vs. 231. particula γε locum mu- tavit cum vocula κε sequentis versus (cfr. ad vs. 107). — ἧμαρ L et eodem modo 69 71 89 97 127 135 158 171 185 231 253 275 etc., sed plerumque falso spiritu a secunda manu addito. — πρηΐα Lf (sed 201 πρηεία L), corr. Dorvill. p. 659 et g. — 44 γε L, κ superscr. l, κε v. — 45 εἱαρινοῖσιν L, item 255 et 382. — στρατίην Lf. —