150. νέος γραίας , simply young and old. This complaint that Apollo as one of the younger race has overridden the Furies who are elder goddesses constantly recurs through the play, 163, 731, 778, 838, 845; see Introduction. καθιππάζομαι, a bold picturesque word for trample down, so 731, 779.

151. τοκεῦσιν , generalising plural, to his mother, as the sense requires.

154. τῶνδε , your acts, insulting the old goddesses, and protecting the impious suppliant.

158. μεσολαβεῖ , another tersely vivid word: the goad 'grasped by the middle' to give the blow force.

167. ἀρόμενον , ‘that has taken upon it ;'

167. βλοσυρὸν ἄγος αἱμάτων , a fell pollution of blood. For

167. ὀμφαλόν see line 40.

169. μάντις ὤν , i. e. ‘though a seer,' and thus the last who should have allowed pollution.

170. αὐτόσσυτος, αὐτόκλητος , at thine own bidding, at thine own summons: the repetition of similar words is noticeable all through this chorus; a rhetorical turn due to the strength of their wrath and passion. So περὶ πόδα, περὶ κάρα - βαρὺ περίβαρυ - δαΐου δαμίου, etc.

174. τόν , Orestes: for Epic form cp. 137, 357.

177. μιάστωρ , properly one who pollutes, used for 'an avenger' Soph. El. 603 (of Orestes), Eur. Med. 1371.

186. καρανιστῆρες ὀφθαλμώρυχοι δίκαι , dooms that shear off the head and tear out the eyes. The horror is intensified both by the extraordinary weight and force of the lines, and by the abstract: the Furies are banished to a land of ghastly things. For the masc. form καρανιστήρ with fem. word δίκη compare σωτήρ τύχη Ag. 664, λαμπὰς πορευτής ib. 287, θέλκτωρ πειθώ Suppl. 1040, παραγιγνόμεναι πράκτορες below 319, βρωτῆρας αἰχμάς 803.

189. μύζουσιν οἰκτισμὸν πολύν , ‘make sore and piteous moaning,' a terribly graphic expression for the slow torture of impalement.

191. ἑορτῆς . depends on στέργηθρα: what manner of feast it is ye love, loathed of the gods [lit. what... loving, ye are loathed ...].

192. ὑφηγεῖται , lit. leads to it: i. e. shews it.

195. πλησίοισι , ‘close at hand,' seems rather a feeble word and is perhaps corrupt: though none of the suggestions (πλουσίοισι Pauw., πανθύτοισι Mein., Πυθίοισι Mart., and many others worse) are convincing: Πυθίοισι perhaps the best.

195. τρίβεσθαι μύσος , rub off their foul pollution, a forcible and contemptuous phrase.

201. τοσοῦτο , i. e. as to explain.

203. πρᾶξαι , to exact, plainly the right word here: MSS. read πέμψαι, ‘to send, which is explained as meaning to Agamemnon: but that would surely require τῷ πατρί. τί μήν; lit. 'what then?' i. e. 'why not?' So, e. g. Plat. Theaet. 145 ἢ οὐχ ἅπερ οἱ ἐπιστήμονες ταῦτα καὶ σοφοί ; (answer) τί μήν;

209. κόμπασον γέρας καλόν , ironical: 'go boast thy glorious office!'

211. ἥτις νοσφίσῃ , a woman who slays: the subjunctive indefinite, because, as frequently, the special case is (rhetorically) put in general terms. The absence of av is Epic usage, common in Trag. and found even in Attic prose, οὗ βραχεῖς ἀρκῶσι Thuc. 4. 17, οἵτινες νομίσωσι 4. 18, ᾧ μὴ ᾖ Plat. Phaedr. 247 B.

212. αὐθέντης φόνος , ‘the murder of a kinsman; ' the most fearful pollution according to the Greek view: so much so that a sharp distinction was drawn (as here) between the murder of a husband (not an ὅμαιμος) and the murder of a mother.

222. ἐνθυμουμένην , ‘taking to heart.'

223. πράσσουσαν ἡσυχαιτέραν , ' more remiss in act, the adj. by a common poetic variation for adv. with verb. Somewhat similarly in prose σχολαῖος, χρόνιος, ἄσμενος, etc., are used adverbially.

224. δίκας ἐποπτεύσει , shall watch the pleadings, i. e. direct the trial.' δίκαι plural is usually pleas of right, not vengeance. So δίκας κλύοντες Ag. 813, 'hearing the cause : ' κραίνετε δίκας Cho. 462, ὑστάτας δίκας Suppl. 230, the last trial.

226. δ᾽ οὖν , ‘well then,' impatient and contemptuous. So Prom. 935 ὁ δ᾽ οὖν ποιείτω. τίθου (‘put or make for yourself,' middle), get. πλέω must be read for MSS. πλέον. In Ag. 1299 we have the opposite blunder of the copyist, χρόνῳ πλέω for χρόνον πλέω: mistakes constantly arising from terminations being erroneously assimilated.

228. ὥστε , 202.

230. δίκας μέτειμι τόνδε , i.e. I will sue for justice on him; δίκας being a rather strange sort of internal acc., the δίκαι or pleadings shewing the nature of the pursuit; see line 224. The phrase implies. that the Eumenides are going to submit to a trial: δίκην μέτειμι τόνδε would mean simply I will visit vengeance on his head. μέτειμι and μετελθεῖν are used with three kinds of accusatives, the trial or vengeance, the crime, and the criminal. Here we have trial and criminal: μετῆλθόν σ᾽ αἷμα Eur. Or. 423 (crime and criminal): so ἁρπαγὰς μετήλθετ᾽ Ἰλίου πόλιν Eur. Cycl. 280: Ag. 1666 (criminal only), Cho. 996 (crime only). *

234. εἰ προδῶ , Epic use of eἰ with subj. So εἰ κρανθῇ πρᾶγμα Suppl. 91, μηδ᾽ εἰ στράτευμα πλεῖον ᾖ Pers. 791, εἰ μὴ τοῖον τύχῃ Supp. 400. [Apollo retires : and the Chorus leave the stage. Then the scene is changed to Athens: the temple of Athena Polias on the Acropolis: Orestes enters and kneels as a suppliant before the statue of Athena in the front.] This change of scene, being from one temple to another, would only require the alteration of the side scenes or περίακτοι. These were prismatic or three-sided scenes which were turned round to exhibit different surroundings: rather a primitive device. The altar and temple would remain; only the statues would have to be changed (242). [235-243. SCENE II, Part 1. Orestes prays for protection.]

237. προστρόπαιον , guilty here: see note on 1. 41. ἀφοίβαντον, ‘uncleansed,' from φοῖβος, bright (of course here with reference to the god). (Theocr. uses φοιβάω, to cleanse, later writers φοιβάζω : and φοιβαίνω is found in lexicographers.)

248. φυσιᾷ σπλάγχνον , my heart gasps, loaded and emphatic diction. ἀνδροκμῆσιν has nothing to do with Orestes (as H. Mors.): it is simply, as Schol. understands it, right wearisome.

250. ἀπτέροις . : the Eumenides were not winged, 1. 51.

254. προσγελᾷ , delights : the bold figure not Aeschylean specially, but belonging to the Greek idiom : so σὲ τὰ φυτὰ προσγελάσεται Ar. Pax 600. It is exactly the Lat. adrideo.

256. ἀτίτας , unpunished: lit. unpaying (act.) as Aeschylus always uses τίνω of the culprit who pays penalty. [The word seems used in pass. sense Ag, 72.]

259. πλεχθείς , ‘twined,' a strong word, describing Orestes' despairing clasp of the image.

261-263. δυσαγκόμιστον for δυσανάκομ- : the poetic use

261-263. χαμαί for χαμαὶ ὄν, and Epic passive form χύμενος, cf. Cho. 401.

264. ῥοφεῖν , epexegetic for us to drink.

270. τιν᾿ . ἀσεβῶν is perhaps incomplete, as coming between two dochmiacs it probably should be one itself. The neatest suggestion for completing it is Hermann's τιν᾿ οὐκ εὐσεβῶν. But in the uncertainty of the metre I have left the reading as the MSS. have it, especially as τιν' ἀσεβῶν is a resolved cretic, and we have cretics introduced l. 262, and l.266.

277. καὶ λέγειν , i. e. and I know where it is right to speak. The double construction of ἐπίσταμαι is perhaps a little harsh, but there is no reason to suspect it.

285. ἀβλαβεῖ , harmless; proving that he was purified.

290. αὐτόν , myself: the 'me' is not wanted after emphatic ἐμοί

293. Τρίτων was in the stories of Athena a Libyan lake from which she was supposed to have sprung; afterwards identified with the large salt lake in the south of Tunis.

298. γένοιτο , regular sequence after ἔλθοι. In English we say May she come, and therefore naturally have the primary sequence, that she may prove .

301. ὅπου φρενῶν , where in the heart it lies.

302. δαιμόνων is the powers below, i, e. both the Furies who will drink his blood and Hades (1. 274) who ordains and directs the vengeance.

302. σκιάν , a shadow, not a ghost, for he was to be carried off below yet living (1. 267): but all the vigour sucked out of him with his blood. [Schol. reads σκιά with MSS., and takes it voc. Unlikely.]

306. ὕμνον δέσμιον σέθεν , the song that binds thee, the choric song acting as an infernal spell to make Orestes their prey: and perhaps accompanied by mysterious binding gestures.

309. δεδόκηκεν , 'tis our resolve, poetic form for regular δέδοκται.

310. λάχη might be the office of the Furies, as Cho. 360: but with ἐπινωμᾷ it makes better sense to refer it to ἀνθρώπους. How our troop assigns the lots of men.

310. στάσις , as Choeph. 114, 458.

319. πράκτορες , avengers, from πράσσειν in the special sense 'to exact a debt.' So τὸν πατρὸς φόνον πράξαντα 1. 624, χερὶ πράκτορι Ag. 111. For the masc. form πράκτωρ with fem. substantive cf. line 186.

320. τελέως , unfailingly: it goes with παραγιγ. πρακ. and expresses the persistent and complete vengeance.

322. ἀλαοῖσι καὶ δεδορκόσιν , the sightless and the seeing, i. e. the dead and the living. So δερκομένοισι καὶ δυσομμάτοις 1. 388.

326. ματρῷον ἅγνισμα κύριον φόνου , rightful atonement for a mother's blood ματρῷον poetically transferred from φόνου to ἄγνισμα, as the thought comes naturally in that order 'expiation for a mother for her blood.' ...

329-332. αὐονά is also found (Simon. Iamb. vii. 20) in the sense of cry, [from root αϝ, shout] and it may be so taken here by joining it with

329-332. ἀφόρμικτος , a cry unmusical to men: but the other sense from

329-332. αὐαίνω , to wither or waste, is more forcible, and so the Schol. Med. takes it: ὁ ξηραίνων τοὺς βροτούς.

334. διανταία , piercing, deadly, a favourite word of Aeschylus, usually of wounding: δ. πεπλαγμένους [πλαγάν] Theb. 894, δ. βέλει Cho. 184, and again δ. οὐτῷ ib. 640.

336-340. ξυμπέσωσιν is suspected by some edd.: why, they ask, should Furies pursue those whom murder falls in with, i. e. who are accidentally guilty of murder?

336-340. ξυμπέσωσι , befall, for a deliberate murder, we have μάταιοι (lit. vain, foolish,) for wicked: ὁμαρτεῖν (lit. to attend on), for the relentless pursuit of the Furies: οὐκ ἄγαν ἐλεύθερος meaning he is never quit of us.

336-340. τοῖσιν for relative, so, e. g. Ag. 526, 642, Cho. 604, Eum. 918, Theb. 519, etc.: (2)

336-340. ξυμπέσωσιν , indef. subj. with no ἄν attached to the relative,-both common survivals in tragedy : and (3)

336-340. ὄφρα ἄν for until.

347. λάχη . here, as 1. 334, office.

347. ἐκράνθη , assigned: so Suppl. 943 ψῆφος κέκρανται, fixed, settled .

350. ἀθανάτων δ᾽ ἀπέχειν χέρας , but from the immortals to keep away. The ἀθανάτων δέ is opposed to the θνατῶν of the previous stanza 1. 336. Their 'office' is to pursue the guilty man, but they have nothing to do with gods.

357. διόμεναι , Epic word, pursuing. Homer has it always transitive: here it seems best to take it intrans. with prep. 'pursuing after him.' [It might be tmesis for ἐπιδιόμεναι : but ὦ makes this less likely. Perhaps E. A. Ahrens' ὧδ' ἱέμεναι, which is certainly very ingenious, is the true reading.]

357. τόν , Epic demonst. use. [Others read ἐπιτόνως: but Schol. had our reading, for he remarks on the position of ὦ.]

367. μάλα with

367. ἁλομένα :

The emendation adopted [

367. ὅμως inserted and

367. μάταν , see above 1. 359] is almost necessary to give the right sense, even though they fly swiftly.

373. ὑπ᾿ αἰθέρι , beneath the sky, i.e. when they are living on earth.

374. κατὰ γᾶν , on earth, is the MS. reading: but as Hermann said, the sense below the earth, κατὰ γᾶs, is required in antithesis to ὑπ᾿ αἰθέρι. The same mistake occurs again 11. 838, 871. 11. 375, 376. Bold and imaginative expressions :

i.e. [their human glories come to naught] when we the Furies attack them and weave these magic dances which make them our captive (as we are doing to Orestes).

377. λυμή is the destruction which attacks his mind, and blinds him to the threatening evil;

377. τόδε is best taken (not of the fall as many edd., which would be simply

377. πίπτων οὐκ οἶδεν , but) of the presence and power of the Furies.

378. κνέφας . is in apposition to

378. μύσος , and is predicative: we should say, So dark a cloud of pollution hovereth over him .

378. ἐπί , Epic adverbial use (tmesis) of the preposition, going with the verb.

381. μένει γάρ , for the law abides: so μίμνει Ag. 1563. But it is obscure and abrupt: and possibly corrupted.

382. ἐσμέν is easily understood: Crafty are we, and unfailing to accomplish.

385-388. διόμεναι is rather a strange word (though the English to pursue a task or charge exactly illustrates it): hence Heath ingeniously suggested διέπο- μεν. But διόμεναι was read by Schol. and the MS. may stand.

387. ἀνηλίῳ λάμπᾳ , lit. in sunless light, an oxymoron, meaning in a light which is no light, where no sunlight shines. [Others translate

387. λάμπᾳ , filth, mould; for there is a very late word λάμπη, 'scum; and Dind. adopts Wieseler's conj. λάπᾳ in the same sense. But the strain of meaning is very harsh, and the word in the last degree unlikely.]

387. δυσοδοπαίπαλα is suspicious, as the metaphor is rather harsh (though perhaps continued from διόμεναι): the metre does not correspond with the antistrophe (καίπερ ὑπὸ χθόνα); and the double compound with δυσis unusual, indeed unique.

393. δοθέντα τέλεον , adj. used proleptically, granted for sure accomplishment.

398. γῆν καταφθατουμένη . Some further alter γῆν into γῆς, and translate hastening from; but the land of Scamander would be a strange expression, and a much fuller and better sense is gained by translating

398. καταφθατουμένη , occupying, hasting to claim the land. (So Hesych. who has καταφθατουμένη, κατακτωμένη.)

401. αὐτόπρεμνον , bold metaphor, root and branch, i. e. utterly, land and all therein.

402. ἐξαίρετον . : it was a custom, from Homer's time, to take out of the spoil a special gift for kings (or, as here, gods). So Homer frequently γέρας ἔξελον υἱὲς Ἀχαιῶν. So Thucydides tells us at the destruction of Mitylene (3. 30) the Athenians made 3000 holdings of the land, and 300 of these τοῖς θεοῖς ἱεροὺς ἐξεῖλον.

405. ἐπιζεύξασ᾽ ὄχον . You can't talk of yoking a car on your legs. It is better to take it metaphorically: the

405. ὄχος is the aegis, the

405. πῶλοι are the winds. So exactly Aristophanes calls Athena αἰγίδος ἠνιόχος Clouds 602.

410. ὑμᾶς θ᾽ , the construction is irregular but natural: she means, and you [I call] like to no race begotten, etc. (or perhaps even a stronger verb of abuse is meant to finish the sentence): but she checks herself 1. 413.

414. ἀποστατεῖ θέμις , Right holds aloof, stately phrase for ,it is wrong,.

417. ἐν οἴκοις γῆς ὕπαι , not for τοῖς γῆς ὕπαι, but 'in our home, beneath the earth, both phrases going with verb κεκλήμεθα.

418. ἐπωνύμους , not in its usual sense called after; but simply 'the names men call you by.'

419. γε μὲν δή , adversative as usual. My office, however, thou shalt learn. So Ag. 661, 887, 1213.

423. μηδαμοῦ: . the μή generalises as usual: Some place where joy is all unknown: the Chorus mean in Hades: but the indefinite or generic way of putting it is quite idiomatic and more imaginative and impressive. μηδαμοῦ νομίζεται, lit. is held of no account.

424. ἐπιρροιζεῖν , to clamour after, of noisy and terrifying pursuit ; To such a flight do ye hound him on?

425. ἠξιώσατο , took on him, rarely med. Cp. Ag. 370 θεοὺς ἀξιοῦσθαι.

426. ἀνάγκη .

427. ὡς often used for ὥστε in poetry: Epic usage.

431. σοφῶν , subtlety.

433. εὐθεῖαν δίκην , poet. for εὐθυδικία, the regular legal term for the 'real issue' opposed to some side question.

434. ἐπὶ . . . τρέποιτ' , entrust, more frequently in the compound ἐπιτρέπω. The separate form (tmesis) is found in poetry, e. g. Ant. 1107 μηδ᾽ ἐπ᾿ ἄλλοισιν τρέπε.

434. τέλος , the final settlement, the decision.' Somewhat similar is Ag. 934 ἐξεῖπον τέλος.

435. κἀπ᾿ ἀξίων (Arnald's correction, adopted by Paley, must be right), a worthy child of worthy sire, i.e. a great goddess, and daughter of Zeus. So Schol. ἀξίων οὖσαν γονέων. [Other corrections numerous, but all less simple and natural.]

mvp-comment-106-1 κρατηθεῖσ᾽ ἄγραν: κρατηθεῖσα plene M. G. Ald. Rob. άγραν, non ἄτων, etiam Ald.

mvp-comment-107-1 πέλει: Ζω bis Farn. Deinde ἐπιλογος Flor. Deinde libri πέλῃ. In G. tamen antea fuerat πέλει.

mvp-comment-108-1 νέος δὲ γραίας δαίμονας καθιππάσω: γραίας δὲ δαίμονας νέος Farn. καθισπάσω Par.

mvp-comment-109-1 ἱκέταν: ἱκέτην Farn.

mvp-comment-110-1 τοκεῦσιν: τοκεῦσιν M. G. Ald. Rob. τοκεῦσι Ven. Flor. Turn.

mvp-comment-111-1 δ᾽: δ' omittit Ven.

mvp-comment-112-1 ἐρεῖ τις: ἐρᾶ Flor. τις Farn. Ald. τὶς Rob.

mvp-comment-113-1 ὄνειδος ... μολὸν: ὄνειρος Par. μολών G. Ald.

mvp-comment-114-1 ἔτυψεν: ἔτυψεν M. G. Ald. Rob. Turn. ἔτυψε Ven. Farn. ἔτυψα Flor.

mvp-comment-115-1 μεσολαβεῖ: Hic versus omissus est in Par. μεταλαβεῖ Ald. Μεσολαβεῖ dubitari potest utrum active de stimulo in medium corpus tendente, neque stringente tantum, an, quod praestare videtur, passive intelligi debeat de stimulo quem quis medium prehendit, quo fortius vibrari regive possit.

mvp-comment-116-1 ὑπὸ: Libri ὑπὸ utrobique.

mvp-comment-117-1 δαΐου: πάρεστι μαστίκτορος omittit Par. πάρεστιν μαστίκτορος male ed. Vict. δάϊον Par.

mvp-comment-118-1 βαρύ, τὸ περίβαρυ κρύος ἔχειν: βάρυ τὸ περίβαρυ κρύος ἔχειν M. G. Turn. βαρὺ τὸ περὶ βαρυκρύος ἔχειν Ald. male lecta codicis G. scriptura. βαρὺ τὸ πέρι βαρὺ κρύος ἔχειν Ven. Flor. Farn. βαρὺ περίβαρυ κρύος ἔχειν Rob. Wakefieldius to in te mutavit. Non opus est mutatione.

mvp-comment-119-1 κρατοῦντες: Hunc versum omittit Par.

mvp-comment-120-1 φονολιβῆ θρόμβον: Libri φονολειβή, Correxit Arnaldus. Deinde libri θρόνον. Scholiastes τὸν θρόνον, οὗ Ὀρέστης καθῆτο, πάρεστιν ὁρᾶν φονολειβῆ ἀπὸ ποδῶν ἕως κεφαλῆς ὅλον. Item ad v. 168. propter hane explicationem adscriptum λείπει ὁ καί. Recte Wakefieldius θρόμβον scribendum esse intellexit. Sed male haec verba iunxit cum sequentibus, quum pendeant e participio κρατοῦντες. Et personarum distributio et antistrophica ratio docent his verbis, περὶ πόδα, περὶ καρά, finiri orationem pariter atque in stropha his, ύπο φρένας, ὑπὸ λόβον, hoc autem verbo, πάρεστι, et hic et illie novum alius personae dictum incipere. Haec est autem horum versuum sententia, talia perpetrant iuniores dei, praeter fas sibi vindicantes caedis vestigia, i. e. iudicium sibi arrogantes parricidii. V. Opusc. VI. 2. p. 39. seq.

mvp-comment-121-1 περὶ πόδα, περὶ κάρα.: Hunc versum omittit Par.

mvp-comment-122-1 προςδρακεῖν: πρὸς δρακεῖν Ald. Haec verba προςδρακεῖν αἱμάτων omittit Par.

mvp-comment-123-1 ἀρόμενον: αἱρόμενον Μ. Ven. Flor. Farn. αἱρούμιον Ald. male lecto compendio codicis G. in quo αιρούμενον est. αἱρούμενον Rob. Τurn. Recte Abreschius ἀρόμενον. Scholiastes ὥστε τὸν ὀφθαλμὸν ἔχειν αἱμάτων ἄγος ἐπαίροντα.

mvp-comment-124-1 μάντις ὤν: μάντις ὤν Schutzius. μαντισῶι Μ. μάντι σῷ G. Ald. Rob. Turn. μάντι, σῶ Ven. Flor. Farn.

mvp-comment-125-1 μυχὸν ... ἔχρανας: μυχὸν M. Rob. Τurn. μυκὸν G. Ald. σὸν οἶκον Ven. Flor. Farn. Deinde έχρανας Turn. ἔχρανάτ' M. Flor. ἔχράνατ' G. ἔχρακατ' Αld. ἔχρανάς Rob. ἐχθράνατ' Ven. Bekkero teste. ἔχθρανα τ' Farn.

mvp-comment-126-1 παρὰ νόμον θεῶν βρότεα: παρὰ νόμον θεῶν Par. Rob. παρανόμων θεῶν M. G. Ald. Turn. παρὰ νόμων θεῶν Ven. Flor. Farn. Deinde βρότεα M. G. Ald. Rob. βρέτεα Par. Ven. Flor. Farn. Turn.

mvp-comment-127-1 ἐμοί τε λυπρὸς ... ἐκλύσεται: Libri καμοί τε. Casaubonus aliique καμοί γε. Scripsi ἐμοί τε. Deinde πικρός pro λυπρὸς Par. Deinde εὐκλύσεται G. Aid. Hoc dicit, me iniuria afficit, illum tamen non liberabit.

mvp-comment-128-1 ὑπό ... φυγὼν: ὑπαὶ Farn. φυγὼν Porsonus. Libri φεύγων.

mvp-comment-129-1 ποτιτρόπαιος ὢν δ᾽: Libri ποτιτρόπαιος δ᾽ ὤν. Correxit Porsonus. Deinde Schoemanno ἐν χώρᾳ mutandum videtur in ᾧ κάρα. Non opus est mutatione.

mvp-comment-130-1 μιάστορ᾽ αὑτῷ πάσεται: μιάστορ᾽ ἐκείνου πάσεται M. G. Rob. μιάστορ᾽ ἐκείνου πάσσεται Ven. Flor. Farn. Ald. Turn. Apud scholiastem metricum legitur μιάστορ, ἐκείνου πράσσεται. Schoemannus scribendum coniicit μιάστορ᾽ αὐτ᾽ ἐκεῖ πάσεται. Lenius est quod posui, μιάστορ᾽ ἔστιν ὃν πάσεται. Sic enim potius scribendum est, quam, ut olim feci, ἔστιν οὗ.

mvp-comment-131-1 κελεύω: κενεύω Αld.

mvp-comment-132-1 μέλαν: μέλαν G. Ald. Rob.

mvp-comment-133-1 χρίμπτεσθαι: Wakefieldius et ante eum vir doetus in margine Askewiana δόμοις σε scribendum putarunt. χρίμπεται G. Ald.

mvp-comment-134-1 ἀλλ᾽ οὗ καρανιστῆρες: ἀλλ᾽ οὗ καρανιστήρες Stanleius. ἀλλ᾽ οὐ καρανηστήρες M. G. et commate post or posito Rob. ἀλλ᾽ οὐκ ἀρανητῆρες Αld. αλλ' οὐκ ἄρ᾽ ἀνήστῆρες Ven. Flor. Farn. ἀλλ᾽ οὗ καρανηστῆρες Turn. Scholiastes αἱ ἀποκεφαλίζουσαι. In Rheso v. 817. legitur καρανιστής μόρος. Conf. Lob. Paralip. p. 449.

mvp-comment-135-1 παίδων τε χλοῦνις, ἠδ᾽ ἀκρωνία, λευσμόν: παίδων κακοῦται χλοῦνις ἠδ᾽ (ἡδ᾽ Rob.) ἀκρωνία M. G. Par. Ven. Flor. Rob. et haud dubie etiam Farn. παίδων κακοῦ τελλοῦνις ἠδ᾽ ἀκρωνία Ald. παίδων, κακοῦ τε χλοῦνις ἠδ᾽, ἀκρωνία Turn. Scholia in M. haec adscripta sunt χλοῦνις ἀκρωνία (sic M. G.). ἀκμαῖα ἀποκοπή, παρὰ τὴν χλόην, ἢ ἐπεὶ χλοῦνις ὁ σᾶς· κάπροι δὲ συνεχῶς εὐνουχίζονται· διὰ τοῦτο τὴν ἀποκοπὴν συϊκὴν εἶπεν, οὐκ ἀνθρωπίνην. Deinde ad ακρωνία adscriptum ἐκτομή μορίων, et in alia parte marginis κακῶν ἄθροισις, ἢ λιθοβολίας (sic M.). Ηρωδιανός δὲ τὸ σύστημα καὶ ἄθροισμα. Fuerunt quibus ακρωνία idem esse videretur atque ἀκρωτηριασμός. Sed haec interpretatio idoneo auctore caret. Contra cum Herodiani explicatione consentiunt fere aliorum grammaticorum testimonia. Lexicon Seguerianum in Bekkeri Anecd. p. 372, 2. ἀκρωνία, τὰ ἀθροίσματα. καὶ ἡ ἀκρότης. καὶ ἡ ἀκμή. καὶ τὸ ἐπίλεκτον σύστημα. Εtym. Μ. p. 53, 41. ἀκρώνα (sic scriptum), τὰ ἀθροίσματα, καὶ ἡ ἀκρότης, καὶ ἡ ἀκμή, τὸ ἐπίλεκτον σύστημα. Hesychius ακρώνια (sic), αθροίσματα, παράστασις, πλῆθος, οἱ ἀκρώvva (sic codex), άθροισμός. Alterum illud vocabulum χλοῦνις diffcillimum est. Quod apud Homerum est ll. ΙΧ. 539. χλούνην σῦν, recte sane ita videtur explicari ut χλούνης ad χλόην referatur. Hesychius χλούνην, τὸν ἐν τῇ χλόῃ εὐναζόμενον. χλοῦναι, λωποδύται, οἱ ἐν τῇ χλόῃ εὐναζόμενοι. Sed Aristoteles Hist. an. VI. 28. p. 578. ed. Bekk. χλούνην putavit esse castratum. Τῶν δὲ ἀρρένων καὶ ἀγρίων, inquit, οἱ τομίαι μείζους γίνονται καὶ χαλεπώτεροι, ὥςπερ καὶ Ὅμηρος ἐποίησεν “τρέψεν (libri θρέψει) ἔπι χλούνην σῦν ἄγριον· οὐδὲ ἐῴκει θηρί γε σιτοφάγῳ, ἀλλὰ ῥίῳ υλήεντι.” γίνονται δὲ τομίαι διὰ τὸ νέοις οὖσιν ἐμπίπτειν νόσημα κνησμὸν εἰς τοὺς ὄρχεις· εἶτα ξυόμενοι πρὸς τὰ δένδρα ἐκθλίβουσι τοὺς ὄρχεις. Eustathius p. 772, 53. ὅτι δὲ καὶ ἐκτομίαν ὁ χλούνης δηλοῖ, οὐ μόνον Αἰσχύλος δίδωσι χρῆσιν (pertinet hoc ad versum ex Edonis, fr. 60.), ἀλλὰ καὶ Αιλιανὸς μάλιστα ἐν τοῖς περὶ προνοίας χλούνην λέγων τὸν ἀπόκοπον· καὶ Αριστοτέλης δὲ κατὰ τὸν γεωγράφον χλούνην σῦν τὸν τομίαν λέγει. Schol. ad II. IX. 539. οἱ μὲν τὸν ἐντομίαν· κνώμενοι γὰρ πρὸς τὰ φυτὰ παρατρίβονται καὶ ἀγριώτεροι γίνονται. Reiecit hanc interpretationem Aristophanes grammaticus: v. Nauckium Aristoph. Byz. fragm. p. 118. seqq. Illud tamen ex hac Aristotelis interpretatione iure colligi videtur, potuisse fieri ut ab Aeschylo similiter χλοῦνις diceretur castratio. Non facile res ad liquidum perduci poterit: sed ut veri simillimam recepi Fritzschii emendationem, δίκαι, σφαγαί τε, σπέρματός τ' ἀποφθοραί, παίδων τε χλοῦνες, ἠδ᾽ ἀκρωνία κακοῦ. Σπέρματος αποφθοραί partus abaetos significant.

mvp-comment-136-1 λευσμόν,: Casaubonus aliique λευσμός τε vel λευσμοί τε scribendum esse putaverunt. Et potest scholiastes nominativum legisse videri. Servandum tamen puto λευσμόν τε, quum accusativus a μύζουσιν recte pendere videatur.

mvp-comment-137-1 ὑπὸ ῥάχιν: ὑπὸ ράχιν Μ. Ald. Rob. ὑποβάχιν G. ὑπόρραχιν Ven. Flor. Farn. υποβράχιν Turn. ug' G. Ald. Rob.

mvp-comment-138-1 οἵας ... ἀπόπτυστοι: οἷας G. Ald. ολας Rob. ἐπ' ἀπόπυστοι Ald.

mvp-comment-139-1 στέργηθρ᾽: στέργηθ' Αld.

mvp-comment-140-1 αἱματορρόφου: αἱματορόφου Rob.

mvp-comment-141-1 γείτοσι ... μύσος: πλησίοισι Ven. Flor. Rob. Turn. et ita haud dubie etiam Farn. πλησίοις M. G. Ald. Quum πλησίοισι supervacaneum esse videretur, fuerunt qui Pauwio, πλουσίοισι scribendum esse coniicienti, assentirentur. Ea vero mala coniectura est. Nam antro leonis opulentum maxime templum non recte opponitur. Neque mutandum est πλησίοισι. Ex templo egressus Apollo increpat Furias, quae ab umbra Clytaemnestrae expergefactae se proripuerant ex templo atque in orchestram descenderant. In orchestra autem commorantes intelliguntur esse in περιβόλῳ templi. Itaque πλησία χρηστήρια vicinum templum sunt, ante quod Furiae commorantur. Neque enim putandum est illa, quae v. 178. dicit Apollo, ἔξω, κελεύω, τῶνδε δωμάτων τάχος χωρεῖν, ἀπαλλάσσεσθε μαντικῶν μυχῶν, tam accurate et curiose interpretanda esse, ut aut omnes Furias aut partem earum in ipso templo remansisse statuamus: quorum neutrum fieri potuit. Dictum est de hac re in Opusc. VI. 2. p. 164. seq. et in Annalium Vindobonensium vol. CXI. p. 249. seq. In fine versus μύσος Ven. Flor. Turn. et, ut videtur, M. Farn. μίσος Rob. μίσος Ald. et hoc in G. ex μύσος factum est.

mvp-comment-142-1 εὐφιλὴs: ἐμφιλὴς Par.

mvp-comment-143-1 ἄναξ Ἄπολλον: Personae index in M. G. est χορὸς εὐμενίδων. In Ven. Flor. Rob. χορός. In Ald. Turn. εύμ.

mvp-comment-144-1 αὐτὸς ... πέλει: αὐτὸς γάρ σὺ Flor. Libri πέλῃ, praeter Rob. quae πέλει habet.

mvp-comment-145-1 εἷς ... ὡς: εἷς Canterus. Libri εἰς. Praeterea Wakefieldius ὡς in ὢν mutavit. Id non videtur esse necessarium. Hoc enim recte dicitur, quare omnem culpam sustines.

mvp-comment-146-1 πῶς δή; τοσοῦτο ... λόγου: πῶς δὴ· τοσοῦτο M. G. Turn. πῶς δὴ τοσαῦτο Ald. πῶς δὴ· τοσοῦτον Par. L. πῶς δῆτα τοῦτο Ven. Flor. Farn. Rob. De formis τοσοῦτο et τοσοῦτον v. ad Prom. v. 802. In fine versus a Schutzio et a me olim λόγον scriptum est. Multum praestat λόγου, quod libri habent.

mvp-comment-147-1 ἔχρησας: χο. Ven. Flor. Rob. ε. Μ. G. Ald. Turn.

mvp-comment-148-1 τί μήν;: Hinc in M. personae lineolis praefixis discernuntur. In Ven. Flor. Rob. Apollinis et chori, in G. Ald. Turn. Apollinis et Eumenidum nomina siglis significantur. τιμὴν M. G. Ven. Ald. Rob. Turn. τί μή Flor. ut Cantero scribendum videbatur. Recte Abreschius τί μήν; V. ad Ag. v. 14.

mvp-comment-149-1 δέκτωρ: δ᾽ ἔκταρ G. Ald. δ' έκτωρ sic Rob. δ᾽ ἔκτωρ ex Farn. affertur. δ' έκτωρ Ven. Emendate δέκτωρ Turn. De M. Flor. mihi non constat. Videtur autem M. δ᾽ ἔκτωρ vel δ᾽ ἕκτωρ habere: nam in margine adscriptum est οἶμαι δέκτωρ.

mvp-comment-150-1 τί γάρ; ... νοσφίσῃ: τί γὰρ Μ. G. Ald. Rob. Τurn. τίς γὰρ Ven. Flor. Farn. νοσφίσῃ M. G. Ald. Rob. Turn. νοσφίσει Ven. Flor. Farn. Scholiastes τί προςτέταχθε ποιεῖν παρὰ (ser. περὶ ἀνδροφόνου γυναικός;

mvp-comment-151-1 αὐθέντης: Hic versus Apollini continuatur in M. G. Ven. Flor. Farn. Ald. χο. Rob. Ευ. Turn. Chori hunc versum esse non potest dubitari. Iterat hanc sententiam chorus v. 595. οὐκ ἦν ὅμαιμος φωτὸς ὃν κατέκτανεν. Intellexit etiam scholiastes hunc versum a choro proferri: haec enim adnotavit, ὁ τοῦ ᾿Αγαμέμνονος φόνος οὐκ ἦν αὐθέντης, ὅ ἐστι μιαρός. In Flor., ut Linwoodius dicit, scriptum est αὐθέντης.

mvp-comment-152-1 ἤρκεσας: απ. Rob. Turn. Lineola praefixa in M. Nulla nota in Ven. Flor. εύμ. G. Ald. καὶ παρ' οὐδὲν ἠρκέσω M. G. Ven. Flor. Ald. Rob. Τurn. ἀρκέσω Par. ἀρκέσει non male Bothius. Wellauerus ηρέσω vel δέσω scribendum putabat. Quorum ἠρέσω ferri hic non potest, δέσω probabile est. Puto tamen Aeschylum scripsisse ἢ κάρτ' ἄτιμα, καὶ παρ᾽ οὐδὲν ἧκέ σοι Ἥρας τελείας καὶ Διὸς πιστώματα.

mvp-comment-153-1 ἀπέρριπται: ἀπέρσιπται Ald.

mvp-comment-154-1 γίγνεται: Libri γίνεται.

mvp-comment-155-1 μόρσιμος: μόρσιμος Rob. et sic Farn. μόρσιμον Ven. Flor. μόρσιμοι M. G. Par. Ald. μορσίμη Turn.

mvp-comment-156-1 ὅρκου 'στὶ ... φρουρουμένη: ὅρκου 'στὶ Porsonus. ὅρκούστι Μ. ὅρκους τι G. Par. Ald. ὅρκους τί, ad i supra adscripto ε, Ven. Flor. ὅρκοις τι ex suo codice affert Rob. qui ὅρκος τὶς dedit. ὅρκου τὲ Turn. φρουρουμένη vitiose Ald. Rob.

mvp-comment-157-1 εἰ ... χαλᾷς: ἢ Ven. Rob. ή reliqui. Recte Canterus εἰ. χαλᾷς Rob. χαλαῖς Μ. G. Ald. Turn.

mvp-comment-158-1 τὸ μὴ τίνεσθαι: Libri τὸ μὴ γενέσθαι. Scribendum τὸ μὴ τίνεσθαι. Vidit hoc etiam Meinekius ad Menandrum p. 226. Sophocles Oed. Col. v. 993. πότερα πυνθάνοι ἄν, εἰ πατήρ σ᾽ ὁ καίνων. ἢ τίνοι ἂν εὐθέως; δοκῶ μέν, εἴπερ ζῆν φιλεῖς, τὸν αἴτιον τίνοὶ ἄν, οὐδὲ τοὔνδικον περιβλέποις. Linwoodius, miro iudicio multo rectius Petersenum τὸ μηδἕπεσθαι coniecisse putans, hoc recepit. Id si vellet, debebat saltem scribere μήθ' - μήτ.

mvp-comment-159-1 Ὀρέστην σ᾽ ἐνδίκως ἀνδρηλατεῖν: Huic versui in M. G. Ven. Ald. Turn. Apollinis nomen praefixum est. Nullam personae notam habent Flor. Rob. ὀρέστην σ' ἐνδίκως Rob. Turn. ὀρέστην γ' ἐνδίκως M. G. Ald. ὀρέστην ἐν δίκαις Ven. Flor. ἄνδρας κατεῖν codex Robortelli: ipse e Sophiani emendatione ανδρηλατεῖν dedit, quod celeri libri habent.

mvp-comment-160-1 οἶδα ... κάρτα σ᾽: οίδα M. G. Ald. Rob. Turn. ούτοι Ven. Farn. et adscripto γρ. οἶδα Flor. Dubitari potest an εἶδον aptius scriberetur. κάρτας pro κάρτα σ' G. Ald.

mvp-comment-161-1 Παλλὰς ... ἐποπτεύσει: δὲ παλλὰς e Sophiani emendatione Rob. δ᾽ ἐπάλλας Μ. δ᾽ ἐπ᾽ ἄλλας G. Ald. Turn. Ven. (Bekkero teste Flor. Farn. codex Robortelli. Ex Ven. Flor. δὲπάλλας Franzius affert. ἐποπτεύσει Μ. G. Ald. Rob. ἐποπτεύει Ven. Flor. Farn. ἐποπτεύσεις Turn.

mvp-comment-162-1 λίπω: οὔπω μὴ sola Ald. Deinde λίπω Porsonus. Libri λείπω. γ. quae dixi ad Med. v. 1120. et ad Oed. Col. v. 1024.

mvp-comment-163-1 πόνον πλέον τίθου: πλέω Auratus aliique, idque olim recepi. Sophocles Ai. v. 362. μὴ κακὸν κακῷ διδοὺς ἄκος, πλέον τὸ πῆμα τῆς ἄτης τίθει. Sed non mutandum est quod libri habent, καὶ πόνον πλέον τίθου. Hoe dicit, praefer laborem, si placet. τίθου, ad or supra adscripto ει, Ven. τίθοι, supra adscripto ου, Flor.

mvp-comment-164-1 λόγῳ: Libri λόγῳ. Melius videtur ψόγῳ.

mvp-comment-165-1 πὰρ ... λέγει: πάρ M. Ven. Flor. Rob. παρ G. παρ' Ald. Turn. παρὰ scripsit Porsonus. Deinde libri λέγῃ·

mvp-comment-166-1 ἄγει ... δίκας: ἄγει Ven. Flor. Rob. Τurn. ἄγειν M. G. Par. Ald. Deinde δίκας M. G. Ald. Rob. Turn. δίκης Ven. δίκης (sic) Flor. δίκη Farn.

mvp-comment-167-1 φῶτα κἀκκυνηγετῶ: φῶτα κἀκκυνηγέτης M. G. Ven. Flor. Ald. φῶτα κακκυνηγέτης Rob. φῶτα καὶ κυνηγέτης Par. φῶτά γ' ὡς κυνηγέτης Farn. φῶτα καὶ κυνηγέτις Turn. Stanleius scribendum putabat καὶ κυνηγετω. Scribendum potius κἀκκυνηγετώ. Ita Erfurdtius. Euripides in lone ν. 1422. ὦ Ζεῦ, τίς ἡμᾶς ἐκκυνηγετεῖ πότμος;

mvp-comment-168-1 ἀρήξω: ἐγὼ δ᾽ ἄρ᾽ ἥξω Ven. Flor. Farn.

mvp-comment-169-1 θεοῖς: θεοῖς Ven. Flor. Rob. Τurn. θεοῖσι M. G. Ald.

mvp-comment-170-1 εἰ προδῶ: ɛ in ǹy mutavit Porsonus. V. de part. av II. 7.

mvp-comment-171-1 ἄνασσ' Ἀθάνα: Postquam chorus ex orchestra aliit et Apollo in templum se recepit, mutatur scena. Conspicitur templum Minervae Poliadis in arce Athenarum. Advenit Orestes et supplex ad simulacrum deae accedit. κελεύμασι Farn.

mvp-comment-172-1 δέχου δὲ: δούχου vitium Ald. δὲ omittit Par.

mvp-comment-173-1 οὐ προςτρόπαιον, οὐδ᾽ ἀφοίβαντον χέρα, ἀλλ' ἀμβλὺς ἤδη προςτετριμμένος τε πρὸς ἄλλοισιν οἴκοις καὶ πορεύμασιν βροτῶν: Libri οὐ προστρόπαιον οὐδ᾽ ἀφοίβαντον χέρα, ἀλλ᾽ ἀμβλὲν ἤδη προστετριμμένον τε πρὸς ἄλλοισιν οἴκοις καὶ πορεύμασι βροτῶν. Versu secundo προςτετριμμένην Par. sed alterum supra adscriptum est. Versu tertio πορεύμασιν Porsonus. In secundo versu olim scripseram προςτετριμμένον πάρος, quod mallem neque a Schützio receptum esset neque iterum prolatum a Reisigio Coni, in Aristoph. p. 71. Non magis probari potest quod mihi aliquando et deinde aliis in mentem venit, προςτετριμμένον τε πρό. Nam alienum hoc est ab hoc loco. Sed quod libri habent, ferri non potest. Neque enim praepositio ita in fine versus collocata eiusmodi exemplis confirmatur, quale hoc est in Sophoclis Oed. Col. v. 495. ἐμοὶ μὲν οὐχ ὁδωτά. λείπομαι γὰρ ἐν τῷ μὴ δύνασθαι μηδ᾽ ὁρᾶν, δυοῖν κακοῖν. Ibi enim praecedens interpunctio facit ut duorum versuum numeri arctius coniungantur. Similiter in Oed. R. v. 555. ἔπειθες, ἢ οὐκ ἔπειθες, ὡς χρείη μὲ ἐπὶ τὸν σεμνόμαντιν ἄνδρα πέμψασθαί τινα; Et in Philoct. v. 626. ubi sequitur statim incisio, οὐκ οἶδ᾽ ἐγὼ ταῦτ᾽. ἀλλ᾽ ἐγὼ μὲν εἶὶ ἐπὶ ναῦν· σφῶν δ᾽ ὅπως ἄριστα συμφέροι θεός. Deinde ipsa sententiae ratio ostendit non posse haec ita ab Aeschylo scripta esse. Denique quae sequuntur, ὅμοια χέρσον καὶ θάλασσαν ἐκπερῶν — πρόςειμι δῶμα καὶ βρέτας τὸ σόν, θεά, non sunt connexa cum praecedentibus. Itaque, ut in Opusc. VI. 2. p. 45 seq. faciendum esse dixi, mutato versuum ordine, sic scripsi, οὐ προςτρόπαιον, οὐδ᾽ ἀφοίβαντον χέρα ἄλλοισιν οἴκοις καὶ πορεύμασιν βροτῶν· ἀλλ᾽ ἀμβλὺς ἤδη προςτετριμμένον μύσος, ὅμοια χέρσον etc. Προςτετριμμένον μύσος dictum est ut πρόςτριμμα Ag. v. 378. Neque dissimiliter dicitur Prom. v. 331. γλώσσῃ ματαία ζημία προςτρίβεται. Videtur autem μύσος legisse scholiastes, qui haec adscripsit, ἄλλοις προςτριψάμενον τὸ μύσος, quamquam potuit sane ita interpretari, etiamsi non scriptum invenit μύσος. Quod restitui, ἀμβλὺς ἤδη προςτετριμμένον μέσος, confirmatur eo quod v. 465. Minerva dicit, ἄλλως τε καὶ σὺ μὲν κατηρτυκὼς δρόμοις ἱκέτης προςῆλθες καθαρὸς ἀβλαβὴς δόμοις ἐμοῖς· AESCHYLUS II. 38 Quod enim καθαρός ει ἀβλαβής dicitur, idem est ἀμβλὺς ἤδη τὸ μύσος. Innocuus ad templum Minervae Orestes accedere poterat, quia hebetatum erat et evanuerat piaculum quod sibi contraxerat. Ipse Orestes ν. 437. οὐκ εἰμὶ προςτρόπαιος, οὐδ᾽ ἔχει μύσος πρὸς χειρὶ τήμῃ τὸ σὸν ἐφημένου βρέτας. Πορεύμασιν itineribus est, ut Εuripides Iph. Αul. v. 300. νάϊον πόρευμα dixit. Vniversam autem horum versuum sententiam Orestes v. 443. sic repetit, πάλαι πρὸς ἄλλοις ταῦτ᾽ ἀφιερώμεθα οἴκοισι καὶ βοτοῖσι καὶ ῥυτοῖς πόροις. Non recte hanc meam horum versuum emendationem impugnavit Schoemannus.

mvp-comment-174-1 σώζων: σώζων (σώζων Μ.) M. G. Ald. Rob. Turn. σώζων τ' Ven. (Bekkero teste) Flor. Farn.

mvp-comment-175-1 ἀναμενῶ: Libri ἀναμένω. Recte Stanleius in curis secundis ἀναμενῶ.

mvp-comment-176-1 εἶεν: Introeunt Furiae σποράδην in orchestram. ἔπι τ᾽ ἀν- δρος Α.

mvp-comment-177-1 μηνυτῆρος ... ἀφθέγκτου: μηνυτή, relicto duarum vel trium litterarum spatio, Ven. Idem, sed adscripto in margine μηνυτῆρος, Flor. μηνυτῇσιν Farn. ἀφθέκτου Farn. Rob.

mvp-comment-178-1 νεβρὸν: νεβρόν Victorius, et sic M. Franzio teste. νεκρὸν G. Ven. Flor. Farn. Ald. Rob. Turn.

mvp-comment-179-1 ἐκμαστεύομεν: ἐμαστεύομεν Ven. Dindorfius scribendum putat ἐκματεύομεν. Recte fortasse. V. ad Ag. v. 1058.

mvp-comment-180-1 ἀνδροκμῆσι: ἀνδροκμῇσι Farn. Ald. ανδροκμοῖσι Flor. ἀρδροκμῆσι Rob. typographi errore, neque debebat Schoemannus dooozµžσi seribendum putare, quod dicendum esset γυιοκμήσι. Hoc dicunt Furiae, anhelant viscera ex multo virum defatigante labore, i. e. anhelamus ex multo labore quo virum persecutae sumus. Eodem modo ανδροκμής activum est infra v. 943. ἀνδροκμήτας δ᾽ ἀώρους ἀπεννέπω τύχας. Suppl. v. 652. μηδέ τις ἀνδροκμής λοιγὸς ἐπελθέτω τάνδε πόλιν δαΐζων. Choeph. v. 877. δοίη τις ἀνδροκμῆτα πέλεκυν ὡς τάχος. Et apud Euripidem Suppl. v. 524. οὐ βλάπτων πόλιν, οὐδ᾽ ἀνδροκμήτας προςφέρων ἀγωνίας.

mvp-comment-181-1 πᾶς: πᾶν pro πᾶς Rob.

mvp-comment-182-1 πόντον ... ἀπτέροις: πόντου Farn. ἀπέτροις Rob.

mvp-comment-183-1 που ... καταπτακών: ἐπί που Αld. καταπτακὼν Μ. G. Par. Ven. Flor. Farn. Ald. Rob. καταπτιτακώς Turn. ex lemmate, ut videtur, scholii in ed. Rob. In M. scholion, καταπτήξας πρὸς τῷ ἀγάλματα, nullum lemma habet. Hue recte videtur referre Dindorfius Hesychii καταπλακών, καιταπλήξας, διαμαρτών, ubi καταπτακών, καταπτήξας scribendum esse, διαμαρτών autem ad καταπλακών pertinere vidit Lobeckius Paralip. p. 541.

mvp-comment-184-1 ὀσμὴ: ἐς μὴ ριο ὀσμὴ Ald.

mvp-comment-185-1 ὅρα, ὅρα: In G. adscriptum est ὁ αὐτὸς χορός. In Ald. Turn. xo. quod ceteri libri omittunt. Scholiastes recte τὸ αὐτὸ πρόςωπόν ἐστι. Dixerat princeps chori ea quae v. 243-252. continentur: nunc eadem persona carmen orditur quod sequitur. Sed non eadem persona totum carmen recitat, immo aperte his versibus colloquium continetur Furiarum. Distribuendos esse hos versus inter septem Furias, quae canunt dum reliquae in orchestram irrumpunt, neque antistrophica haec esse, et res ipsa monstrat et indicatum est a me in Opusc. VI. 2. p. 51.

mvp-comment-186-1 ὅρα, ὅρα μάλ' αὖ, λεῦσσέ τε πάντα, μὴ λάθῃ φύγδα βὰς ὁ ματροφόνος ἀτίτας: ὅρα ὅρα μάλ' αὖ codices et Rob. δέα δρα μάλ' αὖ Ald. Turn. Deinde λεύσσε τὸν, erasis aliquot post λεύσσε litteris, Μ. λεύσσετὸν G. λευσσετὸν Ald. λεύσσετον Rob. λεῦσσε τὸν Ven. Flor. Turn. Deinde πάντα M. Ceteri πάντα. Deinde φύγδα M. Rob. Ven. et, ut videtur, Flor. Farn. φυγάδα G. Ald. Turn. Deinde libri ὁ ματροφόνος cum articulo. Denique ἀτίτας M. G. Ald. Rob. Τurn. ἀτίμας Ven. Flor. Farn. Scribendum erat δρα, ὅρα μάλ' αὖ, λεῦσσέ τε πάντα, μὴ λάθη σύγδα βὰς ματροφόνος ἀτίτας.

mvp-comment-187-1 ὃ δ᾽ αὖτέ γ' ἀλκὰν ἔχων: ὅδ' αυτέ γ' οὖν ἀλκὼν ἔχων M. G. Par. Ald. Turn. αὐτε γοῦν ἀλκὰν ἔχων Rob. Farn. et Bekkero teste Ven. ὅδ᾽ αὖτέ γ' οὐκ ἀλκὰν ἔχων Victorius, et sic, ut Franzius dicit, Flor. qui potius cum Ven. Farn. consentire videtur. Scribendum ὃ δ' αυτέ γ' ἀλκὰν ἔχων.

mvp-comment-188-1 περὶ βρέτει πλεχθεὶs: περὶ βρέτει Rob. Turn. περιβρέτει M. G. Ald. περιβλέπει Ven. Flor. Farn. Deinde πλαγχθεὶς Ven. Flor. Farn.

mvp-comment-189-1 χερῶν: Libri χερῶν. Recte Scaliger et Wakefieldius χρεῶν. Et legisse hoc videtur scholiastes, qui haec adnotavit, ἀνθ' ὧν ἡμῖν χρεωστεῖ πρόςφυξ θέλει γενέσθαι τῆς θεοῦ. Quamquam potest hoc ad solum vocabulum ὑπόδικος pertinere, quod Hesychius ita interpretatur, ὑπεύθυνος, χρεώστης, ἔνοχος δίκης.

mvp-comment-190-1 τὸ δ᾽: τὸ δ' Victorius. Libri τόδ'.

mvp-comment-191-1 δυςαγκόμιστον, παπαῖ: θυσαγκόμιστρον Ven. Flor. Farn. Male δυςαγκόμιστον ad praecedentia referebatur, fracta orationis vi. Interpungendum esse post χαμαί, si quem non sensus admoneret, vel scholiastae admonere poterant, qui haec adscripserunt, τὸ ἅπαξ χυθὲν αἷμα δυςίατον, et πᾶν διερὸν ἐκκεχυμένον εἰς τὴν γῆν δυςαγκόμιστον. τοιοῦτο οὖν καὶ τὸ αἷμα. Deinde παπαί Farn.

mvp-comment-192-1 τὸ διερὸν πέδῳ χύμενον: τὸ διερὸν Victorius et sic M. τόδ᾽ ἱερὸν G. Ald. τὸ δ' ἱερὸν Ven. Flor. Farn. Turn. τὸ δι᾽ ἱερὸν Rob. Deinde libri πέδῳ, praeter Par. qui πέδον habet. Denique libri κεχυμένον, praeter Ald. in qua ob male lectum compendium codicis κεχνμίον est. Porsonus χύμενον. V. Elmsl. ad Heracl. v. 76.

mvp-comment-193-1 φεροίμαν βόσκαν πώματος: βοσκαν φεροίμαν M. G. Par. Ald. Rob. Turn. βοσκὰν φεροίμην Ven. Flor. Scribendum esse φεροίμαν βοσκαν vidit etiam 38* Wellauerus. Deinde πώματος M. G. Ald. Rob. Turn. πόματος Par. Flor. πόρπατος Ven. Farn.

mvp-comment-194-1 καὶ ζῶντά σ' ἰσχνάνασ᾽ ἀπάξομαι κάτω: καὶ ζῶντας codex Rob. Deinde ἰσχνάνασ' Turn. ἰχνάνασ' M. G. Ald. Rob. ἰσχύνασ' Ven. Flor. Deinde αἰσπήζομαι codex Rombortelli: ipse απάξομαι dedit, ut ceteri habent praeter Ald. in qua ἀπάζομαι est. Denique καὶ κάτω Rob.

mvp-comment-195-1 ἀντίποιν᾽ ὡς τίνῃς ματροφόνας δύας: ἀντιποίνους τείνεις Μ. ἀντιποίνους τείνης Rob. ἀντιποίνους τείνεις G. Par. Ald. ἀντιποίνους τίνεις Turn. ἀντιποίνους τίνης (τίνης Vict.) Ven. Flor. Victorius. ἀντιφοίνους τίνῃς, supra adscripto ἵνα ad τίνης, Farn. Deinde libri μητροφόνας δύας. Casaubonus ματροφόνου δύας. Vulgatum ἀντιποίνους τίνης qui defensum iret ellipsi particulae va, de qua a Lamberto Bosio et eius editoribus dictum est, graviter falleretur. Illa enim Homerica, ἀλλ᾽ ἄγε νῦν ἐπίμεινον, ἀρήτα τεύχεα δύω· — θάπτε με ὅττι τάχιστα, πύλας Αίδαο περήσω, et simmilia, nullam continent ellipsin, sed orta est ista loquendi ratio ex deliberatione. V. Opusc. 1. p. 208. seq. Potuit Aeschylus scribere artiποίνους τίνειν ματροφόνους δύας, possunt ante hunc versum aliquot verba in iisque particula, e qua penderet coniunctivus, excidisse: sed vera videtur elegans Schützii emendatio, ἀντίποιν᾽ ὡς τίνῃς ματροφόνου δύας. Similiter dictum est in Persis v. 471. ὧν ἀντίποινα παῖς ἐμὸς πράξειν δοκῶν.

mvp-comment-196-1 ὄψει δὲ κεἴ τις ἄλλος ἤλιτεν βροτῶν: Libri ὄψει δ᾽ ἐκεῖ τις ἄλλον ἤλιτεν βροτῶν, nisi quod ἤλιτε habent Ven. Flor. et βροτον G. Ald. Turn. In Farn. εἰς ad ἄλλον supra adscriptum est. Heathius og scribendum vidit, quod Faehsius in Par. esse dicit. ὄψει δὲ κεἴ τις ἄλλος ἤλιτεν βροτῶν recte Schutzius.

mvp-comment-197-1 ἢ θεὸν ἢ ξένον τιν' οὐκ εὐσεβῶν: Libri τίν' ἀσεβῶν, nisi quod τίτ᾽ ἀσεβῶν habent Ald. Turn. Wellauerus post τιν ἀσεβῶν excidisse putabat quod dochmiacum expleret. Veri similius est scripsisse Aeschylum ἢ θεὸν ἢ ξένον τιν οὐκ εὐσεβῶν. Si per errorem scriptum erat ἀσεβῶν pro εὐσεβῶν, consequens erat ut οὐκ omitteretur.

mvp-comment-198-1 ἔχονθ᾽: ἔχονθ' Victorius, et sic Franzio teste M. Ceteri ἔχοντ'. Adscriptum est ?ωνικόν in Farn.

mvp-comment-199-1 Ἅιδης: άδης Ven. Flor. Rob. άδος Αld.

mvp-comment-200-1 ἔνερθε: ἔνερθεν Farn.

mvp-comment-201-1 ἐπωπᾷ φρενί: ἐπωπᾷ φρενί M. G. Ald. Turn. ἐπωπᾶ τῇ φρενὶ Rob. ἐποπτᾶ τῇ φρενὶ Ven. Flor. ἐποπτᾶ τῇ φρενει Farn.

mvp-comment-202-1 φωνεῖν: φρωνεῖν vitium Ald. unde φρονεῖν Turn.

mvp-comment-203-1 χερός: Iacobsius Anthol. t. XII. p. 10. ad epigr. incert. 239. scribendum putabat βρίζει γὰρ αἷμα καὶ μαραίνεται χρέος μητροκτόνον, μίασμα δ᾽ ἔκπλυτον πέλει. Εt distinctio haec est in ed. Rob. Equidem, quum libri habeant χέρος, neque id reprehendi possit, nihil novandum esse existimo.

mvp-comment-204-1 ἔκπλυτον: ἔκπλητον Ald. Eadem mox τοταίνιον.

mvp-comment-205-1 χοιροκτόνοις: χειροκτόνοις Rob. χοιροκτόνοις supra adscripto χει Par. teste Boissonado adnot. in Zachariam scholast. p. 408.

mvp-comment-206-1 ὅσοις ... ἀβλαβεῖ: 8ools M. G. Par. Ven. Flor. Rob. östois Ald. unde öçTIS infelici coniectura Turn. aßhaß Par. et ante correctionem G.

mvp-comment-207-1 χρόνος καθαιρεῖ πάντα γηράσκων ὁμοῦ.: καθαίρει malebat Stanleius. Deinde γηράσκων M. G. Ald. Rob. Turn. ye didúozor Ven. Farn. et yɛ supra adscripto Flor. Nexum turbare hunc versum et ab hoc loco alienum esse dixi in Opusc. VI. 2. p. 55. seq. Delendum eum esse viderat iam Musgravius. Adscriptus fuit ad versus 277. 278. Similis versus apud Stobaeum CXXVI. 8. legitur, χρόνος δ᾽ ἀμαυροῖ πάντα κεἰς λήθην ἄγει.

mvp-comment-208-1 Ἀργεῖον: ἀργείων Ven.

mvp-comment-209-1 Λιβυστικοῖς: Libri ßvorizois. Ea adiectivi forma Aeschylus usus est in Suppl. v. 266. et in Myrmidonibus fr. 145. Tzetzes ad Lycophr. v. 519. καὶ Αἰσχύλος μυθικῶς “ εἶτ᾽ ἀμφὶ χεῦμα γενεθλίου σπόρου Τρίτωνος ἐν τόποις Λιβυστίοις,” ita enim codices duo Vitebergenses aliique et Favorinus in v. tqiyέvvytos. Auratus et Casaubonus scribendum putarunt Aißvotizs. Eo non opus est: zooaç enim, ut saepius in huiusmodi formulis, abundat.

mvp-comment-210-1 χεῦμα ... πόρου: ἀμφιχεῦμα Ald. σπόρου Tzetzes.

mvp-comment-211-1 κατηρεφῆ: zatŋoeg лóda si scripsit Aeschylus, non videtur aliud significare potuisse quam pedem nube amictum, ut hoc dixerit, sive palam incedens, sive latens opem fert amicis, oppositumque sit ỏo òv nóða Tidéra, i. e. recto pede in campo stare, inter ipsos quibus praesidio est. Comparari quodammodo potest quod Sophocles dixit in Oed. R. v. 419. βλέποντα νῦν μὲν ὄρθ᾽, ἔπειτα δὲ σκότον. V. Opusc. VI. 2. p. 56. seqq. VII. p. 4. seq. Dubitari tamen potest an non scripserit Aeschylus xaτηorqй. Et videri potest aliud legisse scholiastes qui haec ita interpretatus est, καταβάλλει γὰρ ἡ ὀρθοῖ, quod scholion non invenitur in M. G. sed Triclinii esse videtur. Burgesius zaraqεon, similiterque Fritzschius (Zweiter anhang zu O. Müllers Eumeniden p. 39.) zaτηfεoñ scribendum esse censuit, ut intelligeretur Minerva aut stans inter eos quibus praesidio est, aut deorsum ex aere delata. Neque caret haec con-. iectura probabilitate.

mvp-comment-212-1 ὅπως γένοιτο: Quum dicit önws yévoito, optare se ait, ut veniat illa, quo, si velit, opem ferat. V. ad Soph. Ai. v. 1222.

mvp-comment-213-1 οὔτοι σ' Ἀπόλλων οὐδ᾽ Ἀθηναίας σθένος ῥύσαιτ᾽ ἂν ὥςτε μὴ οὐ παρημελημένον ἔρρειν, τὸ χαίρειν μὴ μαθόνθ' ὅπου φρενῶν, ἀναίματον βόσκημα τῶνδε δαιμόνων.: Hos versus inter tres Furias distribuendos esse indicavi in Opusc. VI. 2. p. 61. τῶνδέ μοι Farn. ovtis o Ven. Farn. et adscripto in margine yo. ovτoi σè Flor. Deinde vains Farn. áðŋvalois Ven. et ad ultimam syllabam supra adscripto as Flor. Jos tε pro stɛ Ald. qui tam mirus error ex eo ortus est, quod in G. quum librarius neglecto çre scripsisset in, statim autem animadverso errore hanc voculam mutasset in wore, confusi ductus litterarum un et a negligentius considerati speciem praebent similem litterarum ρου. μαθῶν θ' Rob. Libri αναίματον βόσκημα δαιμόνων σκιά. Scholiastes ἀναίματον ita interpretatur, simul aliam lectionem, ἐναίματον, commemorans, ὁ μηδὲ αἷμα σχήσων ἐξ ἡμῶν, ἀλλὰ γενησόμενος σκιά· οφήσομεν γάρ σου τὸ αἷμα (conf. v. 261.). ἢ ἐναίματον, ἀντὶ τοῦ. ζῶντά σε νεκρὸν ποιήσομεν. Heathii coniecturam, σκιάν, Schutzius recepit, post δαιμόνων commate interpungens, ut δαίμονες intelligerentur Furiae. Verum sic σκιάν languidius adiectum est. Quare olim ita interpunxi, αναίματον βόσκημα, δαιμόνων σκιάν, ut acerbe diceretur Orestes futurus esse umbra dei alicuius, quemadmodum in Iliade V.242. de diis dicitur τούνεκ' αναίμονές εισι. Postea in Annalium Vindobonensium vol. CXI. p. 250. aliam et, ut puto, veriorem rationem ineundam esse ostendi. Nam δαίμονες dicuntur sane Furiae: sed accuratius definiendum erat illud δαιμόνων. Quod autem libri habent, σκιά, ex interpretatione in ipsius poetae versum illatum est. Quare scripsi, ἀναίματον βόσκημα τῶνδε δαιμόνων.

mvp-comment-214-1 ἀλλ᾽: οὐδ pro ἀλλ' Ven. Flor.

mvp-comment-215-1 καθιερωμένος: καθιερωμένος Ald. Addidi interrogationis signum. V. Opusc. VI. 2. p. 61. VII. p. 19.

mvp-comment-216-1 καὶ ζῶν με δαίσεις, οὐδὲ πρὸς βωμῷ σφαγείς: Hunc et sequentem versum choro continuandum esse vidit Stanleius. In G. Ald. Turn. Apollini tributi sunt. In M. versui 302. lineola praefixa est. Nulla personae nota in Ven. Flor. καὶ ζῶν μἐδαίσεις Ven. Farn. πρὸς βοροσφαγείς codex Robortelli: ipse ex Sophiani emendatione dedit προς βωμῷ σφαγείς, quod est in celeris libris.

mvp-comment-217-1 ὕμνον δ᾽ ἀκούσει: ὕμνον ἀκούση Ven. ὕπνον ἀκούσῃ Flor. Ceteri ὕμνον δ᾽ ἀκούσῃ.

mvp-comment-218-1 ἄγε δὴ: Chori nota adscripta est in M. G. Ven. Flor. Ald. Rob. Turn. Hos anapaestos constare ex systemate et antisystemate atque epodo ostendi in Opusc. VI. 2. p. 63.

mvp-comment-219-1 δεδόκηκεν: δεδόκηκεν Μ. G. δεδόκηκε Turn. δεδόκημεν Ven. Flor. Farn. Ald. Rob.

mvp-comment-220-1 λάχη τὰ: λάχητα κατ' Αld.

mvp-comment-221-1 ὡς ἐπινωμᾷ ... ἀμά: ὡς ἐπὶ νωμᾷ G. ὡς ἐπὶ νομᾶ Ald. In fine versus libri ἅμα, Canteri emendatio est αμά.

mvp-comment-222-1 εὐθυδίκαιοí θ᾽ ἡδόμεθ᾽ εἶναι: εὐθυδίκαι θ᾽ οἶδ' οίμεθ᾽ εἶναι Μ. ut Franzius dicit. εὐθυδίκαι θ' οἱδοίμεθ᾽ εἶναι G. Rob. et, ut alii dicunt, M. εὐθυδίκα θ' οἱ δοίμεσθ᾽ εἶναι Ald. εὐθυδίκαι δ᾽ ἐδοίμεθ᾽ εἶναι Par. εὐθυδίκαι τ᾽ οἶδ᾽ οἶμαι θεῖναι Ven. Flor. Farn. εὐθύδικαί ' εὐθυδίκαι Viel.) ἡδόμεσθ' είναι Turn. Vict. εύθυδίκαι δ᾽ ἡδόμεθ' είναι Canterus. Scribendum erat εὐθυδίκαιοι δ᾽ ἡδόμεθ᾽ εἶναι. Illud Casaubonus viderat, 9' in δ' esse mutandum. εὐθυδίκαιοι simile verbum est atque ὀρθοδίκαιοι infra v. 976.

mvp-comment-223-1 τοὺς μὲν καθαρὰς ... χεῖρας προνέμοντας: τοὺς μὲν καθαρὰς | χεῖρας προσνέμοντας M. G. Ald. Rob. Turn. nisi quod Ald. πρὸς νέμοντας habet. τοὺς μὲν καθαρὰς (καθαρᾷ Farn.) χεῖρας προνέμοντας Ven. Flor. Farn. Quod Turnebus inter τὰ ἄλλως εὑρεθέντα ἐν τισὶν ἀντιγράφοις affert, χεῖρας ἔχοντας, id, quum ille in Orestea nullo codice praeter Aldinam editionem usus sit, non dubito quin coniectura sit, quam in textum non ausus est recipere. Bis tantum ille in Eumenidibus aliam scripturam adnotavit, hie et mox v. 358. sed etiam hoc altero loco talem quae coniecturae speciem prae se ferat. Non recte olim scripsi τὸν μὲν καθαρὰς χεῖρας προνέμοντο. Etenim non veri simile est librarios pluralem posuisse, quum singulari numero sequatur ἀσινὴς δ᾽ αἰῶνα διοιχνεῖ. Sed, ut strophica horum anapaestorum ratio docet, scribendum potius est, τοὺς μὲν καθαρὰς * καθαρῶς* χεῖρας προνέμοντας.

mvp-comment-224-1 οὔτις ἐφέρπει μῆνις ἀφ᾿ ἡμῶν: Libri οὔτις ἀφ᾿ ἡμῶν μῆνις ἐφέρπει. Hiatum, qui ita inter hunc et sequentem versum est, Porsonus emendata verborum collocatione removit.

mvp-comment-225-1 ἀλιτών, ὥςπερ ὅδ᾽ ἀνήρ: Libri αλιτρῶν. Recepi olim Stanleii coniecturam ἀλιτῶν. Neque dubitari potest quin verum sit hoc verbum: sed scribi debet akıτών, ut Auratus voluerat. Nam praesens huius verbi neque exstat, neque hic commodum est. Libri ἀνήρ. Correxit Porsonus.

mvp-comment-226-1 φονίας: φονίους Par.

mvp-comment-227-1 θανοῦσιν: θανοῦσιν M. G. Par. Ven. Flor. Ald. Rob. v abiecit Turn.

mvp-comment-228-1 παραγιγνόμεναι: Libri παραγινόμεναι. Deinde κράκτορες Par.

mvp-comment-229-1 ἔτικτες: Huic versui in Ven. Flor. Orestis nomen adscriptum est. ἔτεκες Ald. Turn. sed G. ut ceteri ἔτικτες.

mvp-comment-230-1 ἀλαοῖσι ... δεδορκόσιν ποινάν: ἀλαοῖσι Pauwius et sic Par. ἀλαοῖς Ven. Flor. Farn. αλαοῖσιν Μ. G. Ald. Rob. Turn. Deinde και omissum in Farn. Deinde δεδορκόσι Turn. δεδορκῶσιν Ven. Flor. Ceteri recte δεδορκόσιν. Μox ποινᾶν posuit Turnebus. ποινὰν recte M. G. Ald. Rob. In Ven. Flor. Farn. omissa sunt haec verba, ποινών, κλῦθ᾽. ὁ Λατούς γὰρ ἦνίς μ' ἄτιμον τίθησιν. Adscriptum in Farn. λξ β'.

mvp-comment-231-1 κλῦθι· ὁ Λατοῦς: κλῦθ᾽ ὁ λατους M. G. Rob. κλύθ᾽ ἑλατους vitium Ald. Inde Turn. κλύθι. Λατούς.

mvp-comment-232-1 τίθησιν: τίθησιν M. G. Ald. Rob. v omisit Turn.

mvp-comment-233-1 τόνδ᾽: τόνδε γ' ἀφαιρούμενος Farn.

mvp-comment-234-1 πτῶκα, ματρῷον: πτῶκα Rob. ex emendatione Sophiani et Turn. πτάκα M. G. Ald. codex Robortelli. πτᾶκα Ven. Flor. Deinde ματρῷον Arnaldus. Libri ματρώϊον. In Farn. adscriptum συνίζησις.

mvp-comment-235-1 ἐπὶ δὲ τῷ τεθυμένῳ: ἐπὶ δὲ τῷ τεθυμένῳ M. G. Ald. Turn. ἐπὶ δὲ τῷ τεφθυμένω Rob. ἐπὶ δὲ τῶ τότε θυμένῳ Flor. ἐπὶ δὲ τῶ τότε θυμουμένω Ven. (Bekkero teste et Farn.

mvp-comment-236-1 μέλος παρακοπά: μένος Ven. Flor. Farn. παράκοπα Ven. Flor.

mvp-comment-237-1 παραφορὰ φρενοδαλής: παραφορά M. G. Ald. Rob. Τurn. παραφοραὶ Par. παράφρονα Ven. Flor. Farn. Deinde φρενοδαλής M. G. Ven. Flor. Ald. Rob. In margine M. adscriptum οἶμαι φρενοδαής. Id habet Par. φρενοδαλὶς Turn. Scholion enim in Rob. sic scriptum Φρενοδαλίς.) παρακίνησις τῶν φρενών. Sed M. non habet lemma.

mvp-comment-238-1 Ἐρινύων: ἐρινύων Μ. G. Ald. Rob. ἐριννύων Ven. Flor. Turn.

mvp-comment-239-1 αὐονὰ βροτοῖς: αὐονὰ βροτοῖς M. G. Par. Ald. Rob. Turn. αὔονα βροτοῖς Ven. Flor. Farn. Scholion in M. nullo praefixo lemmate, ὁ ξηραίνων τοὺς βροτούς. Hinc Victorius αὔων βροτούς. Εtym. Μ. p. 170. 45. αυόνη, ή ξηρότης, παρὰ τὸ αὔω, τὸ ξηραίνω, αυόνη, ὡς ἔχω ἐχόνη καὶ ἀμπεχόνη, καὶ πείρω περόνη, καὶ βάλλω βελόνη. Idem p. 171, 52. αὐόνη, λύπη, κραυγή, αυχμός, φθορά, κακοπάθεια, ξηρασία. Strepitum hoc vocabulum significat apud Simonidem in carmine de mulieribus v. 20. ἀλλ' ἐμπεδῶς ἄπρηκτον αὐονὴν ἔχει. Eam significationem si hic admittimus, ἀφάρμακτος αὐονὰ βροτοῖς hymnus dicetur dissonus clamor mortalibus. Sed illa significatio lonica esse videtur, ut apud Atticum poetam alteri posthaberi debeat. Et multo gravius ὕμνος ἀφόρμικτος dicitur esse tabes mortalibus.

mvp-comment-240-1 ἐμπέδως ἔχειν, θνατῶν: ἐκπέδως ἔχειν Ald. Deinde libri θανάτων. Emendavit Canterus.

mvp-comment-241-1 αὐτουργίαι: αυτουργία Turnebus. αὐτουργίαις M. G. Ven. Flor. Farn. Ald. Rob.

mvp-comment-242-1 ξυμπέσωσιν: ξυμπέσωσιν Τurnebus, ξύμπασωσιν Μ. ξύμπας ὦσιν G. Ven. Ald. ξύμπας ὦσι Flor. σύμπας ὦσιν Farn. ξύμπασωσεν Rob. In Farn. ad haec verba ἔχειν θανάτων τοῖσιν αὐτουργίαις | σύμπας ὦσιν μάταιοι, adscriptum est περισσὰ β'.

mvp-comment-243-1 τοῖς: τοῖσιν Ven. Flor. Farn.

mvp-comment-244-1 ὑπέλθῃ: ὑπέλθοι Ven. Flor. Farn. ὑπέλθη ut ceteri Ald.

mvp-comment-245-1 ἄγαν: άγαν γ' Farn.

mvp-comment-246-1 ἐπὶ δὲ τῷ τεθυμένῳ: Orestis nomen praefixum in Flor. ἐπὶ δὲ τῶ τότε υμουμένω Ven. ἐπὶ δὲ τῷ τε θυμουμένω Farn.

mvp-comment-247-1 παρακοπά: παράκοπα Ven. παρακοπᾶ Ald.

mvp-comment-248-1 παραφορὰ φρενοδαλής: παραφορά Αld. Rob. Turn. παράφρονα M. G. Ven. παράφρονα sine accentu Flor. Deinde φρενοδαλής G. Ven. Flor. Ald. Rob. φρενόδαλης Μ. φρενοδαής Par. φρενοδαλὶς Turn.

mvp-comment-249-1 ὕμνος ... Ἐρινύων: ὕμνοις G. Par. ἐξ ἐρινύων M. G. Ald. Rob. ἐξ ἐριννύων Ven. Flor. Turn.

mvp-comment-250-1 NA: Libri ut quisque supra v. 331.

mvp-comment-251-1 γεινομέναισι ... ἐφ᾽ ἁμὶν: Chori nomen praefixum in Flor. γιγνομέναισι M. G. Ald. Rob. Turn. γινομέναισι Ven. Flor. Cur γεινομέναισι scripserim quivis intelliget. Libri ἡμῖν. Correxit Porsonus.

mvp-comment-252-1 ἀθανάτων δίχ᾽ ἔχειν γέρας: Libri ἀθανάτων δ᾽ ἀπέχειν χέρας, nisi quod in Ven. est ἀθανάτων ἀπέχειν χεῖρας. Scholiastes μὴ πλησιάζειν ἡμᾶς τοῖς θεοῖς. Eversius, ut O. Millerus refert, scribendum coniecit ἀθανάτων ἀπ᾽ ἔχειν γέρας. Perspexit vitio laborare librorum scripturam, sed ἄπ᾿ ἔχειν non bene nec perspicue dictum est. Scribendum erat ἀθανάτων δίχ' ἔχειν γέρας. In fine versus ἐστὶν Farn. Ceteri ἐστί.

mvp-comment-253-1 συνδαίτωρ: συνδαίτωρ Turn. et, ut Franzius dicit, Flor. συνδάτωρ Μ. G. Par. Ven. Farn. Ald. Rob.

mvp-comment-254-1 παλλεύκων πέπλων δ᾽ ... ἄμοιρος ἄκληρος ἐτύχθην: Libri πανλεύκων (sic M. G. Ald. παλλεύκων Ven. Flor. Rob. Turn.) δὲ πέπλων | άμοιρος ἄκληρος ἐτύχθην. Male haec et ab aliis tractata sunt et a Dindorfio. Scripsi, ut olim in Opusc. VI. 2. p. 68. παλλεύκων πέπλων δ' * ἀγέραστος* ἄμοιρος ἄκληρος ἐτύχθην.

mvp-comment-255-1 δωμάτων: δωμάτων Ald. Turn. δομάτων M. G. Ven. Flor. Rob.

mvp-comment-256-1 ὅταν: ὅταν Ald. Turn. ὅτ' ἂν M. G. Ven. Flor. Rob.

mvp-comment-257-1 τιθασὸς ... φίλον: τιθασὸς Porsonus et sic Par. τίθασος Turn. τίθασσος Rob. πίθασος M. G. Ald. et Franzio teste Ven. Flor. πίθασσος Flor. ut Linwoodius ait, et Bekkero teste Ven. πιθασσός Farn. Male ὃν pro ὤν Stanleio sive potius Aurato scribendum videbatur. Deinde φίλος Μ. G. Par. Ven. Flor. Ald. Rob. Recte Turnebus φίλον.

mvp-comment-258-1 ἐπὶ τόν, ὤ, διόμεναι κρατερὸν ὄντ᾽ ἔθ᾽ ὁμοίως μαυροῦμεν νέον ἅλμα: ἐπὶ τὸν ὦ διόμεναι Μ. Rob. ἐπὶ τὸν ὦ, διόμεναι G. Ald. ἐπὶ τὸν ὢ διόμεναι Flor. Farn. ἐπὶ τὸν ὢ διαίνομαι Ven. Scholiastes διὰ μέσου, inquit, τὸ . Turnebus haec ita mutavit, ἐπιτόνως διόμεναι. Sequens versus in libris ita scriptus est, κρατερὸν ἄνθ᾽ ὁμοίως. Deinde μαυροῦμεν ὑφ' αἵματος νέου (νεοῦ Ald.) M. G. Ald. Rob. Turn. μαυροῦμεν ἐφ᾽ αἵματος νέου Par. Ven. Flor. Farn. Aliter, atque in Opusc. VI. 2. p. 73. feci, hos versus emendandos esse censui. Certum est non scripsisse Aeschylum μαυροῦμεν ὑφ᾽ (vel ἐφ᾽) αἵματος νέου. Nam hoc metro pariter ac sententiae repugnat. Quare ὑφ' αἵματος νέου ex falsa interpretatione ortum esse, Aeschylum autem scripsisse putabam ἐπὶ τόν, ὤ, διόμεναι κρατερὸν ὄντα περ, ὅμως μαυροῦμεν νέον αἷμα, ut Furiae se dicerent iuvenilem sanguinem obscurare, i, e. iuvenile robur exsorpto sanguine frangere. Et videtur mihi νέον αἷμα, etsi saepissime de recenti caede dicitur, significare posse iuvenilem sanguinem, quum αὐτάδελφον αἷμα, ζώφυτον αἷμα aliaque similia non raro inveniantur. Tamen nunc veri similius iudico, scriptum quidem fuisse νέον αἷμα, sed hoc ipsum depravatione ortum fuisse ex νέον άλμα. Reliqua autem leniore emendatione corrigi possunt. Ita enim scribendum videtur, ἐπὶ τόν, ὤ, διόμεναι κρατερὸν ἂν ἔθ᾽ ὁμοίως μαυροῦμεν νέον ἅλμα. In quem (irruentes: quod eo facilius taceri potuit, quia ὤ interrumpit orationem), hei, persequentes obscuramus quamvis validum adhuc iuvenilem saltum, i. e. robur fugientis frangimus. Similis mox in his sententia est, καταφέρω ποδὸς ἀκμάν (σφαλερὰ τανυδρόμοις γὰρ κώλα), δύςφορον ἄταν.

mvp-comment-259-1 σπενδομένα δ᾽ ἀφελεῖν τινὶ τάςδε μερίμνας Μοῖρ᾽ ἀτέλειαν ἐμαῖσι λιταῖς ἐπικραίνει, μηδ᾽ εἰς ἄγκρισιν ἐλθεῖν: σπευδόμεναι δ᾽ ἀφελεῖν τινὰ τάσδε μερίμνας, θεῶν δ᾽ ἀτέλειαν ἐμοῖσι λιταῖς ἐπικραίνειν, μηδ᾽ ἐς ἄγκρισιν ἐλθεῖν. Ita M. a quo ceteri libri in paucis dissentiunt. σπευδόμαι δ' Αld. male lecto compendio. Hinc σπεύδομαι δ' Turn. Deinde τίνα τάςδε Αld. τινα τᾶςδε Rob. Deinde ἐμᾶσι pro ἐμαῖσι G. Ald. Denique ἐς έγκρισιν Ven. Flor. Farn. Rob. ἐς ἄκροισιν G. ἐπ' ἄκροισιν Ald. Turn. Vict. ἐς ἄγκρισιν, quod M. habet, commemoratum a Stephano primus recepit Canterus. εἰς ἀγκρισιν scribendum esse Pauwius vidit. Scholiastae haec adnotatio est, εὔχομαι τοῖς θεοῖς τελέσαι μου τὸ βούλημα καὶ μὴ εἰς μάχην μοι ἐλθεῖν. Praeterea in M. ad τάςδε μερίμνας supra adseriplum est τῆς κλυταιμνήστρας. Neque intelligi possunt hi versus ut in libris scripti sunt, neque emendandi conatus successum habuerunt. Videor mihi nunc haec recte emendasse: σπενδομένα δ᾽ ἀφελεῖν τινὶ τάςδε μερίμνας Μοῖρ᾽ ἀτελείαν ἐμαῖσι λιταῖς ἐπικραίνει, μηδ᾽ εἰς ἄγκρισιν ἐλθεῖν. Moiga adscriptae, ut videtur, ad tirá explicationi 9ɛv cesserat. Dicitur autem Parca precibus, quibus Furiae invocantur, immunitatem a provocatione dare. Εμαῖσι λιταῖς enim passive dictum est. Ita in Sept. e. Th. v. 197. πρὸς μακάρων λιτάς. In Ag. v. 214. λιτὰς δὲ καὶ κληδόνας πατρῴους. In Euripidis Suppl. ν. 262. λιταὶ θεῶν.

mvp-comment-260-1 Ζεὺς γὰρ δειματοσταγὲς ἀξιόμισον ἔθνος τόδε λέσχας ἧς ἀπηξιώσατο: ζεὺς γὰρ αἱματοσταγὲς ἀξιόμισον ἔθνος τόδε λέσχας ἷς ἀπηξιώσατο Μ. G. Ald. Rob. Turn. nisi quod λέσχος est in Rob. et ἃς in G. Ald. Rob. et deinde απεξιώσατο in Rob. ζεῦ αἱματοσταγές etc. Ven. Flor. Farn. sed in Farn. οὐκ ὀρθῶς in margine adscriptum est. Deinde ὣς pro ἇς Farn. Quod Turnebus pro λέσχας ἇς ut aliam lectionem affert, μὲν σχάσας, ipsius haud dubie coniectura est. V. ad v. 310. Scholiastes ad ἔθνος τόδε adnotavit τὸ τῶν φονέων. Abreschius recte sensit, non de parricidis, sed de Furiis sermonem esse. Sed idem sine idonea caussa negavit αἱματοσταγές quadrare in Furias. Non ergo hanc ob caussam, sed propter metrum αἱματοσταγές in δειματοσταγές mutavi. V. ad Choeph. v. 828.

mvp-comment-261-1 μάλα γὰρ οὖν ἁλομένα ἀνέκαθεν βαρυπεσῆ καταφέρω ποδὸς ἀκμάν (σφαλερὰ τανυδρόμοις ... καλα), δύςφορον ἄταν: Hi quinque versus, quibus in Farn. adscriptum est οὐκ ὀρθά, in libris leguntur post v. 368. Heathio veram eorum sedem monstranti obsecuti sunt Porsonus et omnes praeter Schoemannum, qui non recte de hoc carmine iudicavit. V. Annal. Vindob. vol. CXI. p. 258. seqq. οὖν omittit Rob. Deinde αλλομένα M. G. Turn. ἀλλομένα Ald. ἁλωμένα Rob. ἁλομένα, ut iam olim scripsi, Ven. Flor. Libri ἄγκαθεν. Correxit ante me Pearsonus. τὴν ὑδρόμοις Ald. Scholiastes τοῖς ταχυδρόμοις αὐτῶν κώλοις ἐπάγουσα τὰ σφαλερά μου καλα. ἢ ἀπ᾿ ἄλλης ἀρχῆς, καὶ τοῖς τανυδρόμοις γίνεται σφαλερὰ τὰ κῶλα διὰ τὴν ἐπιοῦσαν αὐτοῖς ἄτην δύςφορον ὑπ' ἐμοῦ. οἷον, καὶ οἱ ταχυδρόμοι οὐ δύνανται με ἐκφυγεῖν. Apparet δύσφορον ἄταν appositionem esse ad ποδὸς ἀκμάν, Η haec autem, σφαλερὰ ταχυδρόμοις γὰρ κώλα, in quibus a me additum est γάρ, in parenthesi posita esse.

mvp-comment-262-1 δόξαι τ᾿ ἀνδρῶν: δόξαι τ' ἀνδρῶν eliam M. δόξαι τ' ἀνδρῶ ΑΙ.

mvp-comment-263-1 τακόμεναι κατὰ γᾶς: τακόμεναι ad prius a supra adscripto η Flor. τ᾿ ἀκόμεναι G. Ald. Deinde libri κατὰ γῆν. Scripsi κατὰ γᾶς. Tum μηνύθουσιν Farn.

mvp-comment-264-1 ἡμετέραις: ἡμετέροις Rob. ἐφόδους μελανοίμοσιν Αld.

mvp-comment-265-1 ἐπιφθόνοις: ἐπὶ φόνοις Rob. Ceteri επιφόνοις. Emendavit Heathius.

mvp-comment-266-1 πίπτων δ᾽ οὐκ οἶδεν ... λύμα: πίπτον Αld. οἶδεν M. G. Ald. Rob. οἶδε Ven. Flor. Turn. λυμα Ald. Turn.

mvp-comment-267-1 ποῖον ἐπὶ ... μύσος πεπόταται: τοῖον ἐπὶ Heathius. Libri τοῖον γὰρ ἐπί. Deinde μύσος Victorius. μύσος M. Ven. Rob. Turn. μῖσος G. Ald. Denique επιπόταται Rob.

mvp-comment-268-1 δνοφεράν ... ἀχλὺν κατὰ δώματος: κεδνοφεράν et καταδύματος Rob. ἀχλήν Αld.

mvp-comment-269-1 μένει γάρ: μένει γάρ, manet enim firmum hoc: sumus promptae, i. e. nos esse promptas. Ag. v. 1530. μίμνει δὲ μίμνοντος ἐν θρόνῳ Διὸς παθεῖν τὸν ἔρξαντα. V. Opusc. VI. 2. p. 74.

mvp-comment-270-1 τε: τε recte et necessario Wakefieldius. Libri δέ. Particulae τε και etiam in antistropha in eodem loco sunt.

mvp-comment-271-1 τε μνήμονες, σεμναὶ: τε τλήμονες σεμναὶ Par. τε μνήμονες τε σεμναὶ Ven. Flor.

mvp-comment-272-1 δυςπαρήγοροι: δυσπαράγωγοι Farn.

mvp-comment-273-1 ἀτίετα: ἀτίετα Canterus. ἀτίεται M. G. Par. Ald. Rob. Turn. ἀτίετον Ven. Flor. Farn.

mvp-comment-274-1 διχοστατοῦντ᾽: διχοστατοῦντο Ven. Flor. Rob. διχοστατοῦ | τ' Μ. G. Turn. διχοστατού | τ' Αld.

mvp-comment-275-1 λάμπα, δυςοδοπαίπαλα: λάμπαι Μ. G. Par. Farn. Ald. λαμπα Ven. Flor. Rob. λάμψαι Turn. Perperam Wieselerus scribendum coniecit λάπα, situ, quod verum putaverunt et alii et Dindorfius in Parisiensi editione Thesauri Stephani. Rectissime Canterus λάμπα. Vsus est hoc vocabulo Aeschylus, ut videtur, etiam infra v. 1022. et, ut Musgravius intellexit, Euripides in Suppl. v. 993. ubi scribendum est λάμπαι δ᾽ ὠκύθοοί νιν ἀμφιππεύουσι δι᾽ ὄρφνας. Nihil autem aliud ἀνηλίῳ λάμπα significatur quam sole destituta caligo, quae mox v. 388. δυςήλιον κνέφας dicitur. Sic in Simonidis carmine de Danae νυκτιλαμπεῖ κυανέῳ τε διάφοτανυσθείς, et sexcenta alia, in quibus lucis et similium rerum notio tantum ad augendum contrarium adiicitur. V. Seidl. ad Eur. Troad. v. 566. Deinde δυσοδοπαίπαλα M. Turn. δυσοδοπαίπαλα G. δυσόδῳ παίπαλα Ald. δυσοπαίπαλα Ven. Flor. Farn. Rob.

mvp-comment-276-1 δερκομένοισι: δερχομένοισι Ald. καὶ δερκόμενοισι, adscripto ἴαμβος, Farn.

mvp-comment-277-1 ἅζεται: οὐχ ἅζεται Turn. οὐχάζεται M. G. Ven. Flor. Farn. Rob. οὐχ ἄζεται Ald.

mvp-comment-278-1 δέδοικεν: Libri δέδοικε.

mvp-comment-279-1 θεσμὸν: θεσμῶν Par.

mvp-comment-280-1 τὸν μοιρόκραντον: μοιρόκραντον Turn. et, ut videtur, M. μοιρόκραντον G. Ald. μοιρόκρατον Rob. μυρόκραντον, ad v supra adscripto or, Ven. Flor.

mvp-comment-281-1 ἔτι δέ μοι ... γέρας παλαιόν: ἔπι δέ μοι γέρας etc. M. G. Ven. Flor. et sic Victorius. ἐπὶ δέ μοι γέρας etc. Ald. Rob. ἔστι δέ μοι γέρας etc. Turn. ἔπι scholiastes interpretatur ἔπεστιν. Scripsi ἔτι δέ μοι * μένει* γέρας παλαιόν etc. Nam iambum excidisse patet.

mvp-comment-282-1 κύρω: Libri κυρῶ. Metri caussa iam olim dedi κύρω. V. ad Soph. Ai. v. 314.

mvp-comment-283-1 τάξιν: τάξιν γ' Ven. Flor. et adscripto ἴαμβος Farn.

mvp-comment-284-1 γῆν καταφθατουμένη: Libri τὴν καταθατουμένην. Robortellus corrigi iubet καιταφατουμένην. Stanleius et Bentleius scribendum viderunt γῆν καταφθατουμένη. Nominativum participii scholiastes legit, qui καταφθάνουσα adscripsit: hoc enim, non καταφθάνουσαν, habent M. G. Hesychius ex hoc loco καταφατουμένη (sic), κατακτωμένη, κυρίως δὲ τὸ ἐκ προκαταλήψεως. Scholiastes Μιτυληναῖοι ἐμάχοντο πρὸς Αθηναίους περὶ πόλεως Σιγείου. ἔδοξεν οὖν μονομαχία (sic M.) λῦσαι τὸν πόλεμον· καὶ ὑπὲρ μὲν Μιτυληναίων ἐπολέμει Πιττακός, ὑπὲρ δὲ Ἀθηναίων Φρύνων. ηττηθέντος δὲ Φρύνωνος διελύθη τὰ τῆς μάχης. ἔοικεν οὖν παρορμῶν Ἀθηναίους ὁ Αἰσχύλος εἰς τὸ ἀντέχεσθαι πάλιν Σιγείου, λέγων τὴν θεὸν ἐκεῖθεν ἐληλυθέναι. V. Strabonem XIII. p. 599. seq. et interpretes Herodoti ad V. 94. 95.

mvp-comment-285-1 ἣν δῆτ᾽: Scribendum est fortasse ἣν δή γ' Ἀχαιῶν etc.

mvp-comment-286-1 τόκοις: τέκνοις pro τόκοις Flor. Farn. et Bekkero teste Ven.

mvp-comment-287-1 ῥοιβδοῦσα: ῥοιδοῦσα G. Ald.

mvp-comment-288-1 πώλοις ... ἐπιζεύξασ᾽: Libri πώλοις. Hinc ad v. 389. scholiastes adnotavit ἐπὶ ὀχήματος ἔρχεται. Idem ad v. 396. ὡς ἀρμένῳ χρωμένη τῇ αἰγίδι. Exornavit hanc currus aerii fictionem O. Müllerus. Ineptam eam esse, rectissimeque Wakefieldium scripsisse κώλοις, demonstravi in Opusc. VI. 2. p. 174. seqq. Per auras advenit Minerva, Aegide tamquam alis utens eaque pedum gressum accelerans. ἐπιζεύξας G. Ald.

mvp-comment-289-1 καινὴν δ᾽ ... τήνδ': καινὴν δ᾽ emendatio est Canteri. Libri καὶ νῦν δ'. Deinde Par. τῆςδ'.

mvp-comment-290-1 ταρβῶ: ταρβῶμεν Ven.

mvp-comment-291-1 πᾶσι δ᾽ ἐς κοινὸν λέγω: πᾶσι δ᾽ ἐς κοινὸν λέγω, scilicet θαυμάζειν με ὑμᾶς, εἰ tibi, Oresta, et vobis: sed mulans constructionem dicit ὑμᾶς τε.

mvp-comment-292-1 ξένῳ: στένω pro ξένῳ Ven. Flor. Farn.

mvp-comment-293-1 ὁμοίας: ὁμοίως Ven. Flor.

mvp-comment-294-1 ὁρωμένας: ὁρωμένας Stanleius. Libri ὁρωμέναις.

mvp-comment-295-1 οὔτ᾽ οὖν ... μορφώμασιν: οὔτ᾽ οὖν M. G. Par. Ven. Flor. Rob. οὔτ᾽ ἐν Ald. Turn. μορφώμασιν Μ. G. Par. Ven. Farn. Ald. Rob. μορφώμασι Flor. Turn.

mvp-comment-296-1 ἄμομφον ... τοὺς πέλας: δ' omittunt Ald. Turn. Deinde άμομφον Robortellus. Ceteri ἄμορφον. Denique τοῦ πέλας Ven. Ceteri τοὺς πέλας. Heathii aliorumque ante eum coniecturam, τὸν πέλας, olim receperam, ac necessario recipere debet, qui ἄμορφον retinet. Sed recte libri τοὺς πέλας habent, recipiendum est autem Robortelli άμομφον. Qui nihil, inquit, habet de quo queratur, ei non licet reprehendere alios. Intellexit hoc Elmsleius ad Med. p. 93. addens hanc vocem άμομφος, ter in hac fabula (hic et v. 467. 670.) ab Aeschylo usurpatam, extra eam apud Atticos non exstare.

mvp-comment-297-1 ἠδ᾽: ήδ' Rob. ἡδ' G. Ald. Turn. ἥδ' Ven. Farn. Scribendum est fortasse, ut Abreschius voluit, deleta interpunctione, πρόσω δικαίων ἥδ᾽ ἀποστατεῖ θέμις.

mvp-comment-298-1 πεύσει: Libri πεύσῃ.

mvp-comment-299-1 ἐσμεν ... αἰανῆς: ἐσμεν Farn. ἐς μὲν Ald. Deinde α'ανή M. G. Rob. αἰεινῆ Ald. αἰανή etiam scholiastes legit, qui sic interpretatur, σκοτεινά. ἢ θρηνητικὰ ἢ (sic M.) αλάζειν ποιοῦντα. Sed αἰανῆς Ven. Flor. Farn. Turn. Tzetzes ad Lycophr. v. 406. κατὰ δὲ Αἰσχύλον Ἐρινύες “Νυκτὸς αἰανῆς τέκνα.” Id praestat, ut in Sophoclis Ai. v. 672. νυκτὸς αἰανῆς κύκλος, ubi v. quae a Lobeckio et a me dicta sunt.

mvp-comment-300-1 Ἀραὶ ... ὑπαὶ κεκλήμεθα: ἀραὶ Canterus, et sic Ven. Flor. ἀρὰ M. G. Ald. Rob. Turn. ἐνοίκοις Αld. ὑπαὶ κεκλήμεθα Stanleius. Επαι κεκλήμεθα Victorius, et sic Franzio teste M. Flor. Ven. Sed ex Ven. Bekkerus ὑπαικεκλήμεθα attulit, idque habent G. Farn. Ald. υπεκεκλήμεθα Rob. ύλαι κεκλήμεθα Turn.

mvp-comment-301-1 κληδόνας τ᾽: κλύδονάς τ' Αld.

mvp-comment-302-1 τιμάς: Personarum index in Rob. hic et deinceps yo. In G. Ven. Flor. Ald. Turn. εὐμ. Idem aut lineola in M.

mvp-comment-303-1 ἐμφανῆ: ἐκφανῆ Ald. Turn.

mvp-comment-304-1 ποῦ τὸ τέρμα τῆς φυγῆς: Libri τοῦτο τέρμα τῆς σφαγής. Arnaldus et Tyrwhittus ποῦ τὸ τέρμα, Scaliger, Casaubonus, Tyrwhittus τῆς φυγῆς.

mvp-comment-305-1 ἦ ... ἐπιρροιζεῖς: ή M. Ven. Flor. Rob. ἢ G. Ald. Deinde ἐπιρροιζεῖς Stanleius sive potius Scaliger. ἐπιρροιζει M. G. Ald. Rob. Turn. ἐπιρροιζεῖν Ven. Flor. Farn.

mvp-comment-306-1 οὔτινος: οὔτινος M. G. Ald. Rob. Turn. ἢ τίνος Ven. ἤ τινος ex Flor. Farn. affertur.

mvp-comment-307-1 παρόντοιν ... λόγος: παρόντων Ven. Farn. λόγος Ven. Flor. Rob. λόγου M. G. Ald. Turn.

mvp-comment-308-1 οὐ δοῦναι θέλοι: Libri οὐ δοῦναι θέλει. Recte Schutzius οὐ δοῦναι θέλοι scripsit. Διωμοσίαν, quam Aeschylus intelligit, his verbis definit memoratus a Stanleio Lysias in or. X. quae est I. in Theomnestum, §. 11. ὁ μὲν γὰρ διώκων ὡς ἔκτεινε διόμνυται, ὁ δὲ φεύγων ὡς οὐκ ἔκτεινε.

mvp-comment-309-1 πένει: πένηι Μ. πένῃ G. Ald. Turn. πένη Rob. πέλη Ven. Flor. et supra adscripto εἰ Farn.

mvp-comment-310-1 τὰ μὴ: τὰ μὲν ριο τὰ μὴ Ven. Flor.

mvp-comment-311-1 ἦ κἀπ᾿ ἐμοὶ: ή κἀπ' ἐμοὶ M. Ven. Flor. η κάπε, μοί Rob. ἦν ἐπ' ἐμοὶ G. Ald. Turn. Deinde πρέποιτ᾽ ἂν Ven. Farn.

mvp-comment-312-1 σέβουσαί γ' ἀξίαν γ᾽ ἐπαξίων: πῶς δ᾽ οὔ· σέβουσαι γ᾽ ἀξίαν τ᾽ ἐπαξίων Μ. G. Ald. Ita eliam Rob. Turn. nisi quod ἐπ᾽ ἀξίων habent. κἀξίαν τ᾽ ἔπαξίων sic Par. σέβομαι γ' ἀξίαν τ᾽ ἐπ' ἀξίων Ven. Bekkero teste, et sic, ut videtur, Flor. nisi quod hic ἐπαξίων habere dicitur. σέβομέν γ' ex Farn. affertur. Scholiastes ἀξίων οὖσαν γονέων. Eum putant ἀπ' ἀξίων legisse, ut scribendum esse coniecit Stanleius. Scribendum πῶς δ᾽ οὔ, σέβουσαί γ' ἀξίαν γ' ἐπαξίων.

mvp-comment-56-1 καθιππάσω] you override, a military term. Schol.

Cf. 701, 741.

mvp-comment-57-1 ἔτυψεν] This epic form hardly occurs in the Attic, ἐπάταξεν being the usual equivalent. - μεσολαβεῖ, used passively, perhaps, grasped by the middle, so as to be firmly held.

mvp-comment-58-1 πάρεστι] I feel it (the reproach, says another) 'like the cruel smart of a torturer's lash.'

mvp-comment-59-1 This is said in satire and irony. This is what your younger gods do, assuming a power altogether beyond their right.' The dethronement of the Titanian powers and the cult of the beneficent Olympian deities (as before observed) is a main object of the play.

mvp-comment-60-1 θρόμβον] a clot. This seems a necessary correction for θρόνον. The unfinished speech, addressed to Apollo to show him the pollution of his shrine, is taken up by the next speaker, Yea, you may behold the central altar of the Earth (defiled) now that it has incurred the guilt of blood upon it ( ἔχειν). The Schol. seems to have read ὀφθαλμὸν, which he explained thus, you may see the seat (and) the altar (defiled), so as to incur a horrible pollution of blood if you raise your eye to look, ὥστε τὸν ὀφθαλμὸν ἔχειν αἱμάτων ἄγος ἐπαίροντα (perhaps ὥστε σε τὸν ὀφθ. ἐπ.). But ἀρόμενον must mean having taken upon itself.

mvp-comment-61-1 ἔχρανας] By giving an asylum to a murderer you have knowingly defiled your own temple.

mvp-comment-62-1 φθίσας] By destroying our influence, as far as in you lay (Schol.). They here call themselves Μοῖραι, because it would seem still more presumptuous in Apollo to interfere with Fate.

mvp-comment-63-1 καὶ τόν] See v. 132. While he gives pain to me, he will not succeed in delivering him.'

mvp-comment-64-1 ἐξ ἐμοῦ] after me. The MS. has ἐκείνου, and the Schol. appears to have read ἐκ κείνου, since he explains καὶ οἱ ἐξ αὐτοῦ δίκας ἡμῖν δώσουσιν. The notion is that of a spiteful demon alighting on the head ( Ag. 1146, 1444 ), and it seems to have been regarded as a bad omen if a foul bird left its mark on a statue or roof. See Suppl. 637 , and the note. -πάσεται, Schol.

mvp-comment-65-1 Apollo reappears, and orders the loathsome band to leave his shrine, under threat of an arrow from his unerring bow, with which he is seen armed. This is a very fine passage. Go, he says, where tortures and mutilations, impaling and other horrors are practised, as ἐν βαρβάροις. The arrow is called a glistening winged serpent, both from the ambiguous sense of lòs and from the feathering, πτέρωμα (Schol.).

mvp-comment-66-1 χλοῦνις, virility. The Schol. seems rightly to refer this to the castration of boys. A wild boar was called χλούνης, probably from the large size of the testes. The word ἀκρωνία seems corrupt; the Schol. explains it by κακῶν ἄθροισις, which is evidently impossible. Pollux (II. 137) gives a medical term ἀκρωμία, for the muscle at the top of the shoulder; but this does not help us, unless we suppose a verse lost describing the cutting off of limbs, noses, ears, &c. The poet might have written ἠδ' ἀκρωμίας ποδῶν τε φόνια καὶ χερῶν σπαράγματα, λευσμοί τε, κ.τ.λ. (The comment of the Schol.

‘the cutting off of extremities,' may have referred to this.) Cf. Lysias, Andoc. 26

οἰόμενος τὰ ἀκρωτήρια ζῶν ἀποτμηθήσεσθαι.

mvp-comment-67-1 πᾶς τρόπος] The whole style of your appearance leads to this, viz. that you are hateful to the gods because you are fond of feasting on scenes of blood. Xen. Cyr. VIII. 7, 15

mvp-comment-68-1 τρίβεσθαι] Schol.

See Prom. 337 .

mvp-comment-69-1 πέμψαι] Doubtless we should read πρᾶξαι. 'What 1 did order was (not expressly 'to kill his mother, but) to exact punishment for his father. Anticipating the sense of the next verse, the Schol. here rightly adds, ὥστε δέξασθαι τὸν φονέα. See v. 84.

mvp-comment-70-1 With δέκτωρ we may supply εἶναι.

mvp-comment-71-1 προπομπούς] This is ironical. If you bade him to go to Delphi, do you blame us for conducting him thither?' Schol. recent. rὰς διωκτρίας.

mvp-comment-72-1 γέρας καλόν] Some office or duty that is honourable, and worth the boasting of.

mvp-comment-73-1 τί γάρ;] What! Would you chase the slayer of a woman who has killed her own husband? That would not be, replies the chorus, the murder of a blood relation (and therefore the offence is not so heinous as to justify retribution by the hand of a son). The Schol. understood this rightly, the murder of Agamemnon was not of the same degree of guilt.' Both epithets, ὅμαιμος and αὐθέντης, combine to distinguish the murder of one's own kin, husband and wife being viewed as aliens in blood, though bound by other ties, πιστώματα, which, Apollo tells the Furies, they are setting at naught by thus acquitting a wife from the higher degree of criminality.

mvp-comment-74-1 Κύπρις δὲ κ.τ.λ.] Three of the greater gods, who preside over marriage, are spurned and slighted by your view. - εἰργάσω J. Wordsworth, for ἠρκέσω.

mvp-comment-75-1 ὅρκου μείζων] Marriage, says Apollo, is not a mere engagement; it has a religious and sacramental character, and is guarded and presided over by Justice.

mvp-comment-76-1 τὸ μὴ κ.τ.λ.] So that it comes to this, that you do not regard with anger the slaying of the one by the hand of the other. For γενέσθαι with an infinitive, contingere ut &c., cf. Eur. Phoen. 754

mvp-comment-77-1 τὰ μὲν γὰρ κ.τ.λ.] ‘For in the one case (matricide) I see that you are greatly indignant, but in the other (the killing of a husband), openly acting with more gentleness.' The general argument is, You ought to pursue neither parties, or both. The Schol. explains ἡσυχαιτέραν by δολιωτέραν, and it is to be feared that there is something wrong here.

mvp-comment-78-1 τῶνδε] The case, he says, is so full of difficulty that the Goddess of Wisdom shall herself decide it.

mvp-comment-79-1 ἔμπας] You, as a supernal god, are great even without such prerogatives as mine, viz. the worship paid to a Chthonian power.

mvp-comment-80-1 προστροπαίου] The sense is, that the protection of a suppliant is so solemn an obligation both on earth and in heaven, that a ban attaches to the intentional and deliberate neglect of him.

mvp-comment-81-1 An interval of some time is supposed to have elapsed, during which Orestes, in obedience to Apollo's injunction at v. 79, has come to seek the protection of Pallas in the Erechtheum on the Athenian acropolis.

mvp-comment-82-1 προστρόπαιον] Schol.

mvp-comment-83-1 The MSS. have ἀμβλὺν and προστετριμμένον, but the syntax seems to demand the nominative, ἀλλ᾽ ἀμβλὺς ἤδη πρόσειμι (adsum). The metaphor in blunted and rubbed against other abodes of men is taken from a sharp edge worn down and made dull against a wall. The sense is, that he has already undergone purification at the hands of many persons in the course of his long travels. It seems from the scholiast that there was an ancient reading προστε τραμμένον, and perhaps also a variant προστετριμμένον τ' ayos, which he explains by ἄλλοις προστριψάμενον τὸ μύσος.

mvp-comment-84-1 χέρσον καὶ θάλασσαν] Cf. 77, ὑπέρ τε πόντον καὶ περιρρύτας πόλεις.

mvp-comment-85-1 αὐτοῦ] here. Eur. Herc. F. 1397

In Ag. 433 1568 it means there.

mvp-comment-86-1 Even here the Furies rush in, unwearied by the long pursuit. This is a very fine passage, and the versification is splendid. The voiceless informer' is of course the smell of blood.

mvp-comment-87-1 ἀνδροκμῆσι] fatiguing. See Cho. 875 . Suppl. 661 , inf. 916. From the Scholium μεγαλοκμῆσιν Heimsoeth ingeniously restores ἀρθροκμῆσιν· μελοκμῆσιν, limb-tiring. Both of these however are strange compounds.

mvp-comment-88-1 καταπτακών] Schol.

See Veitch, Gr. Verbs, p. 566, in πτήσσω.

mvp-comment-89-1 ἀτίτας] Schol.

In Ag. 72 it seems to mean taking no part in the vengeance.

mvp-comment-90-1 The Schol. seems to have read χρεῶν for χερῶν, and to have construed ὑπόδικος χρεῶν (ὢν) θέλει γενέσθαι πλεχθεὶς περὶ κ.τ.λ., which however is clearly wrong. We must understand that Orestes is willing, under the protection of the goddess, and while clasping her statue, to place himself ἐν χερῶν δίκῃ, in the hands of his persecutors, and to submit himself to justice.

mvp-comment-91-1 αἷμα κ.τ.λ.] Blood once shed can never be taken up again from the earth and restored to the veins from which it flowed. Compare Ag. 987-9 . Inf. 617.

mvp-comment-92-1 τὸ διερόν] Life-blood once shed on the ground is gone for ever. Hesych.

In Od. v1. 201

οὐκ ἔσθ' οὗτος ἀνὴρ διερὸς βροτὸς,

it is exactly the Latin vivax. Curtius, Gr. Et. 235 , refers it to the root δι, implying scared restlessness.

mvp-comment-93-1 ἀλλ᾽ ἀντιδοῦναι κ.τ.λ.] No! you have shed lifeblood, and life-blood you must give to me in return to suck from your veins. The notion attaching to these demons was very like that which people had of witches but a few generations ago, viz. that leanness and pining, blight and sickness were caused by them. See inf. 900, sup. 133.

mvp-comment-94-1 οὐκ εὐσεβῶν for ἀσεβῶν is Hermann's correction to restore the dochmiac verse. Impiety to gods or parents, sacrilege or revealing mysteries, violating an oath or betraying a suppliant, were the high misdemeanours with the Greeks, who show little consciousness of the sin of sensual excesses.

mvp-comment-95-1 δελτογράφῳ] This notion of recording sins in a book or tablet is curious. We have the same in a fragment of Euripides, Melanipp. 488 , where the poet says that the whole heaven would not be space enough for Zeus to write down the sins of man.

mvp-comment-96-1 Orestes addresses the spectators perhaps rather than the chorus. He says he has had a lesson in suffering, and his acquaintance with many forms and rites of expiation (sup. 230) has taught him when to speak and when to be silent; but on this occasion, although murderers as a rule can neither speak nor be spoken to, he has been ordered by Apollo himself to plead his own cause, and to assert his innocence.

mvp-comment-97-1 ἀβλαβεῖ] 'It would be long to tell how many I have visited since the first commission of the crime, and the first purification at Delphi, none of whom have received any harm from converse with me.' Schol.

mvp-comment-98-1 καὶ νῦν] ‘And accordingly now, viz. as I have the full right and even the command to speak. See on Agam. 1 8.

mvp-comment-99-1 πιστόν] This is one of the many allusions in tragedy to treaties either made or contemplated between Athens and Argos. It is again alluded to in v. 733. Schol.

mvp-comment-100-1 Τρίτωνος] The name of the goddess, Tritogenia, the real or mystical meaning of which we do not know, was referred to a lake and river Triton in Libya. See Herod. Iv. 180 , Pind. Pyth. 1v. 36 .

mvp-comment-101-1 ὀρθὸν κ.τ.λ.] The description refers to ancient statues of the goddess in a standing or sitting posture. - φίλοις, in allusion perhaps to the aid afforded by Athens to the EUM. Libyan king Inaros. See Thuc. 1. 104, 109 . The Schol. remarks that the address well suits Orestes who himself requires a staunch protectress.

mvp-comment-102-1 Φλεγραίαν] Another epithet of the goddess, Νίκη, is here alluded to, as appears from Eur. Ion 1528

mvp-comment-103-1 ὅπως γένοιτο] The optative follows ἔλθοι by the common law of Attic attraction.

mvp-comment-104-1 οὔτοι κ.τ.λ.] 'No! not Apollo nor yet Athene's might can protect you from perishing (going to the bad') in utter neglect, without knowing the feeling of joy in your mind,a bloodless victim of us deities, a shadow of your former self.' There is a pause after this, and as Orestes makes no reply, the second Fury says, What! not a word in reply? Do you spurn converse, you who are fed and consecrated as my victim? The third adds, A victim too who shall be devoured alive, &c. Then the whole body of the chorus chant the spell, or binding hymn, which is to entrance the victim and place him wholly in their power. The fourteen introductory anapaestics form the parode.

mvp-comment-105-1 τραφείς] There is an allusion to the human victims called φαρμακοὶ οι δημόσιοι, who were sacrificed by the Athenians at the feast of Thargelia. See Photius in v. φαρμακός.

mvp-comment-106-1 ἄψωμεν] This clearly shows that dancing movements accompanied the music and singing. -ἐπεὶ κ.τ.λ., since we have resolved to show what we can do in doleful music, lit. to make a display of a hateful (joyless) strain. An Ionic form is used in place of the Attic δέδοκται (see Veitch, Gr. V. p. 199 ). -στυγερὰν, Schol.

mvp-comment-107-1 στάσις] 'our company, Ag. 1086 , Cho. 106 . —ἐπινωμᾷ, allots, distributes, the various fortunes that prevail among man. The Schol. explains ἐπισκοπεῖ.

mvp-comment-108-1 Ας προνέμειν is to hold out, for all to see, 8ο ἐπικρύπτειν is to muffle a blood-stained hand within a garment in order to conceal the crime.

mvp-comment-109-1 ἄγνισμα κύριον] ‘Our own proper (or lawful) victim for expiating a mother's murder.'

mvp-comment-110-1 τεθυμένῳ] Schol.

The sense is, Apollo tries to rescue him, but we have the victim bound on our altar, and this weird strain, depriving him of his senses-enchanting or fascinating him-prevents his escape.

mvp-comment-111-1 διανταία] All-pervading destiny has allotted to us this office to hold for all time, that whenever mortal men are implicated in murders of relations without due cause, these we should pursue till (the fugitive) reaches the world below; and even when dead he is not by any means free.' See sup. 167. Properly, a person would be said ξυμπίπτειν φόνῳ, τύχῃ, &c. but here, by a slight inversion, φόνος ξυμπίπτει τινι. The passage appears sound, and gives a good sense.

mvp-comment-112-1 γεινομέναισι] at our birth. Cf. v. 71. What follows is obscure and difficult: the Schol. explains μὴ πλησιάζειν ἡμᾶς τοῖς θεοῖς, ‘but to abstain from (keep our hands off) the gods, and not one (of them) shares with us in our feast.' He probably thought the infinitive depended on μοῖρ᾽ ἐπέκλωσεν, ν. 321. A more probable meaning is, 'But tis for the gods (viz. Apollo and Pallas) not to interfere with us. This is said especially in regard to v. 314, and the allusion in the next verse to the sable robes indicates the unfitness of their office for the god of joy and brightness, who is οὐ τοιοῦτος ὥστε θρηνητοῦ τυχεῖν, Αg. 1042.

mvp-comment-113-1 ὅταν κ.τ.λ.] i.e. whenever a relation is slain in a family feud. Schol.

mvp-comment-114-1 The MS. reading κρατερὸν ὄνθ᾽ ὁμοίως μαυροῦμεν ὑφ' αἵματος νέου is corrupt, as the metre of v. 350 shows. Hermann's reading μαυροῦμεν νέον αἷμα gives a good sense, by our pursuit of him, ho! strong as he is, we make weak his young blood. Hesych.

The meaning may be, we take the colour out of the fresh blood-stain. See sup. 270. The interjection & represents the hunter's cry (our tally-ho!), and is the ὠγμὸς οἱ ν. 121.

mvp-comment-115-1 This passage is very obscure, yet the metre does not indicate corruption. The Scholium is perplexing, εὔχομαι τοῖς θεοῖς τελέσαι μου τὸ βούλημα. If this is based on a reading τέλειον, the commentator understood the sense thus, and it is for the gods at my request to fulfil my wish. But nothing can be made of this. There is a further difficulty in ἀφελεῖν, which should rather be ἀφελέσθαι. Then a finite verb in the plural should follow σπευδόμεναι, for which the singular καταφέρω seems substituted in v.

mvp-comment-116-1 It is easy however to read σπευδομένα. Between τάσδε and τᾶσδε there is a further doubt; a gloss in the Med. explains the latter of Clytemnestra. We may perhaps (comparing inf. 808) translate, 'and in my eagerness to remove another (i.e. Apollo) from this care, -for the gods can only prevent prayers to me from being fulfilled, but they must not come to a dispute with me, since Zeus disowns, as unworthy of converse, this blood-dripping and accursed race, -in doing this, I say ( γὰρ οὖν), I bring down from far above the heavy-falling force of my foot, my nimble limbs which trip up in the end even runners in a long course, a calamity hard for them to bear. That is, that Apollo may not rescue him, I now pursue him. The Schol. seems here right, τοῖς τανυδρόμοις αὐτῶν ἐπάγουσα τὰ σφαλερά μου κῶλα, οἷον, καὶ οἱ ταχυδρόμοι οὐ δύνανταί με ἐκφυγεῖν. For the notion of a demon leaping down see on 4--2 v. 169. As to ἀτέλειαν, ‘non-fulfilment,' the doctrine is held in view, that the gods do not directly thwart or interfere with each other's designs: see Eur. Hipp. 1330 .

mvp-comment-117-1 δόξαι κ.τ.λ.] Even the proud and high conceits of men are brought low in the other world in those who come under the spell of our weird dance. Schol.

mvp-comment-118-1 οὐκ οἶδεν] The proud man is for long unconscious that we have him in our grasp. Like the physical pining by blood-draining (v. 257), so the moral and social descent of the family is gradual and unperceived; a gloom comes over the house, and evil things are said of it: it is under a cloud, as we express it.

mvp-comment-119-1 Schol.

Id. κακὴ δὲ φήμη περὶ τοῦ οἴκου αὐτοῦ λέγεται. Perhaps he read δνοφερὰ ἀχλὺς, by which this sentence more nearly fits the syntax of the preceding. Cf. Eur. Phoen. 125

οὗτος Μυκηναῖος μὲν αὐδᾶται γένος.

Hesych.

αὐδᾶται: λέγεται.

But αὐδᾶται may be the middle voice, or ἀχλὺν may stand in apposition to the sentence. Pers. 666

Στυγία γάρ τις ἐπ᾿ ἀχλὺς πεπόταται.

mvp-comment-120-1 μένει γάρ] 'For 'tis an abiding law. If we compare Ag. 1540

we shall conclude that the poet means to say that the fate he has described is inevitable. It is called a θεσμός, inf. 369. And the Furies go on to declare that they have means to work out their will, never forget and never forgive either in this world or the next. Cf. Prom. 524

Μοῖραι τρίμορφοι μνήμονές τ᾿ ᾿Ερινύες.

Αjax 1390

μνήμων τ᾽᾽ Ερινὺς καὶ τελεσφόρος Δίκη.

mvp-comment-121-1 λάμπᾳ] Inf. 994 and in Eur. Suppl. 993 the word seems the same as λαμπάς, but the Schol. explains, our duties are kept apart from those of the gods through the sunless gloom in which we exercise them ( τῷ προσόντι αὐτοῖς σκότει). Photius, λάμπη· παχὺς ἀφρὸς ἐπιπολῆς τοῦ οἴνου. Perhaps the Schol. took a sunless torch to mean the absence of sunlight. There was a word λάπη, which Hesychius (in λάπτης) explains βόρβορος, and Wieseler proposed to restore it here. ibid. δυσοδοπαίπαλα] Schol.

In place of λάχη we seem to want some word meaning ὁδοὺς, 'pursuing them over rough and difficult ways. By a harsh figure, the duties ( λάχη) of the pursuers are themselves called rough and rugged for the pursued.

mvp-comment-122-1 πρόσωθεν] Athena, invoked by Orestes at v. 287 to hasten to his aid, now appears on the μηχανή in an aerial car, as it seems from v. 383. She has arrived, she says, from the Troad, where she was taking first possession (in the name of her Athenian people) of Sigeum, the right to which was then, the Schol. tells us, being contested by the Mitylenians. Hesych.

With φθατέω and ἔφθην compare στατέω and ἔστην. The compound does not elsewhere occur.

mvp-comment-123-1 δώρημα] The claim on the Athenian side is thus based on a supposed donation of Theseus. For the dative following the noun compare Trach. 603

mvp-comment-124-1 πώλοις] Schol.

It is impossible to say with certainty how the appearance of the goddess was contrived. She may seem to flutter her aegis, which is nothing but the bright cloud enveloping the dawngoddess. In this case κώλοις should be read, with Wakefield and Hermann, meaning that the aegis was moved by the arms like bats' wings.

mvp-comment-125-1 πᾶσι] ‘To all here present, both to you, the chorus, and to this suppliant at my sacred statue.'

mvp-comment-126-1 ὑμᾶς δὲ κ.τ.λ.] But as for you, who resemble neither gods nor mortal women, well, one must not speak ill of others without having a reason for finding fault: it is not just or right. We get a fair sense by reading ἄμομφον for ἄμορφον, and supposing a break or aposiopesis. To speak of another as uncomely is unjust,' may be thought to refer to the Greek's instinctive admiration for τὸ καλόν. The Scholium here is very obscure, and probably corrupt.

mvp-comment-127-1 αἰανῆ] ‘eternal.' The Schol. explains σκοτεινά, which seems a confusion with αἰανῆς. See Soph. Aj. 672

(al. αἰανὴς) κύκλος. In Pers. 638

δύσθροα αἰανῆ βάγματα

seems to mean doleful cries of alaî, and so in ν. 922, ἵετ' αἰανῆ πάνδυρτον δύσθροον αὐδάν. See also inf. 902. Hesych.

αἰανόν· χαλεπὸν, αἰνόν.

Inf. 542, εἰς τὸν αἰανῆ χρόνον, and 642.

mvp-comment-128-1 Αραί] The imprecation of vengeance is the origin of this name. Cf. Od. 11. 132

mvp-comment-129-1 ποῦ τὸ for τοῦτο is Tyrwhitt's necessary correction on account of the next verse, which means, in reply, where the absence of all joy is the law of the place. Schol.

Cf. Ag. 1013 , ἔχεις παρ᾿ ἡμῶν οἱάπερ νομίζεται, you have from us just what is customary, and nothing more.

mvp-comment-130-1 ἐπιρροιζεῖς] Schol.

See sup. 382, Eur. Herc. Fur. 860 , from which it appears that, like θωΰσσειν, it is a hunter's term.

mvp-comment-131-1 ἄλλης κ.τ.λ.] Was there not some strong constraint (from a god) whose anger he had to fear? The Schol. perhaps read ἀλλ ἐξ ἀνάγκης, ἤ τινος τρέων κότον; Was it from constraint, or from fear of somebody?

mvp-comment-132-1 ἥμισυς λόγος] The proceedings are those of an Athenian law-court. The defendant has to put in his declaratory oath, ἀντωμοσία, but he refuses to plead. He will neither take an oath himself nor tender one to us, the two oaths, called διωμοσία, being a necessary preliminary proceeding. Pollux, VIII. 55

mvp-comment-133-1 πράξαι] Supply δικαίως from δίκαιος. The chorus does not see the point of the reproof, which the Schol. well explains μὴ πρότεινε αὐτῷ ὅρκον καὶ διὰ τούτου θέλε νικᾶν. The reply or explanation of Athena amounts to this; 'I tell you not to try to carry an unjust cause by force of oaths. It seems that Orestes, confident in the support of the god, declines to take the oath required by the legal process ( πρόκλησις), that he is innocent. The chorus, baffled in this, next say (411), then proceed to cross-question, and decide the suit by ( εὐθυδικία) omitting the legal form of διωμοσία. But, asks Athena, will you accept me as judge? - Certainly, they reply (413), as we hold you in deserved respect both for your wisdom (409) and for your parentage, as the daughter of Ζεὺς Τέλειος.

mvp-comment-134-1 The Med. has ἀξίαν τ' ἐπαξίων, but the Schol. explains ἀξίων οὖσαν γονέων, and it is likely that ἀπ᾿ ἀξίων should be read.

mvp-comment-68-1 κατεπο-

mvp-comment-71-1 ὡς ἡνίοχος ἔτυψέ με. μέρος τοῦ ἥπατος.

mvp-comment-72-1 λείπει τὸ ὡς.

mvp-comment-73-1 οὐ τὸ τυχόν, ἀλλὰ περισσῶς βαρύ. ἡμᾶς φη(σί) (φασι Weckl.).

mvp-comment-74-1 παρὰ τὸ δίκαιον τὸ πᾶν ἔχοντες.

mvp-comment-75-1 τὸν θρόνον, οὗ Ὀρέστης καθῆστο, πάρεστιν ὁρᾶν φονολιβῆ (-ειβῆ Μ) ἀπὸ ποδῶν ἕως κεφαλῆς ὅλον. τὸ δὲ „γᾶς ὀμφαλόν“ ἀντὶ τοῦ) τὸν (Kirchh. f. τὸ) ἐν Πυθοῖ. διὰ δὲ τούτων ἀποσκευάζειν δοκοῦσι τῆς ἐπικουρίας Ὀρέστου τὸν θεόν.

mvp-comment-76-1 λείπει ὁ καί. ὥστε τὸν ὀμφαλὸν (Schwenk Weil für ὀφθαλμόν) ἔχειν αἱμάτων ἄγος ἐπαίροντα.

mvp-comment-77-1 αὐτὸς αὐτὸν (αὑτὸν Μ) καλέσας ἐπὶ τῶι μιᾶναι τὸν ναόν. ὅσον ἐπὶ σοί.

mvp-comment-78-1 προστρόπαιος, ἀντὶ τοῦ ἐναγής. ὢν ἐναγὴς ἐν τῶι κάρᾶι ἑαυτοῦ ἕτερον μιάστορα λήψεται, καὶ οἱ ἐξ αὐτοῦ δίκας ἡμῖν δώσουσιν. ἐναγής.

mvp-comment-79-1 τραγικώτερον ὄφιν εἶπεν τὸ βέλος διὰ τὸν ἰόν, πτηνὸν δὲ διὰ τὸ ἐπτερῶσθαι. τὸ μὲν πρῶτον πρὸς πάσας ὁ λόγος, πρὸς μίαν δὲ ἑκάστην νῦν.

mvp-comment-80-1 νευρᾶς.

mvp-comment-81-1 τὸ αἷμα μέλανα ἀφρὸν εἶπεν, οὐ δήπου τὸ ἔμφυτον αὐτῶν· ἀναίμονες γάρ εἰσιν οἱ θεοί· ἀλλὰ τὸ ἀπ᾿ ἀνθρώπων ἠθροισμένον (ήθρ. Μ), ὡς τούτωι τροφῆι χρωμένων αὐτῶν.

mvp-comment-82-1 τὰς πήξεις τοῦ αἵματος.

mvp-comment-83-1 αἱ ἀποκεφαλίζουσαι.

mvp-comment-84-1 χλοῦνις ἀκρωνία. ἡ ἀκμαία ἀποκοπή (χλοῦνιν λέγει τὴν ἀκμαίαν ἀποκοπήν f), παρὰ τὴν χλόην· ἢ ἐπεὶ χλούνης (χλοῦνις f) ὁ σῦς, κάπροι δὲ συνεχῶς εὐνουχίζονται (soweit auch f), διὰ τοῦτο τὴν ἀποκοπὴν συϊκὴν εἶπεν, οὐκ ἀνθρωπίνην. ἡ ἐκτομὴ μορίων.

mvp-comment-85-1 ἀντὶ τοῦ διὰ τῆς μορφῆς ὑμῶν ἡ κακία τῶν τρόπων ὑμῶν διαδεί-

mvp-comment-86-1 μύσος προστρίβεσθαι.

mvp-comment-87-1 μόναι, ὡς ἀνήμερα θηρία.

mvp-comment-88-1 οὐκ κνυται. ἐπικοινωνῶν τῆι αἰτίᾶι, ἀλλὰ τοῦ παντὸς σὺ αἴτιος.

mvp-comment-89-1 ὥστε δέξασθαι τὸν φονέα.

mvp-comment-90-1 ἠθικεύσαντο τὰς διωκτρίας προπομποὺς εἰποῦσαι. προστέταχθε ποιεῖν περὶ (Abresch f. παρὰ) ἀνδροφόνου γυναικός; τοῦ Ἀγαμέμνονος φόνος οὐκ ἦν αὐθέντης, ὅ ἐστι μιαρός.

mvp-comment-91-1 τί

mvp-comment-92-1 ἡσυχαιτέραν: δολιωτέραν (δολ. auch f; σχολαιστέραν Voigt). δίκη τοῦ μητρώιου αἵματος.

mvp-comment-93-1 μή τοί τι (τι τοι Μ) θεῶν μήνιμα γένωμαι (Hom. X 358).

mvp-comment-94-1 ἀκάθαρτον.

mvp-comment-95-1 ἀντὶ τοῦ) ἐπελθόντα.

mvp-comment-96-1 ἄλλοις προστριψάμενον τὸ μύσος. ...

mvp-comment-97-1 ταῖς ἐννοίαις.

mvp-comment-98-1 ὡς αὐτόχρημα αἵματος ὄντος (αἷμα στάζοντος, vgl. u., Weckl.) Ὀρέστου καὶ μιαίνοντος τὴν γῆν ἧς ἐφάψεται. τετραυματισμέ(νον): τὸ μὲν ἀπορρεῖν τὸ αἷμα παραδοξολογίας ἐστὶ τραγικῆς· ὅρα δὲ μὴ ἐκβαίνει τὴν πίστιν ὁ ἀπὸ Ἄργους εἰς Δελφοὺς ἥκων, εἶτα ἐκεῖθεν εἰς Ἀθήνας, καὶ ἔτι αἷμα στάζων ἀπὸ τοῦ ξίφους. φαντασία οὖν ἀμήχανος· ἀλλὰ καὶ συγκέχυται τῆι παραδοξολογίᾶι.

mvp-comment-99-1 τὸ ἡμέτερον σπλάγχνον.

mvp-comment-100-1 ὅτι μὴ πτερωτὰς εἰσήγαγεν αὐτάς (auf ein x be-

mvp-comment-101-1 μεγαλοκμῆσιν. züglich).

mvp-comment-102-1 καταπτήξας πρὸς τῶι ἀγάλματι.

mvp-comment-103-1 προσσαίνει.

mvp-comment-104-1 τὸ αὐτὸ πρόσωπόν ἐστι.

mvp-comment-105-1 ἀτίτας: ἀτιμώρητος (ἀτιμ. auf f).

mvp-comment-106-1 ἀνθ᾿ ὧν ἡμῖν χρεωστεῖ πρόσφυξ θέλει γενέσθαι τῆς θεοῦ.

mvp-comment-107-1 οὐ πάρεστιν αὐτῶι νικῆσαι ἡμᾶς.

mvp-comment-108-1 τὸ ἅπαξ χυθὲν αἷμα δυσίατον.

mvp-comment-109-1 πᾶν διερὸν ἐκκεχυμένον εἰς τὴν γῆν δυσαγκόμιστον· τοιοῦτο οὖν καὶ τὸ αἷμα. τὸ βρέξαν τὴν γῆν.·

mvp-comment-110-1 ἐγὼ

mvp-comment-111-1 καταπίνειν.

mvp-comment-112-1 θρόμβον αἵματος.

mvp-comment-113-1 δικαστής. γρά(φωι): ἐφορᾶι δὲ πάντα ἀναγραφόμενος αὐτὰ τῆι ἰδίᾶι δέλτωι. διδαχ(θείς): διδαχθεὶς πολλοὺς καθαρμούς, ὅ ἐστι, τηλικαῦτα ἀτυχήσας (Steph. f. ἀψ.), ἃ πολλῶν ἐδεήθη καθαρμῶν. ἄλλως· οἱ ἐναγεῖς οὔτε ἐν ἱερῶι προσ ήιεσαν οὔτε προσέβλεπον (προέβλ. Μ) οὐδὲ (Rob. f. οὐ) διελέγοντό τινι. (καὶ παρ᾿ Εὐριπίδηι) (Frg. 996 Ν.) „τί σιγᾶις; μῶν φόνον τιν᾿ ἠργάσω“; (εἰργ. Μ). ἐπεὶ οὖν Ὀρέστης μέλλει διαλέγεσθαι δοκῶν ἔτι ἐναγὴς εἶναι, ἐγώ, φησί, διδαχθεὶς σὺν κακῶι τῶι ἐμαυτοῦ, καὶ οἷον διδασκάλοις χρησάμενος ταῖς ἐμαῖς συμφοραῖς, ἐπίσταμαι καὶ σιγᾶν καὶ λαλεῖν ὅπου δεῖ, ἑκατέρου καιρὸν γινώσκων.

mvp-comment-114-1 κοιμάται.

mvp-comment-115-1 ἐκκεκαθαρμένον.

mvp-comment-116-1 ἐβλάπτοντο γὰρ οἱ μυσαροῖς (Steph. f. -ροὶ) ξυντυγχάνοντες.

mvp-comment-117-1 λείπει ἐμέ. ὡς τότε συμμαχούντων Ἀργείων Αθηναίοις.

mvp-comment-118-1 ὅτι

mvp-comment-119-1 ὡς θρασὺς (auf ein x bezüglich) διὰ τοῦτο οἴεται αὐτὴν Τριτογένειαν. ἡγεμών. ἁρμόττουσα δὲ ἡ εὐχή· δεῖται γὰρ ἐνδρανοῦς (L. Dindorf f. έδρανοῦς) βοηθοῦ.

mvp-comment-120-1 τὸ ἑξῆς· ἔλθοι, ὅπως γένοιτο.

mvp-comment-121-1 ὁ μηδὲ αἷμα σχήσων ἐξ ἡμῶν, ἀλλὰ γενησόμενος σκιά· ῥοφήσομεν γάρ σου τὸ αἷμα. ἢ ἐναίματον, ἀντὶ τοῦ ζῶντά σε νεκρὸν ποιήσομεν.

mvp-comment-122-1 οὐκ ἀποκρίνηι, ἢ ἀντὶ τοῦ) οὐδὲ ἀντιφωνήσεις μοι, ἀλλὰ σοῦ βουλομένου λαλεῖν τὸ φθέγμα δεθήσεται.

mvp-comment-123-1 ὡς ἐπὶ νεκρῶι.

mvp-comment-124-1 τοὺς κλήρους ἡμῶν (Vict. f. ὑμῶν). ἀπὸ κοινοῦ δὲ τὸ δεδόκηκεν.

mvp-comment-125-1 ἐπεὶ ὑπὲρ τῆς μητρὸς Ὀρέστου ἀγωνίζονται, εἰκότως τὴν μητέρα ἑαυτῶν ὀνομάζουσιν.

mvp-comment-126-1 ζῶσι καὶ θανοῦσιν ἔκδικον.

mvp-comment-127-1 τὸν τῶι ἰδίωι θανάτωι ἀφαγνιοῦντα τὸν φόνον τῆς μητρός· ἅγνισμα δέ τινες εὐφήμως τὸ μόλυσμα.

mvp-comment-128-1 ἐπὶ Ὀρέστηι δὲ μέλλοντι θύεσθαι λεχθήσεται ὕμνος ἐξ ἡμῶν ὡς ἐπὶ ἱερείωι, ὃς αὐτοῦ τὰς φρένας παρακόψει.

mvp-comment-129-1 παρακίνησις τῶν φρενῶν.

mvp-comment-130-1 ὁ δεσμεύων αὐτοῦ τὰς φρένας.

mvp-comment-131-1 ὁ ξηραίνων τοὺς βροτούς.

mvp-comment-132-1 ἡ διαμπὰξ τιμωρουμένη.

mvp-comment-133-1 αὐτοφονίαις.

mvp-comment-134-1 τούτοις ἡμᾶς ἀκολουθεῖν, ἕως ἀποθάνηι ὁ τοιοῦτος.

mvp-comment-135-1 ἐφυμνίωι (Abresch f. -ον) αὐτῶι χρῆται. λέγεται δὲ καὶ μεσόφθεγμα.

mvp-comment-136-1 ἀφόρμικτος: οὐ γὰρ σὺν ὀργάνοις μουσικοῖς γίνεται οὗτος ὁ ὕμνος. ὁ δεσμεύων αὐτοῦ τὰς φρένας.

mvp-comment-137-1 ἀντὶ τοῦ γέρα.

mvp-comment-138-1 μὴ πλησιάζειν ἡμᾶς τοῖς θεοῖς.

mvp-comment-139-1 οὐδαμοῦ ὅπου ἑορτὴ καὶ ἀμπεχόνη καθαρὰ πάρειμι.

mvp-comment-140-1 ὅταν τις ἐχθρὸς συγγενὴς ὢν τὸν συγγενῆ φονεύσηι.

mvp-comment-141-1 οἰκεῖος, φίλος.

mvp-comment-142-1 διὰ μέσου τὸ ὦ.

mvp-comment-143-1 διὰ τὸ νέον αἷμα. τοῦ νεωστὶ εἰργασμένου ὑπ᾽ αὐτοῦ.

mvp-comment-144-1 τῆς Κλυταιμήστρας (auch f).

mvp-comment-145-1 λείπει εὔχομαι τοῖς θεοῖς. τελέσαι μου τὸ βούλημα καὶ μὴ εἰς μάχην μοι ἐλθεῖν.

mvp-comment-146-1 τοῖσιν αὐτουργίαις ξύμπασ ωσιν (ὦσι f): ξυμπέσωσιν Turn., ders. αὐτουργίαι (τοὶ σὺν -ίαις Meineke Weil mit verschiedener Fortsetzung).

mvp-comment-147-1 τὸ τῶν φονέων.

mvp-comment-148-1 καὶ τοὺς ὑψηλοὺς καθαιροῦμεν.

mvp-comment-149-1 τοῖς τανυδρόμοις αὐτῶν κώλοις ἐπάγουσα τὰ σφαλερά μου κῶλα. ἢ ἀπ᾿ ἄλλης ἀρχῆς, καὶ τοῖς τανυδρόμοις γίνεται σφαλερὰ τὰ κῶλα διὰ τὴν ἐπιοῦσαν αὐτοῖς ἄτην δύσφορον ὑπ᾿ ἐμοῦ. οἷον, καὶ οἱ ταχυδρόμοι οὐ δύνανταί με ἐκφυγεῖν.

mvp-comment-150-1 παραφρονῶν (Steph. f. περιφρ.) γὰρ οὐκ αἰσθάνεται τοῦ κακοῦ.

mvp-comment-151-1 σκότος φρενῶν. λείπειν φασὶ διά, διὰ (Kirchh. f. δὲ) μύσος· οὐκ ἔστι δέ, αὐτὸ γὰρ τὸ μύσος κνέφας εἴρηκεν.

mvp-comment-152-1 κακὴ δὲ φήμη περὶ τοῦ οἴκου αὐτοῦ λέγεται.

mvp-comment-153-1 λείπει τὸ ἐσμέν. ἡμεῖς γὰρ εὐμήχανοι ἐσμεν καὶ ἐπιτελεστικαὶ καὶ τῶν κακῶν μνήμονες.

mvp-comment-154-1 οὐ ταχέως παρηγορούμεναι ὑπὸ βροτῶν.

mvp-comment-155-1 ἀφωρισμένα τῶν θεῶν τῶι προσόντι αὐτοῖς σκότει. μετερχόμεναι λάχη ὑπὲρ ὧν οὐ τιμώμεθα ὑπὸ θεῶν.

mvp-comment-156-1 δυσπαράβατα καὶ τραχέα ζῶσι καὶ τοῖς θνήισκουσιν (καὶ τεθνηκόσιν Wieseler).

mvp-comment-157-1 τὸν ὑπὸ Μοιρῶν καὶ θεῶν τετελεσμένον.

mvp-comment-158-1 ἔπεστιν.

mvp-comment-159-1 ἐπὶ ὀχήματος ἔρχεται.

mvp-comment-160-1 Μιτυληναῖοι ἐμάχοντο πρὸς Αθηναίους περὶ πόλεως Σιγείου. ἔδοξεν οὖν μονομαχίωι λῦσαι τὸν πόλεμον· καὶ ὑπὲρ μὲν Μιτυληναίων ἐπολέμει Πιττακός, ὑπὲρ δὲ Ἀθηναίων Φρύνων. ἡττηθέντος δὲ Φρύνωνος διελύθη τὰ τῆς μάχης. ἔοικεν οὖν παρορμᾶν Ἀθηναίους ὁ Αἰσχύλος εἰς τὸ ἀντέχεσθαι πάλιν Σιγείου, λέγων τὴν θεὸν ἐκεῖθεν ἐληλυθέναι. καταφθάνουσα.

mvp-comment-161-1 ὡς ἀρμένωι χρωμένη τῆι αἰγίδι.

mvp-comment-162-1 καὶ πρὸς ὑμᾶς. τῶν σπειρομένων.

mvp-comment-163-1 μὴ πρότεινε αὐτῶι ὅρκον καὶ διὰ τούτου θέλε νικᾶν (steht bei 429; berichtigt von Weckl.). οὐκ ὀφείλει ὁ ἀδικῶν ὅρκωι φεύγειν τὴν κατηγορίαν· ἐπιορκήσει γάρ.

mvp-comment-164-1 ἀξίων οὖσαν γονέων.

mvp-comment-84-1 Wecklein 1888, p. 262

mvp-comment-84-2 Parodos (vgl. zu 1). Die Chorführerin erwacht und weckt die nächste Erinye, welche wieder eine andere anstöfst u. s. f. Dann stellen sie sich zu Halbchören zusammen.

mvp-comment-89-1 ¹

mvp-comment-89-2 Wecklein 1888, p. 263

mvp-comment-89-3 παῖ Διός: über die syllaba anceps am Ende des Dochmius bei einem Vokativ s. Seidler de vers. dochm. p. 85, Christ Metr. § 466. Vgl. Soph. Ai. 375

mvp-comment-90-1 Wecklein 1888, p. 263

mvp-comment-90-2 Apollon gehört dem jungen Göttergeschlechte des Zeus an, die Erinyen dem alten des Kronos. Prom. 156

wie 734, 782. Schol. κατεπολέμησας, τα 734 κατατρέχεις. Es bedeutet,, mit Hohn und Übermut überrennen, niedertreten“, vgl. λৠπατεῖν 110.

mvp-comment-91-1 Wecklein 1888, p. 263

mvp-comment-91-2 τοκεύσιν allgemein (von der Mutter).

mvp-comment-92-1 Wecklein 1888, p. 263

mvp-comment-92-2 Cho. 337

; Ag. 221

τί τῶνδ᾽ ἄνευ κακῶν

; Eur. Suppl. 527

τί τούτων οὐ καλῶς ἔχον

;

mvp-comment-93-1 Wecklein 1888, p. 264

mvp-comment-93-2 ὄνειδος - ὀνειράτων gesuch ter Gleichklang. ἐξ ὀνειράτων μου λόν, in Träumen mir zugerufen (von den Vorwürfen der Klytämestra). Vgl. Soph. Oed. T. 523 ἀλλ᾽ ἦλθε μὲν δὴ τοῦτο τοὔνειδος.

mvp-comment-94-1 Wecklein 1888, p. 264

mvp-comment-94-2 Der Vorwurf gab mir einen Stich ins Herz wie ihn der Wagenlenker mit dem Treibstachel versetzt, den er, um wuchtiger zu stofsen, in der Mitte fafst. Zu beachten sind die gleichartigen oder ähnlich lautenden Formen in Strophe und Antistrophe: μεσολαβεῖ φονολιβῆ, ὑπὸ φρένας ὑπὸ λοβόν περὶ πόδα περὶ κάρα, πάρεστι πάρεστι, βαρὺ τὸ περίβαρυ - βλα συρὸν ἀρόμενον, ἔχειν ἔχειν.

mvp-comment-94-3 ²

mvp-comment-95-1 ³

mvp-comment-95-2 Wecklein 1888, p. 264

mvp-comment-95-3 Zu Mute ist mir als durchschauerten mich entsetzlich, ja über die Mafsen entsetzlich die Hiebe des geifselnden Henkerknechts. Zu dem Anklang δαΐου δαμίου vgl. παρακοπὰ παραφορά 330. τὸ περίβαρυ wie häufig der Artikel bei δεινός das vorzugsweise Schreckliche, das Schrecklichste bezeichnet.

mvp-comment-96-1 ⁴

mvp-comment-96-2 Wecklein 1888, p. 264

mvp-comment-96-3 Sie bemächtigen sich ganz und gar des Sitzes der Dike, welcher um Fufs, um Haupt von Blutklumpen trieft. Vgl. Soph. Oed. K. 1380

) und mit Δίκας θρόνον 542 βωμὸν αἴ δεσαι Δίκας, Ag. 395

μέγαν Δίκας βωμόν

, Soph. Ant. 854

ὑψηλὸν ἐς Δίκας βάθρον

, Solon frg. IV 14 σεμνὰ θέμεθλα Δίκης.

mvp-comment-97-1 Wecklein 1888, p. 264

mvp-comment-97-2 Man kann es ansehen, wie der Erdnabel (40) grauenhafte Blutschuld auf sich genommen hat. ἔχειν steht konsekutiv zu ἀρόμενον.

mvp-comment-98-1 ⁵

mvp-comment-98-2 Wecklein 1888, p. 264

mvp-comment-98-3 ,Durch Befleckung des Herdes hat er sich (med. ἐχράνατο) das Seherheiligtum besudelt." Nachdem die Erinyen allgemein von νεώτεροι θεοί gesprochen, wenden sie sich jetzt direkt gegen Apollon. Mit αὐτόσσυτος αὐτόκλητος vgl. αὐτόστονος αὐτοπήμων Sept. 900 .

mvp-comment-99-1 Wecklein 1888, p. 265

mvp-comment-99-2 παρὰ νόμον θεῶν: gegen diesen Göttercomment verfehlte sich auch Prometheus: Prom. 29

, 977 τὸν ἐξαμαρτόντ᾽ εἰς θεοὺς ἐφημέροις πορόντα τιμάς. Vgl. auch Eur. Hipp. 1328

θεοῖσι δ᾽ ὧδ᾽ ἔχει νόμος· οὐδεὶς ἀπαντᾶν βούλεται, προθυμίᾳ τῇ τοῦ θέλον τος, ἀλλ᾽ ἀφιστάμεστ᾽ ἀεί

. Die epische Form βρότεος kommt sonst nirgends bei den attischen Dichtern vor. wenn

mvp-comment-99-3 ⁶

mvp-comment-100-1 Wecklein 1888, p. 265

mvp-comment-100-2 Μοίρας φθίσας: Apollon das Amt der Erinyen vernichtet, so vernichtet er damit die Satzungen der Mören, durch welche den Erinyen ihr Amt zugeteilt ist. Vgl. 336, 395.

mvp-comment-101-1 Wecklein 1888, p. 265

mvp-comment-101-2 καμοί γε λυπρός (ἐστι κτέ, und dabei kränkt er mich, ohne doch diesem zu helfen. tov wie τῷ 137.

mvp-comment-102-1 Wecklein 1888, p. 265

mvp-comment-102-2 ὑπό ἐλευθεροῦται (Wechsel des Subjekts): vgl. 339, Suppl. 234

. Wegen des Präsens ἐλευθεροῦται κu Ag. 131 .

mvp-comment-103-1 Wecklein 1888, p. 265

mvp-comment-103-2 ποτιτρόπαιος, ἐναγής Schol., schuldbeladen. μιάστορα, ἀλά στορα wie Soph. El. 603 . Es wird ihm aus seiner Schuld ( σίνος wie Ag. 399 ) ein anderer Rächer anfs Haupt erwachsen.

mvp-comment-104-1 Wecklein 1888, p. 265

mvp-comment-104-2 erstes Epeisodion. Apollon tritt wieder hervor und jagt nachher die Erinyen aus seinem Tempel: der Chor tritt also auf die Bühne heraus und Apollon folgt ihnen. Damit wird die zu 63 erwähnte Maschinerie zurückgedreht.

mvp-comment-105-1 Wecklein 1888, p. 265

mvp-comment-105-2 Schol. τραγικώτερον ὄφιν εἶπεν τὸ βέλος διὰ τὸν ιόν (Gift, Pfeil), πτηνὸν δὲ διὰ τὸ ἐπτερώσθαι. Hom. Π 773 ιοί τε πτερόεν τες ἀπὸ νευρῆφι θορόντες. σηλάτου, weil Apollon χρυσότοξος ( Pind. O1. XIV 10 , vgl. Soph. Oed. T. χρυσ

mvp-comment-106-1 Wecklein 1888, p. 265

mvp-comment-106-2 θρόμβους φόνου οὓς ἀφείλ κυσας, wie 264 die Erinyen dem Orestes das Blut aussaugen wollen.

mvp-comment-107-1 Wecklein 1888, p. 265

mvp-comment-107-2 ,,Wo kopfabschneidende, augenausgrabende blutige Gerichte gehalten werden." καρανιστήρες δίκαι wie τύχη σωτήρ Ag. 669 . Vgl. auch λευστῆρα μόρον Sept. 181

Eur. Rhes. 817 . wird."

mvp-comment-107-3 ⁷

mvp-comment-108-1 Wecklein 1888, p. 266

mvp-comment-108-2 χλοῦνις ist nur aus dieser Stelle bekannt. Es scheint mit χλόη, χλόος zusammenzuhängen und wie χλούνης mit ἀφριστής erklärt wurde: χλουδεῖν γὰρ τὸ ἀφρίζειν τινὲς Δωριέων ἔλεγον (Schol. zu Hom. I 539 ), so dürfte χλοῦνις den Schaum des männlichen Samens bezeichnen, der Sinn also sein: ,Wo durch Entmannung der Saft der Kinderzeugung geschädigt Unsicher ist auch die Bedeutung des Wortes ακρωνία. Das Schol. :

soll wohl lauten: κακῶν ἄθροισις ἡ λιθοβολία. Darnach erhielte man den Sinn: „,Wo als Krönung der Qualen die Steinigung stattfindet." Auch anderswo ( Bekk. Anecd. p. 372, 2 , Etym. M. p. 53, 41 , Hesych.) findet sich die Erklärung άθροισμα und σύστημα neben ἀκρότης, ἀκμή, παράστασις, πλῆθος. Aber sie scheint blofs aus unserer Stelle gewonnen sein und das folgende te muſs und" bedeuten, ἀκρωνία also eine Marter bezeichnen. Deshalb ist die von H. Stephanus angenommene Bedeutung ἀκρωτηριασμός (Verstümmelung an Händen und Fülsen) wahrscheinlich, wie ein Schol., welcher χλοῦνις ἀκρωνία verbindet, dieses mit ἡ ἀκμαία ἀποκοπή erklärt. Davies vermutet ἄκρων του μαί. μύζουσιν οἰκτισμὸν πολύν d. i. das Stöhnen der Gepfählten ist herzzerreifsend. Eine ähnzu liche Zusammenstellung der ärgsten Qualen kommt Plat. Gorg. p. 473 C vor: ἐὰν στρεβλῶται καὶ ἐκτέμνηται καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐκκάηται καὶ τὸ ἔσχατον ἀνασταυρωθῇ καὶ καταπιττωθῇ. Vgl. Eur. Iph. Τ. 1429 ὡς ἢ κατὰ στύφλου πέτρας ῥίψωμεν ἢ 'ν σκόλοψι πήξωμεν δέμας. Als eine nur Barbaren zukommende Strafart wird das Pfählen Herod. IX 79

τὰ πρέπει μᾶλλον βαρβάροισι ποιέειν ἤπερ Ελλησι,

bezeichnet: sagt Pausanias zu dem Tegeaten, welcher die Leiche des Mardonios zur Sühne für Leonidas aufzuspielsen vorschlägt.

mvp-comment-108-3 ⁸

mvp-comment-109-1 Wecklein 1888, p. 266

mvp-comment-109-2 ὑπὸ ῥάχιν ist in der Handschrift vielleicht mit Recht ὑπόρραχιν geschrieben. Wenigstens entspricht dieses der Aussprache.

mvp-comment-110-1 Wecklein 1888, p. 266

mvp-comment-110-2 οἵας ἑορτῆς (ironisch) στέργηθρα ἔχουσαι θεοὶς ἀπόπτυστοί ἐστε. ὑφηγεῖται, führt (weist) darauf hin. Prom. 98

, Catull. LXIV

mvp-comment-111-1 Wecklein 1888, p. 266

mvp-comment-111-2 Eumenides, quibus anguino redimita capillo frons exspirantis praeportat pectoris iras.

mvp-comment-112-1 Wecklein 1888, p. 266

mvp-comment-112-2 ἐν χρηστηρίοις τρίβεσθαι μύσος s. v. a. χρηστηρίοις ἐντρίβεσθαι (Schol. προστρίβεσθαι) μύ σος, eigentlich von sich Greuel auf das Heiligtum abreiben" d. h. durch Berührung das Heiligtum mit Greuel besudeln. πλουσίοισι: die Pracht des Tempels steht in Widerspruch mit der ekelhaften Gestalt der Erinyen. Vgl. Soph. Oed. T. 151 τᾶς πολυχρύσου Πυθῶνος, Hom. I 404 .

mvp-comment-113-1 Wecklein 1888, p. 267

mvp-comment-113-2 Schol. μόναι, ὡς ἀνήμερα θηρία. Vielmehr wird ἄνευ βοτῆgos durch den folgenden Vers erklärt: sein." ,Kein Gott mag euer Hirte So spricht Apollon als vóUber δὲ zu Ag. 437 . μιος.

mvp-comment-113-3 ⁹

mvp-comment-114-1 ¹⁰

mvp-comment-114-2 Wecklein 1888, p. 267

mvp-comment-114-3 πῶς δή, zu Ag. 548 .

mvp-comment-115-1 Wecklein 1888, p. 267

mvp-comment-115-2 ἔχρησας ὥστε: zu Ag. 1394 f.

mvp-comment-116-1 ¹¹

mvp-comment-116-2 Wecklein 1888, p. 267

mvp-comment-116-3 κλέψαι (mit List bewerkstelligen) wie Soph. El. 37 der dem Orestes erteilte Auftrag des Phöbos lautet: δόλοισι κλέψαι χειρὸς ἐνδίκους σφαγάς. τί μήν: zu Ag. 14 .

mvp-comment-117-1 Wecklein 1888, p. 267

mvp-comment-117-2 Und dann nahmst du es auf dich, dem frischen Morde eine Zuflucht zu bieten. Vgl. Plat. Phil. p. 19A

: es ist nicht so schlimm, wenn nach längerer Zeit infolge von Sühnungen und Reinigungen die Blutschuld abgeschwächt ist. Vgl. 238 f.

mvp-comment-118-1 Wecklein 1888, p. 267

mvp-comment-118-2 τὰς προπομπούς: wenn du den Orestes hieher bestellt hast, so müssen auch seine Geleiterinnen hieher kommen.

mvp-comment-119-1 Wecklein 1888, p. 267

mvp-comment-119-2 πρόσφορον (dienlich, zuträglich) (ἐστὶ τὰς προπομποὺς oder ὑμᾶς μολεῖν. Stanley vermutet πρόσφοροι.

mvp-comment-120-1 Wecklein 1888, p. 267

mvp-comment-120-2 τοῦτο hat Bezug auf τὰς προπομπούς, also τὸ προπέμπειν d. i. διώκειν τοὺς μητροκτόνους.

mvp-comment-121-1 Wecklein 1888, p. 267

mvp-comment-121-2 τιμή und γέρας wie 422 (Ehrenamt). Doch klingt γέρας καλόν spättisch.

mvp-comment-122-1 ¹²

mvp-comment-122-2 Wecklein 1888, p. 267

mvp-comment-122-3 τί γὰρ γυναῖκας ποιεῖτε; Denn aus ἐλαύνομεν ergänzt sich der allgemeine Begriff des Anthuens. ἥτις nach γυναῖκας wie Hom. Τ 260 ἐρινύες, αἵ τ᾽ ὑπὸ γαῖαν ἀνθρώπους τίνυνται, ὅ τίς κ᾿ ἐπίορκον ομόσσῃ, Soph. El. 1506 τοῖς πᾶσιν, ὅστις πέρα πράσσειν γε τῶν νόμων θέλει, Ai. 760 , Eur. Hek. 359

Med. 220 , Androm. 180, El. 934 , Hel. 942, frg. 347, 778. Über den Konjunktiv ohne άv vgl. 234, 337, 664, zu Ag. 762 und Krüger I § 54,

mvp-comment-123-1 Wecklein 1888, p. 267

mvp-comment-123-2 αὐθέντης wie αὐτόχειρ, wer sein eigenes Blut vergiefst, indem er Blutsverwandte umbringt. Vgl. Ag. 1572 , Eur. Herc. 839 . Es verstärkt also die Bedeutung von ὅμαιμος. Dafs nur derjenige, der Blutsverwandte tötet, der Rache der Erinyen verfällt, bringen die Erinyen auch 608 vor, um sich wegen der unterlassenen Verfolgung der Klytämestra zu rechtfertigen.

mvp-comment-123-3 ¹³

mvp-comment-124-1 ¹⁴

mvp-comment-124-2 Wecklein 1888, p. 268

mvp-comment-124-3 ἄτιμά ἐστι. παρ᾽ οὐδὲν ἤρκεσεν, kraftlos sind nach deinen Reden, daher das Präteritum). Mit παρ᾽ οὐδὲν ἀρκεῖν vgl. 849, Ag. 239 und Ausdrücke wie παρ' ὀλίγον εἶναι, παρ᾽ οὐδὲν κήδεσθαι, παρὰ μικρὸν ἡγεῖσθαι.

mvp-comment-125-1 Wecklein 1888, p. 268

mvp-comment-125-2 "Ηρας πιστώματα, der Bund, den die Ehegottheiten geschlossen haben. Ἥρα τελεία wie frg. 329 Ἥρα τελεία, Ζηνὸς εὐναία δάμαρ. Sie heifst so als die Göttin der Ehe, welche dem Bündnisse die Weihe giebt. Denn τέλος (Weihe) ὁ γάμος ἐκαλεῖτο Poll. III 38 . Schol. zu Aristoph. Thesm. 973

. Daher τέλος θαλεροῖο γάμοιο Hom. v 74 , γαμήλιον τέλος unten 838.

mvp-comment-126-1 Wecklein 1888, p. 268

mvp-comment-126-2 Die eheliche Verbindung, über welche Dike wacht, steht höher als der Eid, weil das Bündnis zu einer Bestimmung des Schicksals wird ( μόρσιμος). Vgl. 962. Die Monogamie führte man auf Kekrops zurück nach Athen. XIII p. 555 D ἐν δὲ ᾿Αθήναις πρῶτος Κέκροψ μίαν ἑνὶ ἔζευξεν.

mvp-comment-126-3 ¹⁵

mvp-comment-127-1 ¹⁶

mvp-comment-127-2 Wecklein 1888, p. 268

mvp-comment-127-3 Wenn du den Mördern von Gatten gegenüber lässig bist, so dafs du keine Rache an ihnen nimmst und sie nicht ingrimmig mit strafendem Blicke verfolgst u. s. w. Über τὸ μή zu Ag. 1589 . πτεύειν: Ζη Cho. 1 . ἐπο-

mvp-comment-128-1 Wecklein 1888, p. 268

mvp-comment-128-2 Das eine (die That des Orestes) nimmst du dir sehr zu Herzen, das andere (die That der Klyt.) behandelst du augenscheinlich ruhiger (von dem anderen läfst du dich nicht aufregen); du bist also parteiisch.

mvp-comment-129-1 ¹⁷

mvp-comment-129-2 Wecklein 1888, p. 268

mvp-comment-129-3 καὶ . . τίθου, und mache dir nur Mühe zu Mühe; etwas anderes wirst du mit der Verfolgung nicht erreichen. πόνῳ πόνον wie Soph. Ai. 866

. Vgl. Pers. 1042

δόσιν κακὰν κακῶν κακοῖς

und die besonders bei Euripides häufigen Ausdrücke wie ἄχεα ἄχεσι, πήματα πήμασι, δάκρυα δάκρυσι, φόνῳ φονος.

mvp-comment-130-1 Wecklein 1888, p. 268

mvp-comment-130-2 οὐδ᾽ ἂν δεχοίμην : zu Ag. 287 (,, nicht einmal geschenkt möchte ich dein Ehrenamt annehmen“). — ὥστε: zu Ag. 1394 .

mvp-comment-131-1 Wecklein 1888, p. 269

mvp-comment-131-2 Du bedarfst freilich meiner Ehren nicht; denn immerhin bist du grofs am Thron des Zeus. - πάρ: durch die epische Apokope wird die Auflösung der Länge vermieden.

mvp-comment-132-1 Wecklein 1888, p. 269

mvp-comment-132-2 δίκας tritt als inneres Objekt zu μέτειμι τόνδε ( Ag. 1666 ). Eur. Bakeh. 345 τῆς σῆς δ᾽ ἀνοίας τόνδε τὸν διδάσκαλον δίκην μέτειμι und zu Cho. 144 . Das Präsens ἐκκυνηγετῶ, weil bei diesen Worten der Chor (durch den linken Zugang der Bühne) hinausstürmt. Dagegen hat μέτειμι die gewöhnliche Bedeutung des Fut. ( Krüger II § 53, 1, 6 nimmt hier wie Sept. 360

als Präsens).

mvp-comment-133-1 ¹⁸

mvp-comment-133-2 Wecklein 1888, p. 269

mvp-comment-133-3 Der Daktylus des dritten Fulses ist gebildet wie 449, 589, Ag. 1584 u. a. Vgl. zu Cho. 567 .

mvp-comment-134-1 ¹⁹

mvp-comment-134-2 Wecklein 1888, p. 269

mvp-comment-134-3 Der Relativsatz ὃς προδῷ (zu 211) σφ' ἑκών vertritt einen Dativ zu δεινὴ πέλει. Der Schol. erinnert an Hom. X 358

. Apollon tritt zurück in den Tempel. Dann, nachdem die Bühne vollständig leer ist, ändert sich wie Soph. Ai. 814 die Scenendekoration; die neue Hauptdekoration stellt den Tempel der Athena Polias in Athen vor mit dem Bildnisse der Göttin. Orestes erscheint und kniet an dem Bildnisse nieder. Zwischen dem ersten und zweiten Teile mufs man sich geraume Zeit vergangen denken. Vgl. 284 f.

mvp-comment-135-1 Wecklein 1888, p. 269

mvp-comment-135-2 ist gewissermafsen ein zweiter Prolog vor der Epiparodos (vgl. zu_1).

mvp-comment-136-1 Wecklein 1888, p. 269

mvp-comment-136-2 αλάστορα, den infolge einer Blutschuld Umherirrenden. Vgl. Einl. S. 19 N.

mvp-comment-137-1 Wecklein 1888, p. 269

mvp-comment-137-2 προστρόπαιος wie 448 einer der als befleckt um Sühne fleht. ἀφοίβαντον, ἀκάθαρτον Schol. und Hesych.

mvp-comment-137-3 ²⁰

mvp-comment-138-1 ²¹

mvp-comment-138-2 Wecklein 1888, p. 269

mvp-comment-138-3 ἀμβλύς und προστετριμμένος von der Befleckung, welche durch Berührung abgerieben und matt gemacht ist, auf die befleckte Person übertragen. Von einer Reinigung, die dem Orestes bei den Trözeniern zu teil geworden sein soll, berichtet Paus. II 31, 8

. . . καθῆραι δέ φασιν Ορέστην καθαρσίοις καὶ ἄλλοις καὶ ὕδατι τῷ ἀπὸ τῆς ἱππου κρήνης. Aschylos spricht 282 und 581 blofs von einer Reinigung durch Apollon (vgl. Cho. 1057 ). Der unschädliche Verkehr mit anderen Menschen war eine Probe der Reinheit (283) und trug dazu bei, das Schuldbewusstsein abzuschwächen. πρὸς | ἄλλοισιν wie Soph. Oed. Τ. 555 ἐπὶ [ τὸν σεμνόμαντιν, Phil. 626 ἐπὶ | ναῦν, Oed. K. 495 ἐν | τῷ μὴ δύνασθαι.

mvp-comment-139-1 Wecklein 1888, p. 270

mvp-comment-139-2 ἐκπερῶν: ich bin zu anderen Häusern und in Verkehr mit den Menschen gekommen, als ich über Land und Meer wanderte.

mvp-comment-140-1 Wecklein 1888, p. 270

mvp-comment-140-2 Dem Auftrag des Loxias gemäfs nahe ich deinem Tempel. Vgl. 79 f. Zu δῶμα ergänzt sich τὸ σόν leicht.

mvp-comment-141-1 Wecklein 1888, p. 270

mvp-comment-141-2 βρέτας τὸ σὸν φυλάσσων (wie 442 f.), dein Bild bewachend d. i. es nicht verlassend. αὐτοῦ drückt den Entschlufs aus nicht vorher von der Stelle zu weichen.

mvp-comment-142-1 Wecklein 1888, p. 270

mvp-comment-142-2 Epiparodos (vgl. zu 1). Der Chor tritt zerstreut auf ( τινὲς δέ φασιν ἐν τῇ ἐπιδείξει τῶν Εὐμενίδων σποράδην εἰσαγαγόντα τὸν χορὸν τοσοῦτον ἐκπλῆξαι τὸν δῆμον κτέ. im βίος Αἰσχύλου); zuerst erscheint wie Soph. Ai. 866 der eine Halbchor, dem der Koryphaios als Führer vorausgeht; den Worten der Führerin (1) erwidert der Halbchor (2). Dann kommen nach einander die sechs Mitglieder des anderen Halbchors (3-8). Erst bei 307 ( χορὸν ἅψωμεν) ordnen sie sich in Reihe und Glied. τόδε auf den Boden deutend, wo sie Blutspuren zu sehen glaubt, vgl. αἵματι στάζοντα χείρας 41 f., wiewohl Orestes jetzt von Apollon gereinigt ist. Zu 281.

mvp-comment-143-1 ²²

mvp-comment-143-2 Wecklein 1888, p. 270

mvp-comment-143-3 Das Blut ist ihm ein uŋvvτὴρ ἄφθεγκτος. Vgl. zu Ag. 82 und ἀφώνους μάρτυρας Eur. Hipp. 1076 .

mvp-comment-144-1 Wecklein 1888, p. 270

mvp-comment-144-2 ὡς γὰρ κύων τετραυματισμέ νον νεβρὸν κτἑ.

mvp-comment-145-1 Wecklein 1888, p. 270

mvp-comment-145-2 πρός: vgl. Ag. 344

und unten zu 1006. πρὸς αἷμα καὶ σταλαγμόν d. i. πρὸς αἵματος σταλαγμόν.

mvp-comment-146-1 Wecklein 1888, p. 270

mvp-comment-146-2 ανδροκμής hier nicht Männer (Menschen) ermüdend (tötend)" wie 957, Cho. 888 , Eur. Suppl. 525

sondern den Mann (Orestes) ermüdend". Schömann vermutet άg θροκμήσι und Heimsäth betrachtet das Schol. μεγαλοκμῆσιν, welches er in μελοκμῆσιν ändert, als Bestätigung von ἀρθροκμῆσι.

mvp-comment-147-1 Wecklein 1888, p. 270

mvp-comment-147-2 σπλάγχνον: τὸ ἡμέτερον Schol. πεποίμανται, „ist abgetrieben worden".

mvp-comment-148-1 Wecklein 1888, p. 270

mvp-comment-148-2 ἀπτέροις (51) ποτήμασιν: zu Ag. 82 . νεώς von dem Schiffe des Orestes.

mvp-comment-149-1 Wecklein 1888, p. 270

mvp-comment-149-2 Hesych. καταπτακών· καταπτήξας (nach der Verbesserung von Lobeck für καταπλακών· καταπλήξας).

mvp-comment-150-1 Wecklein 1888, p. 270

mvp-comment-150-2 Asyndeton bei der Erklärung ( ὀσμὴ γὰρ κτέ). προσγελάwie

Prom. 861 , παιδός με σαίνει φθόγγος Soph. Ant. 1214 , blickt mich bekannt und traut an, erweckt in mir eine willkommene Erinnerung, ein angenehmes Gefühl.

mvp-comment-150-3 ²³

mvp-comment-151-1 ²⁴

mvp-comment-151-2 Wecklein 1888, p. 271

mvp-comment-151-3 ὅρα ruft der Halbchor der spähenden Führerin zu. Soph. Oed. K. 118

μάλ᾽ αὖ (,,gar abermal" d. h. ich wiederhole es) wie μάλ' αὖθις Cho. 650 .

mvp-comment-151-4 ²⁵

mvp-comment-152-1 ²⁶

mvp-comment-152-2 Wecklein 1888, p. 271

mvp-comment-152-3 Mit ὅδε weist die Führerin des zweiten Halbchors auf Orestes Wenn die Lesart γουνόν hin. richtig ist (vgl. Anhang), so scheint Aschylos das Homerische γουνὸν Αθηνάων ἱεράων (λ 323) von der Akropolis verstanden zu haben. In dem delphischen Orakel bei Plut. Thes. c. 3 , Schol. zu Eur. Med. 679 , Apollod. III 15, 6 wechseln die Lesarten πρὶν δημὸν ᾿Αθηνέων εἰσαφικέσθαι, πρὶν γουνὸν ᾿Αθηναίων ἀφικέσθαι, πρὶν ἐς ἄκρον Αθηναίων ἀφίκηαι. ζάθεον ist willkürliche Ergänzung zur Herstellung eines Trimeters, wie er die fünf folgenden Teile beginnt; ὡς scheint dem Sinne zu entsprechen:,,hier wieder eine hochheilige Höhe als Schutz, wie er sich einbildet, innehabend".

mvp-comment-152-4 ²⁷

mvp-comment-153-1 Wecklein 1888, p. 271

mvp-comment-153-2 ὑπόδικος: ὑπεύθυνος, χρε ώστης, ἔνοχος δίκης Hesych. Er will sich vor Gericht rechtfertigen wegen Gewaltthat. Mit χερῶν vgl. αυτόχειρ.

mvp-comment-154-1 Wecklein 1888, p. 271

mvp-comment-154-2 αἷμα μητρῷον τὸ ( ὃ) χαμαὶ διερὸν οἴχεται πέδοι χύμενον δυσ αγκόμιστον ( δυσανακομιστόν ἐστι, das Mutterblut, welches auf den Boden geflossen ist, zur Erde vergossen, ist nicht wieder zurückzubringen. Mit δυσαγκόμιστον vgl. τίς ἂν πάλιν ἀγκαλέσαιτο Ag. 1005 f. Die epische Form χύμενον auch Cho. 400 , Eur. Herakl. 76 .

mvp-comment-155-1 Wecklein 1888, p. 271

mvp-comment-155-2 In δεῖ σ᾿ ἀντιδοῦναι ἐρυθρὸν πέλανον ῥοφεῖν ἀπὸ ζῶντος ἐκ μελέων steht der Infin. ῥοφεῖν wie in δοῦναι οἶνόν τινι πιεῖν. ἐρυθρὸν πέλανον: Pers. 818

, Etym. M. p. 695, 15

Ἀττικοὶ λέγουσι πέλανον πᾶν τὸ πεπηγός

.

mvp-comment-156-1 ²⁸

mvp-comment-156-2 Wecklein 1888, p. 271

mvp-comment-156-3 ἀντίποινα ματροφόνου δύας, Bufse für den muttermordenden Schmerz d. i. für den von Schmerzen begleiteten Muttermord. Vgl. zu Ag. 735 .

mvp-comment-157-1 Wecklein 1888, p. 272

mvp-comment-157-2 ἤλιτεν θεὸν . . τοκῆας wie ἀθανάτους ἀλιτέσθαι Hom. δ 378 , ἐκ γὰρ δή μ' ἀπάτησε καὶ ἤλιτεν 1 375, ὅ τις σφ᾽ ἀλίτηται Τ 265 u. a.

mvp-comment-158-1 ²⁹

mvp-comment-158-2 Wecklein 1888, p. 272

mvp-comment-158-3 Der Ahndung der Erinyen fallen diejenigen anheim, welche sich gegen die drei Hauptgebote der griechischen Sittenlehre verfehlen. Vgl. zu 548. So sagt Horaz carm. II 13, 5 von dem, welcher der schlimmsten Verbrechen fähig ist, illum et parentis crediderim sui fregisse cervicem et penetralia sparsisse nocturno cruore hospitis. - Wegen des Plur. ἀσεβοῦντες nach dem kollektiven τὶς ἄλλος Krüger I § 58, 3, 5 . Die epische Form τοκῆας wie Eur. Phoen. 829

.

mvp-comment-159-1 Wecklein 1888, p. 272

mvp-comment-159-2 εὔθυνος: δικαστής Schol. Pers. 830

.

mvp-comment-160-1 Wecklein 1888, p. 272

mvp-comment-160-2 δελτογράφῳ: Soph. frg. 535

, Cic. Acad. II 1

ut nos litteris consignamus quae monumentis mandare volumus, sic ille (Lucullus) in animo res insculptas habebat

und zu Cho. 448 . Cho. 1 . ἐπωπα: 20

mvp-comment-161-1 Wecklein 1888, p. 272

mvp-comment-161-2 zweites Epeisodion. Orestes ruft Athena zu Hilfe. Die Chorführerin weist jeden Beistand zurück.

mvp-comment-162-1 ³⁰

mvp-comment-162-2 Wecklein 1888, p. 272

mvp-comment-162-3 καιρούς d. i. die rechte Zeit für das Reden wie für das Schweigen, vgl. Plat. Staat p. 374 Cov παριεὶς τοὺς καιρούς und zu Cho. 580 . Diese Stelle scheint die Vorlage für frg. I der Eumen. des Ennius gewesen zu sein: Ita sapere opino esse optumum, ut pro viribus Tacere ac fabulari tute noveris.

mvp-comment-163-1 Wecklein 1888, p. 272

mvp-comment-163-2 μητροκτόνον μίασμα: Vgl. κηλὶς μητροκτόνος Eur. Iph. T. 1200 und zu Ag. 735 . Wenn die Erinyen 247 u. a. immer noch Blut sehen, so wollen sie jede Möglichkeit der Reinigung eines Muttermörders in Abrede stellen.

mvp-comment-164-1 ³¹

mvp-comment-164-2 Wecklein 1888, p. 272

mvp-comment-164-3 ποταίνιον ὄν, als es noch frisch war. Vgl. Cho. 1053 . πρὸς ἑστία θ. Φ. gehört zu ἠλάθη. χοιροκτόνοις (zu Ag. 735 ): Ferkelblut galt als entsühnend und wurde bei Reinigungsopfern vielfach gebraucht, so bei den περίστια vor Be- ginn der Volksversammlung (Schol. zu Aristoph. Ekkl. 128 , Poll. VIII 104 ), denen die römischen suovetaurilia entsprechen, und sonst, vgl. zu 453 und Plaut. Men. 292 . Einl. S. 17 N. 2.

mvp-comment-165-1 Wecklein 1888, p. 273

mvp-comment-165-2 πολὺς . . ἐξ ἀρχῆς λόγος d.i. ich würde viel zu sagen haben, wenn ich von Anfang an erzählen wollte.

mvp-comment-166-1 Wecklein 1888, p. 273

mvp-comment-166-2 Schol. ἐβλάπτοντο γὰρ οἱ μυσαροῖς ξυντυγχάνοντες.

mvp-comment-167-1 Wecklein 1888, p. 273

mvp-comment-167-2 Der Vers, welcher dem Zusammenhange der Stelle, nach der Phöbos den Orestes gereinigt hat, nicht entspricht, ist von Musgrave ausgeschieden worden. Der Sinn ist:,,alles (also auch die Befleckung) entkräftet die mit ihm alternde Zeit" d. i. je älter eine Sache wird, um so mehr wird sie geschwächt. Die Zeit wird als alternd mit dem Alternden gedacht, vgl. Prom. 1013

. Ein ähnlicher Vers findet sich bei Stob. fl. 126, 8 χρόνος δ᾽ ἀμαυροῦ πάντα κεἰς λήθην ἄγει.

mvp-comment-168-1 Wecklein 1888, p. 273

mvp-comment-168-2 Ἀθηναία, die alte feierliche, in Inschriften bis auf die Zeit des Euklides herab häufig (gewöhnlich mit Artikel ἡ ᾿Αθηναία) vorkommende Form, auch 299, 617, Eur. Iph. T. 1436 , sonst bei den Tragikern Ἀθάνα.

mvp-comment-169-1 Wecklein 1888, p. 273

mvp-comment-169-2 κτήσεται, nämlich als Herrin dieses Landes ", also für Attika. Vgl. zu 765.

mvp-comment-170-1 Wecklein 1888, p. 273

mvp-comment-170-2 αὐτόν scil. ἐμέ. τὸν Ἀργεῖον λεὼν . . σύμμαχον: Schol. :

. Einl. S. 23. δικαίως, ὀρθῶς, ἀληθῶς, aufrichtig, ehrlich. Vgl. πανδίκως εὐσεβής Suppl. 424

ὀρθῶς ἐνδίκως τ᾽ ἐπώνυμον

Sept. 392

ἣν εὑρεθῇς ἐς τήνδε μὴ δίκαιος ὤν

Soph. Trach. 411 .

mvp-comment-171-1 Wecklein 1888, p. 273

mvp-comment-171-2 Die Gottheit hört gern von den Stätten, wo sie besonders verehrt wird. Daher ist bei Anrufungen der Götter die Aufzählung solcher Örtlichkeiten beliebt. Vgl. Soph. Ant. 1118 f. Mit εἴτε — εἴτε, wie hier, Aristoph. Wo. 269

steht wie ein einziger Begrif, daher Λιβυστικοῖς. Vgl. ποῖον . . γαίας πέδον Sept. 291

, χθονὸς . . τηλουρόν. . πέδον

Prom. 1

τὸ Πυθικὸν Θεοῦ μαντείον

Soph. Oed. T. 242

ὄγκον ὀνόματος μητρῷον

Trach. 817

, Ηπειρώτις ψυχὴ γυναικῶν

Eur. Andr. 159 u. Ähnliches oft, z. B. unten 327.

mvp-comment-172-1 Wecklein 1888, p. 273

mvp-comment-172-2 γενεθλίου: Schol. ( σημείωσαι) ὅτι διὰ τοῦτο οἴεται αὐτὴν Τριτογένειαν. Nach Herod. IV 180 (vgl. Paus. I 14, 6 ) glaubten die am Tritonischen See wohnenden Auseer (indem sie eine ihrer Gottheiten mit Athena identifizierten) τὴν ᾿Αθηναίην Ποσειδέωνος εἶναι θυγατέρα καὶ τῆς Τριτωνίδος λίμνης. Dals Aschylos der gewöhnlichen Sage sich anschliefst, zeigt 667 f. Er scheint also den Ort der Geburt an den See oder vielmehr Strom ( πόρου) Triton zu verlegen. In Wirklichkeit ist es ur- sprünglich die gleiche Vorstellung, wenn Athena als Blitzgöttin dem Haupte des Wolkensammlers Zeus, dem Wolkenberge, und wenn sie der Tritonischen See, den himmlischen Wassern, entstammt. Denn dafs die Tritonische See ursprünglich am Himmel war, ergiebt sich schon daraus, dafs sie nicht nur in Libyen, sondern auch anderwärts angenommen wurde ( Paus. VIII 26, 6 u. IX 33, 7, Strab. IX p. 407 ). Vgl. Schwartz, Der Ursprung der Mythologie. S. 87.

mvp-comment-173-1 Wecklein 1888, p. 274

mvp-comment-173-2 τίθησιν . . πόδα erklärt man ,,aufrecht schreitet oder sitzt" (vgl. Hom. p 158 ἥμενος ἢ ἕρπων), weil der sitzenden Göttin die Füfse mit dem Gewande bedeckt sind. Aber eine solche Erklärung von κατηρεφῆ ist mindestens weit hergeholt. In der Deutung von Dutheil „visible ou invisible" und Hermann: sive palam incedens sive latens ( Hom. E 186

) opem fert amicis, worin κατηρεφής der durch eine Wolke verhüllte Fufs sein soll, lässt sich ỏodóv schwer verstehen. Es scheint vielmehr ὀρθὸν πόδα den hohen, gleichsam steilen Fufs (vgl. ὀρθόπους Soph. Ant. 985 ) der hochgeschürzten Göttin zu bezeichnen, wie sich κατηρεφῆ auf das lange Gewand bezieht.

mvp-comment-174-1 Wecklein 1888, p. 274

mvp-comment-174-2 φίλοις ἀρήγουσα: Der Dichter scheint weniger an die Auseer als an die Athener zu denken, welche dem libyschen König Inaros zu Hilfe gezogen waren ( Thuk. I 104 ff. ). Vgl. die ähnliche Anspielung auf Zeitverhältnisse in Eur. El. 1347 νώ δ᾽ ἐπὶ πόντον Σικελὸν σπουδῇ σώσοντε νεῶν πρῴρας ἐνάλους. Φλεγραίαν πλάκα, Schauplatz des Gigantenkampfes, bei welchem Athena, Φλεγραίων ὀλέ τειρα Γιγάντων (Prokl. hymn. 32), unter anderen den Enkelados tötete ( Eur. Ion 209 ).

mvp-comment-175-1 Wecklein 1888, p. 274

mvp-comment-175-2 κλύει θεός, es hört ein Gott auch in der Ferne. Vgl. Eur. Iph. T. 1447 κλύεις γὰρ αὐδὴν καίπερ οὐ παρὼν θεᾶς. Vielleicht hat ursprünglich πρόσωθεν οὖσ όμως geheilsen. es

mvp-comment-175-3 ³²

mvp-comment-176-1 Wecklein 1888, p. 274

mvp-comment-176-2 γένοιτο nach ἔλθοι, s. g. Assimilation der Modi. Vgl. Soph. Ai. 1217

, Krüger I § 54, 8, 3 .

mvp-comment-177-1 Wecklein 1888, p. 274

mvp-comment-177-2 παρημελημένον d. i. so dafs keiner nach dir fragt ( ἄιστον ἄπυστον). Sept. 689

.

mvp-comment-178-1 Wecklein 1888, p. 274

mvp-comment-178-2 ,,Ohne erfahren zu haben wo im Herzen die Freude wohnt“, weil du keine Freude genieſsen wirst. Vgl. 426 ὅπου τὸ χαίρειν μηδαμοῦ νομίζεται. Etwas anders Soph. Oed. K. 1217

.

mvp-comment-179-1 Wecklein 1888, p. 274

mvp-comment-179-2 Du eine blutleere Weide, nur Schatten von solchen die Blut haben, erwiderst mir nicht einmal?

mvp-comment-180-1 Wecklein 1888, p. 275

mvp-comment-180-2 καὶ ζῶν . . οὐδὲ . . σφαγείς, sogar lebend und nicht erst geschlachtet. οὐδὲ für καὶ οὐ wie öfter bei Dichtern ( Krüger II § 69, 60 ). μὲ δαίσεις wie Eur. Or. 15

mvp-comment-180-3 ³³

mvp-comment-181-1 Wecklein 1888, p. 275

mvp-comment-181-2 δέσμιον σέθεν wie δέσμιος φρενῶν 333: zu Cho. 235 . Der besinnungraubende" Gesang der Erinyen ,, schlingt die Bande um den Frevler". Der Ausdruck erinnert an magische Künste (vgl. Plat. Ges. XI p. 933 A μαγγανείαις καὶ ἐπῳδαῖς καὶ καταδέσεσι).

mvp-comment-182-1 Wecklein 1888, p. 275

mvp-comment-182-2 Unter der Begleitung der Anapäste, welche der Koryphaios vorträgt, ordnet sich der Chor in Reih und Glied, um sein Bannlied (322 ff.) zu singen und mit entsprechendem Tanz zu begleiten, indem die Figuren ( σχήματα) des Reigens, besonders bei den Ephymnien, die Idee des Bannenden und Bestrickenden zum Ausdruck bringen.

mvp-comment-183-1 Wecklein 1888, p. 275

mvp-comment-183-2 δεδόκηκεν wie Prom. 402

, Sept. 1027

δοκησάτω

, Eur. Med. 763

δεδόκησαι

u. a.

mvp-comment-184-1 Wecklein 1888, p. 275

mvp-comment-184-2 Schol. δεδόκηκεν ἡμῖν λέξαι τίνα τρόπον τὰ κατ᾿ ἀνθρώπους λάχη ἐφοδεύομεν. Vielmehr steht λάχη (,,das mir zugefallene Amt) wie 335, 348, 389, wie es 931 τὰ κατ᾿ ἀνθρώπους ἔλαχον διέπειν heifst. - ἐπινωμᾷ: ἐπισκοπεῖ und στάσις: σύστημα Schol.

mvp-comment-185-1 ³⁴

mvp-comment-185-2 Wecklein 1888, p. 275

mvp-comment-185-3 Mit εὐθυδίκαιοι (gerecht richtend) vgl. ὀρθοδίκαιος 995. μαιόμεθα (wir bestreben uns wie μαιομένοις Cho. 782

Soph. Ai. 287 .

mvp-comment-186-1 Wecklein 1888, p. 275

mvp-comment-186-2 ,,Wohl dem, der frei von Schuld und Fehle" u. s. w.

mvp-comment-187-1 Wecklein 1888, p. 275

mvp-comment-187-2 ἀσινὴς . . διοιχνεί scil. ἕκα στος wie 340. Vgl. Plat. Prot. p. 324

mvp-comment-188-1 Wecklein 1888, p. 275

mvp-comment-188-2 ἐπικρύπτει, wer verstohlen des Mordes schwere That vollbracht".

mvp-comment-189-1 Wecklein 1888, p. 275

mvp-comment-189-2 μάρτυρες ορθοί (deren Zeugnis sich aufrecht erhält), vgl. Soph. Ai. 354 ὀρθὰ (was sich als wahr bestätigt) μαρτυρείν, Ant. 1195

.

mvp-comment-190-1 Wecklein 1888, p. 275

mvp-comment-190-2 πράκτορες, vgl. χερὶ πράκτορι Ag. 113 und φόνου πράκτορα Soph. El. 953 . τελέως: τα 954.

mvp-comment-190-3 ³⁵

mvp-comment-191-1 Wecklein 1888, p. 276

mvp-comment-191-2 erstes Stasimon, welches besonders in den Ephymnien den Charakter des ὕμνος δέσμιος hat. ,, Apollon beraubt uns unseres Rechtes, indem er uns diesen Flüchtling entzieht, der uns zur Sühne des Muttermords zukommt und dem unser grauser Gesang gilt. Denn SO hat das Schicksal bestimmt, dafs wir die Mörder verfolgen und peinigen. Drum weil Umsturz von Häusern unser Los ist, haben die Götter des Lichts keine Gemeinschaft mit uns und Feste der Freude sind uns versagt. Dafür sind die Götter dieser traurigen Sorge überhoben und brauchen sich nicht mit Blutbefleckten zu befassen. Wir verfolgen den Mörder und stürzen ihn von der Höhe seines Ruhms. Er wird, ohne dessen in seiner Geistesnacht inne zu werden, von der Stimme des Volkes verurteilt und allgemeine Mifsachtung umnachtet sein Haus (vgl. Cho. 53 ff. , Ag. 463 ff. ). So steht es fest: Geniessen wir auch nicht die Ehre, den oberen Göttern gesellt zu sein, so haben doch die Sterblichen die vom Schicksal gegebene Satzung, auf der unser altheiliges Amt beruht, zu fürchten und zu verehren." Wenn man aus den drei Ephymnien schliefsen darf, wird jedes der drei ersten Strophenpaare von einem Stoichos, die Ephymnien und das vierte Strophenpaar von dem Gesamtchore vorgetragen.

mvp-comment-192-1 Wecklein 1888, p. 276

mvp-comment-192-2 Nicht unpassend ist die Bemerkung des Schol. :

mvp-comment-193-1 Wecklein 1888, p. 276

mvp-comment-193-2 Νύξ: zu 69. ποινὰν (abstr. pro concr.) ἀλαοῖσι καὶ δεδορκόσιν steht prädikativ zu μέ. ἀλαοῖσι καὶ δεδορκόσιν, Schol. ζῶσι καὶ θανοῦσιν. Vgl. 391.

mvp-comment-194-1 Wecklein 1888, p. 276

mvp-comment-194-2 ἄτιμόν με τίθησιν d. i. macht mich rechtlos.

mvp-comment-195-1 Wecklein 1888, p. 276

mvp-comment-195-2 πτῶκα κτἑ., den feigen Flüchtling (vgl. πτώσσοντας ὑφ᾽ Ἕκτορι Hom. Η 129 ), der nach Fug und Recht als Reinigungsmittel des Muttermords herhalten mufs, also uns nicht entzogen werden darf. Zu 292. Mit κύριον vgl. κύριοι 127.

mvp-comment-196-1 Wecklein 1888, p. 276

mvp-comment-196-2 τεθυμένῳ, der so gut wie geschlachtet, ein dem Tode geweihtes Schlachtopfer ist. Vgl. Eur. Med. 1264

. Schol. :

ἐπὶ Ὀρέστῃ δὲ μέλλοντι θύεσθαι λεχθήσεται ὕμνος ἐξ ἡμῶν ὡς ἐπὶ ἱερείω, ὃς αὐτοῦ τὰς φρένας παρακόψει

.

mvp-comment-197-1 Wecklein 1888, p. 276

mvp-comment-197-2 Geistzerstörende Verrückung. Um das gleiche Versmafs wie vorher (-) zu gewinnen, vermutet Rauchenstein φρενοβλαβής, Herwerden φρενομανής, Weil φρενοπλανής. Aber vgl. das Versmals in Cho. 802 – 804.

mvp-comment-198-1 Wecklein 1888, p. 277

mvp-comment-198-2 ἀφορμικτος (duldet nicht der Leier Klang"): zu_Ag. 980. αὐονά (Ausdörrung): Schol. ὁ ξηραίνων τοὺς βροτούς. Vgl. 138, 267.

mvp-comment-199-1 Wecklein 1888, p. 277

mvp-comment-199-2 διανταία, Schol. ἡ διαμπαξ τιμωρουμένη. Es bedeutet durchdringend" d. h.,,unnachgiebig, unwiderstehlich".

mvp-comment-199-3 ³⁶

mvp-comment-200-1 ³⁷

mvp-comment-200-2 Wecklein 1888, p. 277

mvp-comment-200-3 θνατῶν ist gen. part. zu τοῖσιν (οἷσιν): „Von den Sterblichen denjenigen, welchen es zustöfst, verwegen Hand an einen anderen anzulegen." τοΐσιν ξυμπέσωσιν ohne άv: zu 211. αὐτουργίαι wie αὐτοχειρίαι. μάταιοι gen. comm. wie Ag. 1149 , Cho. 81 . Die Bedeutung (frivol) wie Suppl. 770

, 235 ματαίων αἰτίας.

mvp-comment-201-1 Wecklein 1888, p. 277

mvp-comment-201-2 τοῖς (zu 137) κτἑ.: Schol. τούτοις ἡμᾶς ἀκολουθεῖν, ἕως ἀποθάνῃ ὁ τοιοῦτος. So jagen wir ihn . . fort und fort bis zu den Schatten und geben ihn auch dort nicht frei." Zu 175 f. In anderem Sinne heifst es Hom. Ο 204 οἶσθ᾽ ὡς πρεσβυτέροισιν ἐρινύες αν ἕπονται. Über den Singular nach dem Plural zu 316.

mvp-comment-202-1 Wecklein 1888, p. 277

mvp-comment-202-2 γιγνομέναισι: Hom. Υ 127 πείσεται άσσα οἱ αἶσα γινομένῳ ἐπένησε λίνῳ, ὅτε μιν τέκε μήτηρ. - ἐφ᾽ ἁμὶν ἐκράνθη, ἡμῖν ἐπεκράνθη. Die Verkürzung der zweiten Silbe von ἡμῖν, welche bei Sophokles öfter vorkommt, findet sich bei Äschylos nur hier, bei Euripides nirgends.

mvp-comment-203-1 ³⁸

mvp-comment-203-2 Wecklein 1888, p. 277

mvp-comment-203-3 ἀθανάτων . . γέρας: Schol. μὴ πλησιάζειν ἡμᾶς τοῖς θεοῖς.

mvp-comment-204-1 Wecklein 1888, p. 277

mvp-comment-204-2 παλλεύκων (zu 52) πέ πλων ἀνέορτος ἄφαρος ἐτύχθην giebt in dichterischer Weise den Gedanken: des hellweifsen Festgewandes Freude ist mir versagt. Schol. οὐδαμοῦ ὅπου ἑορτὴ καὶ ἀμπεχόνη καθαρά, πάρειμι. Mit πέπλων ἀνέορτος ἄφαρος (zu Ag. 158 ) vgl. 894 und Eur. El. 310 άv έog τος ἱερῶν, Eur. Phoen. 324

mvp-comment-205-1 Wecklein 1888, p. 278

mvp-comment-205-2 Ἀρης τιθασὸς ὤν, Ares in zahmer Gestalt, d. h. wenn nicht Feinde im Kriege, sondern Freunde (Verwandte) zu Hause das Blut von Freunden vergiessen.

mvp-comment-206-1 ³⁹

mvp-comment-206-2 Wecklein 1888, p. 278

mvp-comment-206-3 ὧδε weist auf die aufserliche Darstellung durch die Cheironomie und den Tanz hin.

mvp-comment-207-1 Wecklein 1888, p. 278

mvp-comment-207-2 ὁμοίως, auf gleiche Weise wie wenn er schwach wäre, also s. v. a. ὅμως.

mvp-comment-208-1 Wecklein 1888, p. 278

mvp-comment-208-2 ὑπό (,,unter Einwirkung von“) wie Soph. Ant. 221 ὑπ᾽ ἐλ πίδων ἄνδρας τὸ κέρδος πολλάκις διώλεσεν.

mvp-comment-209-1 ⁴⁰

mvp-comment-209-2 Wecklein 1888, p. 278

mvp-comment-209-3 aïde, wir hier. τινά, Zeus und die anderen Götter. Wir sind bestrebt, die Götter dieser Sorgen zu entledigen und Freiheit derselben von solcher Last durch die Rufe zu uns zu bewirken, damit sie sich nicht auf die Untersuchung von Mord einzulassen haben; denn Zeus hat dieses bluttriefende hassenswerte Volk (der Mörder) von seiner Unterredung verbannt. ἐμοῖσι nach σπεύδομεν, wie in Chorgesängen Singular und Plural häufig wechselt. ἐμοῖσι vertritt den gen. obi. zu λιταῖς. Man ruft die Erinyen an (515), weil man von ihnen Verfolgung des Mörders erwartet, und behelligt nicht die Götter mit solchen Greueln. μηδὲ ( θεοὺς) . ἐλθεῖν schliefst sich an ἀτέλειαν an, ist also auch von ἐπικραίνειν ( ποιεῖν ὥστε) abhängig. ἀνάκρι σις nach attischem Recht die Voruntersuchung des Beamten ( ἐξέτασις ὑφ᾽ ἑκάστης ἀρχῆς γινομένη πρὸ τῶν δικῶν Harpokr.), hier die Untersuchung überhaupt, welche einen mündlichen Verkehr mit dem Mörder fordert. Die Form αἷμοσταγής statt der gewöhnlichen αἱματοσταγής kommt auch bei Eurip. (frg. 388) vor. &ς: ὅς noch Sept. 628 . ἀνατροπάς (scil. δωμάτων nach 355) steht in freier Weise als Apposition zu τάσδε μερίμνας.

mvp-comment-210-1 Wecklein 1888, p. 278

mvp-comment-210-2 ὑπ᾽ αἰθέρι wie οὐρανόμηκες κλέος: der Ruhm der stolz bis zu den Sternen sich hebt, sinkt nieder zur Erde und vergeht in ἐπιφθόνοις, gehässig,

mvp-comment-211-1 Wecklein 1888, p. 279

mvp-comment-211-2 Mit gewaltigem Sprunge setze ich von oben auf ihn nieder die schwer auf ihn fallende Spitze des Fufses, die ihn um so sicherer zum Falle bringt, als den Weitausholenden die Fülse leicht ausgleiten. ποδὸς ἀκμάν wie Pers. 1061

(mit den Fingerspitzen), Soph. Oed. T. 1243

κόμην σπῶσ᾽ ἀμφιδεξίοις ἀκ μαῖς. σφαλερὰ (γάρ ἐστι τανυδρόμοις καλα

steht als Zwischensatz und als Begründung zu δύσ φορον ἄταν (schwer zu tragendes Unheil), welches Apposition zu βαρυπεσῆ ποδὸς ἀκμάν ist. δρόμοις, weil sie mir entrinnen wollen. τανυ

mvp-comment-212-1 Wecklein 1888, p. 279

mvp-comment-212-2 Er stürzt ohne sich dessen zu versehen infolge verderblichen Wahnsinns; so grofs ist die Dunkelheit, welche mit der Befleckung auf dem Manne gelagert ist, wie auf seinem Hause schwarze Finsternis ruht, welche die vielen Klagen des Volkes auf dasselbe werfen. τοῖον κνέφας steht prädikativ zu dem Subjekt μύσος. — ἐπιπεπότα ται ebenso Pers. 672

(med.) πολύστονος φάτις vgl. Ag. 463 , Cho. 51

δνόφοι καλύ πτουσι δόμους

.

mvp-comment-213-1 Wecklein 1888, p. 279

mvp-comment-213-2 μένει γάρ wie Ag. 1562 . Der Gesamtchor fafst das von den einzelnen Reihen Vorgetragene zusammen. εὐμήχανοι τε καὶ τέλειοι ( οὖσαι), d. i. die wir (die uns zufallende Rache) vollbringen und dazu viele Mittel und Wege haben. τε vor μνήμονες braucht nicht als lange Silbe betrachtet zu werden, zu Ag. 980 . μνήμονες wie Prom. 532

- μονές τ' Ερινύες. σεμναί, unnahbar. ἄτιμ᾽ ἀτίετα κτέ, das Amt, dessen wir walten, ist nicht geehrt, nicht geachtet, insofern wir fern von den Göttern in sonnenlosem Moder unsere Stelle haben. διέπομεν wie 932. διχοστα τοῦντα, vgl. 350. ἀνηλίω λάπα das gleiche wie ζόφω ευρώεντι Hymn. auf Demeter 482. λάχη δυσοδοπαίπαλα κτἑ., Schol. δυσπαράβατα καὶ τραχέα ζῶσι καὶ τεθνηκόσιν. Schwer wandeln den rauhen Pfad zu mir Lebende wie Tote. Vgl. Hom. ω 10 ευρώεντα κέλευθα, Verg. Aen. VI 462 per loca senta situ noctemque profundam. Also,,ich habe meinen Wohnsitz fern von den Göttern an dunkler, unzugänglicher Stätte". Indes ist δυσοδοπαίπαλα wegen mangelhafter Responsion mit καίπερ ὑπὸ χθόνα (398) zu beanstanden. Heimsöth vermutet δυσποροπαίπαλα, Weil δυσποδοπαίπαλα, Oberdick δύσβατα, παίπαλα, Davies δυσβατοπαίπαλα. δερκομένοισι καὶ δυσομμάτοις wie ἀλαοῖσι καὶ δεδορκόσιν 323.

mvp-comment-214-1 Wecklein 1888, p. 280

mvp-comment-214-2 Schol. τὸν ὑπὸ Μοιρῶν καὶ θεῶν τετελεσμένον. Die Mören haben die Satzungen der Erinyen festgesetzt, das junge Göttergeschlecht hat sie bestätigt.

mvp-comment-215-1 Wecklein 1888, p. 280

mvp-comment-215-2 καίπερ τάξιν ἔχουσα ὑπὸ χθόνα καὶ δυσήλιον κνέφας. Vgl. zu Cho. 990 .

mvp-comment-216-1 Wecklein 1888, p. 280

mvp-comment-216-2 drittes Epeisodion. Athena erscheint und nachdem sie sich von der Chorführerin und Orestes den Sachverhalt hat darlegen lassen (gleichsam die ανάκρισις oder προδικασία), entschliefst sie sich den Fall durch einen neuen Gerichtshof entscheiden zu lassen. Nach 407 könnte man glauben, dafs Athena wie im Aias des Sophokles auf dem θεολογεῖον auftrete. Da sie aber am Schlusse dieser Scene abgeht, um sich in die Stadt zu begeben, und später (569) auf der gewöhnlichen Bühne auftritt (vgl. 738), so mufs man annehmen, dafs sie auch hier auf dem λογεῖον, nicht in der Höhe erscheint. Sie kommt von der linken Seite.

mvp-comment-216-3 ⁴¹

mvp-comment-217-1 ⁴²

mvp-comment-217-2 Wecklein 1888, p. 280

mvp-comment-217-3 ἀπὸ Σκαμάνδρου wie πρό σωθεν (fern am Skamander): vgl. zu Ag. 543 . καταφθατουμένη: κατακτωμένη· κυρίως δὲ τὸ ἐκ προκαταλήψεως Hesych. Vgl. φθ ( ο) α- τήσει: φθάσει κτήσασθαι ebd. Das Wort kommt nur an unserer Stelle vor, wo die Erklärung κατακτωμένη dem Sinne gut entspricht. Die Ableitung von φθάνω scheint unrichtig. Gemeint ist das Gebiet von Sigeion, wo Athena einen Tempel hatte ( Herod. V 95 ). Nach der Darstellung des Aschylos wurde das Land schon im trojanischen Kriege den Söhnen des Theseus (und der Athena) zugesprochen. Es verhält sich mit diesem uralten Besitztitel ähnlich wie mit dem aus Homer abgeleiteten Anspruch auf Salamis. Als gegen Ende des siebenten Jahrh. v. Chr. attische Kolonisten unter Anführung des Olympioniken Phrynon sich in Sigeion festgesetzt hatten und die Mytilenäer Sigeion als ihr Eigentum zurückforderten, machten ihnen die Athener gegenüber geltend, dafs ihnen und allen Hellenen, welche Menelaos in der Ahndung des Raubes der Helena unterstützt hätten, ebenso viel Recht auf das Gebiet von Troas zukomme wie den Äoliern ( Herod. V 94 ). Ein Zweikampf des Pittakos und des Phrynon sollte den Streit entscheiden. Phrynon unterlag. Als der Krieg trotzdem fortdauerte, wurde Periander von Korinth von beiden Parteien zum Schiedsrichter erwählt. Dieser entschied, beide Teile sollten das Land behalten, das sie besäfsen. So kamen die Athener in den vollen Besitz des Landes ( Herod. V 95 , Strabon XIIIp. 600 , Diog. L. I 74 ) und die Meinung des Schol., dafs Äschylos mit unserer Stelle die Athener aufreize, wieder auf Sigeion Anspruch zu machen, scheint unbegründet.

mvp-comment-218-1 Wecklein 1888, p. 281

mvp-comment-218-2 δῆτα, eben. ᾿Αχαιῶν: mit diesem Worte sind hinreichend die Teilnehmer des trojanischen Krieges angezeigt.

mvp-comment-219-1 ⁴³

mvp-comment-219-2 Wecklein 1888, p. 281

mvp-comment-219-3 αυτόπρεμνον, αὐτόρριζον (samt der Wurzel, mit Grund und Boden). Soph. Ant. 713

und zu Ag. 142 .

mvp-comment-220-1 Wecklein 1888, p. 281

mvp-comment-220-2 Θησέως τόκοις, Akamas und Demophon. Erst das nachhomerische Epos, so die Ιλιὰς μικρά des Lesches ( Paus. X 25, 8 ), kennt diese als Teilnehmer des trojanischen Krieges.

mvp-comment-221-1 Wecklein 1888, p. 281

mvp-comment-221-2 διώκουσα (rasch bewegend) πόδα wie Sept. 358

, Eur. Or. 1344

ἰδού, διώκω τὸν ἐμὸν εἰς δόμους πόδα. ἄτρυτον

erinnert an den Beinamen der Athene Ἀτρυτώνη.

mvp-comment-222-1 Wecklein 1888, p. 281

mvp-comment-222-2 τόνδε ὄχον, dieses Fahrzeug eigener Art, mit Bezug auf die Agis. Die Ägis hat mich durch die Luft getragen so rasch wie ein Wagen, dem kräftige Rosse vorgespannt sind. Hom. B 447 Ἀθήνη αἰγίδ᾽ ἔχουσ᾽ ἐρίτιμον, ἀγήραον ἀθανάτην σὺν τῇ παιφάσσουσα διέσσυτο λαὸν Ἀχαιῶν. τε ..

mvp-comment-222-3 ⁴⁴

mvp-comment-223-1 Wecklein 1888, p. 281

mvp-comment-223-2 ὁμιλίαν χθονός wie 714, 1031 (Besuch, Genossenschaft des Landes), vgl. ὁμιλεῖν χώρα 723.

mvp-comment-224-1 ⁴⁵

mvp-comment-224-2 Wecklein 1888, p. 282

mvp-comment-224-3 ὑμᾶς mit wechselnder Konstruktion von λέγω: und euch meine ich". Sept. 216

(als ob ἀνδράσι προσήκει vorherginge). σπαρτών, Gezeugter.

mvp-comment-224-4 ⁴⁶

mvp-comment-225-1 Wecklein 1888, p. 282

mvp-comment-225-2 οὔτε .. οὔτ᾽ οὖν wie εἴτε . . εἴτ᾿ οὖν, zu Cho. 679 .

mvp-comment-226-1 ⁴⁷

mvp-comment-226-2 Wecklein 1888, p. 282

mvp-comment-226-3 Den Nächsten ( ὁ πέλας wie Eur. Med. 86 , Thuk. I 32 , gewöhnlich οἱ πέλας) tadeln, weil er mifsgestaltet ist, geziemt sich nicht. πρόσω δικαίων ἐστί, vgl. πρόσω πατρός Eur. Hek, 1158.

mvp-comment-227-1 Wecklein 1888, p. 282

mvp-comment-227-2 Zu 69. graves filiae. αἰανῆ τέκνα,

mvp-comment-227-3 ⁴⁸

mvp-comment-228-1 Wecklein 1888, p. 282

mvp-comment-228-2 Ἀραί, Dirae, vgl. Sept. 70

: zu Ag. 1276 .

mvp-comment-229-1 Wecklein 1888, p. 282

mvp-comment-229-2 κληδόνας ἐπωνύμους, τὰ ἐπώνυμα οἷς καλεῖσθε Schol.

mvp-comment-230-1 Wecklein 1888, p. 282

mvp-comment-230-2 πεύσῃ τάχα (,,allsogleich") wie 457, Soph. El. 35 , wo die Angabe unmittelbar folgt.

mvp-comment-231-1 Wecklein 1888, p. 282

mvp-comment-231-2 Vgl. 301. μηδαμοῦ gehört zu dem Infn. χαίρειν. Schol. ἐν τῷ Αιδῃ.

mvp-comment-232-1 Wecklein 1888, p. 282

mvp-comment-232-2 ἐπιρροιζεῖς, Schol. ἐπι βοᾷς, du gebietest mit kreischender Stimme.

mvp-comment-232-3 ⁴⁹

mvp-comment-233-1 Wecklein 1888, p. 282

mvp-comment-233-2 ἠξιώσατο, er hat es für sich als recht erachtet, er hat es über sich gebracht.

mvp-comment-234-1 Wecklein 1888, p. 282

mvp-comment-234-2 ἄλλης ἀνάγκης κότον, ohne von anderer Seite kommenden Zwang, der ihn mit Groll bedrohte, zu fürchten ? Über ἄλλης Krüger I § 50, 4, 11 οἱ ἄλλοι ξένοι, die anderen, nämlich die Fremden).

mvp-comment-235-1 ⁵⁰

mvp-comment-235-2 Wecklein 1888, p. 282

mvp-comment-235-3 ποῦ γὰρ .. κέντρον ὡς ( ὥστε), nein, denn wo gäbe es einen so mächtigen Stachel, dafs er antriebe u. s. w. Damit setzt sie sich über die intellektuelle Urheberschaft des Apollon hinweg.

mvp-comment-236-1 Wecklein 1888, p. 282

mvp-comment-236-2 D. h. ich kann in betreff der Schuld dir nicht ohne weiteres beistimmen; ich mufs erst den anderen Teil hören. Der Schol. :

. ἥμισυς λόγου wie ὁ ὕστατος τοῦ χρόνου Ag. 1299 .

mvp-comment-237-1 Wecklein 1888, p. 283

mvp-comment-237-2 Weder wird er den ihm zugeschobenen Eid annehmen, da der Thatbestand feststeht, noch fällt es ihm ein, uns den Eid zuzuschieben. Schol. :

. Man hat also nicht an die διωμοσία, an die Vereidigung der beiden Parteien am Anfang der ανάκρισις ( Lys. X § 11

ὁ μὲν διώκων ὡς ἔκτεινε διόμνυται ὁ δὲ φεύγων ὡς οὐκ ἔκτεινε

), sondern an die πρόκλησις εἰς ὅρκον zu denken. Vgl. Demosth. 39, 4

δίδωσι τὸν ὅρκον· ἡ δὲ δεξαμένη οὐ μόνον . . κατωμόσατο κτἑ.

Allerdings wird ὅρκον δοῦναι καὶ δέξασθαι auch von gegenseitiger eidlicher Verpflichtung gesagt wie Herod. VI 23

ὅρκον δοὺς καὶ δεξάμενος

, aber von einer solchen Verpflichtung kann hier nicht die Rede sein.

mvp-comment-238-1 Wecklein 1888, p. 283

mvp-comment-238-2 ἢ ( δικαίως oder δίκαια) πρᾶξαι. „Dir ist es nur um das formale Recht zu thun, welches du auf deiner Seite hast, nicht um volle sachliche Gerechtigkeit." Die Erinyen als titanische Naturmächte kümmern sich blofs um die That, nicht um die Beweggründe der That.

mvp-comment-239-1 Wecklein 1888, p. 283

mvp-comment-239-2 τῶν σοφῶν (Neutrum) οὐ πένῃ, als Göttin der Weisheit.

mvp-comment-240-1 Wecklein 1888, p. 283

mvp-comment-240-2 Dadurch dafs die Eide wegen des Thatbestandes nicht geleistet werden können, soll das Unrecht nicht siegen. Denn es kann sich nicht blofs um den Thatbestand, sondern auch darum handeln, ob ein δίκαιος φόνος vorliegt oder nicht.

mvp-comment-241-1 Wecklein 1888, p. 283

mvp-comment-241-2 εὐθεῖαν δίκην d. i. εὐθυδι κίαν: εὐθυδικίαν ( εὐθυδικία) εἰσιέra wurde von dem Beklagten gesagt, wenn er ohne Einrede gegen die Einführung der Klage (durch διαμαρτυρία oder παραγραφή) sich ohne weiteres auf den Prozefs einliefs. Vgl. Meier und Schömann att. Proc. S. 649. Hier sagt die Erinye:,,Gut, so schreite zum Verhör und entscheide in direkter Verhandlung ohne Rücksicht auf Einreden."

mvp-comment-242-1 Wecklein 1888, p. 283

mvp-comment-242-2 ,,Wollt ihr wirklich mir die Entscheidung eurer Anklage anheimstellen ? ἐπ' ἐμοὶ τρέποιτε, ἐπιτρέποιτε ἐμοί. Vgl. Soph. Ant. 1107

.

mvp-comment-243-1 ⁵¹

mvp-comment-243-2 Wecklein 1888, p. 283

mvp-comment-243-3 σέβουσαι ἀξίαν ἐπάξια, wir verehren ja die würdige nach Verdienst. Vgl. Ag. 1528 , Plaut. Poen. V 4, 100

. Uber επάξια vgl. Krüger I § 46, 6, 4 .