Herodianus Περὶ παθῶν 46a

1. stipulatur Cf. Velsen Tryph. p. 48. Herodianus utriusque vestigia premens ita. ut ipsa antecessorum verba reciperet, quod in veteribus non mirandum est, rem plenissime absolvit neqne de origine Herodianea fraρmenti nostri dubitari potest. si reputaveris omnia congruere cum iis, quae aliunde Herodianea esse constat cf. de πρίν Mon. 45, 32, de δίϲ et τρίϲ ex δυάκιϲ et τριάκιϲ ortis E. M. 279, 7 de ψό Mon. 46, 17. de epitaticis inseparabilibus Arcad. 182, 1. Neque regulae, qua aphaeresin vocalis e ante consonam, pleonasmum vero ante vocalem locum habere praecipitur, ἐρῳδιόϲ vocali ε auctum obstat, quum ρ similitudinem quandam cum vocalibus habeat.

2. ad fr *45. Pro θέλημα scripsi ἐθελήμων, sed ἕλω, pro quo Arcad. πέλω praebet, intactum reliqui propter Theogn. 143, 29. Hoc fragmentum Herodianeum esse docet comparatio Il. Pr. Α 277: Πηλείδη’ θελ: Ἀρίϲταρχοϲ ἀποφαίνεται ὡϲ κατὰ τὴν Ὁμηρικὴν ϲυνήθειαν τὸ ῥῆμα κατὰ τὸν ἐνεϲτῶτα ἀπὸ τοῦ ε ἄρχεται. ἀλλὰ μὴν καὶ η κίνηϲιϲ ἡ τοῦ παρατατικοῦ «ἀλλ’ ὅδ’ ἀνὴρ ἐθέλει» (287) «ἤθελε Μηριόνηϲ» (Ιl. Κ 229). καὶ ἐνθάδε οὖν ἄμεινον τῇ ϲυνηθεϲτέρᾳ ἀναγνώϲει προϲέχονταϲ ἐπὶ τὴν δη ϲυλλαβὴν ὀξεῖαν παραλαμβάνειν, ἵνα κρᾶϲιϲ ᾖ τοῦ ἔθελε τριϲυλλάβου γενομένου, ὡϲ καὶ ϲύνηθέϲ ἐϲτι τῶ ποιητῇ. τὸ μέντοι ῥῆμα τῶν παραλόγων κατὰ τόνον ἐϲτὶ τριϲύλλαβον ὅν, ὡϲ δείκνυται ἐν τοῖϲ περὶ ῥημάτων —et Arcadii p. 158, 9—21.

3. ad fr, *46. Si fr. 45 iure Herodiano assignavimus, etiam hoc eiusdem auctoris esse evincit canta expositionis ratio. Huc accedit, quod in principio adnotamenti etiam Herodiani nomen exstat: «κεῖνόϲ θ’ ὣϲ ἀγόρευεν » (Β 330) ὁ