1
2
3
4
τῶι Εὐρυφῶντι, κ(ατὰ) δέ τι διαφέρει· καθ’ ὃ μ(ὲv) γ(ὰρ)
1
καὶ αὐτὸς τὰ περισσώματα αἴτια λέγει
τῆς νόσου (εἶναι), συμφέρεται· καθ’ ὃ δέ
μὴ διὰ <τὸ> τὴv κοιλίαν καθαρὰν εἶναι ἢ
διαλλάσσει χρώμενος αἰ(τίᾳ) τοιαύτῃ·
5
ὅταν γ(ὰρ) ἀκεινη<τή>σαντες οἱ
προσενέγκωνται τροφήν, συμβαίνει
ταύτην μὴ διοικεῖσθαι, ἀλ(λὰ) λιτὴν καὶ
ἀκατέργαστον παρακειμένην εἰς περισσώματα
ἀναλύεσθαι. * ἐγ μ(έν)τοι γε
10
τῶν περισσωμάτ(ων) ἀποτελεῖσθαι δισσὰς
ὑγρότητας, μίαv μ(ὲν) ὀξεῖαν, τὴν δὲ
ἑτέραν πικράν, καὶ παρὰ τὴν ἑκατέρας
ἐπικράτειαν διάφορα γ(ίνεσθαι) τὰ πάθη. λέγει
δὲ ὡς παρ<ὰ> τὴν τούτ(ων) ἐπίτασιν ἢ
15
διάφορα ἀπογενν[ᾶ]σθαι τὰ πάθη, οἷόν
τι λέγω, ἐὰν ἀνειμένη μᾶλλον ᾖ [ἠ]
καὶ μὴ ἄκρατος, ἀναλόγως δὲ καὶ ἡ πικρὰ
μὴ ἄγαν ᾖ πικρά, ἀλ(λὰ) ως ἔχῃ,
ἢ ἐπιτεταμέναι ὦσιν, διάφορα θ(αι)
20
καὶ τὰ πάθη κατὰ τὰς τ(ῶν) ὑγροτήτ(ων) ις.
καὶ παρὰ τοὺς τόπους δὲ διάφορα
ἔσται τὰ πάθη· ἐὰν μ(ὲν) λόγου εἵνεκα
ἐπὶ κεφαλὴν οἰσθῇ ἡ πικρὰ ὑγρότης,
τἀτὸ γενήσεται πάθος, * ἐὰν δὲ
25
νῦν μ(ὲν) ἡ πικρᾶ [της] εἰς τὴv
ἐνεχθῇ, νῦν δὲ ἡ ὀξεῖα, γεν[ή]σεται
διαλλάσσοντα τὰ πάθη. * ἀλ(λὰ) γ(ὰρ) καὶ πάρ’ αὐτοὺς
[τοὺς] τόπους γενήσεται
τὰ πάθη, ὅταv διάφοροι ὦσιν, ἐφ’ οὓς ἡ ἐπιφορά·
30
πρὰ γ(ὰρ) τὸ ἐπὶ κεφαλὴν ἢ ἐπὶ ἧπαρ
ἢ σπλῆνα φέρεσθαι τὰς ὑγρότητας
διαφέροντα ἀποτελεσθήσεται τὰ πάθη.
καὶ ἐν τούτοις ἡ τοῦ ‘Ηροδίκου δόξα.
‘Ιπποκράτης δέ φ(ησιν) αἰ(τίας) (εἶναι) τῆς νόσου
35
φύσας, καθὼς διείληφεν περὶ αὐτοῦ
’Αριστοτέλης. * ὁ γὰρ ‘Ιπποκράτης λέγει
τὰς νόσους ἀποτελεῖσθαι κ(ατὰ) λ(όγον)
τοιουῦτον· ἢ παρὰ τὸ πλῆθος τῶν
προσφερομέν(ων) ἢ παρὰ τὴν ποικιλίαν
40
ἢ παρὰ τὸ ἰσχυρὰ καὶ δυσκατέργαστα (εἶναι)
τὰ προσφερόμενα συμβαίνει περισσώματα
ἀπογεννᾶσθα[ι, καὶ ὅ]ταν
μὲν πλείονα ᾖ τὰ [προσενεχθ]έντα,
κατακρατ[ο]υμέν[η ἡ ἐνεργο]ῦ[σ]α
45
Iatrica. Anonymus Londinensis. ed. Hermann Diels. Germany. 2014.
Sponsored by University of Leipzig.
Funding provided by European Social Fund Saxony.