Search the Perseus Catalog for:

← Previous

ΒΙΒΛΙΟΝ Β.

Ἐν μὲν οὖν τῷ πρὸ τούτου βιβλίῳ, ἄριϲτε φιλολόγε, περὶ μονήρουϲ
λέξεωϲ ἥτιϲ ἐϲτὶν ἐν τῇ χρήϲει τῶν παλαιῶν ἑωρᾶτο καὶ τῇ νυνὶ ϲυνηθείᾳ· νυνὶ δὲ ϲτρέψομαι καὶ ἐπὶ τὰϲ γνωριζομέναϲ μὲν ὁμοίωϲ καὶ
τῇ ἀνὰ χεῖρα ὁμιλίᾳ καὶ τῇ παλαιῶν χρήϲει, πειράϲομαι δὲ καὶ ἄλλαϲ παραθέϲθαι λέξειϲ, αἵτινεϲ οὔκ εἰϲιν ἐν τῇ νυνὶ ϲυνηθείᾳ, παρὰ μέντοι τοῖϲ παλαιοῖϲ. ἔϲτω δέ μοι ἡ παράθεϲιϲ ὁμοίωϲ ἐξ ὀνομάτων καὶ ῥημάτων
καὶ ἐπιρρημάτων. ἐπεὶ δέ τινεϲ ἐπεζήτηϲαν, εἰ δύναται τὸ τοιοῦτο
εἶδοϲ καὶ ἐν προθέϲεϲιν ὀφθῆναι, κατὰ τοῦτο ἐπειράθην ὀλίγαϲ προθέϲειϲ ἐλέγξαι ἐν εἴδει τινὶ μονήρειϲ ὑπαρχούϲαϲ.

Ὄνομα. οὐδὲν εἰϲ μα λῆγον οὐδέτερον ἁπλοῦν ἐν τοῖϲ πρὸ τέλουϲ δύο ϲυλλαβαῖϲ διϲϲὸν ἔχει ο, ὡϲ δῆλον ἐκ τῶν τοιούτων ποίημα,

νόημα, δόνημα, φίλημα, ἀνάθημα, φώνημα, ϲτεφάνωμα, χρύϲωμα, κώλυμα, ἔλυμα, ἔρυμα, καὶ ἄλλο μυρίον πλῆθοϲ τοιούτων ὀνομάτων ἀδιάπτωτον ποιεῖ τὸν κανόνα. δῆλον ὡϲ τὸ ὄνομα μονῆρέϲ ἐϲτι καὶ γὰρ ἥ τε τρίτη ἀπὸ τέλουϲ τὸ ο ἔχει καὶ ἡ πρὸ τέλουϲ. Αἰολεῖϲ δὲ ὄνυμα
λέγοντεϲ αὐτὸ ἀπολύουϲι τοῦ προκειμένου ἐλέγχου. πρόϲκειται τῷ
κανόνι « ἁπλοῦν», ἵνα μή τιϲ ταῦτα ϲύνθετα ὄντα ὡϲ ἀντιπίπτοντα παρατάξῃ ϲυνεχῶϲ ἐν τῇ ϲυνηθείᾳ λεγόμενα, λέγω δὲ τὸ πρόδομα ἢ πρόπομα, ὅπερ καὶ πρόπωμα λέγεται.

Δέμαϲ. τὰ εἰϲ μα λήγοντα οὐδέτερα ἐναντία ἐϲτὶ τοῖϲ εἰϲ αϲ λήγουϲι. τὰ μὲν γὰρ εἰϲ αϲ λήγοντα παραιτεῖται τὸ μ ἔχειν πρὸ τοῦ

α, ὡϲ ἔχει τὸ ϲέβαϲ, οὖδαϲ, κνέφαϲ, ψέφοϲ, κέραϲ, τέραϲ, γῆραϲ, γέραϲ, βρέταϲ, δέπαϲ, ϲκέπαϲ, καὶ ἄλλα μυρία ἐϲτὶ τοιαῦτα μὴ ἔχοντα τὸ μ πρὸ τοῦ α τὰ δὲ ἔχοντα τὸ μ πρὸ τοῦ α παραιτεῖται τὴν εἰϲ ϲ 5κατάληξιν, ὡϲ ἔχει τὸ δόμα, θέμα, ϲτόμα, χύμα, λύμα, δῶμα, πτῶμα. πῶϲ οὖν τὸ δέμαϲ καὶ τὸ μ ἔχει πρὸ τοῦ α καὶ τὴν εἰϲ’ ἑ κατάλξιν
ὥϲτ’ ἐϲτὶν οὕτωϲ ὁρίϲαϲθαι· οὐδὲν εἰϲ μαϲ λῆγον οὐδέτερον, μονῆρεϲ ἄρα τὸ δέμαϲ,

ϲτήτην ἐγγὺϲ ἰόντε, δέμαϲ δ’ ἄνδρεϲϲιν ἐΐκτην (Φ 285).

¹²

Πεῖραρ. οὐδὲν εἰϲ αρ λῆγον οὐδέτερον πρὸ τοῦ α ἔχει ρ, ἀλλ’
ἤτοι καθαρεύει ἢ ἄλλο τι ϲύμφωνον ἔχει, ὡϲ δῆλον ἐκ τῶν τοιούτων· ἔαρ, κέαρ, οὖθαρ, εἶδαρ, μῶμαρ, ἧπαρ, νέκταρ. μονῆρεϲ ἄρα τὸ «πεῖραρ ἐπαλλάξαντεϲ» (Ν 359). οὐδέτερον δὲ προϲέθηκα ἐπεὶ Ἄραρ τιϲ λέγεται
ποταμόϲ, ὡϲ παρ’ Ἐρατοϲθένει (?). καὶ ἐπίγραμμα ἔχον οὕτωϲ

μιϲγόμεθ’ ἀλλήλων ὡϲ Ἄραροϲ Ῥοδανόϲ.

Κρέαϲ. οὐδὲν οὐδέτερον εἰϲ αϲ λῆγον καθαρὸν τῷ ε παραλήγει κατὰ τὴν ἑνικὴν εὐθεῖαν ἐν χρήϲει Ἑλλήνων, ἀλλὰ μόνον τὸ κρέαϲ. τὰ δ’ ἔχοντα καθαρὸν τὸ α καὶ ἔχοντα πρὸ αὐτοῦ ε εἰϲ ρ θέλει

ἔαρ, ϲτέαρ, κέαρ, φρέαρ. τὸ τοίνυν κρέαϲ ἢ εἰϲ ρ ὤφειλε καταλήγειν ἢ εἴπερ εἰϲ ϲ καταλήγοι ὀφείλει μεταξὺ τοῦ ε καὶ α ϲύμφωνον ἔχειν, ὥϲπερ τὸ λέπαϲ, ϲκέπαϲ, κνέφαϲ, βρέταϲ. προϲέθηκα δὲ κατὰ τὴν ἑνικὴν εὐθεῖαν ἐν χρήϲει Ἑλλήνων, ἐπεὶ παρὰ Ἑκαταίῳ ἐϲτὶ « τὰ
δέατο περιτεταμένοι». ἀλλ’ οὐ ϲύνηθέϲ ἐϲτι λέγειν δέαϲ. ὅ τε Ϲοφοκλῆϲ
ἐν Κηδαλίωνι ϲατυρικῷ φηϲι.

καὶ δή τι καὶ παρεῖκα τῶν ἀρτυμάτων

ὑπὸ τοῦ δέατοϲ

ἀντὶ τοῦ δέουϲ. ἀλλ’ οὐ λέγεται ἡ εὐθεῖα δέαϲ. ὅ τε Ξενοφάνηϲ φηϲὶ

ἁγνὸν ἐνὶ ϲπεάτεϲϲι τεοῖϲ καταλείβεται ὕδωρ.

ἀλλ’ οὐ γὰρ λέγεται ϲπέοϲ. ἡ γὰρ ἀναλογία ὡϲ ἀπὸ τοιούτων εὐθειῶν
τὰϲ κλίϲειϲ λαμβάνει, οὐκ οὐϲῶν μέντοι ἐν χρήϲει Ἑλλήνων. τὸ δὲ παρὰ τῷ ποιητῇ (α 218) κτεάτεϲϲιν

ἀνέροϲ, ὃν κτεάτεϲϲιν ἑοῖϲ ἔπι γῆραϲ ἔτετμε

μεταπλαϲμοῦ ἔχεται ἐκ τῆϲ κτεάτοιϲ δοτικῆϲ.

Ἰχθῦϲ. οὐδὲν εἰϲ υϲ λῆγον ἀρϲενικὸν ὑπὲρ μίαν ϲυλλαβήν, μὴ
ἔχον ὑποκοριϲτικὴν ἔννοιαν, περιϲπᾶϲθαι θέλει. ϲημειῶδεϲ ἄρα ὁ ἰχθῦϲ. προϲέθηκα δὲ «μὴ ὑποκοριϲτικὴν ἔννοιαν» διὰ τὸ ἀπφῦϲ· δοκεῖ γὰρ παρὰ. τὸ ἀπφάϲ παρωνομάϲθαι. ἔϲτι δὲ καὶ τὸ Διονῦϲ παρὰ τοῖϲ κωμικοῖϲ
ἐπ τοῦ ἐκλύτου ταϲϲόμενον, παρηγμένον ἀπὸ τοῦ Διονύϲου. ὦν οὐδὲ
αἱ γενικαὶ παρόμοιαι τῷ προκειμένῳ· ἰχθύοϲ γὰρ λέγεται οὐ μεμελέτηκε δὲ ἀπφύοϲ λέγεϲθαι. μόνον δὲ διὰ δύο δαϲέων ἐκφέρεται ὁ ἰχθῦϲ, ³⁴
τῶν ἄλλων εἰϲ υϲ ληγόντων οὐχ οὕτωϲ ἐχόντων. πρόϲκειτάι δὲ τῷ κανόνι «ἀρϲενικὸν» διὰ τὸ ὀφρῦϲ περιϲπώμενον θηλυκόν, ἔτι δὲ καὶ τὸ ὀϲφῦϲ. ὥϲτε εἰ περιϲπᾶται τὸ ἰχθῦϲ, ἔϲτω θηλυκόν εἰ δὲ ἀρϲενικόν ἐϲτιν, ὀφείλει ὅμοιον εἶναι τῷ ϲτάχυϲ, βότρυϲ.

Μᾶζα. τὰ εἰϲ ζα λήγοντα θηλυκά, εἰ ἔχοι πρὸ τέλουϲ δίχρονον,
ϲυνεϲταλμένον αὐτὸ ἔχει, ὡϲ τὸ ῥίζα, ϲχίζα, ϲπίζα· ἔϲτι δὲ εἶδοϲ ὀρνέου. Ϲοφοκλῆϲ ἐν Ναυπλίῳ πυρκαεῖ

κάτω κρέμανται, ϲπίζα τέτατ’ ἐν ἕρκεϲι.

Δούριζα λίμνη παρὰ τὸν Λίζαν ποταμόν. Ἑκαταῖοϲ περιηγήϲει Ἀϲίαϲ «τῇ δὲ λίμνῃ Δούριζα οὔνομα». Βόρυζα πόλιϲ Περϲική, ὡϲ Ἑκαταῖοϲ
περιηγήϲει Εὐρώπηϲ· «μετὰ δὲ Βόρυζα πόλιϲ Περϲέων, μετὰ δὲ Θυνιάϲ». Ἀράβυζα τῆϲ Καυκωνίδοϲ πόλιϲ. ἄζα, γάζα, χάλαζα. ϲημειῶδεϲ
ἄρα ἡ μᾶζα ἐκτείνουϲα τὸ πρὸ τέλουϲ α.

Ἀγαυόϲ. οὐδὲν εἰϲ οϲ λῆγον καθαρὸν ὑπὲρ δύο ϲυλλαβὰϲ ὀξυνόμενον τῇ αυ διφθόγγῳ παραλήγεται, ἀλλὰ μόνον τὸ ἀγαυόϲ.

Χθών. τὰ εἰϲ ων μονοϲύλλαβα φιλεῖ ἀρϲενικὰ εἶναι καὶ φυλάττει τὸ ω ἐν τῇ γενικῇ, πρών, Χών τὸ ἐθνικόν, κλών, Θων εἴτε Θῶνοϲ εἴτε Θῶντοϲ. ἀλλὰ μόνον τὸ χθών θηλυκόν ἐϲτι καὶ διήλλαξε κατὰ
τὴν κλίϲιν.

Δομήν. τὰ εἰϲ μην λήγοντα ὀξύτονα ὑπὲρ μίαν ϲυλλαβὴν ἐπὶ
γενικῇ τὸ η εἰϲ ἕ τρέπει, ποιμένοϲ, λιμένοϲ, πυθμένοϲ, ἀλλὰ μόνον τὸ Δομήν ἐφύλαξε τὸ η. Δαμῆνοϲ γὰρ ἐπιγράφεται Ἀγρολικά. ἴϲωϲ
δὲ ἐπεὶ κύριόν ἐϲτι παραλλαγὴν ἐποιήϲατο. τὸ δὲ Ἀλλαμήν παραιτοῦμαι· οὐ γὰρ γνήϲιον ὄνομα ὑπὸ Διοδώρου παραπεποιημένον.

Ἰχώρ. οὐδὲν εἰϲ ωρ λῆγον ὑπὲρ μίαν ϲυλλαβὴν ὀξύνεϲθαί θέλει,

ἀλλὰ πάντα βαρύνεϲθαι ῥήτωρ, κλήτωρ, ἵϲτωρ, Ἑκτωρ,πέλωρ, κέλωρ, ἄκτωρ, Ϲπέρχωρ, Ἀννίχωρ, ἄχωρ, (ἀναΰζωρ). ἡ δὲ ἱϲτορία τῶν ὀνομάτων εἴρηταί μοι ἐν δευτέρῳ περὶ καθολικῆϲ προϲῳδίαϲ. ϲημειῶδεϲ ἄρα τὸ ἰχώρ μόνον ὀξυνόμενον. τὸ δὲ αἴτιον εἴρηται ἐν τῷ περὶ. καθολικῆϲ προϲῳδίαϲ.

⁵⁶

Τέκμωρ. οὐδὲν εἰϲ ωρ λῆγον οὐδέτερον ὑπὲρ μίαν ϲυλλαβὴν ἔχει
ϲυμπλοκὴν δύο ϲυμφώνων πρὸ τοῦ ω ·

Πριαμίδη, μὴ δή με ἕλωρ Δαναοῖϲιν ἐάϲῃϲ (Ε 684),

νίκωρ παρὰ Ϲώφρονι τῷ μιμογράφῳ, ὕδωρ, ἔλδωρ· οὐ γὰρ ϲυμπλοκὴ
ἐνθάδε, ἀλλὰ διάϲταϲιϲ· ὁ δὲ Ἴβυκοϲ ἔϲθ’ ὅτε καὶ θηλυκῶϲ προφέρεται

οὔτι κατὰ ϲφετέραν ἐέλδω

καὶ

ἐϲθλὰν ποτιδεγμένων ἐέλδω.

ϲημειῶδεϲ οὖν τὸ τέκμωρ ἔχον ἐπιπλοκὴν δύο ϲυμφώνων. ἢ ἴϲωϲ ἀναλογώτερον
ἐκδεκτέον τὸ τέκμαρ. ἴϲον γὰρ ἐγένετο τῷ νέκταρ καὶ ἔχθαρ·
οὐ φιλεῖ δὲ τὰ τοιαῦτα προϋπάρχειν τῶν εἰϲ ωρ. τοῦ δὲ ϲημειοῦϲθαι τὸ τέκμωρ αἴτιον ὁ πλεοναϲμὸϲ τοῦ μ.

Πολύϲ. τὰ εἰϲ λυϲ λήγοντα καθαρὸν ἔχοντα τὸ υ ϲυνεϲταλμένον βαρύνεϲθαι θέλει, θῆλυϲ, φόλυϲ.

φόλυεϲ κύνεϲ

παρὰ τῷ Ἀντιμάχῳ, ἔπηλυϲ, νέηλυϲ, ὄλολυϲ τὸ προϲηγορικὸν εἶτε τὸ
κύριον, Ζῆλυϲ ὁ ποταμόϲ, ἔγχελυϲ, μόλυϲ. ϲημειῶδεϲ ἄρα τὸ πολύϲ
ὀξυνόμενον. πρόϲκειται δὲ καθαρὸν διὰ τὸ ἀμβλύϲ, ϲυνεϲταλμένον δὲ. τὸ υ διὰ τὸ ἰλύϲ.

Ἐρῆμοϲ. οὐδὲν εἰϲ μοϲ λῆγον ὑπὲρ δύο ϲυλλαβὰϲ προπεριϲπώμενον
τῷ η παραλήγεται, ἀλλὰ μόνον ἐρῆμοϲ,

ὡϲ ἴδε χῶρον ἐρῆμον (K 520).

Ἀττικοὶ μέντοι προπαροξύνουϲι τὴν λέξιν.

Ἑτοῖμοϲ. οὐδὲν εἰϲ μοϲ λῆγον ὑπὲρ δύο ϲυλλαβὰϲ τῇ οι διφθόγγῳ
παραληγόμενον προπεριϲπᾶται, ἀλλὰ μόνον τὸ ἑτοῖμοϲ. καὶ τοῦτο δὲ
παρ’ Ἀττικοῖϲ τοῖϲ νεωτέροιϲ φαϲὶ προπαροξύνεϲθαι.

Πλυνόϲ. τὰ εἰϲ νοϲ λήγοντα διϲύλλαβα μὴ ἔχοντα πρὸ τοῦ ν ϲύμφωνον κατ’ ἐπιπλοκήν, παραληγόμενα δὲ τῷ υ, πάντωϲ ἐκτεταμένῳ παραλήγεϲθαι θέλει, φρυνόϲ, θυνόϲ, γρυνόϲ, ϲημαίνει δέ, ὡϲ καὶ Ἀπολλώνιόϲ

φηϲι, τὰϲ τῶν ξύλων ξηρὰϲ καὶ παχείαϲ ῥίζαϲ. ϲημειῶδεϲ ἄρα τὸ πλυνόϲ κατὰ χρόνον· καίτοι γε τὸ πλύνω ἐκτεινόμενον τὸ υ.

Ἑνότηϲ. τὰ εἰϲ τῆϲ λήγοντα θηλυκὰ οὐδέποτε ἀπὸ τῆϲ ειϲ
παρήχθη. ϲημειῶδεϲ ἄρα τὸ ἑνότηϲ ὄνομα.

⁷

Ἀνδροτήϲ. τὰ εἰϲ τηϲ λήγοντα θηλυκὰ οὐδέποτε ἀπὸ τῶν εἰϲ ληγόντων παράγεται. ϲημειῶδεϲ ἄρα τὸ ἀνδροτήϲ ὄνομα. ἢ γὰρ
ἀπὸ τῶν εἰϲ οϲ, ὡϲ κοῦφοϲ κουφότηϲ, ἢ ἀπὸ τῶν εἰϲ υϲ, ὡϲ ταχύϲ ταχυτήϲ, ἢ καὶ ἀπὸ ῥημάτων, ὡϲ παρὰ τὸ ἴεμαι ἰότηϲ, οὐδέποτε μέντοι ἀπὸ τῶν εἰϲ ρ ληγόντων. διὸ δὴ καὶ τὸ ἑνότηϲ παράϲημον· παρὰ
γὰρ τὴν εἰϲ ειϲ εὐθεῖαν, οὐ τὴν εἰϲ οϲ ἢ εἰϲ υϲ.
Φερνή. τὰ εἰϲ νη λήγοντα διϲύλλαβα μονογενῆ θηλυκὰ ἔχοντα πρὸ τοῦ ν ρ βαρύνεϲθαι θέλει, πέρνη, πτέρνη, Τάρνη πόλιϲ, Κέρνη ὁμοίωϲ, Ἄρνη, ἀλλὰ μόνον τὸ φερνή ὀξύνεται. Αἰολεῖϲ δὲ φέρεναν αὐτὴν λέγουϲιν ὁμοίωϲ τῇ ’Ἑλέναν.

Ἀρνόϲ. οὐδεμία γενικὴ εἰϲ νοϲ λήγοντα πρὸ τοῦ ν ρ ἔχει, ἀλλὰ μόνον τὸ ἀρνόϲ. αἴτιον δὲ τὸ πάθοϲ. τὸ παρὰ Ϲοφοκλεῖ

οὐ ϲκέπαρνοϲ οὐδὲ πρίονοϲ

πληγαί

οὐκ ἀντίκειται. ὅτι γὰρ καὶ ὁ τραγικὸϲ λέγει ϲκέπαρνοϲ ἐπ’ εὐθείαϲ ἀρϲενικῆϲ
ἐν ἑτέροιϲ ἐδήλωϲα.

Ἀνδρόϲ. οὐδεμία γενικὴ εἰϲ ροϲ λήγουϲα πρὸ τοῦ ρ ἔχει τὸ δ, ἀλλὰ μόνον τὸ ἀνδρόϲ. αἴτιον δὲ τὸ πάθοϲ. ἐν τοῖϲ περὶ καθολικωτέραϲ προϲῳδίαϲ εἴρηται.

Ἀνδριάϲ. τὰ εἰϲ αϲ λήγοντα καθαρόν ἐκτεταμένον ἔχοντα τὸ α, εἰ
ἔχοι πρὸ τέλουϲ φωνῆεν ἢ φωνήεντα, βαρύνεϲθαι θέλει, δρακοντίαϲ, ὀνοματίαϲ, κοππατίαϲ, Λοξίαϲ, Ἐρυξίαϲ, Βορέαϲ, Ἡρέαϲ, Θαρϲέαϲ, Κρατέαϲ, Μινύαϲ, Φλεγύαϲ, Ἀνδρέαϲ· μυρίον ἐϲτὶ πλῆθοϲ τοιούτων ὀνομάτων
ἀδιάπτωτον. ϲημειῶδεϲ ἄρα τὸ ἀνδριάϲ ὀξυνόμενον. οὐκ ἀγνοῶ δὲ ὅτι Ἡλιόδωροϲ ἐβούλετο αὐτὸ περιϲπᾶν· ὁμοίωϲ δὲ καὶ τὸ ἱμάϲ. τὸ
δ’ αὐτὸ ἠξίου καὶ Δράκων ὁ Ϲτρατονικεύϲ, ἔτι δὲ καὶ Τυραννίων. οὐκ ἔχει δὲ οὕτω τὰ τῆϲ ἀναγνώϲεωϲ, ὡϲ ἐν ἑτέροιϲ ἐδήλωϲα.

Γουνόϲ. οὐδεμία γενικὴ εἰϲ νοϲ λήγουϲα τῇ ου διφθόγγῳ παραλήγεται, ἀλλὰ μόνη ἡ γουνόϲ·

γόνυ γουνὸϲ ἀμείβων (Λ 547).

αἴτιον δὲ τὸ πάθοϲ. οὐ γὰρ εὐθεῖά τιϲ προκατάρχει μονοϲύλλαβοϲ ἡ γοῦν, ὡϲ οἴονται οἱ πρὸ ἐμοῦ. τὰ δὲ εἰϲ νοϲ λήγοντα ὀνόματα διϲύλλαβα ⁸⁹ ὀξυνόμενα τῇ o διφθόγγῳ παραληγόμενα ἐπ’ εὐθείαϲ ὁρᾶται,
γουνόϲ, ὅθεν δοτκὴ ἡ

γουνῷ ἀλωῆϲ (Ι 530),

βουνόϲ, κρουνόϲ. δῆλον οὖν ὅτι ἡ γουνόϲ γενικὴ οὐχ ὑγιαίνει· εὐθείαϲ
γὰρ χαρακτῆρα ἀπεδέξατο. ἔϲτι δὲ καὶ ἐπὶ παϲῶν τῶν ἠλογημένων γενικῶν τὸ τοιοῦτον ἐπιδεῖξαι, ὡϲ ὅτι παραβαίνουϲι καὶ τοὺϲ
παθοῦϲαι.

Δουρόϲ. οὐδεμία γενικὴ εἰϲ ροϲ λήγουϲα τῇ ου διφθόγγῳ παραλήγεται, ἀλλὰ μόνη ἡ δουρόϲ. αἴτιον δὲ πάλιν τὸ πάθοϲ. ϲυγκοπή
γὰρ ἐκ τοῦ δούρατοϲ·

τόφρα δὲ Τυδείδηϲ μετὰ δούρατοϲ ᾤχετ’ ἐρωήν (Λ 357).

οὐ γάρ, ὥϲπερ οἴεται ὁ Τρύφων, εὐθεῖά τίϲ ἐϲτι δούρ, κωλυούϲηϲ καὶ
τῆϲ ἀναλογίαϲ καὶ τῆϲ χρήϲεωϲ τῶν Ἑλλήνων. ἄμεινον οὖν ἐκδέχεϲθαι τὸ πάθοϲ. ποικίλαι δὲ αἱ φωναί. καὶ γὰρ δορὸϲ καὶ δουρὸϲ εἴρηται.ι
καὶ δόρατοϲ καὶ δούρατοϲ καὶ δόρεοϲ, ὡϲ ἐν ἑτέροιϲ ἐδήλωϲα.

Ῥᾶροϲ. οὐδέποτε τὸ ρ ἄρχον ψιλοῦται, ἀεὶ δὲ δαϲύνεται. ϲημειῶδεϲ ἄρα τὸ Ῥᾶροϲ. τὸ γὰρ

Ῥαρίδοϲ

Δῃοῦϲ

παρ’ αὐτὸ γέγονε.

Ϲεϲημείωται τὸ Ῥᾶροϲ κατὰ χρόνον. τὰ γὰρ εἰϲ ροϲ διϲύλλαβα τῷ α παραληγόμενα ὀξυνόμενα μὲν ἔχει ἐκτεινόμενον τὸ α, ψαρόϲ,
ἔνθεν θηλυκὸν παρὰ Ϲοφοκλεῖ ἐν Ἰνάχῳ ϲατυρικῷ

ναράϲ τε πατρὸϲ κυμάτων ἐπιρροὰϲ

ἐπώμοϲα.

λαρόϲ,

λαρὸϲ ἄμηϲ,

ἔνθεν τὸ οὐδέτερον

λαρὸν τετυκοίμεθα δόρπον (μ 283).

βαρυνόμενα δέ, εἰ καὶ ἀρϲενικὰ ὑπάρχοι ἢ θηλυκά, ϲυϲτέλλειν θέλει τὸ α,

λάρῳ ὄρνιθι ἐοικώϲ (ε 51).

φάροϲ, λέγω δὲ τὸ ἀρϲενικὸν ἢ καὶ τὸ θηλυκόν, Κλάροϲ, Κίκανδροϲ (Ther. 958) ¹⁰¹¹

μνῆϲτιν ἔχοιϲ, τὸν ἔθρεψε Κλάροϲ νιφόεϲϲα πολίχνη,

γάροϲ, Αἰϲχύλοϲ Πρωτεῖ ϲατυρικῷ

καὶ τὸν ἰχθύων γάρον,

Πάροϲ νῆϲοϲ, ϲπάροϲ, ϲκάροϲ. εἰ δέ τι βαρυνόμενον ἀρϲενικὸν ἔχει τὸ α ἐκτεινόμενον, πάντωϲ ἔχει κοινὸν διὰ τοῦ η, ὥϲπερ τὸ κλᾶροϲ ἐκ
τοῦ κλῆροϲ. τὸ δὲ ’Ρᾶροϲ, εἰ μή ἐϲτι Δώριον βαρυνόμενον, ϲυϲτελλέϲθω
κατὰ τὴν παραλήγουϲαν· εἰ δὲ ἐκτείνεται ὑγιῶϲ ἡ παραλήγουϲα, ὀξυνέϲθω, ἵνα μιμήϲηται τὸ ψαρόϲ, ναρόϲ, λαρόϲ. ἢ πεμὶ τόνον ἄρα ϲημειῶδεϲ ἢ περὶ χρόνον. ἀλλὰ δῆλον ὅτι περὶ χρόνον. τὰ γὰρ ὀξυνόμενα ἐπιθετικὰ ὑπῆρχον, τοῦτο δὲ κύριον ὄνομα βαρύτονον. ἀλλ’

οὖν γε ἔχομεν καὶ τὸ βᾶροϲ ὁμοίωϲ Ἀττικὸν ὑπάρχον καὶ ἐκεινόμενον τὸ α πρὸϲ ἀντέμφαϲιν τοῦ οὐδετέρου.

Φᾶροϲ. τὰ εἰϲ οϲ λήγοντα οὐδέτερα διϲύλλαβα, εἰ ἔχοι πρὸ τένόμενα τὸ α, ϲυνεϲταλμένον πάντωϲ αὐτὸ ἔχει, εἰ μὴ κατὰ διάλεκτον εἴη, ὥϲπερ τὸ πᾶροϲ·

ἐπὶ γὰρ πᾶροϲ ὀνιαρὸν ἱκνεῖται

Ἀλκαῖόϲ φηϲι. τοιοῦτο δέ ἐϲτι καὶ τὸ μᾶκοϲ, δᾶνοϲ. τὸ δὲ πρᾶγοϲ ἤδη καὶ τὸ ῥῆμα δοκεῖ ἔχειν μεταβολήν. ἔϲτω οὖν τῶν ϲυϲτελλόντων
τὸ α παραδείγματα πάθοϲ, τάφοϲ. ὅπερ καὶ ἀρϲενικόν ἐϲτι,

ὣϲ οἵγ’ ἀμφίεπον τάφον Ἕκτοροϲ ἱπποδάμοιο (Ω 804),

καὶ θηλυκὸν ἐπὶ τῆϲ νήϲου. ὁπότε δὲ ἐπὶ τῆϲ ἐκπλήξεωϲ παραλαμβάνεται γένοϲ ἐπιδέχεται τὸ οὐδέτερον·

ῆ δ’ ἄνεω δὴν ἧϲτο, τάφοϲ δέ οἱ ἦτορ ἵκανε (ψ 93).

ἀλλ’ ἴϲωϲ τοῦτο ἀμφίβολον. ὁ μέντοι Ἴβυκοϲ διέϲτειλε τὸ γένοϲ ἐν τῷ πρώτῳ, ϲχεδὸν τὸν Ὁμηρικὸν μεταλαβών· φηϲὶ γὰρ

δαρὸν χρόνον ἧϲτο τάφει πεπηγώϲ·

οὕτω γὰρ ἔκλινεν ὡϲ βέλει. ἀναδράμωμεν δὴ ἐπὶ τὰ παραδείγματα·
θάλοϲ, δάοϲ, φάοϲ, πάθοϲ, μάθοϲ, Ἀλκαῖοϲ

ἀππατέρων μάθοϲ,

νάποϲ, γάνοϲ, ϲάκοϲ, δάκοϲ, βάροϲ. ϲημειῶδεϲ ἄρα τὸ φᾶροϲ ἐκτεινόμενον
τὸ α· ¹²¹³¹⁴

φᾶροϲ μέν οἱ πρῶτον ἐϋπλυνὲϲ ἠδὲ χιτῶνα (π 173)

οἱ μέντοι τραγικοὶ ἐπίϲηϲ ἐκτείνουϲι τοῦ προκειμένου ὀνόματοϲ τὸ α καὶ ϲυϲτέλλουϲι, ὡϲ παρὰ Αἰϲχύλῳ ἐν Ϲαλαμινίαιϲ·

εἴ μοι γένοιτο φᾶροϲ ἴϲον ἐν οὐρανῷ·

ἀλλὰ κατὰ ϲυϲτολὴν παρὰ Ϲοφοκλεῖ ἐν Τηρεῖ·

ϲπεύδουϲαν αὐτήν, ἐν δὲ ποικίλῳ φάρει,

καὶ ἐν Κρίϲει ϲατυρικῇ

καὶ δὴ φάρει τῷδ’ ὡϲ ἐμῷ καλύπτομαι.

παραφυλακτέον ὅτι τὸ φάροϲ τυχὸν ϲυϲτελλομένου τοῦ α ἀναδέχεται
πάλιν ἐν διαψόρῳ ϲημαινομένῳ τὰ τρία γένη ὥϲπερ καὶ τὸ τάφοϲ. ἔϲτι γὰρ ἀρϲενικόν· οὕτω γὰρ ὁ Μενελάου ἐκαλεῖτο πρωρεύϲ. ἀλλὰ καὶ τὸ θηλυκὸν ἐπὶ τῆϲ νήϲου ἀπ’ αὐτοῦ τὸ ὄνομα λαβούϲηϲ, ὥϲ φηϲιν
Ἑκαταῖοϲ. καὶ οὐδέτερον, ὁπότε ϲημαντικὸν τοῦ ἱματίου ἢ καὶ τοῦ ἀρότρου, ὡϲ κοὶ παρ’ Ἀλκμᾶνι· ἀλλὰ καὶ παρ’ Ἀντιμάχῳ

ἀεὶ φάρεοϲ χατέουϲιν ἑκόντεϲ.

οὕτωϲ ἐν τοῖϲ ἀντιγράφοιϲ εὕρηται.

Θάϲϲων. τὰ εἰϲ ϲων λήγοντα ϲυγκριτικὰ διϲύλλαβα, εἰ ἔχοι πρὸ τέλουϲ τὸ α, ϲυνεϲταλμένον αὐτὸ ἔχει. βράϲϲων

ἀλλά τέ οἱ βράϲϲων τε νόοϲ (Κ 226),

πάϲϲων

τὸν μὲν Ἀθηναίη θῆκεν Διὸϲ ἐκγεγαυῖα

μείζονά τ’ εἰϲιδέειν καὶ πάϲϲονα (ζ 229 —230).

τοϲϲοῦτον ὀΐομαι ἢ ἔτι μάϲϲον (Θ 203.

ἔνθεν παρ’ Ἐπιχάρμῳ τὸ βάϲϲον. ϲημειῶδεϲ ἄρα τὸ θάϲϲων ἐκτινόμενον
τὸ α,

θάϲϲοναϲ ἰρήκων ἔμεναι καλλίτριχαϲ ἵππουϲ (Ν 819)

πρόϲκειται δὲ διϲύλλαβα » διὰ τὸ ἐλάϲϲων.

Λουτρόν. τὰ εἰϲ ρον λήγοντα οὐδέτερα μονογενῆ, ἔχοντα πρὸι. τοῦ τέλουϲ ἢ ϲύμφωνον ἢ ϲύμφωνα, βαρύνεϲθαι θέλει, ϲεῖϲτρον, δένδρον,
δέρτρον.

δέρτρον ἔϲω δύνοντεϲ (λ 578),

φέρτρον,

κείμενον ἐν φέρτρῳ (.Ϲ 236),

¹⁵¹⁶
πλῆκτρον, καὶ ἄλλο πλῆθοϲ τῶν τοιούτων ὀνομάτων ἀδιάπτωτον. ἀλλὰ μόνον τὸ λουτρὸν ὀξύνεται· ὅπερ καὶ τριϲύλλαβον λέγεται λοετρόν,

εἰϲ ὅ κε θερμὰ λοετρά (Ξ 6)

ἐπεὶ καὶ τὸ ῥῆμα διϲϲόν, λοέω καὶ λούω,

ἀλλ’ ὅτε δή μιν ἐγὼ λόεον (δ 252).

Οἵμα. οὐδὲν εἰϲ μα λῆγον καθαρὸν διϲύλλαβον οὐδέτερον πρὸ τέλουϲ ἔχει τὴν οι δίφθογγον, ἀλλὰ μόνον τὸ οἷμα· τὸ γὰρ οἷδμα οὐ καθαρεῦον. δύναται γὰρ καὶ ἀπὸ ϲυμφώνου ἄρχεϲθαί τινα ἢ ἀπὸ ϲυμώνων, ἵνα μή τιϲ λέγῃ ὅτι ἄλλο οἶμα ἐπιζητῶ· διὸ ἔθηκα πρὸ τέλουϲ.

Ὀϲτέον. οὐδὲν εἰϲ ον λῆγον καθαρὸν οὐδέτερον μονογενὲϲ ὑπὲρ
δύο ϲυλλαβὰϲ τῷ ἔ παρεδρευόμενον παροξύνεται, ἀλλὰ μόνον τὸ ὀϲτέον. αἴτιοϲ δὲ ὁ πλεοναϲμόϲ. τὰ δὲ τοιαῦτα ἤτοι ὀξύνεται, ὡϲ ἔχει τὸ κολεόν,
ϲτελεόν, ἐλεόν

βάλλον δ’ εἰν ἐλεοῖϲιν (ξ 482),

αἰτία δὲ τῆϲ ὀξείαϲ ἡ πρὸ τέλουϲ ϲυλλαβὴ ἔχουϲα πρὸ τοῦ ὃ τὸ ε· ἢ
προπαροξύνεται, ὁπότε μὴ τὸ λ πρὸ τοῦ ἑ ἐϲτίν, ὄρνεον, κάνεον,
ὄϲτρεον. δῆλον οὖν ὡϲ καὶ τὸ ὄϲτεον ἐχρῆν λέγειν. διὸ μονῆρεϲ κατὰ τὸν τόνον φαμὲν εἶναι αὐτό. οὐκ ἀγνοῶ δὲ ὡϲ καὶ ὀϲτοῦν λέγεται, ὡϲ καὶ παρὰ Κρατίνῳ ἐν Πυτίνῃ

ἀλλ’ οὐδὲ λάχανον οὐδὲν οὐδ’ ὀϲτοῦν ἔτι

ὁρῶ.

τοῦτον τὸν τρόπον καὶ τὸ κάνεον κανοῦν.

Φηρά. τὰ εἰϲ ρα λήγοντα διϲύλλαβα μονογενῆ θηλυκά, εἰ παραλήγοιτο τῷ η, βαρύνεϲθάι θέλει, πήρα, χήρα, θήρα. ϲημειῶδεϲ ἄρα τὸ Φηρά ὀξυνόμενον.

Λιβυαφιγενήϲ. ἡ διὰ τοῦ φι ἐπέκταϲιϲ οὐδέποτε θέλει κατ’ ἀρχὴν
ϲυντίθεϲθαι, μόνῳ δὲ παρηκολούθηϲεν ἐν ἐπιρρήματι τῷ ἶφι τὸ τοιοῦτο, Ἰφιγένεια, Ἰικλῆϲ, Ἰφιάναϲϲα καὶ ὅϲα ἄλλα ἐϲτὶ τοιαῦτα. πεπλάνηται οὖν Ἴβυκοϲ εἰπὼν Λιβυαφιγενήϲ.

Πρῶτοϲ. τὰ εἰϲ τοϲ λήγοντα καθαρὰ διϲύλλαβα παραληγόμενα

τῷ ω τριγενῆ ὑπάρχοντα ὀξύνεϲθαι θέλει, γνωτόϲ, τρωτόϲ, πλωτόϲ, πτωτόϲ, ἀλλὰ καὶ ὁ πρωτόϲ τὸ δὲ πρῶτοϲ τοῦ ἀριθμοῦ τὸ ὄνομα βαρύνεται. οὐκ ἀγνοῶ δὲ ὅτι κανόνεϲ κατέϲχον τέϲϲαρεϲ τὴν βαρεῖαν ταύτην.

Χρυϲόϲ. τὰ εἰϲ ϲοϲ λήγοντα διϲύλλαβα ὀξυνόμενα φύϲει μακρά,

εἰ παραλήγοιτο τῷ υ, ἢ κύρια θέλει εἶναι ἢ ἐπίθετα, οὐ μὴν προϲηγορικά. ¹⁷ κύρια μὲν οὖν ἐϲτι τοιϲῦτα· Βρυϲόϲ, πολὺϲ γὰρ ὁ ϲοϲ χαρακτὴρ ἐπὶ πόλεων, ὡϲ καὶ τὰ τοιαῦτα· Λιϲόϲ πολίχνιον Κρήτηϲ, Παιϲόϲ,

ὅc ῥ’ ἐ Παιϲῷ (Ε 612),

οἳ Γνωϲόν τ’ εἷχον (Β 644),

Ῥωϲόϲ, καὶ ταῦτα ἐπὶ πόλεων. ἐπίθετα δὲ τοιαῦτα· τρυϲόϲ, ῥυϲόϲ, Μυϲόϲ. τὸ τοίνυν χρυϲόϲ ὀξυνόμενον μονῆρέϲ ἐϲτιν οὕτε γὰρ κύριον
οὔτε ἐπιθετικόν ἐϲτι.

Μύρον. τὰ εἰϲ ρον λήγοντα διϲύλλαβα καθαρὰ προϲηγορικά, εἰ
παραλήγοιτο τῷ υ, ὀξύνεϲθαι θέλει, ξυρόν, ϲφυρόν, πυρόν. ϲημειῶδεϲ ἄρα τὸ μύρον βαρυνόμενον. τὸ γὰρ ψόρον ἢ Ϲτύρον ἢ Μύρον, κύρια ὄντα, ὑγιῶϲ βαρύνεται.

Κεφαλή. τὰ διὰ τοῦ αλη ὑπὲρ δύο ϲυλλαβὰϲ μονογενῆ
θέλει, χωρὶϲ εἰ μὴ ϲυναληλιμμένα εἴη, Μυκάλη, φιάλη, ξυάλη,
Μυρτάλη, Πετάλη, ἀγκάλη, δαμάλη. ϲημειῶδεϲ ἄρα τὸ κεφαλή ὀξυνόμενον ἐπὶ τοῦ μερικοῦ εἶτε ἐπὶ τοῦ κυρίου. τὸ γὰρ ἀλαλή οὐ φύϲει τριϲύλλαβον,

κλῦθ’ ἀλαλά, πολέμου θυγάτηρ.

τὸ δὲ μυγαλῆ περιϲπᾶται, ἐπεὶ παρὰ τὸ γαλῆ ϲυντέθειται ϲυναληλιμμένον
καὶ περιϲπώμενον. κέχρηται δὲ τῷ ὀνόματι Κηφιϲόδωροϲ ἐν Ὑΐ

ὦ καὶ λέων καὶ μυγαλῆ καὶ ϲκορπίοϲ.

Φυλή. τὰ εἰϲ λη λήγοντα θηλυκὰ μονογενῆ τῷ υ παραληγόμενα βαρύνεϲθαι θέλει· τύλη, ὅπερ ϲύνηθεϲ Ἀττικοῖϲ κνέφαλλον καλεῖν, ὁμωνύμωϲ τῷ περιεχομένῳ τὴν περιέχουϲαν. Ἀριϲτοφάνηϲ Ἀμφιάρεῳ

καὶ νὴ Δί’ ἐκ τοῦ δωματίου γε νῷν φέρε

κνέφαλλον ἅμα καὶ προϲκεφάλαιον τῶν λινῶν.

ὠνομάϲθη δὲ ἀπὸ τοῦ κνάφου, ἥτιϲ ϲημαίνει ἀκανθώδη ὕλην, ἡ περιπεταννύντεϲ τὰϲ ἐϲθῆταϲ ἐξέθλιβον τὸ πλεονάζον τοῦ περὶ τὰϲ ἐϲθῆταϲ
¹⁸¹⁹ χνοῦ, ᾧ καὶ πρὸϲ τὰϲ τύλαϲ ἐχρῶντο, ὥϲπερ καὶ νῦν. μέμνηται δὲ αὐτοῦ τοῦ ἐμβαλλομένου Πλάτων ὁ κωμικὸϲ ἐν Πειϲάνδρῳ

ὥϲπερ κνεφάλλων ἢ πτίλων ϲεϲαγμένοϲ.

ὥϲτε καὶ ἀντίθεϲιϲ ἐγένετο τοῦ α εἰϲ ἕ ἐπεὶ παρὰ τὸ κνάφοϲ ἐγένετο. εἰϲί μέντοι οἳ καὶ διὰ τοῦ γ γράφουϲιν. ἔν τιϲιν ἐν Μαλθακοῖϲ Κρατίνου
παρεφύλαξε Ϲύμμαχο.

Ἀναδράμωμεν ἐπὶ τὸ προκείμενον, παραθέμενοι τὸ τύλη, ὅπερ οὐκ ἦν παρ’ Ἀττικοῖϲ· ἀλλὰ μέμνηται Ϲαπφὼ ἐν δευτέρῳ

ἔγω δ’ ἐπὶ μαλθάκαν

τύλαν καϲπολέω μέλεα

καὶ

ἀϲάμενον

τύλᾳ καϲπολέω·

οὐ γὰρ ὁ τέ ϲύνδεϲμοϲ. μύλη, πύλη, ϲύλη ἐν Ϲαμίων ὥροιϲ· «καὶ οὐδένα κατέδηϲεν ὧν τῆϲ ϲύληϲ μεταϲχεῖν ». μονῆρεϲ ἄρα τὸ φυλή

ὀξυνόμενον.

Ϲίνοϲ. τὰ εἰϲ νοϲ λήγοντα ἐπ’ εὐθείαϲ τῷ ι παραληγόμενα ϲυνεϲταλμένῳ οὐ θέλει οὐδέτερα εἶναι, οἶον πίνοϲ, λίνοϲ, ϲπίνοϲ,

καὶ ϲπίνοϲ ἠῷα ϲπίζων καὶ ὄρνεα πάντα

παρ’ Ἀράτῳ (Dios. 292). πῶϲ οὖν τὸ ϲίνοϲ οὐδετέρου γένουϲ ἔχεται;
τὸ γὰρ κρίνοϲ ἐκ τοῦ κρίνον μεταπεποίηται.

Ἰότηϲ. τῶν εἰϲ τηϲ ληγόντων θηλυκῶν ὀνομάτων ὑπὲρ δύο ϲυλλαβὰϲ ὄντων γένεϲιϲ προκατάρχει ὀνοματική, ταχυτήϲ, βραδυτήϲ, ἰϲότηϲ, κουφότηϲ, κακότηϲ, δηιοτήϲ ϲημειῶδεϲ τὸ ἰότηϲ

μὴ δι’ ἐμὴν ἰότητα Ποειδάων ἐνοϲίχθων (Ο 41).

οὐ γὰρ πρόδηλον ἔχει ὄνομα, παρ’ ὃ γέγονεν, ἀλλὰ ῥῆμα. τὸ μέντοι παρὰ Ϲοφοκλεῖ ἐν Λακαίναιϲ δανότηϲ εἰρημένον

ἐν ᾇ παύϲεθ’ ἁμερίων μόχθων τε καὶ

δανότητοϲ

²⁰ ὑγιῶϲ ἂν ἔχοι εἰ παρ’ ὄνομα ϲχηματιϲθείη. τὸ δὲ παρὰ Κριτίᾳ ἐν ταῖϲ Ὁμιλίαιϲ ὀρϲότηϲ ἀντὶ τοῦ ὁρμή παράϲημον.

Κριτήϲ. οὐδὲν εἰϲ τηϲ λῆγον διϲύλλαβον ἀρϲενικὸν ὀξύνεϲθαι θέλει, ἀλλὰ μόνον τὸ κριτήϲ. τὸ γὰρ λῃϲτήϲ ἀπὸ τοῦ ληϊϲτήϲ τριϲυλλάβου ἐϲτί· διὸ ἔχει προϲκείμενον τὸ ι. τὸ δὲ ψαλτήϲ Ἀττικόν ἐϲτιν ὀξυνόμενον, ὡϲ ἱϲτορεῖ Ἀπολλόδωροϲ.

Κρείϲϲων. τὰ εἰϲ ϲϲω λήγοντα ϲυγκριτικὰ οὐδέποτε πρὸ τέλουϲ ἔχει τὴν ει δίφθογγον, ἀλλὰ μόνον τὸ κρείϲϲων. λέγεται δὲ καὶ κρέϲϲων μὴ πλεονάζοντοϲ τοῦ ι,

κρέϲϲων γὰρ οἰκτιρμοῦ φθόνοϲ (Pind. Pyth. I 85),

καὶ

ἤν θεὸϲ ἢ κρέϲϲον τί ὀνηϲόμεθα

ὁ κανών· οὐδέποτε δὲ πρὸ τῶν δύο ϲϲ εὑρίϲκεται δίφθογγοϲ, πλὴν τοῦ κρείϲϲων, καὶ λεύϲϲω, καὶ γλαύϲϲω τὸ φωτίζω.

Ἥϲϲων. τὰ εἰϲ ων λήγοντα ϲυγκριτικὰ οὐδέποτε πρὸ τέλουϲ
τὸ η, ἀλλὰ μόνον τὸ ἥϲϲων.

Ἀμείνων. οὐδὲν εἰϲ ων λῆγον ϲυγκριτικὸν πρὸ τοῦ ω τὸ ν ἔχει, ἀλλὰ μόνον τὸ ἀμείνων.

Χείρων. οὐδὲν εἰϲ ων λῆγον ϲυγκριτικὸν πρὸ τοῦ ω τὸ ρ ἔχει,

ἀλλὰ μόνον τὸ χείρων. αἴτιον δὲ τὸ πάθοϲ καὶ ἐπὶ τοῦ προκειμένου.

Γλύϲϲων. οὐδὲν τῶν εἰϲ ων ληγόντων ϲυγκριτικῶν ἔχει πρὸ τέλουϲ
τὸ υ. ϲημειῶδεϲ ἄρα τὸ παρὰ Ξενοφάνει γλύϲϲων·

εἰ μὴ χλωρὸν ἔφυϲε θεὸϲ μέλι, πολλὸν ἔφαϲκον

γλύϲϲονα ϲῦκα πέλεϲθαι.

Μείζων. οὐδὲν εἰϲ ζων λῆγον διϲύλλαβον ϲυγκριτικόν, ἀλλὰ
τὸ μείζων. διϲύλλαβον δὲ προϲέθηκα διὰ τὸ ὀλίζων.

Ϲτρυφνόϲ. τὰ εἰϲ νοϲ λήγοντα διϲύλλαβα ὀξύτονα, ἔχοντα πρὸ τοῦ ν ἐπιπλοκῇ ϲύμφωνον, εἰ ἔχει πρὸ τέλουϲ τὸ υ, ϲυνεϲταλμένον αὐτὸ ἔχει, γυμνόϲ, πρυμνόϲ, ϲυχνόϲ, πυκνόϲ, ϲτυγνόϲ· ϲημειῶδεϲ οὖν
²¹ τὸ ϲτρυφνόϲ ἐκτεῖνον τὸ υ. οὕτω γὰρ ἀνέγνωμεν παρ’ Ἀριϲτοφάνει ἐν Ϲφηξί (877)

παῦϲόν τ’ αὐτοῦ τοῦτο τὸ λίαν ϲτρυφνόν.

Προίξ. οὐδὲν εἰϲ οιξ λήγει ὄνομα, ἀλλὰ μόνη ἡ προίξ.

Γλαῦξ. οὐδὲν ὄνομα εἰϲ αυξ λῆγον θηλυκόν, ἀλλὰ μόνον τὸ
προϲέθηκα δὲ θηλυκόν, ἵνα μή τιϲ τὸ Ταῦξ ἀντιθῇ. ἱϲτορεῖται γὰρ οὗτοϲ ποταμὸϲ περὶ Ϲικελίαν.

Ἀϲκόϲ. οὐδένα τῶν εἰϲ κοϲ ληγόντων διϲύλλαβα ὀξύνεϲθαι θέλει, Κέϲκοϲ, Φύϲκοϲ, Ἑκαταῖοϲ «ἐὼν δὲ πρεϲβύτεροϲ Λοκρὸϲ ἦν Φύϲκου παῖϲ». Ζύϲκοϲ ποταμὸϲ Μακεδονίαϲ, ὡϲ Ἀντιγένηϲ φηϲί. δίϲκοϲ. ἀλλὰ μόνον
τὸ ἀϲκόϲ διϲύλλαβον ὑπάρχον.

Θοόϲ. τὰ εἰϲ οϲ καθαρὰ διϲύλλαβα τῷ ο παραληγόμενα φιλεῖ βαρύνεϲθαι, κόοϲ, ϲόοϲ, νόοϲ, χνόοϲ, γόοϲ, πλόοϲ, ῥόοϲ, θρόοϲ. διὸ καὶ τὸ ζόοϲ παρ’ Ἐπιχάρμῳ οἱ πλείουϲ ἐβάρυναν

τρὶϲ ἀπεδόθη ζόοϲ

ὁμοίωϲ καὶ τὸ ϲόοϲ. τὸ μέντοι θοόϲ ἄντικρυϲ ὀξυνόμενον μονῆρεϲ. τὰ δὲ αἴτια τούτων ἐν ἑτέροιϲ δηλοῦμεν.

Βαϲιλεύτεροϲ. οὐδὲν εἰϲ τεροϲ λῆγον ὑπὲρ δύο ϲυλλαβὰϲ τῇ ευ διφθόγγῳ παραλήγεται, ἀλλὰ μόνον τὸ «βαϲιλεύτερόϲ εἰαι» (I 160).

Ϲτρουθόϲ. τὰ εἰϲ θοϲ λήγοντα καθαρὰ μονογενῆ διϲύλλαβα παραληγόμενα
φύϲει μακρᾷ βαρύνεϲθαι θέλει, κῶθοϲ, οὕτωϲ ὁ κωβίοϲ κωμικόϲ, μῦθοϲ, Zῆθοϲ, Ϲῆθοϲ ποταμὸϲ Ϲκυθίαϲ ὡϲ Φιλοϲτέφανοϲ, Ξοῦθοϲ τὸ κύριον,

Δῶρόϲ τε Ξοῦθόϲ τε,

Βοῦθοϲ Πόθια νικήϲαϲ· παροιμία « Βοῦθοϲ περιφοιτᾷ», Κρατῖνοϲ Χείρωϲι·
τάττεται δὲ ἐπὶ τῶν εὐηθῶν καὶ παχυρίνων Νοῦθοϲ κύριον, καὶ ψόφοϲ, ἣν οἶδεν Ἡϲίοδοϲ ἐν τρίτῳ

νοῦθοϲ δὲ ποδῶν ὑπόδουποϲ ὀρώρει.

ϲημειῶδεϲ ἄρα τὸ ϲτρουθόϲ ὀξυνόμενον. Χαῖριϲ δέ φηϲιν Ἀττικοὺϲ βαρύνειν ²²²³ τὸ ὄνομα, ὡϲ καὶ Τρύφων μέμνηται ἐν δευτέρῳ περὶ Ἀττικῆϲ προϲῳδίαϲ. ἴϲωϲ μέντοι παρήλλαξε τῶν προκειμένων ἐπεὶ καὶ ἀρϲενικῶϲ λέγεται

καὶ θηλυκῶϲ

ὦκέεϲ ϲτρουθοί

καὶ θηλθυκῶϲ

αὐτὰρ ἐπεὶ κατὰ τέκν’ ἔφαγε ϲτρουθοῖο καὶ αὐτήν (Β 326).

Ἄτη. τὰ εἰϲ τη λήγοντα διϲύλλαβα μονογενῆ καθαρά, εἰ ἔχοι πρὸ τέλουϲ τὸ α, ϲυνεϲταλμένον αὐτὸ ἔχει, πλάτη, μάτη, ἔνθεν καὶ γενικὴ
παρὰ Ϲοφοκλεῖ

οὔτι τοι μέτρον μάταϲ,

Βατή δῆμοϲ Ἀττικοῖϲ. ἀδιάφορα γὰρ τὰ τοῦ τόνου. ϲημειῶδεϲ ἄρα τὸ ἄτη ἐκτεῖνον τὸ α. λέγεται δὲ καὶ τριϲυλλάβωϲ ἐν ϲυϲτολῇ τοῦ α, ὡϲ παρὰ τῷ Κυρηναίῳ

εἴτε μιν Ἀργείων χρὴ καλέειν Ἀάτην.

τὸ δὲ σἴτιον τῆϲ ἐκτάϲεωϲ ἐν τῇ διϲυλλάβῳ προφορᾷ ἐν ἑτέροιϲ εῖπομεν.

Βλαύτη. τὰ εἰϲ τη λήγοντα διϲύλλαβα μονογενῆ, εἰ παραλήγοιτο διφθόγγῳ, πάντωϲ τῇ διὰ τοῦ ι, βαίτη, δαίτη, λοίτη, δροίτη, κοίτη. ϲημειῶδεϲ οὖν τὸ βλαύτη τῇ αυ διφθόγγῳ παραληγόμενον.

Ἀμῶ. οὐδέποτε τὸ α πρὸ τοῦ μ κατὰ τὴν κοινὴν διάλεκτον ἐκτεταμένον
ἐϲτὶν ἐν ~ρχῇ, οἷον ἅμα, ἄμυϲτιϲ, ἀμύϲϲω, ἄμεινον, ἅμιλλα, ἀμίϲ, ἀμύνω, ἄμαθοϲ. τὸ τοίνυν ἀμῶ ῥῆμα ϲημειῶδεϲ,

εἰϲ ὥραϲ ἀμῷεν (ι 135),

ῷ ἀκόλουθα ῥηματικά,

οἱ δ’ ὤϲτ’ ἀμητῆρεϲ (Λ 67)

καὶ

ὀλίγοϲ δ’ ἀμητὸϲ ἔην.

ὅϲα γὰρ εἶχεν οὕτω τὸ α ἐκτεταμένον πρὸ τοῦ μ ἐν ἀρχῇ, ἐκ τροπῆϲ τοῦ η εἰϲ α ἦν, ὡϲ ἔχει τὸ ἁμέρα, ἆμοϲ, ἆμαρ.

Ἕρρω. οὐδὲν ῥῆμα λῆγον εἰϲ ρ διϲύλλαβον κατὰ τὴν τῶν
χρῆϲιν καὶ τῶν πεζῶν ἔχει τὴν πρὸ τέλουϲ ϲυλλαβὴν εἰϲ ρ καταλλήγουϲαν, ἀλλὰ μόνον τὸ ἔρρω,

ὅτε τ’ ἤλυθὲν ἐνθάδε ἔρρων,

καὶ

ἔρρ’ ἐκ νήϲου θᾶϲϲον ἐλέγχιϲτε ζωόντων (κ 72).

²⁴ τὰ δὲ τοιαῦτα Αἰολικὰ ἦν ἔχοντα κοινά, ἱρέρρω, ἀγέρρω, οἰκτίρω, ὀλοφύρω. εἴπερ οὖν Αἰολικόν, ζητητέον τί αὐτοῦ ἦν κοινόν. οὐ γὰρ αὐτὸ τὸ φθείρω, ὡϲ οἴονταί τινεϲ.

Δ ἠῶ. οὐδὲν εἰϲ ω λῆγον ῥῆμα βαρύτονον καθαρὸν διϲύλλαβον τῷ η παραλήγει, ἀλλὰ μόνον τὸ δήω, δήειϲ

δήειϲ τόν γε ϲύεϲϲι παρήμενον (ν 407).

τὸ γὰρ ἔκηα οὐ πάντωϲ ἐνεϲτῶτα τὸν κήω αἰτήϲει, ὡϲ ἀπαιτεῖ Φιλόξενοϲ. ἡ δὲ τοιαύτη παράληξιϲ ἢ περιϲπωμένη ἐϲτίν, ὥϲπερ τὸ θηῶ, νηῶ, ἢ εἴπερ βαρυνόμενα εἴη, πάντωϲ κατὰ διάλεκτον, ὡϲ τὸ παίω πηῷ λεγόμενον παρὰ Βοιωτοῖϲ, τὸ παλαίω παλήω, καὶ παρ’ Αἰολεῦϲιν

ἐπὶ τῶν ὑπὲρ δύο ϲυλλαβὰϲ ἀδικήω, ποθήω, τό τε κλῄω ἐκ τοῦ κλείω γενόμενον.

Ἐϲθίω. τὰ εἰϲ ω λήγοντα ῥήματα ὁριϲτικὰ ἐνεϲτῶτοϲ χρόνου, εἰ λάβοι ἐπέκταϲιν τοῦ ι, περιϲπᾶϲθαι θέλει, χαίρω χαιριῶ, ἐρεύθω ἐρευθιῶ, φλέγω φλεγιῶ, κνήθω κνηθιῶ, κνίφω κνιφιῶ· ἀλλὰ μόνον τὸ

ἐϲθίω βαρύνεται, τὸ γὰρ δείδιε οὐχ’ ὥϲ τινεϲ οἴονται, ἀπαιτεῖ θέμα τὸ δειδίω· εἰ δὲ καὶ ἀπαιτήϲῃ, ἐκ παρακειμένου ἂν εἴη γενόμενον.

Πιέζω. τὰ εἰϲ ζω λήγοντα ῥήματα ὑπὲρ δύο ϲυλλαβὰϲ βαρύτονα
οὐδέποτε τῷ ε παραλήγεϲθαι θέλει, εὐάζω, ϲκεδάζω, ϲκεπάζω, ἁρπάζω, λυρίζω, ϲαλπίζω, βαύζω, χαιτίζω, κιθαρίζω, ἑρπύζω. ϲημειῶδεϲ ἄρα
παρ’ Ἀττικοῖϲ καὶ τοῖϲ Ἴωϲι λεγόμενον διὰ τοῦ ε τὸ πιέζω, ὥϲπερ καὶ παρὰ τῷ ποιητῇ. προϲέθηκα δὲ καὶ τὰϲ διαλέκτουϲ, ἐπεὶ παρ’ Ἀλοκαίῳ
διχῶϲ λέγεται, παρὰ δὲ Ἀλκμᾶνι διὰ τοῦ α,

τῷ δέϲποινα θεὰ κατὰν κάραν

ἀμβᾶϲ’ ἐπίαζϲε.

καὶ δῆλον ὅτι πρὸϲ τὸν χαρακτῆρα ἀναλογωτέρα ἡ χρῆϲιϲ ἡ διὰ τοῦ α. πρόϲκειται ὑπὲρ δύο ϲυλλαβὰϲ τῷ κανόνι, ἐπεὶ διϲύλλαβά ἐϲτι παμραληγόμενα τῷ ἑ, ὡϲ τὸ ἕζω, χέζω, ῥέζω· βαρύτονα δὲ διὰ τὸ τραπεζῶ περιϲπώμενον παρ’ Ἀττικοῖϲ.

Ἐϲϲί. οὐδὲν εἰϲ cι λῆγον ῥῆμα δεύτερον πρόϲωπον, ἀλλὰ μόνον
τὸ ἐϲϲί· ²⁵²⁶

ἔχθιϲτοϲ δέ μοί ἐϲϲι (Α 176).

ἡ δὲ χρῆϲιϲ παρὰ τοῖϲ ποιηταῖϲ καὶ Ϲυρακουϲίοιϲ· διὸ καὶ Ϲώφρων

ὁδαῖόϲ γέ ἐϲϲι.

Εἴϲ. οὐδὲν εἰϲ ειϲ λῆγον δεύτερον πρόϲωπον ὀξύνεται, ἀλλὰ μόνον
τὸ εἴϲ

αἵματόϲ εἰϲ ἀγαθοῖο (δ 611).

τὸ δὲ αἴτιον ἐν τοῖϲ περὶ ῥημάτων ἐρῶ.

Ὑφήφαϲται. οὐδεὶϲ Ἀττικὸϲ παρακείμενοϲ ἀπὸ τοῦ υ ἄρχεται, ἀλλὰ μόνοϲ ὁ ὑφήφαϲται.

Οἶϲθα. ὅϲα εἰϲ θᾶ λήγει δεύτερα πρόϲωπα ἐπεκτεταμένα, ταῦτα ἀποβολῇ τῆϲ θα ϲυλλαβῆϲ καταλείπει ῥητὸν τὸ ῥῆμα, οἷον λέγῃϲθα λέγῃϲ, βάλῃϲθα βάλῃϲ, ἦϲθα ἦϲ. μόνον δὲ τὸ οἶϲθα τοιοῦτον οὐκ
αἴτιον δὲ τὸ πάθοϲ.

Ἦν. οὐδὲν ῥῆμα ὁριϲτκὸν ἑνικὸν πρῶτον πρόϲωπον κατὰ τὸν
αὐτὸν χρόνον ὁρᾶται πρῶτον πρόϲωπον ἑνικοῦ καὶ τρίτον ἑνικοῦ καὶ πρῶτον καὶ τρίτον πληθυντικοῦ, ὅτι μὴ μόνον τὸ ἦν. ἦν γὰρ ἐγὼ
Ἀττικοὶ λέγουϲι καὶ ἦν ἐκεῖνοϲ· καὶ πληθυντικῶϲ Ϲιμωνίδηϲ ἐπὶ πρώτου προϲώπου, ὡϲ καὶ ἐν ἐπιγράμμαϲιν·

ἦν ἑκατὸν φιάλαι, δίχα δέ ϲφιϲιν

ἀντὶ γὰρ τοῦ ἦμεν ἦν.

τῆϲ δ· ἦν τρεῖϲ κεφαλαί (Hes. Theog.321).

καὶ

κωφοὶ δ’ ἦν προπάροιθεν.

οὐκ ἀγνοῶ δὲ ὅτι ἄλλωϲ ποικίλωϲ λέγεται τὸ ῥῆμα.

Ἐδάμην. οὐδὲν εἰϲ μην λῆγον ῥῆμα τρέψαν τὸ ν εἰϲ ϲ δεύτερον πρόϲωπον ἀποτελεῖ ἀλλὰ μόνον τὸ ἐδάμην ἐποίηϲε τὸ ἐδάμηϲ καὶ
ἀποβολῇ τοῦ ϲ τρίτον ἐδάμη. τὸ δὲ σἴτιον λέγεται ἐν τοῖϲ περὶ ῥημάτων.

Εἴξαϲι. οὐδεὶϲ παρακείμενοϲ τρίτον πρόϲωπον εἰϲ ϲι ἔχει τὴν
πρὸ τοῦ τέλουϲ ϲυλλαβὴν διὰ τοῦ ξα, ἀλλὰ μόνον τὸ εἴξαϲι·

τοῖϲ βιβλίοιϲ εἴξαϲι.

Ἡγῶ. τὰ εἰϲ γω λήγοντα ῥήματα ὁριϲτικὰ διϲύλλαβα, εἰ
τῷ η, θέλει βαρύνεϲθαι, θήγω, λήγω, τμήγω· τὸ δὲ ἡγῶ περιϲπᾶται· ἔνθεν τὸ ἡγοῦμαι. τὸ δὲ σἴτιον πρόδηλον.

Ἀμφί. οὐδεμία πρόθεϲιϲ διὰ δαϲέοϲ ϲυμφώνου ἐκφέρεται,
μόνον τὸ ἀμφί· λέγεται δ’ ἔϲθ’ ὅτε καὶ ἀμπί ἐν ϲυνθέϲει διὰ τοῦ π, καὶ ἴϲωϲ ἀναλογώτερον.

²⁷²⁸

Διά. αἱ εἰϲ α λήγουϲαι προθέϲειϲ ϲύμφωνον ἔχουϲι πρὸ τοῦ α ἀλλὰ μόνη ἡ διὰ τὸ α καθαρεύει.

Ὑπέρ. οὐδεμία πρόθεϲιϲ διϲύλλαβοϲ εἰϲ ϲύμφωνον καταλήγει, ἀλλὰ μόνη ἡ ὑπέρ· τὸ γὰρ

οἵπερ νέρτεροί εἰϲι θεοὶ Κρόνον ἀμφὶϲ ἐόντεϲ (Ο 225)

οὐ γνήϲιον ἔχει τὸ τέλοϲ, ἢ ἴϲωϲ ἐνήλλακται μέροϲ λόγου.

Πρό. οὐδεμία πρόθεϲιϲ μονοϲύλλαβοϲ εἰϲ φωνῆεν λήγει, ἀλλὰ μόνον ἡ πρό.

Ἐξ. οὐδεμία πρόθεϲιϲ εἰϲ διπλοῦν λήγει, ἀλλὰ μόνη ἡ ἐξ.

Πρίν. οὐδὲν εἰϲ ιν μονοϲύλλαβον ἐπίρρημα, ἀλλὰ μόνον τὸ πρίν

τὰ δὲ εὑρεθέντα ὑπὲρ μίαν ϲυλλαβὴν εὑρέθη, ὡϲ τὸ πάλιν, πέρυϲιν, τὸ ἀεὶ παρ’ Ἀττικοῖϲ αἰὲν παρὰ Δωριεῦϲιν, αἶιν παρ’ Αἰολεῦϲι· λέγεται ταῦτα καὶ ἄνευ τοῦ ν.

Πέριξ. τὰ εἰϲ ιξ λήγοντα ἐπιρρήματα φιλεῖ πωϲ ὀξύνεϲθαι, κουρίξ, ἀπρίξ, ἀναμίξ. ἀλλὰ τὸ πέριξ μόνον βαρύνεται.

Βοτρυδόν. τὰ εἰϲ δον λήγοντα ἐπιρρήματα ὀξυνόμενα οὐ θέλει ἀπὸ τῶν εἰϲ υϲ ληγόντων ὀνομάτων παράγεϲθαι καὶ πρὸ τέλουϲ ἔχειν
τὸ υ· μονῆρεϲ ἄρα τὸ βοτρυδόν·

βοτρυδὸν δὲ πέτονται ἐπ’ ἄνθεϲιν εἰαρινοῖϲι (Β 89).

ὁ μέντοι Εὐφορίων παρὰ τὸ εἰϲ υϲ παραγωγὸν ποιήϲαϲ ἐπίρρημα οὐκ
ἔδωκε πρὸ τέλουϲ τὸ υ, ἀλλὰ τὸ η,

πάντα δέ οἱ νεκυηδὸν ἐλευκαίνοντο πρόϲωπα.

Ἀμφουδίϲ. οὐδὲν εἰϲ διc λῆγον ἐπίρρημα τῇ ου διφθόγγῳ παραλήγει, ἀλλὰ μόνον τὸ ἀμφουδίϲ.

Ψό. οὐδὲν ἐπίρρημα μονοϲύλλαβον εἰϲ ο λήγει, ἀλλὰ παρὰ Ϲοφοκλεῖ
ἐν Ποιμέϲι εἴρηται τὸ ψό.

Χαμᾶζε. οὐδὲν εἰϲ ζε λῆγον ἐπίρρημα τῷ α παραληγόμενον προπεριϲπᾶται, ἀλλὰ μόνον τὸ χαμᾶζε· παραιτοῦμαι δὲ τοὺϲ προπεριϲπῶνταϲ τὸ θύραζε.

Μέταζε. οὐδὲν ἐπίρρημα διὰ τοῦ αζε ἐκφερόμενον ἐπὶ χρόνου
τέθειται, ἀλλὰ μόνον τὸ

μέταζε χατίζων (Hes. op. 396).

Ἐγγύθεν. οὐδὲν εἰϲ θεν λῆγον ἐπίρρημα τῷ υ παραλήγει, ἀλλὰ μόνον τὸ ἐγγύθεν.

Πάροιθεν. οὐδὲν εἰϲ θεν ἐπίρρημα λῆγον τῇ οι διφθόγγῳ παρα. λήγειν θέλει, ἀλλὰ μόνον τὸ πάροιθεν.

²⁹

Νύκτωρ. οὐδὲν εἰϲ ωρ ἐπίρρημα, ἀλλὰ μόνον τὸ νύκτωρ. δεῖκνυται
γὰρ ἐπίρρημα.

Ἄτερ. οὐδὲν εἰϲ τερ ἐπίρρημα, ἀλλὰ μόνον τὸ ἄτερ. τὸ γὰρ
Δάματερ κλητική, ὡϲ τὸ Ἥρακλεϲ.

Ἐχθέϲ καὶ χθέϲ. οὐδὲν εἰϲ εϲ λῆγον ἐπίρρημα κοινόν, ἀλλὰ μόνον τὸ ἐχθέϲ καὶ χθέϲ. τὸ γὰρ ἄληθεϲ καὶ ἐπίτηδεϲ καὶ ὅϲα τοιαῦτα
ἀπὸ ὀνομάτων μετατεθειμένα. πρόϲκειται δὲ «κοινὸν» διὰ τὸ ἀέϲ Δώριον.

Τοϲαῦτα περὶ μονήρων λέξεων ὡϲ ἐπὶ τὸ πλεῖϲτον. ἐπειράθημεν δὲ ἐν τῷδε τῷ βιβλίῳ καὶ προθέϲεων παράθεϲιν ποιήϲαϲθαι, ἐπεὶ καὶ
αὐταὶ ὀλίγαι οὖϲαι ὁμοιότητα ἔϲχον.

³⁰

Περὶ μονήρους λέξεως. Herodianus. ed. August Lentz. United States. 2017.

Funding provided by Harvard Library Arcadia Fund.

Current edition First1KGreek

Περὶ μονήρους λέξεως (Greek) (Aelius Herodianus, Περὶ μονήρους λέξεως, Grammatici Graeci 3.2, Lentz, Teubner, 1868)

Notes on the current edition

Περὶ μονήρους λέξεως

1. l. 1 καὶ τά τε ante ϲπανίωϲ delevit Ls. l. 2 κτημένοϲ cod., em. Dind. thes. l. 9 καὶ παρὰ μέντοι cod., καὶ delevit Ls. l, 11 καὶ ἐπιρρημάτων inseruit Ls. ἐπειδὴ cod., ἐπεὶ δὲ Bl. l. 16 ἀνάθερμα cod., em Ls. l. 17 ϲόλυμα cod., ἔλυμα restituit Ls. ex simili loco Ep. Cr. I 327, 39, idem τῶν inter τοιούτων et ὀνομάτων delevit. l. 21 παραλλάξῃ cod., em. Ls. l. 26 οὔδαϲ cod , accentum corr. Ls. l, 29 ϲτόμα cod., ϲτόμα Ls. l. 31 ὥϲ ἐϲτ cod., em. Ls.

2. l. 33 cod. ἴοντο, corr. Dind.

3. l. 3 μάκαρ cod., em. Ls. l. 5 ὡϲ παρατιθέναι cod., Ls. ὡϲ παρ’ Ἐρατοϲθένει (?), equidem volui ὃν παρατίθεται sed Lebrsius dubitat, num Herodianus ἐπίγραμμα παρατίθεται τοῦτο dixerit, ita ut ἐπίγραμμα sio positum sit ut nomen viri, et iudicat librarium rudem et inscium ex textu mali scripto παρ’ Ἐρατοϲθένει in παρατιθέναι facilius pervertere potuisse quam ὃν in ὡϲ. l. 9 καὶ τὰ ἔχοντα πρὸ τοῦ ε cod., emendavit Ls. τὰ omittens et pro τοῦ scribens αὐτοῦ.

4. l. 11 ε καὶ α inseruit Bl. l. 14 περιτετημένοι cod., em Ls. l. 15 κηδεμόνι cod., em Dindorf. allato Hesychio δέατοϲ δέουϲ Ϲοφοκλῆϲ Κηδαλίωνι. l.16 τῷ ἀρτυμάτῳ cod., em. Lud. Dind. in thes. l.19 καὶ μὴν cod., Ls. ἁγνόν; idem ϲπεάτεϲϲι pro ϲπεάτεϲι. l. 21 οὔϲαϲ cod., Ls. οὐϲῶν. l. 23 ἐν cod., corr. Dind. ὅν. l. 24 μετὰ πελαμοῦ cod., em. Dind. l. 28 an ἀπφάϲ recte habeat incertum est Lehrsio. E. M. 134, 53 ἀπφῦϲ ὁ πατὴρ εἴρηται ὑποκοριϲτικῶϲ. ἀπὸ τοῦ πάππα ὃ ϲημαίνει τὸν πατέρα ἀφαιρέϲει τοῦ π πα ἀππῦϲ καὶ τροπῇ τοῦ π εἰϲ φ ἀπφῦϲ ὡϲ Διονῦϲ ὁ Διόνυϲοϲ. l. 29 ἐπὶ τὸν Διόνυϲον cod., em. Ls.

5. l. 1 τῶν δὲ ὄλλων cod., δὲ delevIt Bl. l. 4 ἐϲτι cod., ἐϲτιν Ls. 1. 7 ἐν ἀΰπνῳ cod., dudum correctum (cf. Nauck fr. trag. p. 179). l. 8 ϲπίζα τέωϲ cod., Ls. ϲπίζα τέτατ’ Dindorf. ϲπίζ’ ὅπωϲ, Bergkius pro κάτω suspicatus est ἄκατοι. l. 9 δουρὶ ζαλίμνην cod., em. Dind.; pro Λίζαν Ls. suspicatur Λίξον scrbendum. l. 10 ὄνομα cod., οὕνομα Ls. l. 11 εὐρώηϲ cod., corr. Dind.

6. Θυνίαϲ cod., accentum correxit Ls. l, 12 παρὰ Βυζάντηϲ cod., emendavit Meinekius ex St. B. Ἀράβυζα πόλιϲ τῆϲ Καυκωνίδοϲ. l. 17 θὠν cod., accentum omisit Ls., quia Herodianus dicere voluit: Θων sive illud unde ex nonnullorum quidem sententia Θῶνοϲ sive illud cuius genetivus est Θῶντοϲ. l. 22 ἀργολικαῖϲ cod., em. Ls. De Diodoro Crono, qui dicitur, cf. quem attulit Lehrsius, Ammonium ad Aristot. de interpr. p. 103 Brand. l. 24 παρατεθειμένον cod., Ls. scripsit παραπεποιημένον. l. 27 cod. Ἀνίχωρ, cf. Cath. p. 42. pro ἀναΰζωρ codicis Lehrsius Γανύκτωρ vel ἀνάκτωρ substituendum proposuit, mihi Herod. in E. Gud. 32, 35 ἀλάϲτωρ ὁ Ζεύϲ in mentem venit.

7. l. 3 cod. omisit δή, em. Dind. l. 4 παρ’ ἀϲώτῳ cod., em. Dind. παρὰ Ϲώφρονι τῷ. cod. ἔλδωρ, spiritum mutavit Ls. l. 6 cod. in utroque Ibyci loco ἐέλδωρ, Scbneidewinus ἐελδώ emendavit, Lebrsius ἐέλδω. l. 8 item Schneidewin. pro ἐϲθλὸν προδεδεγμένον scripsit ἐϲθλὰν ποτιδεγμένων. cf. Βergk fr.18 et 19 et Lob. Parall. p. 219. l. 10 cod. τέκμωρ, em Ls. cod. ἴχθαρ, Ls. ex Theogn. 79, 30 ἔχθαρ. l. 15 ef. Duebner fragm. XCI et Hesych. φόλυεϲ κύνεϲ, οἳ πυρροὶ ὄντεϲ μέλανα ϲτόματα εἶχον. οἱ δὲ φύλακαϲ. l. 16 ad ὄλολυϲ cf. Lehrsius Anaxandridis versum (Mein. III 178, ed. min. p. 582) λαμπρόϲ τιϲ ἐξελήλυθ’ . . . ὄλολυϲ οὖτόϲ ἐϲτιν. l. 17 Ζήλυϲ cod, accentum restituit Ls. ἔγχέλυϲ cod., em. Ls. l. 20 προπαροξυνόμενον cod., et l. 21 et 22 ἔρημοϲ et ἔρημον, em. Ls. l. 30 ξυρὰϲ cod., em. Bl. l. 33 cod. hic et paullo infra l. 34 et 5 pag. seq. αἰνὸτηϲ, Ls. ἑνότηϲ in Arist. stud. p. 261 ed. II et ad hunc locum, et εἰϲ ειϲ καταλήξεωϲ pro εἰϲ νοϲ καταλήξεωϲ. Aliter locum restituendum putavit Lobeckius ad Buttm. II 418.

8. l. 5 Lehrsius διὸ δὴ pro δεῖ δὲ scripsit et post ἑνότηϲ ante παρὰ inseruit. παράϲημον. l. 6 cod. habet παρὰ τὴν εἰϲ οϲ εὐθεῖαν, οὖ τινοϲ ἡ εἰϲ υϲ, Ls. scripsit παρὰ γὰρ τὴν εἰϲ ειϲ εὐθεῖαν, οὐ τὴν εἰϲ οϲ ἢ εἰϲ υϲ. l. 8 pro πέρνη si forte non verum sit, Lehrsius πόρνη scribi posse dicit, potest etiam ex St. B Πέρνη πόλιϲ Θρᾴκηϲ. l. 9 φέρναν cod., Lebrsius coll. Herod. περὶ παθῶν in E. M. 790, 43 scripsit φέρεναν et l. 10 pro ἀλέναν Ἑλέναν, quod Aeoles dixisse probat ut Ἀφρόδιτα coll. Io. gramm. 244 ἔθοϲ ἔχουϲι καὶ τὰ προϲηγορικὰ βραχύνειν, εἰρήνη, ὥρα, ἡμέρα, καὶ τὰ κύρια, Ἀφροδίτα, Ἥρα, Ἑλένα. l. 12 ἢ παρὰ cod., em. Ls. l. 13 ὁ cod., οὐ Bl. l. 15 οὐκ ἀντίκειται inseruit Ls.

9. l. 22 cod. κοππατίαϲ, Ls. κοππατίαϲ. εὐρυξίαϲ cod., em. Ls. ἡρέαϲ cod., em. Dind. thes. s. Ἡρᾶϲ. l. 23 μηνύαϲ cod., corr. Bl. l. 25 cod. ἡμάϲ, corr. Ls. l. 26 Ϲτρατονίκου cod., em. Ls. Τυραννίκων cod., corr. Bl. l, 27 οὐκ ante ἐδήλωϲα delevit Bl. l. 29 ἡ ante γουνόϲ inseruit Ls. l. 30 cod. γοῦνι, Dind. γόνυ. l. 31 ἤγουν cod., Bl. corr. ἡ γοῦν.

10. l. 11 in Homeri loco ὄφρα scriptum est, quod, ut Ls. dicit, necessarium videtur. l. 12 cod. δουρί, em. Ls. l. 13 ἄμειβον cod., corr. Dind. l. 14 ποικίλαι δὲ αἰ φωναί et l. 15 καὶ δόρατοϲ inseruit Ls. l. 16 cod. Ῥάροϲ et semper hoc accentu. l. 19 δηιοῦϲ, in quo t subscripti memoriam delere nolui. In E. M. 263, 48 Δηώ— διφορεῖται, ϲ φηϲιν ὁ τεχνικόϲ. οἶδε γὰρ ἡ παράδοϲιϲ τὸ η μετά τοῦ ι καὶ χωρίϲ. Fragmentum ex Soph. Triptolemo esse Lsio videtur.

11. l. 22 λαρόϲ cod., Ls. ναρόϲ. l. 23 cod ἐν ἰνάχω, καὶ ϲαϲχυτρίνων λαρὸϲ εὔτατ’ ἐπὶ κῦμα ἐκροὰϲ ἐπώμοϲα λαρὸϲ ἀνήρ. In verbis καὶ ϲαϲχυτρίνων Dindorfius ϲατυρικῷ latere suspicatus erat verba poetae nondum emendata esse pronunciat Nauckius p. 153; equidem, ne intellectu carentia verba exhiberem, Lehrsii emendationem, quae licet ab ipso pro incertissima habeatur, sensum certe praebet, immutatam recepi, in eo viro clarissimo assentiens pro adiectivi ναρόϲ, non λαρόϲ teste Sophoclem citari et ante λαρὸϲ ἄμηϲ inserendum esse λαρόϲ. l. 32 φάροϲ δὲ λέγω cod., δὲ transposuit Ls.

12. l. 1 μηϲτὺν et τὸ cod., corr. Dind. l. 4 πόρνοϲ cod, Πάροϲ Bl. l. 5 κανόνα cod., κοινὸν Ls., κλάροϲ cod., corr. Dind. l. 6 τὸ δηράδοϲ cod., em. Bl. l. 11 βάροϲ cod., corr. Ls. l. 12 ἀντέμφραϲιν cod, em. Ls. l. 13 φάροϲ cod., em. Ls. τὰ εἰϲ ροϲ cod., em. Ls. l. 15 ὥϲπερ τὸ πάροϲ· ἐπὶ γὰρ τὸ πάροϲ ὀνειαρὸν ἱκνεῖται, emendavit Seidlerus. cf. Bergk fr. 98 p. 727 ed. Il.

13. l. 17 μάκοϲ, δάνοϲ, πράγοϲ· τοιοῦτο δὴ καὶ τὸ ῥῆμα, emendavit Lehrsius collato loco περὶ διχρόνων 295, 15. l. 23 ἥνδανε δὴν ποτὲ cod., em. Dind. versum Homericum indicans. l. 25 μεταβαλών cod., Ls. μεταλαβών significatu: «transtulit in sua» ct. Arist. p. 19 ed. II. l. 26 δαρὸν δάραοι cod., δάραοι ut dittograpbiam eiecit Ls., Bergk. fr. 21 ed. II p. 767, qui in priore editione δαρὸν δαρῷ χρόνον scripserat, exhibuit δαρὸν δ’ ἄνεω χρόνον ἧϲτο τάφει πεπηγώϲ, ut prorsus Ibycus cum Homero consentiret. τάφειϲ codicis iam Bl. emendavit.
28 κάλοϲ cod., Lob. Rhem. 306 θάλοϲ. ψάοϲ cod., Lob. φάοϲ. πάγοϲ cod., Ls. πάθοϲ. l. 30 τόνοϲ cod., Lob. γάνοϲ. τόκοϲ cod., Ls. δάκοϲ, Lob. voluit ῥάκοϲ.

14. φάροϲ cod., em. Ls.

15. l. 1 φάροϲ μέν οἱ πρῶτον ἔπλυνεν cod., em. Ls. indicans versum Homericum. l. 4 ἶϲον cod., Ls. eum Hermanno ἴϲον. l. 5 κατὰ ϲτολὴν ἔν παρὰ Ϲοφοκλεῖ ἐντείνει ϲπεύδουϲαν αὐτὴν ἐν δὲ ποικίλῳ φάρει τῷ δ’ ὦϲ ἐμῷ καλύπτομαι. ϲυϲτολήν em. Bl., reliqua ex Dichron. restituit Dind. l. 9 ϲυϲτελλόμενον τὸ α cod., em. Ls. l. 11 ἐπὶ Μενελάου cod., Ls. ὁ Μενελάου. l. 15 χατεύουϲιν ἔχων cod., χατέουϲιν iam alii emendaverant , ἑκόντεϲ Ls. cf. Duebner fr. Antimachi p. 48. l. 16 εἴρηται cod., εὕρηται Stollius, Duebnerus voluit κεῖται. l. 21 τὸ μέντοι cod., corr. Dind. l, 23 in codicis verbis τοϲοῦτον ὀνομάϲῃ ἔτι μάϲϲων, μᾶϲϲον indagavit Lehrsius versum Homericum. l 26 cod. θάϲϲονα ϲιρήκων ἤμεναι, corr. Dind. l. 29 ρ ϲύμφωνον cod., Ls. ἢ ϲύμφωνον.

16. l. 31 in cod. δύντεϲ, corr. Ls.

17. l, 5 in cod. λόευν, unde suspicatur Ls. scriptum fuisse ἐλόευν, ut in margine Harl. notatum: ἐγὼμ ἐλόευν. l. 9 ἐπιζητῶ cod, corr. Dind. l. 13 ϲτερεόν cod., ϲτελεόν Ls. collato Theogn. 121. l. 16 ἐϲτὶ cod, ἐϲτίν Ls. l. 17 ὄϲτρεον cod., ὄϲτεον Dind. μόνηρεϲ cod., μονῆρεϲ Dind. l. 20 οὐδὲ eod., οὐδὲν Dind. ἔϲτι cod., ἔτι Dind. l. 24 πεῖρα, γήρα, θῆρα, em. Ls l. 26 et 29 Αεβυαφιγενήϲ cod., em. Bl. l. 26 τοῦ φ cod., corr. Dind. l. 27 τῷ βι τοϲοῦτον cod., em. Ls. l. 29 ἴβευκοϲ cod., corr.Dind l. 32 πρωτόϲ τὸ δὲ inscruit Ls. collato Arcad 8. 17. I 5 εἰϲ οϲ cod., Ls εἰϲ ϲοϲ; totum hunc locum sic Lehrsius

18. restituit, ut post κύρια μὲν οὖν ἐϲτι τοιαῦτα (l. 1) insereret Βρυϲόϲ . . . . . πολὺϲ γὰρ ὁ ϲοϲ χαρακτὴρ ἐπὶ πόλεων ὡϲ καὶ τὰ τοιαῦτα. Quam emendationem et ipse recepi, quamquam verba (l. 35 pag. praec.) φύϲει μακρά offendunt, pro quibus exspectes φύϲει μακρᾷ παραληγόμενα. l. 2 cod. λιϲϲόϲ, Ls. ex Arcad. 75, 12 Λιϲόϲ restituit. l. 3 cod. παρνόϲ, ὅϲ ῥ’ ἐν παίω οἰγνῶϲϲον τεῖχοϲ, recepit Lehrsius emendationem Cram. Mus. Cant. p. 638 et Meinekio Del. Anthol. 111.

19. l. 6 τραυϲόϲ cod, em. Lob. Proll. p. 419. l. 9 cod. μῦρον ut et l. 11 bis, em. Ls. l. 14 ϲυναλημμένα cod , em. Bl. l. 18 Lehrsius adnotat fragmen tum aliunde ut ab Alben. I 19a paullo plenius traditum esse. κλῦθ’ ἀλαλά, πολέμου θύγατερ Ἐγχέων προοίμιον. Quin Pindari sit, post Hauptium non dubitari potest: cf. Βergk frg.Pind. 55 A ed. II. l. 19 μυγδαλῆ hic et in versu (l. 21) cod., em. Meinek. παρὰ τὸ ἁλόϲ cod., em. Ls. cod. ϲυναλυμμένον, em. Bl. l. 20 ἐν ὑπείνῳ καὶ cod., em. Mein. (ed. min. p. 465, qui tamen ἐν εἰπών). cod. ϲκόρπιοϲ, em. Mein. l. 24 cod. Ἀριϲτοφάνει ἀμφιαρέω· καινὴ διέκ τοῦ δωματίου γενῶν φέρε κνέφαλλον ἅμα καὶ προϲκεφάλαιον ἐκ τῶν λινῶν, emendavit Dindorfius observans secundum versum etiam a Polluce afferri X 20. l. 27 ἀπὸ τοῦ κνέφον cod., Dind. thes. κνέφοϲ, Mein. II 2 p. 650 (ed. min. p. 375) κνάφοϲ, Ls. κνάφου. Mein. etiam ὅϲτιϲ scribit, sed Lehrsius tuetur ἥτιϲ supplens λέξιϲ. cod. ἢ περιπεταννῦντεϲ, corr. Mein.

20. l. 1 eod. οἷϲ, Mein. ῷ. l. 3 νεφάλλων et πτίλον cod., corr. Mein. l. 5 μαλακροῖϲ Κρατύνου περιεφύλαξε cod., em. Bl. l 9 ἐγ δ’ ἐπὶ μαλθακὰν τύλαν ϲπολέω μέλεα· κἃν μὲν τε τύλαγκαϲ ἀϲπόλεα. exhibui Lehrsii scripturam, qui in priore parte Hermannum (opusc. VI p.130) secutus est (Βergk fr. 50 p.678 ἔγω δ’ ἐπὶ μαλθάκαν τύλαν ϲπολέω μέλεα), sed in altera parte, quam Hermannus neglecta Herodiani observatione οὐ γὰρ τέ ϲύνδεϲμοϲ cum priore in unum fragmentum coniunxit, proprio Marte lusit, ut ipsius verbo utar, id pro certo habens eo modo scribendum esse, ut aliquo modo potuerit dubitatum esse, utrum τύλᾳ an τ’ ὕλᾳ intellegi debeat. Bergkius fr, 79 ed. II p. 685 scripsit: κὰμ |μὲν τετύλαν καϲπολέω, ratus τετύλαν formam esse reduplicatione auctam, alios vero videri divisim scrigsisse τε τύλαν. Ahrens καὶ. ἐν α′ ἔν τε τόλᾳ καϲπολέοιϲα. l.14 ὕλη ἐν ϲαμίων ὅροιϲ — τῶν ὅληϲ cod., em Ls. l. καὶ ϲπίνοϲ ἐπινοήϲω ἀϲπίζων καὶ ὄρνεα πάντα, παρ’ αὐτῷ, em. Bl. indicato Arati loco. l. 23 in cod. ταχύτηϲ βραδύτηϲ et l. 24 δηϊότηϲ scriptum, em. Ls. l. 26 ἔχον, Ls. ἔχει. cod. γέγονε ῥῆμα, Bl. inseruit ἀλλά. l. 27 cod. δανοτήϲ et l. 28 δανοτῆτοϲ, em. Ls. l. 28 eod. ῇ παύϲει , Ls. ᾆ παύϲεθ’ cf. Nauck fr. trag. p. 166, qui Βergkii emendationem παύϲεται recepit, sed ab eodem propositum ἀδρανότητα respuit. Lehrsius tuetur δανότηϲ sumens quosdam

21. vocem a δάν adverbio derivasse explicantes χρονιότητα eperpetuitatis molestiam», alios a nomine δανόϲ intellectu aestus vel sitis. Atque haec Herodiani senten tia fuisse potest, ut diceret δανότηϲ recte habere, si a nomine, non item , si ab adverbio propagaretur, licet adverbii mentio diserta non fat. Lobeckius’ adi Βuttm. p. 419 putavit hic necessario vocabulum intellegendum esse, quod et a nomine et a verbo derivari possit et scribendum proposuit παύϲεϲθ’ ἀργαλέων μόχθων τότε καὶ πὰνότητοϲ, quod non necessarium. l. 1 cod. Κρατία, corr. Ls. l. 2 cod. περάϲιμον, corr. Bl. l. 4 ληιϲτὴϲ τριϲύλλαβόν ἐϲτι cod., Ls. λῃϲτήϲ ἀπὸ τοῦ ληιϲτήϲ τριϲυλλάβου emendavit, etiam λῃϲτήϲ φύϲει τριϲύλλαβόν ἐϲτι scribi posse adnotans. l. 5 cod. προκείμενον, em. Bl. l, 7 cod. εἰϲ ων, εἰϲ ϲϲων scripsi cum Lsio. l.12 cod. ἦν θεόϲ ἢ κρέϲϲων δέ τι ὀνηϲόμεθα. Bl. κρέϲϲον corr., reliqua emendavit Lehrsius adnotans Herodianum ὀνηϲόμεθα, etiamsi ὀνηϲόμεθ’ signifcet, plene scripsisse. l. 13 ὁ κανών κτλ, Dindorfius, qui verba inde ab ὁ κανών usque ad finem uncinis inclusit, adnotavit haec: «Quae uncinis circumdedimus, in margine scripta sunt, nec videntur ab Herodiano profecta». Lehrsius addit nostro quidem loco haec alienissima videri. Ceterum l. 14 cod. γραύϲα, em. Bl. l. 22 παρὰ Ξενοφῶντι cod., em. Dindorf. ex E. Gud. 301, 15 γλύϲϲων· κέχρηται δὲ Ξενοφάνηϲ τῷ ὀνόματι οἷον γλύϲϲονα ϲῦκα. l. 23 cod. πολλῶν, em. Ls. l. 27 ϲτυφνόϲ cod., em. Ls. l. 28 δὲ ante πρὸ delevit Bl.

22. l. 3 cod. παύϲοντα τούτου τὸ, corr. Dind. l. 4 προῖξ bis cod. cum circumflexo, equidem acutum scripsi coll. Arcadio 125, 6. l. 6 cod. τιθῇ, ἀντιθῇ Lob. Parall. p. 106. l. 9 ἴων cod., ἐὼν Lb. l. 10 Ἀντιγένηϲ cod , Ls. nescio an typothetae errore Ἀντιγενίδηϲ. cf. Carol. Mueller scriptores de rebus Alexandri Magni p. 157. l. 13 cod. τόοϲ νόοϲ, Ls. νόοϲ χνόοϲ, adnotans Τόου πόλιν occurrere in Prolem. Geogr. IV 5 p. 289 Wilb. (§ 73 p. 264 Nobbe). l. 16 eod. τὸ ζῳόϲ, Ls. ϲόοϲ. l. 21 cod. θῶκοϲ· οὕτωϲ ὁ κήβιοϲ κωμικόϲ· μῦθοϲ· γῆθοϲ, emendavit Mein. hist. com. p. 530 collatis Athen. 309, c et Arcad. 49, 1, in κωμικόϲ dittographiam agnoscens. l. 23 et 24 cod. ζοῦθοϲ, corr. Dind. verba Δῶρόϲ τε Ξοῦθόϲ τε Hesiodi (fragm. XXXII Goettl.) esse indicavit Dind.

23. l. 25 ἐνίκηϲα cod , em. Mein. Com. fr. I p. 158 (ed. m. p. 52). περιφοίτα cod., em. Mein. l.26 τάττεται δὲ καὶ ἐπί cod, καὶ delevi Mein. l. 26 cod. νοῦθοϲ κύριον· ψόψοϲ ἐνοὕδει Ἡϲίοδοϲ. Lobeckio in Proll 107 collato Hesychio νωθήϲ νωθρόϲ — νωφαιόϲ ἀφανήϲ— νυθόϲ ἄφωνοϲ ϲκοτεινόϲ pro νυθόϲ Herodianas hic νουθόϲ afferre visus est et tale quid excidisse putabat καὶ ψόφοϲ νουθὸϲ εἴρηται; sententiam Lobeckius indagavit, Lehrsius verba egregie restituit. l. 28 cod. ὕπο δοῦποϲ, Ls. ὑπόδουποϲ. l. 29 cod. ἰϲίχαριϲ, Lehrsius ex Schol. ad Il. B 311 loco nostro simillimo substituit Χαῖριϲ, Ϲramerus ex Schol. ad Aristoph. Av. 876 Χάρηϲ.

24. l. 4 cod. καλοὶ δὲ ἐϲάγον, corroxit Bloch. indicato Sapphonis loeo I 9. l. 12 cod. βάτη, accentum restituit ex Arcad. 113 Ls. l. 15 εἴτε μὶν ἀργείων χρῆ μὲν καλεῖν ἀάτην cod., em. Ls. l. 16 εἴπωμεν cod., em. Ls. l. 18 pro λοίτη Blochius voluit χαίτη, sed tuetur Dind. thes. ex Hesych. λοιτεύειν θάπτειν et λοιτή (?) τάφοϲ et Theogn. 117, 27. l. 21 ἐϲτὶ cod., Ls. ἐϲτὶν. eod. ἄμωδιϲ,` Ls. ἄμυϲτιϲ. l. 25 ἀμητέρεϲ cod., corr. Dind. l. 27 cum verbis ὀλίγοϲ δ’ ἀμητὸϲ ἦεν comparavit Dind Hon.Τ 223 ἄμητοϲ δ’ ὀλίγιϲτοϲ, Ls. pro ἦεν scripsi ἔην. l. 28 cod. ἐκ τροπῇ, em. Bl. l. 29 ἅμερα cod., corr. Bl. l. 35 ἔρρε νήϲου cod., corr. Dind.

25. l.1 γέρρω cod., Ls. ἀγέρρω. cod. οἰκτέρρω, em.Ls. l. 7 ἐκήου cod., ἔκηα οὐ Lebrsius cum Lob. Rhem. 17. 1 8 eod. ἡ, Le. ἢ. ἐϲτὶ ὡϲ πρὸϲ cod., Ls. ἐϲτὶν ὥϲπερ, idem l. 9 ante εἶπερ inseruit ἢ. καὶ διαλέκτου cod., em. Ls. l. 10 τὸ παλαίω Ls. inseruit cum Dind. et Ahrens de Dial. Aeol. p. 187. l.11 cod. κλαίω, Ls. cum Lob. Rhem. p. 17 κλείω. l. 16 post τὸ ἐϲθίω Lob. Rhem. p.19 inseruit verba βαρύνεται. τὸ δὲ (Ls.γάρ) δείδιε. l.17 cod. διδειῶ, em. Lob.

26. l. 19 ἐάζω cod, em. Ls. l. 20 βαρύζω cod., em. Bl. ἀτυχίζω cod., Lehrsius, qui cogitaverat de τυκίζω scripsit χαιτίζω col. Epim. Cr. I 291, 4 καὶ τὸ πελεμίζει ἀπὸ τοῦ παλάμη παλαμίζω ὡϲ χαίτη χαιτίζω καὶ τὸ πιάζω οἱ Ἴωνεϲ πιέζω καὶ Ἀττικοὶ καὶ Αἰολεῖϲ Δωριεῖϲ πιάζω ἀναλογώτερον. l. 24 cod. τῷ δὲ ϲκομύνθεα κατ’ αν κάρρον μάβωϲ ἐπίαζε, recepi Lehrsii emendationem deam Aphroditen vel Aten intellegentie, cf. Bergk fr. 35 p. 642 ed. II qui ipse suspicatur τῷ δὲ ϲκόλον θεὰ καττὰν κάραν ἁβρῶϲ πίαζεν et Nauckium coniecisse dicit: τῷ δὲ κόρυν θεά καττὰν κάραν λαβῶϲ’ ἐπίαζε. l. 29 δὲ post περιϲπώμενον delevit Ls.

27. l. 4 cod. ἤϲ et εἰϲ ηϲ λῆγον et τὸ ἤϲ et αἵματοϲ ἤϲ, em. Ls. in verbis Homeri iam Dind. scribi αἵματοϲ εἶ vel αἵματόϲ εἰϲ monuerat. l. 8 et 9 ὑφήϲφαϲται cod., em. Ls. l. δίχα ϲφίϲιν cod., δέ inseruit Ls. l. 23 κωφὸν cod., κωφοὶ Βl. l. 31 versus incerti comici: Mein.IV p.651 (ed. min. p. 1222).

28. l. 34 cod. ἡγούμην, em. Ls.

29. l. 5 ὑπέρτεροί εἰϲι cod., Ls. coll. Epim. Hom. 66, 30 ex versu Homerico emendavit. l. 11 ὡϲ τὸ πάλιν ἱεροῖϲιν. παρ’ Ἀττικοῖϲ αἰέν, παρὰ Δωριεῦϲιν αἷν, παρ’ Αἰολεῦϲι λέγεται. ταῦτα ἄνευ τοῦ ν, emendavit Ahrens de dial.Aeol. p. 157 Dor. 379. 513, quem secutus est Lehrsins quamvis dubitanter de αἰὲν παρὰ Δωριεῦϲιν. l. 14 cod. πῶϲ, em. Ls. l. 22 πάντα δὲ οἱ νέκυνα ἐλεύκαινον τὰ πρόϲωπα, correxit Ϲram. Mus. phil. 658. l. 23 et 24 cod. ἄμφουδιϲ, ego oxytenos scripsi cf. Cathol. p. 512, 13. l. 28 ἀλλὰ ante μόνον et παραιτοῦμαι ante δὲ inseruit Dind. cum Βlochio. l. 32 χατίζον cod., corr. Dind.

30. l. 5 κοινόν ins. Ls. l. 7 μόνον κοινὰ cod., Ls.κοινὸν. διὰ τὸ θὲϲ cod., Ls. διὰ τὸ ἀέϲ.

Herodianus Περὶ μονήρους λέξεως 2

ed. August Lentz

Search the Perseus Catalog for:

ΒΙΒΛΙΟΝ Β.

Current edition First1KGreek

Notes on the current edition

Stable identifiers