Search the Perseus Catalog for:

← Previous Next →

ΚΕ΄ XXV (Duebn XXXI vulg. 15)

Ὅτι οἱ σύμφωνοι τοῖς ἔργοις λόγοι ἄριστοι.

Ἦλθεν εἰς Ἕλληνας ἐκ τῆς Σκυθῶν γῆς τῶν ἐκεῖ
βαρβάρων ἀνὴρ σοφὸς σοφίαν οὐ πολυρρήμονα οὐδὲ λάλον· ἀλλʼ ἦν αὐτῆς τὸ κεφάλαιον βίος ἀκριβής, καὶ γνώμη ὑγιής, καὶ λόγος βραχύς, εὔστοχος, ἐοικὼς οὐ πελταστῇ μισθοφόρῳ, ἀπροοράτως θέοντι, ἀλλʼ ὁπλίτῃ βάδην ἰόντι καὶ κινουμένῳ ἀσφαλῶς.

Ἐλθὼν δὲ Ἀθήναζε, ἐντυγχάνει αὐτόθι ὁπλίτῃ μὲν οὐδενί, | πελτασταῖς
δὲ πολλοῖς· καὶ τὸν μὲν τούτων δρόμον καὶ τὴν πτοίαν τοῦ παντὸς ἐδέησεν ὁ Ἀνάχαρσις ἐπαινέσαι.

Περιῄει δὲ τὴν Ἐλλάδα ἐν κύκλῳ, ποθῶν ἰδεῖν σοφίαν στάσιμον καὶ ἑδραίαν. Καὶ εἰ μέν που καὶ ἄλλοθι
ἐξεῦρεν, εἰπεῖν οὐκ ἔχω· εὗρε δʼ οὖν ἐν Χηναῖς, σμικρῷ καὶ ἀσθενεῖ πολίσματι, ἄνδρα ἀγαθόν· ὄνομα ἦν αὐτῷ Μύσων.

Ἀγαθὸς δὲ ἦν ἄρα ὁ Μύσων οἶκον ²³⁴⁵ οἰκῆσαι καλῶς, καὶ γῆν τημελῆσαι δεξιῶς, καὶ γάμου προστῆναι σώφρονος, καὶ παῖδα ἐκθρέψαι γεννικῶς. Καὶ ἐξήρκεσεν τῷ Σκύθη ξένῳ μηκέτι σοφίαν ζητεῖν λαλιστέραν, παρόντων ἔργων, ἃ τότε ἀκριβῶς ἅπαντα διεσκόπει.

Ἐπεὶ δὲ ἱκανῶς εἶχεν τῆς θέας, λέγει πρὸς
αὐτὸν ὁ Χηνεύς Μύσων· ‘Διὰ ταῦτά τοι, ὦ Ἀνάχαρσι, καὶ σοφοὶ δοκοῦμεν, οὐκ οἶδα ὅπως, τοῖς ἀνθρώποις εἶναι· εἰ δὲ ἐγὼ σοφὸς ταῦτα ἐπιτηδεύων, ποῖ ποτε οἰχήσεται φερόμενον τὸ μὴ σοφόν;’ Ἠγάσθη μάλα τοῦ Ἕλληνος ξένου ὁ Ἀνάχαρσις τὴν ἀφθονίαν τῶν ἔργων
καὶ τὴν φειδὼ τῶν λόγων.

Ἦσαν δέ που καὶ οἱ Πυθαγόρου λόγοι ἐοικότες τοῖς νόμοις, βραχεῖς καὶ ἐπίτομοι· τὰ δὲ ἔργα μακρὰ || ⁶καὶ διηνεκῆ, καὶ νύκτωρ καὶ μεθʼ ἡμέραν μηδαμοῦ

τὴν ψυχὴν ἀνιέντα, μηδὲ εἰς ῥᾳθυμίαν χαλῶντα. Ὥσπερ
γὰρ ἐν ταῖς τῶν μελῶν ἁρμονίαις τὸ παραλειφθέν, κἂν σμικρὸν ᾖ, διαλύει τὸν κόσμον τοῦ μέλους, οὕτω κἀν τῇ τοῦ βίου ἁρμονίᾳ, εἴπερ μὴ ἐκμελὴς ἡμῖν ἔσται μηδὲ εἰκῇ διαπεραινόμενος, ὁμολογίαν εἶναι δεῖ ἔργου καὶ λόγου·

καὶ μήτε τὰ ἔργα εἰς ἀφάνειαν κομιδῇ
ξυνεληλάσθαι, μήτε τοὺς λόγους ὑπὲρ τὰ ἔργα χωρεῖν, ⁷⁸⁹¹⁰ ὥσπερ ἐξ ἀγγείου στενοῦ ἀποχεομένους, ἀλλʼ ἑκάτερα ¹¹ἑκατέ|ροισ συντεταγμένοις ἰσομέτρητά τε καὶ ἰσοχειλῆ εἶναι.

Ὅστις οὖν τῆς ἁρμονίας ταύτης ἐρᾷ, καὶ ἐθέλει ἠχεῖν τὸν τῶν ἔργων φθόγγον, οὗτος ἄν ποτε ἐπʼ
εὐγλωττίᾳ σεμνύνοιτο; πολλοῦ μοι δοκεῖ δεῖν.

Οὐδὲ γὰρ τοὺς ταώς, ἡδίστους ὄντας ὀρνίθων ἰδεῖν, μακαρίσαι ἄν τις τοῦ κάλλους οὐδὲν αὐτοῖς εἰς εὐπτησίαν συντελοῦντος, ἥπέρ ἐστιν ὀρνίθων ῥώμη.

Καὶ τῶν ἀηδόνων τῆς ᾠδῆς, ὅσα μὲν ἐς ἡδονὴν ἀκοῆς, ἀποδεχόμεθα·
τὸ δὲ ἡμῖν τερπνὸν ἀσύμβολον ἐκείναις εἰς σωτηρίαν.

Αἰετοῦ κλάγξαντος, ἢ λέοντος βρυχησαμένου, γνω ἄν τις τῷ λυπηρῷ τῆς ἀκοῆς τὴν ῥώμην τοῦ φθεγγομένου.

Εἰ δὲ μὴ φαυλότερον ἦχος ἀνδρὸς μηδὲ
ἀσθενέστερον ἐλέγξαι τὸ τοῦ λέοντος ἦθος βρυχηθμοῦ λέοντος καὶ αἰετῶν κλαγγῆς, ἆρα οὐκ ἄξιον ἐκθηρᾶσθαι τῇ ἀκοῇ, πότερον ἀηδὼν τὸ φθεγγόμενον, γλῶττα δειλὴ καὶ ᾠδὴ ἐφήμερος, ἢ αἰετός, ἢ τι ἄλλο ζῷον ἄρρεν

καὶ θυμοῦ μεστόν; Ἀλλʼ ὁ μὲν Ζώπυρος ἐκεῖνος δεινὸς ¹²¹³¹⁴¹⁵ ἦν τῇ προσβολῇ τῶν ὀφθαλμῶν, τοῖς τοῦ σώματος τύποις ἐντυγχάνων, γνωρίζειν τὸ ἦθος, καὶ καταμαντεύεσθαι τῆς ψυχῆς διὰ τῶν ὁρωμένων, μαντείαν ἀσαφῆ· τίς γὰρ ἐπιμιξία πρὸς ὁμοιότητα ψυχῆς

καὶ σώματος; Εἰ δʼ ἐστὶ μαντείαν ἐπὶ ψυχῇ θέσθαι
οὐ διὰ ἀμυδρῶν οὐδὲ ἀσθενῶν συμβόλων, τοῖς μὲν ὀφθαλμοῖς παραχωρητέον τὴν χρωμάτων τε καὶ σχημάτων καὶ τῆς ἐν τούτοις ἡδονῆς καὶ ἀηδίας ὁμιλίαν,

τῇ δὲ ἀκοῇ ἐξιχνευτέον τὸ τῆς ψυχῆς ἦθος, οὐ κατὰ τοὺς τῶν πολλῶν λογισμούς ἀπόχρη πρὸς ἔπαινον
λόγου γλῶττα εὔστοχος, ἢ ὀνομάτων δρόμος, ἢ ῥήματα Ἀττικά, ἢ περίοδοι | εὐκαμπεῖς, ἢ ἁρμονία ὑγρά· τὰ ¹⁶ δʼ ἐστὶν πάντα, κατὰ τὸν ἐν Διονύσου ποιητήν, ¹⁷ ἐπιφυλλίδες, καὶ στωμύλματα, χελιδόνων μουσεῖα, λωβηταὶ τέχνης.

¹⁸¹⁹²⁰²¹²²²³

‘Ποῖον οὖν ἐστιν τὸ ἐν λόγοις καλόν’; φαίη ἄν τις. Μήπω μέν, ὦ τάν, ἔρῃ· ὄψει γὰρ αὐτὸ ὄν, ἐπειδὰν ἰδεῖν δυνηθῇς. Οὐδὲ γὰρ τῷ Κιμμερίῳ διηγήσασθαι δύναταί τις τὸ τοῦ ἡλίου κάλλος, οὐδὲ τῷ ἠπειρώτῃ
τὴν θάλατταν, οὐδʼ Ἐπικούρῳ τὸν θεόν· οὐ γὰρ διʼ ἀγγέλων ἡ ἱστορία ἔρχεται, ἀλλʼ ἐπιστήμης πρὸς ταῦτα δεῖ· μέχρι δὲ ἀπιστεῖ τὸ εἰδέναι, ἀνάγκη πλανᾶσθαι καὶ τὰς κρίσεις. Καὶ γὰρ τῶν ἐκ γῆς φυομένων παντοδαπὸς

μὲν θεατὴς ὁδοιπόρος, ὁ δὲ γεωργός, ὑγιής·
ὁ μὲν ἄνθος ἐπαινεῖ φυτῷ, ὁ δὲ μέγεθος, ἢ σκιάν, ὁ δὲ χρόαν· τῷ δὲ γεωργῷ ὁ καρπὸς τὸν ἔπαινον μετὰ τῆς χρείας ἔχει.

Εἰ μὲν δή τις καθʼ ὁδοιπόρον πλησιάζει τῷ λόγῳ, οὐ νεμεσῶ τῆς ἡδονῆς παρατρέχοντι ἐπαινεῖν· εἰ δὲ κατὰ || τοὺς γεωργοὺς τάττεται, οὐκ ²⁴
ἀνέχομαι τῶν ἐπαίνων, πρὶν ἄν μοι καὶ τὴν χρείαν τῶν ἐπαινουμένων φράσῃ.

Λέγε, τίνας εἶδες καρποὺς ἐν τῷ λόγῳ; τίνας ἔλαβες; ²⁵²⁶²⁷ πῶς ἔχοντας; ἐπειράθης, ἐξήτασας, εἰ τελεσιουργοὶ καὶ γόνιμοι ἑτέρων καρπῶν; ἐξέφυσέ τι σοι ἡ ψυχὴ ἀπʼ αὐτῶν χρηστὸν καὶ ἔγκαρπον; Ἢ ‘ὄγχνη μὲν ἐπὶ ὄγχνῃ γηράσκει’ (Hom. η 120), καὶ ἐπὶ μήλῳ μῆλον, καὶ σταφυλὴ

σταφυλῇ’ ἐπιφύεται, καὶ ‘σῦκον σύκῳ·’ λόγου δὲ
ἄρα ἐφήμερος μὲν ἡ γένεσις, ἄσπερμος δὲ ὁ καρπός, καὶ οὐ τρόφιμος, οὐδὲ ἀνακιρνάμενος τῇ ψυχῇ, (Β 754) ἀλλά τέ μιν καθύπερθεν ἐπιρρεῖ, ἠΰτ᾿ ἔλαιον;

Ταύτην μοι διήγησαι τὴν γεωργίαν, τοὺς δὲ ἐπαίνους ἔα. Ἐὰν γὰρ ἀφέλῃς αὐτῶν τὴν χρείαν, ὑποπτεύω
τὴν αἰτίαν, καὶ τὸν ἐπαινέτην ἐλεῶ, καὶ τὸν | ἔπαινον ²⁸ μέμφομαι.

Τοῦτον τὸν ἔπαινον φθέγγεται τὰ μέλη τῆς ψυχῆς, τὰ ἀκόλαστα, τὰ κρίνειν ἀσθενῆ, τὰ ἀπατᾶσθαι πεφυκότα·

²⁹

οὐ νέμεσις Τρῶας καὶ εὐκνήμιδας Ἀχαιοὺς
τοιῇδʼ ἀμφὶ γυναικὶ πολὺν χρόνον ἄλγεα πάσχειν. Ὁρᾷς τοῦ ἐπαίνου τὴν μοχθηρίαν, ἀντικαταλλασσομένου γύναιον μανὲν καὶ τὴν ἀπʼ αὐτοῦ ἡδονήν, Ἑλφητί,

ληνικῶν καὶ Τρωῖκῶν κακῶν; Ἔστι κἀνταῦθα ἐπαινέτης
τοιοῦτος, ἐπειδάν τις ἐντυχὼν ἀκολάστῳ λόγῳ, τὸ μὲν ἀπατηλὸν αὐτοῦ μὴ γνωρίσῃ, τὸ δὲ ἡδὺ στέρξῃ, κατὰ βραχὺ ὑποφερόμενος ταῖς καθʼ ἡμέραν ἡδοναῖς ἀψοὥσπερ ³⁰³¹ τῶν πλεόντων οἱ πνευμάτων μὲν ἐξ οὐρίας πρὸς τὸν ἀληθῆ δρόμον οὐ τυχόντες, ῥεύματι δὲ γαληνῷ διʼ ἀκυμάντου τῆς θαλάττης εἰς ἠϊόνας ἐρήμους ἢ ῥαχίας δυσχερεῖς ἐκπεπτωκότες· μετὰ τοῦτο
προσηνέχθη λαθὼν ἀμαθίᾳ, καὶ μετὰ τοῦτο φιληδονίας πάσης ἠϊόνος ἐρημοτέροις χωρίοις, καὶ πάσης ῥαχίας δυσχερεστέροις, ἀγαπῶν τὴν πλάνην καὶ χαίρων τῇ ψυχαγωγίᾳ· ὥσπερ οἱ πυρέττοντες, ἐμπιπλάμενοι ποτοῦ καὶ σιτίων παρὰ τοὺς τῆς τέχνης νόμους·

παρατιθέντες
γὰρ κακὸν κακῷ, νόσῳ πόνους, αἱροῦνται ἡδόμενοι νοσεῖν μᾶλλον, ἢ πονοῦντες ὑγιασθῆναι. Καί τις ἤδη ἰατρὸς εὐμήχανος ἀνεκέρασεν βραχεῖαν ἡδονὴν τῷ ἀλγεινῷ τῆς ἰάσεως·

ποριστὴς δὲ ἡδονῆς, καὶ παντοίας ἡδονῆς, οὔτε ὁ Ασκληπιός, οὔτε οἱ Ἀσκληπιάδαι,
ἀλλʼ ὀψοποιῶν τὸ ἔργον.

Οὐδὲν δὲ σεμνότερον ἀκόλαστος λόγος τῶν τῆς γαστρὸς κολακευμάτων· ἐὰν γὰρ τούτου ἀφέλῃς μὲν τὸ ὠφελοῦν, τερπνὸν δὲ προσθῇς, ³²ἰταμὸν καὶ ἄκρατον ἰσοτιμίαν καὶ ἰσηγορίαν χειρο|τονεῖς λόγου πρὸς τὰ αἰσχρὰ πάντα, ὅσα διʼ αἰσθήσεων
ἐπὶ ψυχὴν ἔρχεται, ὑφʼ ἡδονῆς παραπεμπόμενα.

Ἀλλὰ τούς μὲν ὀψοποιοὺς τούτους τοῖς συμποσίοις ἐῶμεν, καὶ γαστρὸς καὶ ἀκοῆς ὑπηρέτας πονηρούς·

ἡμῖν ³³³⁴ δὲ δεῖ λόγου ὀρθοῦ καὶ διανεστηκότος, μέγα βοῶντος, καὶ τὰς ψυχὰς αὑτῷ συνεπαίροντος ὑπὲρ τὴν γῆν ἄνω, καὶ ὅσα περὶ γῆν παθήματα ἡδονῶν καὶ ἐπιθυμημάτων, καὶ φιλοτιμιῶν, καὶ ἐρώτων, καὶ ὀργῆς καὶ λύπης καὶ μέθης ἐχόμενα·

ὧν συμπάντων κρείττονα χρὴ γεμέσθαι
³⁵τὸν τῷ φιλοσόφῳ λόγῳ συνανιστάμενον ῥήτορα ἀληθῆ, οὐκ ἀργόν, οὐδὲ ἐκλελυμένον, οὐδʼ ἐπίχριστον κατὰ τὴν τέχνην, οὐδὲ ἐν δικαστηρίῳ μόνον

ἐν ἀμφιβόλῳ ἐπικουρίᾳ τεταγμένον· ἀλλὰ πανταχοῦ καὶ ἐν ἅπαντι ἐξεταζόμενον, ἐν μὲν ἐκκλησίαις
σύμβουλον φρόνιμον, ἐν δὲ δικαστηρίοις ἀγωνιστὴν δίκαιον, ἐν δὲ πανηγύρεσιν ἀγωνιστὴν σώφρονα, ἐν δὲ παιδείᾳ διδάσκαλον ἐπιστήμονα·

οὐ περὶ Θεμιστοκλέους μόνον τοῦ μηκέτι ὄντος, οὐδʼ ἐν Ἀθηναίοις τοῖς τότε, οὐδʼ ὑπὲρ ἀριστέως τοῦ μηδαμοῦ, οὐδὲ κατὰ
μοιχοῦ λέγοντα μοιχὸν ὄντα, οὐδὲ κατὰ ὑβριστοῦ ὑβριστὴν ὄντα· ἀλλʼ ἀπηλλαγμένον τῶν παθῶν τούτων, ἵνα γένηται κατήγορος ἀδικημάτων ἀληθής. Τοιτων,

οῦτος ἐξ ἀγαθῆς παλαίστρας ἀγωνιστὴς γίγνεται, λόγων μεστὸς ἀκολακεύτων, καὶ ἠσκημένων ὑγιῶς, καὶ
δυναμένων ἄγειν πειθοῖ καὶ βίᾳ ἐκπληκτικῇ τὸ πλησιάζον πᾶν.

Εἰ δὲ καὶ ἡδονῆς πρὸς τὴν ἀγωγὴν ταύτην δεησόμεθα ³⁶³⁷ καὶ τυράννου, δότω μοι τὶς ἡδονήν, οἵαν καὶ ἐπὶ σάλπιγγος ἁρμονίᾳ ἐν μέσοις τοῖς ὁπλίταις τεταγμένῃ, ³⁸ καὶ ἐξορμώσῃ τὰς ψυχὰς τῷ | μέλει·

τοιαύτης δέομαι ἡδονῆς λόγου, ἣ φυλάξει μὲν αὐτοῦ τὸ μέγεθος,
οὐ προσθήσει δὲ τὴν αἰσχύνην· τοιαύτης δέομαι ἡδονῆς, ἣν οὐκ ἀπαξιώσει ἡ ἀρετὴ ὀπαδὸν αὐτῇ γίνεσθαι.

Ἀνάγκη γὰρ παντὶ τῷ φύσει καλῷ συντετάχθαι χάριτας, καὶ ὥραν, καὶ πόθον, καὶ εὐφροσύνην, καὶ πάντα δὴ τὰ τερπνὰ ὀνόματα.

Οὕτω καὶ ὁ οὐρανὸς
οὐ καλὸς μόνον, ἀλλὰ καὶ ἥδιστον θεαμάτων. καὶ θάλαττα πλεομένη, καὶ λήϊα καρποτρόφα, καὶ ὄρη δενδροτρόφα, καὶ λειμῶνες ἀνθοῦντες, καὶ νάματα ῥέοντα.

Ἥδιστον ἦν θέαμα ὁ Ἀχιλλεύς, (πῶς δὲ οὐκ ἔμελλεν;) οὐ διὰ τὴν ξάνθην κόμην· καὶ γὰρ ὁ Εὔφορβος εὐκόμης ³⁹⁴⁰⁴¹ ἦν, τῷ δὲ Ἀχιλλεῖ τὸ καλὸν ἥδιστον ἦν ὑπὸ τῆς ἀρετῆς ἐξαπτόμενον.

Ἥδιστον μὲν ἐν ποταμοῖς θέαμα ὁ Νεῖλος· ἀλλʼ οὐ διʼ ἀφθονίαν ὕδατος, καὶ γὰρ ὁ Ἴστρος εὔνεως· ἀλλὰ ὁ Ἴστρος οὐ γόνιμος, ὁ δὲ Νεῖλος γόνιμος. Ἥδιστον θέαμα ὁ Νεῖλος, ἀλλʼ
οὐ τολμῶ παραπεμψάμενος τὴν ἀρετὴν τοῦ θεοῦ ἡδονὴν αὐτῶ ἐπιφημίσαι.

Ἐγὼ καὶ τῶν Φειδίου ἀγαλμάτων αἰσθάνομαι μὲν τῆς ἡδονῆς, ἐπαινῶ δὲ τὴν τέχνην·

καὶ τῆς Ὁμήρου ᾠδῆς συνίημι μὲν τῆς ἡδονῆς, ἀλλʼ ἐκ τῶν σεμνοτέρων αὐτὴν ἐπαινῶ.

Ἀλλʼ οὐδὲ
τὸν Ἡρακλέα ἔγωγε ἡγοῦμαι ἄγευστον καὶ ἀμέτοχον ἡδονῆς διαβιῶναι· οὐ πείθομαι παντάπασι τῷ Προδίκῳ· ἀλλʼ εἰσὶν γὰρ καὶ ἀνδρὸς ἡδοναὶ παραμυθούμεναι τοὺς διʼ ἀρετῆς πόνους, οὐ διὰ σαρκῶν, οὐδέ γε διʼ αἰσθήσεων ἐπίρρυτοι, ἀλλ᾿ αὐτοφυεῖς τινες καὶ
ἔνδοθεν διανιστάμεναι, ἐθιζομένης τῆς ψυχῆς χαίρειν τοῖς καλοῖς καὶ ἔργοις καὶ ἐπιτηδεύμασιν καὶ λόγοις.

Οὕτω καὶ ὁ Ἡρακλῆς ἔχαιρεν ἐπὶ τὸ πῦρ ἰών· καὶ Σωκράτης | ἕχαιρεν ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ μένων καὶ πειθόμενος ⁴² τῷ νόμῳ. Παραβάλλωμεν τὴν Σωκράτους
⁴³⁴⁴⁴⁵ κύλικα ἐκείνην τῇ Ἀλκιβιάδου· πότερος αὐτῶν ἔπινεν ἀλυπότερον; Ἀλκιβιάδης τὸν οἶνον; ἢ τὸ φάρμακον Σωκράτης;||

Dialexeis. Maximus of Tyre. ed. Hermann Hobein. United States. 2017.

Funding provided by Harvard Library Arcadia Fund.

Current edition First1KGreek

Dialexeis (Greek) (Maximus of Tyre. Maximi Tyrii philosophumena. Hobein, Hermann, editor. Leipzig: Teubner, 1910.)

Notes on the current edition

Dialexeis

1. κεʹ

2. 8 πελταστῇ μισθοφόρῳ cf. Plat. Theaet. 165 d vi. etiam or 24. 7 b ὁπλίτας sq. || 12 ὁ Ἀνάχαρσις . . περιῄει sq. ut Diogenes cynicus or. 36. 5 b, est enim ‘exemplum’ vitae cynicae cf. Heinze Philol. I 485 || 15 ἐν Χηναῖς . . Μύσων cf. Plat. Prot. 343 a Diog Laert. l 106 Muson. (Hense) 59. 15 Plut. quaest. Rom. 84

3. Codices RMNα (= Stephanus) φ (= Paccius); H (teste Davisio)

4. 4 in. mge περὶ Ἀναχάρσιδος τοῦ | Σκύθου καὶ Μύ|σωνος τοῦ Χη|νέως (vet. schol. u) R! || 17 in mge Μύσων ὁ Χηνεὺς (vet. schol. a) R!

5. 1 (ct 3 in. mge) Κ Ε΄ (κε΄) R! || 3 ὅτι — ἄριστοι RN add. λόγος ιε΄ φ α τοῦ αὐτοῦ ὅτι sq. M || 5 πολυρήμονα R! || 6 αὐτοῖς MN || 8 πελταστῇ (τασ in ras.) R! || 15 ἐξευρεῖν MN || 17 αὐτῷ ὁ Μύσων nescio unde Δ° corr. Markl. Boissonade (Anecd V 8 adn. 5)

6. Ed. Duebn. p.123

7. 2 σώφρονος cui oppositum est ἀκόλαστος ut or. 18. 8c; 26. 6 a (de Alexandro et Hectore) || 15. 16 ὥσπερ γὰρ sq. vi. simil. or. 9.1 e cf. Lucian lcarom. 17 || 19 ὁμολογίαν.. ἔργου καὶ λόγου cf. Pa. Plut. vit. Hom. 144 ὁ βίος ἐκ πράξεων καὶ λόγων συνέστηκε vi etiam or. 16. 5 c et quae ibi adnotavi

8. 15 ὥσπερ — p. 299. 4 φθόγγον p (om. tamen. 18 εἴπερ — 19 διαπεραινόμενος et 20 καὶ μήτε — p. 299. 3 οὖν) | ὥσπερ — p. 299. 8 ῥώμη n

9. 12 in mge Πυθαγόρας (vet. schol. a) R!

10. 2 σωφρόνως φ α (δ Δ) παῖδας Markl. || 5 εἶχεν MN cum R! 16 γὰρ om. p | μελῶν (λων in ras.) R! || 19 δεῖ in ras. R! || 21 ξυνελήλασθαι Rn

11. 108a

12. 1 ὥσπερ ἐξ ἀγγείου cf. simil. Plat. Phaedr. 235 d (δίκην ἀγγείου) Plut. Ei a. Delph. 19 Dio Chrys. XII 59 ||6 ταώς sq. cf Dio Chrys. XII 2 sq. || 15 τὸ τοῦ λέοντος i. e. hominis validi ὥσπερ οἱ λέοντες ut or. 36. 5 e καὶ φίλος ἦν sq. de Diogene cy- nico cf. Lucian cyn. 15 Dio Chrys. IV 14 (de Alexandro) II 29 || 19 ὁ Ζώπυρος scil. ὁ Φυσιογνώμων cf. Cicer. Tusc. IV 37. 80

13. 19 ἀλλʼ ὁ μὲν — p. 300. 9 ἦθος n

14. 19 in mge ζώπυρος (schol. recent.) R!

15. 1 ἀγγείου κενοῦ Heins. ἀγγείου οὐ στενοῦ Dav.² ἀγγείου *** στενὸν Duebn. prob. Schenkl ἀγγείου εἰς στενὸν Markl. || 2 συντε- ταγμένα Markl. (Δ) || 3 〈ὁ δὲ〉 τῆς p || 5. 6 οὐ γὰρ n || 15 τὸ τοῦ om. φ α (θ) λέοντος] λέγοντος Dav.² (Duebn.) om. φ α(θ) ἦχος R (supra- scr. θ) HMN τὸν ἄνδρα τοῦ φ α (θ) | βρυχη÷μοῦ (suprascr. θ) R! 16 〈τοῦ〉 λέοντος φ α (θ) τὸν λέοντα Reiske | αἰετῶν] τὸν αἰετὸν τῆς Reiske || 18 ἐφίμερος Duebn. || 19. p. 300. 1 δεινὸς φα(δ Δ)

16. 108b

17. (Aristoph ran.2/3)

18. de fato V 10 Aler. Aphrod. de fato 6 Ps. Plut. π. ἀσκήσεως (Mus. Rh. 27. 527) Orig. c Cels. I 26

19. 10 ἀπόχρη sq. cf. Plut. rect. rat. aud. 7 αἱ τῶν πολλῶν δια- λέξεις καὶ μελέται σοφιστῶν οὐ μόνον τοῖς ὀνόμασι παραπετάσμασι χρῶνται τῶν διανοημάτων ἀλλὰ καὶ τὴν φωνὴν ἐπιμελείαις τισὶ ἐφηδύνοντες ἐκβακχεύουσι καὶ παραφέρουσι τοὺς ἀκροωμένους κενὴν ἡδονὴν διδόντες sq. 11. 12 ῥήματα Ἀττικά cf. Lucian. hist. 15 μεταξὺ τῶν Ἀττικῶν ὀνομάτων

20. 9 οὐ κατὰ — 15 τέχνης

21. 14 in mge schol. vet. duarum linearum marginalium era- sum R!

22. δῆλος (= ΔΗ ΔΟϹ i. e. δὴ δεινὸς? ut sit ἐκεῖνος δὴ ut p. 256. 13 al.) RMN n

23. 3 ὁρωμένων (ρω in ras.) R! || 3. 4 μαντείαν om. n || 10 λογισ- μούς, 〈οἷς〉 ἀπόχρη Heina. (Duebn.) || 11 εὔτροχος Markl. (Duebn εὔστολος Reiske εὔστομος Meiser | δρόμος] εἱρμος Scaliger ῥήματα (τα in ras.) R! || 13 ἐν Διονύσῳ φ („in fabula, quae Bacchus inscribitur“ σ unde ,,batrachus“ (pro Bacchus) con- iecit Beatus Rhenanus) ἐν Διονυσίοις Steph. || 15 λωβηταὶ n(Δ) cum Aristophane λώβη τὲ cett. (δ)

24. Ed. Duebn. p.124

25. 2 μήπω sq. ut or. 30. 2g; 40. 3 g al. || 3 Κιμμερίῳ . . ἥλιον nam terram eorum tenebrae premunt vi or. 10. 9c; 16. 6 c τὰ δὲ Ὀδυσσέως sq. cf. lulian. ep. 53. 439 c Κιμμερίων ἀχλὺς || 4 τῷ ἠπειρώτῃ vi. ad or. 10. 5 i || 9 ὁ . . γεωργός sq. vi. or. 19. 4 f simil. modo opponuntur αἱ στεφηπλόκοι et αἱ μέλισσαι Plut. rect. rat. aud. 8 || 10 σκιάν cf. Aesopi fabul. 315 || 17 καρποὺς sq. cf. Plut. rect. rat. aud. 8 δεῖ τὸ πολὺ καὶ κενὸν ἀφαιροῦντα τῆς λέξεως αὐτὸν διώκειν τὸν καρπόν

26. 3 in mge κιμμέριοι (schol. rec.) R!

27. 2 μήπω μέ φ α (δ Δ) | ὦʼ τὰν Duebn. | ερη (sine acc. et spir.) | αὐτὸ ὂν Hob. αὐτὸν codd. αὐτὸ Dav. (Duk.) αὐτὸς Markl. (Duebn.) || 3 εἰδεῖν R | κιμερίω MN (pr. man.) || 7 ἀπισ- τεῖς φ α (θ) ἄπεστι Markl. (Duebn.) || 9 θεατὴς] ἐπαινέτης Markl. γεωργός, 〈κριτὴς〉 ὑγιής Heina. || 10 φυτῶν Ϛ (δ Δ) || 12 ὁδοι- πόρον 〈παρατρέχοντα, ἐπαινῶν〉 πλησιάζει φ α (δ) 13 νεμεσῶ 〈αὐτὸν τὸ〉 τῆς Reiske | παρατρέχον Reiske om. φ α (δ) 14 ἐπαινεῖν om. φ α (δ) | τὸν γεωργὸν Markl. || 17 λέγε 〈δή〉, τίνας Reiske

28. 109 a

29. (Γ 156/7)

30. 2 γόνιμοι ut or. 1. 7 c et g || 3 ὄγχνη . ἐπὶ ὄγχνῃ sq. vi. or. 14. 1. i || 12 φθέγγεται τὰ μέλη ψυχῆς vi. or. 27. 5 h etiam or. 7. 5 e

31. 1 πῶς — 20 κακῶν alia manu M || 3 αὐτοῦ Markl. | ἢ] ἡ Δ unde ἡ Markl. (Duk.) || 7 τρόφιμος (φι in ras.) R! | ἀνακιρναμενος (ιρν in ras.) R! || 8 ἐπιῤῤέει α(δ Δ) cum Homero || 12 φθέγγεται μὲν τὰ MN α (δ) || μέρη Markl. (Duebn) || 16 τοιῇ δʼ Δ || 19 γύ- ναιον μανὲν Hob γύναια μὲν RMN γύναιον μὲν α (δ) γύναιον ἓν Markl. (Δ) || 23 ὑποφερόμενος (ερ in ras.) R! | ταῖς δὲ καθʼ MN

32. 109 b

33. 1 ὥσπερ sq. simil vi. or. 30. 2 a οὐδὲ ἐοικὸς sq. || 3 ἠϊονας. ῥαχίας δυσχερεῖς or. 30. 2 d || 8 οἱ πυρέττοντες vi. or. 7. 4 g 12 ἰατρὸς sq. cf. Plut. lib. educ 18 Themist. 24. 302 b; 5. 63 d Xenoph. mem. IV 2. 17 Iulian. VIII 243 d Simplic. in Epict. 283 vi etiam or. 4. 6 d || 14 Ἀσκληπιός . . Ἀσκληπιάδαι vi. or. 14. 8 g 15 ὀψοποιῶν τὸ ἔργον vi. or. 14. 8 g || 22 ἡμῖν sq. vi. or. 22. 3 b sq.

34. 3 διὰ κυμάτου MN || 5. 6 τοῦτο φιληδονίᾳ Schenkl τοῦτο 〈ὑπὸ〉 φιληδονίας φ α (δ Δ) sed coniungenda φιληδονίας et χω- ρίοις || 8 ψυχαγωγίᾳ (αγ in ras.) R! || 10 νόσον φ α νόσον νόσῳ nescio unde δ || 11 ὑγιασθῆναι (υγι in ras.) R! || 11. 12 καί τοι Reiske || 12 ἀνεκέρασεν (σεν in ras.) R! || 17 〈τὸ 〉 τερπνὸν Markl. (Duebn.) προσθεὶς MN || 18 ἱταμὸν R || 20 παραπεμπόμεν R! (pr. man.) MN || 22 γαστρὸς „veneris . . ministros“ σ²

35. Ed. Duebn. p.125

36. 2 συνεπαίροντος sq. ut somnium Aristeae animam or. 38. 3d vi. etiam or. 1. 8 c (de sermone philosophi) || 3 ὅσα . . παθήματα vi. or. 22. 5 i || 10 ἐν ἅπαντι ἐξεταζόμενον vi. quae de se ipse gloriatur or. 1. 7 d sq. cf. Dio Chrys. 1. 4; 71. 1 || 12 ἀγωνιστὴν vi. or. 1. 6 c et 10g etiam or. 34. 9 a sq

37. 2 αὐτῶ θ | τὴν (ante γῆν) om. N α (δ) || 5 μέθης] ἀμαθίας Markl. || 6 φιλοσόφων N α (δ) corr. Markl. | συνιστάμενον MN α (δ) Reiske. || 7 ἐκλελυμένον 〈τὴν ψυχὴν〉 οὐδʼ Combes || 8 ἐπίχρηστον RMN || 9 ἐπʼ ἀμφιβόλῳ Reiske || 13 παιδείᾳ (δειᾳ in ras.) R! 14 ἐπ Ἀθηναίοις Markl. || 15 τότε (ο in ras.) R! || 16 λέγοντα -μοιχὸν R! || 18 ἀδικημάτων (κη in ras.) R!

38. 110 a

39. 1. καὶ τυράννου nam et voluptas tyrannus cf. Plut. non posse suav. viv. 12 ἐκφυγόντι τὴν ἡδονὴν ταύτην ὥσπερ ἄγριον καὶ λυτ- τῶντα δεσπότην et vitia (πάθη) cf. Euseb. ap. Stob. flor. 6. 13 Plut. rect. rat aud. 1 χαλεπωτέρους . . δεσπότας, τὰς ἐπιθυμίας vi. etiam or. 33. 5 a | οἵαν καὶ sq. spectat Tyrtaei ‘tubam’ cf. Dio Chrys. lI 29 vi. etiam or. 32. 10 k 37. 5 f; 1. 8 e ὥσπερ sq. || 3. 4 τοιαύτης . . ἡδονῆς λόγου sq. vi. or. 33. 3 c εἰ δὲ ἕπεται sq. or. 22. 3 b sq.; etiam or. 1. 2 a sq. cf. Democr. ap. Stob. flor. 5. 77 || 9. 1 ὁ οὐρανὸς οὐ καλὸς μόνον sq. vi. or. 11. 11 b || 13 ὁ Ἀχιλλεύς sq. vi. or. 40. 2 g 14 ὁ Εὔφορβος qui ἐυμμελίης est Homero; vi. etiam or. 10. 2 b

40. 1 δότω — 3 μέλει ν (: ἐξορμᾷ)

41. 1 καὶ (ante τυράννου) del. Dav. | τυράννου] Τυῤῤήνου Bandius Heins. Τυρταίου Markl. (Duebn.) τερπνοῦ Meiser del. Dav.² defend. Duk. | οἵα α (δ Δ°) corr. Markl. || 2 ἐπὶ] ἐστι Heins. ἔτι Reiske φέρει Dav. ἔχει Meiser | σάλπιγγος 〈ἐνεργεστέραν ἐγείρῃ〉 Reiske | ἁρμονίᾳ Hob. ἁρμονίαν codd. ἁρμονίας v ἁρμο- νία Heins. Meiser | μέσοις] μόνοις v || 2. 3 τεταγμένην v Markl. (Duebn.) τεταγμένη α (θ) Meiser ἐντεταμένη Reiske || 3 ἐξορμῶσα Heins ἐξορμῶσαν Markl. (Duebn.) || 6 ἀπαξιώσει (σει in ras. ex σι) R! | | ὀπαδὸν (δον in. ras.) R! | αὑτῇ α (δ Δ) 8 ὥρα καὶ (supra- scr. ν) R! | πόθον (ον in ras.) R! | εὐφροσύνην (ην in ras.) R! || 9 δὴ] δὲ α (δ) || 10 καλὸν Reiske || 11 πλεομένη] πλώιμος Markl 11. 12 δενδροφόρα α (δ Δ°)

42. 110b

43. 3 ὁ Νεῖλος vi. or. 2. 1 g; 34. 4 c || 4 ὁ Ἴστρος exemplum magnitudinis fluminum cf. Arrian. anab. 1. 3 Aelian. nat. anim. 14. 23 Herod. 4. 50 | γόνιμος ut or. 2. 4 c; 11. 1 d || 10 ἐκ τῶν σεμ- νοτέρων scil. ἐκ τῆς φιλοσοφίας ἐνούσης vi. or. 26. 2 d sq. 11 Ἡρακλέα sq. vi. or. 32. 7 a sq || 12. 13 τῷ Προδίκῳ sq. vi. or. 14. 1 a sq. || 15 αὐτοφυεῖς sq. nam σύμφυτον ἡ ἡδονή or. 32 3 a 19. 20 πειθόμενος τῷ νόμῳ vi. or. 36. 6 g

44. 13 εἰσὶν — 16 διανιστάμεναι p

45. 2 ἐαπτόμενον α corr. Steph. ἐλλαμπόμενον Leopardus (Em- endat. XVIII 28) | μὲν 〈ἐν〉 Steph. μὲν codd. ἐν Markl. (Δ) 4 εὔνεως Duebn. εὔνως RMN (suprascr ρ) εὔρους α (θ) || 12 δια- βιῶναι· 〈ταῦτʼ 〉 οὐ Reiske || 13 γὰρ om. p | ἀνδρὸς (νδ in ras.) R! || 14 διʼ ἀρετὴν Markl. || 20 νόμῳ 〈καὶ τὸ φάρμακον πίνων·〉 παραβάλλωμεν Markkl.

Maximus of Tyre Dialexeis 25

ed. Hermann Hobein

Search the Perseus Catalog for:

ΚΕ΄ XXV (Duebn XXXI vulg. 15)

Current edition First1KGreek

Notes on the current edition

Stable identifiers