Herodianus Περὶ παθῶν 101

1. νομα, οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ πυκνοῦ τῆϲ ὕληϲ ταύταϲ κεκλῆϲθαι. De exitus variatione cf. Lob. Rhem. p. 296.

2. ad fr. *100. pro ἄρειον ἄρειοϲ scripsi δρίον δρίοϲ, quod cum μέγαρον μέγαροϲ comparatur in E. M. 287, 43. Verba τὰ δὲ δὴ δένδρη τὰν τοῖϲ ὄρεϲι non Aristophanis, sed Pherecratis sunt Mein. ed. m. l p. 113. Hoc fragmentum Herodianeum esse inde concludimus, quod in Mon. 40, 6 idem quod hic de κρίνοϲ docetur τὸ κρίνοϲ ἐκ τοῦ κρίνον μεταπεποίηται. Similiter nomina in αϲ in οϲ transformari tradit n libro περὶ παθῶν E. M. 638, 54 γῆραϲ γῆροϲ, κῶαϲ κῶοϲ, ὦαϲ ὦοϲ. Sed ab his distinguendae sunt formae γόναϲ δόροϲ, quas Herodianum sumpsisse tradit Eustath. 677, 30, nam hos nominativos substruxit tantum casibus obliquis γόνατοϲ δόρατοϲ, quin eos in usu fuisse existimaverit neqne ex mente Herodiani Eustath. ex his ab Herodiano sumptis nominativis etiam nominativum πρόϲοπαϲ propter προϲώπαϲιν subiici posse opinabatur, nam Herodianus huiuscemodi metaplasmos in ipsis demum casibus existere maluit quam praecipuos nominativos supponere: Il. Pr, X 28 ἄϲτραϲιν. Ἀρίϲταρχοϲ ὡϲ πατράϲιν. ἄμεινον δὲ προπαροξύνειν, ὡϲπερ καὶ τοῖϲ πλείοϲιν ἔδοξε καὶ Φιλοξένῳ, ἵν’ αὐτῆϲ τῆϲ πτώϲεωϲ λέγω δὲ τῆϲ δοτικῆϲ μεταπλαϲμὸν λάβωμεν. ὅτι γὰρ κατὰ πτῶϲιν γίνονται μεταπλαϲμοὶ ἐξουϲίᾳ ποιητικῇ δεδήλωταί μοι ἐν ἑτέροιϲ. ὃν οὖν τρόπον ἡ ἐγκάτοιϲ ἔγκαϲιν ἐγένετο «ἔγκαϲι φωτόϲ» (Λ 438) καὶ οὐκ ἀναγκαζόμεθα ἑνικὴν εὐθεῖαν ἀκόλουθον ἐπιζητεῖν, ἥ τε προβάτοιϲ πρόβαϲιν ἥ τε πετάλοιϲ πέταλϲιν, οὕτωϲ ἄϲτροιϲ ἄϲτραϲιν ἐπειϲελθόντοϲ τοῦ α, ἵνα ϲυϲτῇ ἡ λέξιϲ. Θ 299 τὸ ἀλκί μεταπλαϲμὸν ἔπαθεν ἀπὸ τῆϲ ἀλκῇ δοτικῆϲ ὁ Ἀϲκαλωνίτηϲ δὲ οἴεται ἀπὸ τῆϲ ἄλξ εὐθείαϲ κλιθῆναι τὸ ἀλκί κτλ. Dichr. 283, 5 τὸ ϲτάδα ἢ κλάδα οὐχ ἕξει τινὰ εὐθεῖαν ϲτάϲ ἢ κλάϲ. μεταπλαϲμοὶ γάρ εἰϲιν. Sed ex iis, quae attuli, videri potest, grammaticos do huiuscemodi Poris diverse iudicasse et fuisse, qui v. c. ἄλξ substruerent et hinc coniici potest quaedam fragmenta in quibus alteriusnominativi formae mentio fit, sed metaplasmus praeoptatur, ab Herodiano profecta. esse, cui debetur adnotamentum de ἔγκαϲι in E. M. 310, 15. ut ex Zonarae et Philemonis testimonio scimus. Hoc fragmentum, quia syncopen ex ἐγκάτοιϲι statuentibus obnititur, illi parti reservavimus, hic duos articulos, qui metaplasmum praeferunt subiiciendo alteri nominativo, subnexui (fr. 101 et 102).

3. ad fr. *101. Mon. 31, 2 τὸ παρὰ τῷ ποιητῇ κτεάτεϲϲιν «ἀνέροϲ, ὃν κτεάτεϲϲιν ἑοῖϲ ἐπί γῆραϲ ἔτετμϲ» (Od. α 218) μεταπλαϲμοῦ ἔχεται ἔκ τῆϲ κτεάτοιϲ δοτικῆϲ, nbi iam Lehrsius nostrum locum ab ipso Herodiano esse suspicatus est.