ὀρχηστικωτέραν : 24, 1459 b 37

τὸ δὲ ἰαμβεῖον καὶ τετράμετρον κινητικὰ καὶ τὸ μὲν ὀρχηστικὸν τὸ δὲ πρακτικόν

. — Rhet. 3. 8, 1408 b 32

τῶν δὲ ῥυθμῶν ὁ μὲν ἡρῷος σεμνὸς καὶ λεκτικῆς ἁρμονίας δεόμενος, ὁ δ᾿ ἴαμβος αὐτή ἐστιν ἡ λέξις ἡ τῶν πολλῶν διὸ μάλιστα πάντων τῶν μέτρων ἰαμβεῖα φθέγγονται λέγοντες. δεῖ δὲ σεμνότητα γενέσθαι καὶ ἐκστῆσαι. ὁ δὲ τροχαῖος κορδακικώτερος δηλοῖ δὲ τὰ τετράμετρα· ἔστι γὰρ ῥυθμὸς τροχαῖος τὰ τετράμετρα

. — Longinus 41. 1

μικροποιοῦν δ᾿ οὐδὲν οὕτως ἐν τοῖς ὑψηλοῖς ὡς ῥυθμὸς κεκλασμένος λόγου καὶ σεσοβημένος, οἷον δὴ πυρρίχιοι καὶ τροχαῖοι καὶ διχόρειοι, τέλεον εἰς ὀρχηστικὸν συνεκπίπτοντες

. ὀρχηστικός in this connexion means practically μιμητικὸς ὀρχήσεως, just as ἠθικός in the Poetics means μιμητικὸς ἤθους. Similarly λεκτικός = μιμητικὸς λέξεως (comp. 21, 1459 a 12 ), πρακτικός = μιμητικὸς πράξεως, and παθητικός = μιμητικὸς πάθους.

λέξεως , 'speech' as opposed to song (comp. on 21, 1459 a 12 ).

1449a24 αὐτὴ ἡ φύσις : 24, 1460 a 4

αὐτὴ ἡ φύσις διδάσκει τὸ ἁρμόττον αὐτῇ αἱρεῖσθαι

. — De caelo 3. 8, 306 b 15

ἔοικεν ἡ φύσις αὐτὴ τοῦτο σημαίνειν ἡμῖν

. — Hippocrates 3 p. 606 K.

ἀνευρίσκει ἡ φύσις αὐτὴ ἑωυτῇ τὰς ἐφόδους οὐκ ἐκ διανοίας, οἷον τὸ σκαρδαμύσσειν καὶ ἡ γλῶσσα ὑπουργέει καὶ ὅσα ἄλλα τοιαῦτα· ἀπαίδευτος ἡ φύσις ἐοῦσα καὶ οὐ μαθοῦσα τὰ δέοντα ποιέει

.

1449a26 λεκτικὸν : 21, 1459 a 11

ἐν δὲ τοῖς ἰαμβείοις διὰ τὸ ὅτι μάλιστα λέξιν μιμεῖσθαι ταῦτα ἁρμόττει ὅσοις κἂν ἐν λόγοις τις χρήσαιτο

. Comp. also Rhet. 3. 1, 1404 a 30 , 3. 8, 1408 b 32 . The term is sufficiently explained by

πλεῖστα γὰρ ἰαμβεῖα λέγομεν ἐν τῇ διαλέκτῳ τῇ πρὸς ἀλλήλους

in 26 .

4.18 Le vers ïambe trimetre ſucceda au vers tetrametre dont elle s'étoit toujours ſervie, parce qu'elle étoit toute ſatyrique, & pleine de danſes, & de mouvement.] ¹

4.18 P. 72. ORIGINALLY, THE TROCHAIC TETRAMETER WAS MADE USE OF, &c.

As the Trochaic measure was still occasionally admitted, even in the improved and serious Greek Tragedy, and, in particular, occurs very frequently in the Tragedies of Euripides, it is natural to suppose, that a still more frequent use of it would be one of the characteristics of the fatyric drama, which seems to have been only a sort of revival, in an improved and regular form, of the old Trochaic Tragedy with its chorus of dancing fatyrs. It seems therefore somewhat remarkable, though I have not seen it noticed, that in the only fatyric drama extant, the CYCLOPS, and that written by Euripides, who has made so much use of this measure in his Tragedies, not a single Trochaic tetrameter is to be found.

THIS account of iambic verse, and its distinction from hexameter, is applicable to our rhymed and blank verse. All attempts to introduce rhyme into the drama, though aided by the melodious and flowing verfification of Dryden, have failed. For to use the expreffion of Ariftotle, nature herself had pointed out the proper measure. Dryden carried his predilection for rhyme so far as to make a tragedy in rhyme of Paradife Loft. Perhaps the best specimen we have of dramatic rhyme is in the dialogue of Henry and Emma. Prior is less scrupulous about confining his sense to the couplet than Pope, or even Dryden. Whether blank or rhymed verse is the best adapted to the epopee, will be enquired elsewhere [D]. But there is a difference between epic and dramatic blank verse, the latter afsuming a greater freedom of cadence, and the frequent use of one or two redundant syllables at the end of the line, of [c] Not only in his Margites, but even in his Iliad and Odyssey.' Euftathius observes, that Thersites in the Iliad, and Elpenor in the Odyssey, are kind of sketches of the character which he drew more at large in the Margites. [D] See Note Iv. Chap. xxiv. which

POETIC OF ARISTOTLE. which the opening of the Fair Penitent is a good example. In this, as in every other province of the drama, Shakespear is unrivalled. Mr. Mason, in his Memoirs of the Life and Writings of Whitehead, (fee page 59, et seq.) has given a good criticism on the excellence of dramatic language; and in his poems of Elfrida and Caractacus, a compleat model for imitation. R CHAP.

ἔτι δὲ τὸ μέγεθος ἐκ μικρῶν μύθων καὶ λέξεως γελοίας - ὀψὲ ἀπεσεμνύνθη: ἀποσεμνύνειν est ea magnificentiae specie circumdare, ut quidquid contrarium est amoveatur. sero id factum vere dicit Aristoteles, cum etiam in fabulis Aeschyli et Sophoclis nonnulla ridiculae dictionis vestigia compareant. plura haud dubie apud Thespin (eum enim potissimum hic videtur respicere) supererant, sed illud noli colligere ex his verbis, totam Thespidis dictionem ridiculam sive γελοίαν fuisse et omnes eius tragoedias ex fabulis perexiguis compositas esse. componitur enim h. 1. tragoedia plane exculta ( ἡ ἀποσεμνυνθεῖσα) et perfecta cum ea quae ex satyrorum ludicris mutaverat 8), et parvae fabulae ( μικροὶ μῦθοι) prae complexionibus rerum, quales in perfectis exhibentur tragoediis, dicuntur. haec igitur si de Thespide eiusque aequalibus intelligenda sunt, quod negari vix poterit, verba illa interiecta διὰ τὸ ἐκ σατυρικοῦ μεταβαλεῖν magni momenti sunt ad artis tragicae apud Athenienses primordia et incrementa accuratius definienda. inde enim cum appareat Thespidis fabulam ex satyrico genere ( ἐκ τοῦ σατυρικοῦ) iam mutasse ( μεταβαλεῖν), indidem censequitur ab eodem poeta satyrorum chorum ex tragoedia amandatum aliumque novo tragoediae generi magis convenientem substitutum esse, id quod aliis indiciis egregie confirmatur. conf. quae docte disputata sunt a Welckero in Appendice ad trilog. Aeschyl. p. 257-273. τό τε μέτρον ἐκ τετραμέτρου ἰαμβεῖον ἐγένετο: pergit tragoediam dramaticam inventore Thespide recens natam componere cum ea quam Aeschylus et Sophocles a se mire cultam praestiterunt. nimirum cum Thespis et qui 8) Id ipsum Thespide auctore factum esse ex aliis veterum locis colligitur. mutare οὐδετέρως positum esse neminem fugiet.aetate suppares plerumque in partibus cantu carentibus tetrametro trochaico uterentur, inde ab Aeschyli invento in eius locum senarius plerumque successit. si quis ex his verbis concludere vellet Thespidis aequaliumque tragoediis senarium omnino defuisse, is non minus erraret quam si quis hoc loco fretus diceret Aeschylum et Sophoclem tetrametrum e dialogo omnino removisse. neque vero id dicere vult philosophus, antiquissimam illam τραγικὴν ἀοιδὴν actore carentem tetrametris inclusam fuisse, a Thespidis autem aetate senarium successisse : nam si prisca τραγικὴ ἀοιδὴ tetrametris constaret et pro iis senarii succederent, ecce aderat tragoedia meris senariis composita, qualem nunquam exstitisse certum est. inde manifestum est non componi h. 1. tragoediam istam dithyrambicam et eam quam Thespis invenit, sed eam quae iam non tota canendo et saltando sed colloquiis etiam peragebatur (Thespidis), cum ea quae ad summum culturae gradum pervenerat. hoc ita se habere certius etiam collato ex Rhetoricis loco III, 1. pag. 1404 a 29. intelligitur: οὐδὲ γὰρ οἱ τὰς τραγῳδίας 9) ποιοῦντες ἔτι χρῶνται τὸν αὐτὸν τρόπον, ἀλλ᾽ ὥσπερ καὶ ἐκ τῶν τετραμέτρων εἰς τὸ ἰαμβεῖον μετέβησαν διὰ τὸ τῷ λόγῳ τοῦτο τῶν μέτρων ὁμοιότατον εἶναι, οὕτω καὶ τῶν ὀνομάτων ἀφείκασιν ὅσα παρὰ τὴν διάλεκτόν ἐστιν. quae igitur ab uno Thespidis actore in narrationibus et in colloquiis cum choro habitis plerumque tetrametris adstricta pronuntiabantur, ea ab Aeschyli aetate duo illi actores versibus iambicis inclusa loquebantur, 9) Οἱ τὰς τραγῳδίας ποιοῦντες sunt earum tragoediarum scriptores quae vulgo vocantur, ut et tota sententia et ipsum verbum ποιεῖν monstrat. non recte me iudice Welckerus in Appendice ad trilog. Aeschyl. p. 239. statuit dithyrambum et iustam tragoediam uno τραγῳδίας nomine ab Aristotele comprehensam esse. locum ex Rhetoricis allatum cum ego aliter ac Welckerus intelligendum et pro certo duce habendum existimem, iis quoque quae idem vir ingeniosus in libro laudato p. 262 et 263. de hoc Poeticae loco exposuit, omni ex parte assentiri non possum.ita tamen ut hoc paulatim in consuetudinem converteretur : nam et in Aeschyli Persis (ea omnium quas etiamnum legimus tragoediarum antiquissima est) tetrametri sat multi in colloquiis admissi leguntur (vid. 155-245.703-758), neque a ceteris principum tragoediae scriptorum fabulis prorsus relegati sunt. verba igitur το τε μέτρον ἐκ τετραμέτρου ἰαμβεῖον ἐγένετο, item quae subsequuntur λέξεως δὲ γενομένης αὐτὴ ἡ φύσις τὸ οἰκεῖον μέτρον εὗρεν, non de mutatione subito facta accipere licet, sed de ea quae sensim sensimque et longo temporis intervallo invaluit. nam τὸ μὲν γὰρ πρῶτον τετραμέτρῳ ἐχρῶντο - τὴν ποίησιν: haec usque ad λεκτικῆς ἁρμονίας per parenthesin inseruntur, quod cum non vidissent priores editores, illi in subsequentibus ἔτι δὲ ἐπεισοδίων πλήθη verbum unde haec pendeant frustra circumspexerunt. dum scribit Aristoteles τὸ μὲν γὰρ πρῶτον - ποίησιν, non respicit priscam illam τραγικὴν ἀοιδὴν ex tempore fusam, cuius numerum fortasse ne ipse quidem satis cognitum habuit, sed eam dramaticae tragoediae formam quae non multo ante Aeschylum fuit. si totius loci habitum diligenter consideramus, hoc intelligimus, inde a §. 13. nonnisi de tragoedia dramatica (non etiam de lyrica ἀοιδῇ τραγικῇ quae fuit ante Thespin) loqui Aristotelem apparet, ita ut eam formam quae erat ante Aeschylum componat cum ea quae Aeschylo auctore et Sophocle effloruit. sed rursus cavendum ne illis διὰ τὸ σατυρικὴν εἶναι τὴν ποίησιν tantum tribuamus ut, aliis locis indiciisque quamvis repugnantibus, Thespidi et Choerilo Phrynichoque satyrorum chorum tribuamus: nam σατυρικὴν (motoriam levemque) quomodo intelligi velit adiecto καὶ ὀρχηστικωτέραν satis declaravit. de numero trochaico levioribus argumentis et saltatoriae poesi apto Aristoteles in Rhetoricis III, 8. p. 1408 b 36. haec exponit: ὁ δὲ τροχαῖος κορδακικώτερος· δηλοῖ δὲ τὰ τετράμετρα· ἔστι γὰρ τροχερός ῥυθμὸς τὰ τετράμετρα. λέξεως δὲ γενομένης: quamquam Thespidis tragoediae aliqua λέξις denegari nequit, unus tamen eius actor quasipro supplemento chori canentis saltantisque accipi potuit. id Aristoteles videtur fecisse, cum λέξιν eo nomine dignam Aeschyliae demum tragoediae duos actores inter sese colloquentes producenti concesserit. sed si quis λέξεως δὲ γενομένης de ipso Thespide dictum existimet, ego quidem non vehementer refragabor, sed vel sic non sequetur Thespidem illum esse qui tetrametris senarios substituerit: nam illa αὐτὴ ἡ φύσις τὸ οἰκεῖον μέτρον εὗρεν non ita intelligi necesse est, ut statim post λέξιν inductam numerus iambicus successerit, sed de hoc numero sensim sensimque in prisci locum recepto accipi possunt. - μάλιστα γὰρ λεκτικὸν -τὸ ἰαμβεῖόν ἐστιν: conf. Rhetor. III, 8. p. 1408 b 33. ὁ δὲ ἴαμβος αὐτὴ ἐστιν ἡ λέξις τῶν πολλῶν· διὸ μάλιστα πάντων τῶν μέτρων ἰαμβεῖα φθέγγονται λέγοντες. – καὶ ἐκβαίνοντες τῆς λεκτικῆς ἁρμονίας: nove sed apte communis sermonis habitum λεκτικὴν ἁρμονίαν appellavit. his repugnantia tradere videtur in Rhetoricis III, 8. p. 1408 b 32. ὁ μὲν ἠρῷος ( ῥυθμός) σεμνὸς καὶ λεκτικὸς καὶ ἁρμονίας δεόμενος, sed videtur tantum. nam eo loco ἁρμovía concentus est instrumentorum musicorum, quo carere hexameter ideoque nudo sermoni convenire ( λεκτικός) recte dicitur. itaque coniectura a Tyrwhitto ad Poeticam p. 136. proposita ( καὶ λεκτικῆς ἁρμονίας δεόμενος) et sane solerter excogitata carere poterimus. ἔτι δὲ ἐπεισοδίων πλήθη καὶ τὰ ἄλλα: verbum ἐγένετο ex initio §. 14. vel aliud cognatae significationis assumptum intelligendum est.