Aristotle Poetics 12.2

Thomas Twining (Translator)

View: By Part
which last is also divided into the PARODE, and the STASIMON. These are common to all Tragedies.

Poetics. Aristotle. Thomas Twining (Translator). London, UK. 1789.

Sponsored by Perseus Project, Tufts University.

Current edition Experimental

Poetics (Thomas Twining, 1789) (OCR draft) (English) (Thomas Twining's English translation of Aristotle's Poetics, published in 1789 and aligned to the Kassel reference passage sequence.)

Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.

Editions (4)
Περὶ ποιητικῆς (OCR draft) (Aristotle, Poetics. Immanuel Bekker, editor, Aristotelis Opera, volume 2. Oxford: Oxford University Press, 1837.) — 12 focus
Περὶ ποιητικῆς (OCR draft) Perseus (Aristotle, De arte poetica liber. Rudolf Kassel, editor. Oxford: Clarendon Press, 1965. Reference edition for passage alignment.) — 12 focus
Poetics, Greek text (Ingram Bywater, 1909) (OCR draft) Experimental (Ingram Bywater's Greek text of Aristotle's Poetics, published in 1909.) — 12 focus
Poetics, Greek text (Franz Ritter, 1839) (OCR draft) Experimental (Franz Ritter's 1839 Greek edition, corrected against OCR of the represented copy and aligned to the conventional Perseus chapter-and-subchapter sequence.) — 12 focus
Translations (13)
Poetics (W. H. Fyfe) (OCR draft) Perseus (William Hamilton Fyfe's English translation of Aristotle's Poetics, Loeb Classical Library, 1939 printing.) — 12 focus
Arabic Poetics (Badawī edition, 1953) (OCR draft) (The ancient Arabic translation of Aristotle's Poetics in ʿAbd al-Raḥmān Badawī's 1953 edition.) — 12 focus
Poetics (S. H. Butcher, 1911) (OCR draft) Experimental (S. H. Butcher's English translation from Aristotle's Theory of Poetry and Fine Art, fourth edition, 1911.) — 12 focus
Aristotle on the Art of Poetry (Ingram Bywater, 1909) (OCR draft) Experimental (Ingram Bywater's English translation of Aristotle's Poetics, published in 1909.) — 12 focus
The Poetic of Aristotle (Henry James Pye, revised 1792) (OCR draft) Experimental (Henry James Pye's revised 1792 English translation, corrected against the 1788 first edition, aligned to the Kassel reference edition, and supplied with a selective apparatus of substantive 1788 readings.) — 12.2 focus
and this last is again divided into the parode and stasimon, which are common to all tragedies
The Poetic of Aristotle (Theodore Alois Buckley) (OCR draft) Experimental (Theodore Alois Buckley's English translation, first published in 1850 and represented from the Henry G. Bohn 1857 printing; corrected against a second OCR and aligned to the Kassel reference passage sequence.) — 12.2 focus
but the other is the stasimon.
Poetica Latine conversa (Franciscus Ritter, 1839) (OCR draft) Experimental (Franz Ritter's Latin translation, corrected against OCR of the represented copy and aligned to the conventional Perseus chapter-and-subchapter sequence.) — 12 focus
La poëtique d'Aristote (André Dacier, 1692) (OCR draft) Experimental (André Dacier's French translation of Aristotle's Poetics, published in 1692.) — 12.2 focus
La Tragedie a quatre parties principales, le Prologue, l'Epiſode, l'Exode, le Chœur.
Poetica d'Aristotile (Bernardo Segni, 1549) (OCR draft) Experimental (Bernardo Segni's 1549 Florentine Italian translation, aligned to the Kassel reference passage sequence.) — 12 focus
De poetica (Antonio Riccobono, 1587) (OCR draft) Experimental (Antonio Riccobono's Latin translation, first published in 1587; text represented from Immanuel Bekker's 1831 edition.) — 12 focus
De arte poetica liber (William of Moerbeke, ca. 1277) (OCR draft) Experimental (William of Moerbeke's medieval Latin translation, represented by the 1953 Aristoteles Latinus edition.) — 12 focus
Arabic Poetics (Abū Bishr Mattā; Tkatsch edition) (OCR draft) Experimental (The Arabic translation attributed to Abū Bishr Mattā, edited by Jaroslaus Tkatsch in 1928 and aligned to the Kassel reference passage sequence.) — 12 focus
Arabic Poetics (Abū Bishr Mattā; Tkatsch edition, unaligned) (OCR draft) Experimental (Tkatsch's edition of the medieval Arabic translation in its original, unaligned segmentation.) — 12 focus

Commentary

Commentary on the Poetics (Ingram Bywater, 1909) (OCR draft) (Ingram Bywater's English commentary on Aristotle's Poetics.) focus

2. mvp-aristotle-comment-432

πάροδος. For the definitions of it in the grammarians see J. Aschauer, Ueber die Parodos und Epiparodos in der griechischen Tragödie p. 5 . As the negative part of the definition of στάσιμον,
ἄνευ ἀναπαίστου καὶ τροχαίου
, must be supposed to differentiate it from the parodus, it seems clear that in the view of the writer of this chapter anapaestic and trochaic passages were not out of place in the parodus.
In the existing Greek tragedies, however, trochaic passages are all but unknown in the parodi, though they are common enough in Comedy: there is no instance of them in Sophocles or Euripides, and apparently only one in Aeschylus ( Persae 155) . All this points to the conclusion ( comp. Westphal l. c. p. 64 ) that it is a later form of Tragedy that Aristotle is thinking of, and that the practice of the tragedians in this matter had changed since the time of Euripides. For the actual use of trochaics in the tragic parodi there is some faint evidence in Schol. Aristoph. Ach. 204
γέγραπται δὲ τὸ μέτρον τροχαϊκὸν πρόσφορον τῇ τῶν διωκόντων σπουδῇ. ταῦτα δὲ ποιεῖν εἰώθασιν οἱ τῶν δραμάτων ποιηταὶ κωμικοὶ καὶ τραγικοί, ἐπειδὰν δρομαίως εἰσάγωσι τοὺς χορούς, ἵνα ὁ λόγος συντρέχῃ τῷ δράματι
.

Remarques sur la poëtique d'Aristote (André Dacier, 1692) (OCR draft) (André Dacier's French commentary on Aristotle's Poetics.) focus

3. mvp-aristotle-comment-283

12.2 La Tragedie a quatre parties principales, le Prologue, l'Epiſode, l'Exode, & le Chœur.] 1

Commentarius in Aristotelis Poeticam (Franciscus Ritter, 1839) (OCR draft) (Ritter's Latin commentary, extracted from the 1839 volume, divided by Ritter's chapters and sections, and linked to the corresponding Perseus reference subsections.) focus

1. mvp-aristotle-comment-84

Ritter, cap. 12 § 1

Tragoediae quantitatis ratione inita quattuor partes inveniuntur, prologus episodium exodus choricum. chorici partes sunt parodus et stasimum; accedunt ex scena cantica et commi. Bene sane factum est quod quae iam sequuntur, quamvis et loco alieno collocata et verbis mirum in modum expressa, ad nostram notitiam pervenerunt: inde enim et melius et plenius quam aliunde discimus, in quas partes antiqui grammatici tragoediam discreverint, discretas quibus nominibus appellaverint. nihilo minus haec, quibus pretium suum derogare nolo, Aristoteli abiudicanda esse censeo. tria sunt quae ut sic statuam mihi suadent. primum egregia illa fabulae ( τοῦ μύθου) explicatio hisce interiectis absurde interpellatur, neque ullus toto libro locus inveniri potest, ubi haec apte sedem sibi vindicent. scilicet de fabula exposuit Aristoteles inde a capite 7. usque ad c. 11, 5., reditque ad eandem c. 13., et ita redit ut in disputatione continuo sequente partes illae c. 12. enumeratae omnino negligantur 1). itaque haec partium tragoediae enumeratio ineptissimo loco posita est. secundum quo interpolator se prodit signum hoc est, quod nonnisi nuda nomina exhibentur, quorum descriptio non ex fine tragoediae proposito, non ex interna eius forma et constitutione, id quod deceret philosophum, sed ex habitu illius externo petitur. ulna utitur qui haec scripsit, ulna et norma unice gaudet, id quod alienum est a disputandi ratione Aristoteli probata et a genuinis huiusce operis reliquiis. quo igitur consilio haec doceantur dici nequit, vel potius inane scribenti consilium hoc fuit, edito doctrinae suae specimine curare ut lectores quorundam nominum ad tragoediam pertinentium significationem addiscerent. tertium vero indicium ad detegendum interpolatorem omnium est manifestissimum quippe homo iste, auctorem suum quantum potuit imitaturus, in enarrationis suae aridissimae initio ponit formulam, cui similes sane multae ad transitum faciendum admissae in libris Aristotelis reperiuntur: μέρη δὲ τραγῳδίας, οἷς μὲν ὡς εἴδεσι δεῖ χρῆσθαι, πρότερον εἴπομεν· κατὰ δὲ τὸ ποσὸν καὶ εἰς ἃ διαιρεῖται κεχωρισμένα, τάδε ἐστι. haec non male, sed cum idem ille propter ingenii sterilitatem nonnisi de externa tragoediae forma perpauca proferre potuisset, statim, scilicet ne parum videretur attulisse, explicationem 1) Contra aliquis moneat respici quae hoc capite exponantur infra c. 18, 2. τραγῳδίας δὲ εἴδη εἰσὶ τέσσαρα· τοσαῦτα γὰρ καὶ τὰ μέρη ἐλέχθη. sed haec ipsa non esse Aristotelis suo loco ostendetur.suam ita conclusam exhibuit: μέρη δὲ τραγωδίας, οἷς μὲν δεῖ χρῆσθαι, πρότερον εἴπομεν, κατὰ δὲ τὸ ποσὸν καὶ εἰς ἃ διαιρεῖται κεχωρισμένα, ταῦτ᾽ ἐστίν. nimirum hac formula a se laboriose ac feliciter inventa ita iste gaudebat, ut quo minus brevissimo intervallo bis ea uteretur sibi temperare non posset. ad singula iam accedamus. μέρη δὲ τραγῳδίας, οἷς μὲν ὡς εἴδεσι δεῖ χρῆσθαι, πρότερον εἴπομεν: partes tragoediae prius enumeratas intelligit illas, quae a vero Aristotele c. 6, 7. μέρη, καθ' ἃ ποιά τις ἐστὶν ἡ τραγῳδία, designantur, μῦθος ἤθη λέξις διάνοια ὄψις μελοποιία. Hermannus et qui hunc sequitur Graefenhanius πρότερον εἴπομεν ad proxime praegressa (c. 11, 6), h. e. ad περιπέτειαν et ἀναγνώρισιν et πάθος spectare opinantur. illic vero non tragoediae partes sed fabulae ( τοῦ μύθου), neque cuiusvis fabulae partes sed unius implexae a personato auctore enumeratae sunt. ipsum πρότερον huic explicationi repugnat. κοινὰ μὲν ἁπάντων ταῦτα, ἴδια δὲ τὰ ἀπὸ τῆς σκηνῆς καὶ κόμμοι. nomen ἁπάντων quo referatur quaerunt ambiguntque interpretes, et iure quidem dum ambigunt, nonnulli δραμάτων supplent, alii omnes poetas intelligunt, alii omnes chori personas, neque ulla ex his interpretationibus non obnoxia est gravi dubitationi, sed ea culpa non est interpretum sed auctoris obscure vitioseque scribentis. nam obscure ille locutus est, quia vocem tam incertam ( ἁπάντων) dedit, qua multa et varia consignari possunt, vitiose, quia omnibus non opposuit nonnullos ( ἐνίους s. ἔνια) vel aliud pronomen quod omnibus apte responderet. mihi verisimile videtur interpolatorem per ἁπάντων omnia dramata intelligi voluisse, eisque opposita cogitasse cantica ex scena et planctus quae non in omnibus reperirentur, sed ne certi quidquam decerni de hac re possit, prohibet obscura negligenter scribentis elocutio. τὰ ἀπὸ τῆς σκηνῆς ab actore quodam ex scena, non a choreutis ex orchestra, decantantur. haec cantica, si chorus non respondet, μονῳδίαι vocantur, quibus Euripidem prae ceteris studuisse constat. vid. Aristophan. Ran. v. 849. 014. 1330. conf. Thesmophor. v. 1077. Pacis v. 1012. Photius in lexico: μονῳδία, ἡ ἀπὸ σκηνῆς ᾠδὴ ἐν τοῖς δράμασι, καὶ μονῳδεῖν τὸ θρηνεῖν· ἐπιεικῶς γὰρ πᾶσαι αἱ ἀπὸ σκηνῆς ᾠδαὶ ἐν τῇ τραγῳδίᾳ θρῆνοί εἰσι. idem: μονῳδία λέγεται, ὅταν εἶς μόνος λέγῃ τὴν ᾠδὴν, καὶ οὐχ ὁμοῦ ὁ χορός. eadem hace paulo aliter disposita Suidas habet s. v. μονῳδεῖν et μονῳδία. conf. Hesychius s. v. μονῳδεῖ et lex. a Bachmanno editum p. 303. de commis paulo post dicemus.