Herodianus Περὶ παθῶν 15

1. τόνονοὐδὲν γὰρ διὰ τὸῦ διοc ὀξύνεται. ἐτυμολογοῦϲι δὲ αὐτὸν οἱ μὲν παρὰ τὸ ἕλουϲ Γδιον εἰναι ἐλψδιόϲ καὶ τροπῇ τοῦ λ εἰϲ ρ ἐρψδιόϲ· οἱ δὲ παρὰ τὸ ῥοίζω ροιδιόϲ καὶ ρῳδιόϲ καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ε ἐρψδιόϲ. οὕτωϲ Ἡρωδιανόϲ ἐν τῷ περὶ παθῶν. Quem locum si conferas cum E. Gud. et E. M., ubi Herodianus suppresso libri nomine citatur, intelleges et primam ab Orione allatam originationem non Herodiani esso et plenissimo ab E. M. Herodiani sententiam et verba sorvata esse, quare E. M. adnotamentum ut ex Herodiani libro profectum exhIbui, ut a Lehrsio l. c. emendatum est.

2. ad fr. *14. in principio adieci οἴ μέν. Quae in E. M. sequuntur, non Herodianea esse iudico, sed quum etiam ap. Hesych. alterius etymi οἶον ἄβαιον, οὗ οὐκ ἔϲτιν ἐπιβῆναι διὰ ϲμικρότητα mentio fiat, credibile est memoratum fuisse ab Herodiano, quod legimus in E. M. παρὰ τὸ βῶ βαιόν καὶ κατὰ ϲύνθεϲιν τῆϲ ϲτερήϲεωϲ ἀβαιόν τὸ μὴ ἔχον βάϲιν καὶ ἠβαιόν ὡϲ ἄπειροϲ ἤπειροϲ ncque tamen expositionem conclusam esse verbis: πρὸϲ οὖν διαφορὰν τοῦ ϲημαινομένου τὸ πάθοϲ, sed potius ea huius posterioris originationis reprobatione, qua accentum adversari dicebat pariter atquo fecit in vocabulo ἠθεῖοϲ.

3. ad fr. 15. Verbum κανονίζειν ab epitomatore pro παράγειν vel simili intrusum est. Pros. Π. Ζ 518: ἠθεῖε: Ἀρίϲταρχοϲ προπεριϲπᾶ ὡϲ οἰκεῖε. καὶ ἴϲωϲ παρὰ τὸ θεῖοϲ, λέγω δὲ τὸ ϲημαντικὸν τοῦ ἐπαίνου, κατὰ πλεοναϲμὸν τοῦ η ἐγέ-