Herodianus Περὶ ὀρθογραφίας 3.5.66

εἰμί τὸ ὑπάρχω· δίφθογγοϲ τὸ πρῶτον, τὸ δεύτερον ι. οἱ γὰρ ^{1 2 3} Αἰολεῖϲ ἐμμί λέγουϲι ὥϲπερ κείρω κέρρω, γέγονε δὲ εἰμί οὕτωϲ· ἔϲτιν ἔω τὸ ϲημαῖνον τὸ ὑπάρχω· τοῦτο τρέπον τὸ ω εἰϲ μι γίνεται ἐμί. καὶ ἐπειδὴ τὰ εἰϲ μι φύϲει μακρᾷ παραλήγεται, καὶ τοῦτο ἀναγκάζεται φύϲει μακρᾷ παραλήγεϲθαι ἢ τρέπον τὸ ε εἰϲ η ἢ προϲλαμβάνον τὸ ι. τὸ γὰρ ε ἐν τοῖϲ ῥήμαϲι διχῶϲ μεγεθύνεται ἢ διὰ προϲθήκηϲ τοῦ ι
οἷον ἔχω εἶχον, ἕλκω εἷλκον ἢ διὰ τὸ τρέπεϲθαι εἰϲ η οἷον ἐλαύνω ἤλαυνον, ἐλέγχω ἤλεγχον. καὶ ὤφειλε μᾶλλον τρέψαι τὸ ε εἰϲ η ἤπερ προϲλαβέϲθαι τὸ ι τὰ γὰρ εἰϲ μ οὐ θέλει διφθόγγῳ παραλήγεϲθαι οἷον τίθημι δίδωμι χωρὶϲ τοῦ εἶμι τοῦ ϲημαίνοντοϲ τὸ πορεύομαι. ἀλλ᾿ εἰ ἔτρεψεν τὸ ε εἰϲ η, οὐκ ἤμελλε φυλάττειν λείψανόν τι τοῦ πρωτοτύπου
οἷον λέγω λόγοϲ, νέμω νόμοϲ, διδῶ δίδωμι, τιθῶ τίθημι, ἄρδω ἀρδεύω· τούτου χάριν προϲέλαβε τὸ ι καὶ γέγονεν εἰμί διὰ τῆϲ ει διφθόγγου, ἵνα φυλάξῃ τι τῆϲ φωνῆϲ τοῦ πρωτοτύπου. διατί δὲ πάλιν οὐκ ἔτρεψε τὸ ε εἰϲ η ἵνα μὴ ϲυνεμπέϲῃ τὸ ἠμί τὸ ϲημαῖνον τὸ λέγω τὸ γενόμενον ἀπὸ τοῦ φημί.