611.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-394
πνέονθ' ὁ κυνόφρων: πνείονθ' Heathius. Libri πνέονθ'. Deinde ἁ κυνόφρων Μ. Rob. ἀκυνόφρων G. ἀκανόφρων Ald. ἀγανόφρονι Turn.
611
612.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-395
κιγχάνει δέ μιν: κιγχάνει Porsonus. Libri κιχάνει, sed in M. inter ut et y una littera erasa est. Deinde viv Blomfieldius. Libri μιν.
612
613.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-396
ἐπεὶ δ᾽ ἐπεμνησάμην: ἐπεὶ δ᾽ ἐπεμνήσαμεν Μ. ἐπεὶ δ᾽ ἐπεμνήσαμεν G. Ald. Turn. ἐπεὶ δ᾽ ἐμνήσαμεν Rob. Scribendum esse ἐπεὶ δ᾽ ἐπεμνησάμην Heathius vidit. Apodosis incipit cum antistropha, ubi dé particula de more posita est post ἐπεὶ δέ, longiore parenthesi interposita.
613
614.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-397
ἄκαιρος δ᾽ ὁ δυςφιλὴs: Libri ἀκαίρως δὲ δυσφιλές etc. In M. haec scholia adscripta sunt, λείπει μνήσομαι Κλυταιμνήστρας (ut ad μήτιδας ν. 616. adscriptum est λείπει εἰργάσατο), εἰ ὁ δὲ ἀντὶ τοῦ γάρ. Scribendum ἄκαιρος δ᾽ ὁ δυςφιλές etc.
614
617.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-398
ἐπ' ἀνδρὶ τευχεσφόρῳ: Hunc versum Ald. Rob. Turn. omittunt. Prima eum habet editio Victorii. Scriptus est in M. in margine, sed a prima manu. In G. iisdem litteris eodemque atramento, quo scholia scripta sunt, supra adscriptus est postremis verbis praecedentis versus.
617
618.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-399
ἐπ' ἀνδρὶ δᾴοις ἐπικλύτῳ, σέβας: ἐπ' ἀνδρὶ δηΐοις ἐπικότω σέβας Μ. in quo antea ἐπὶ κότω scriptum fuerat. ἐπὶ κάτῳ G. ἐπὶ κάτω Ald. ἐπικότῳ Rob. Τurn. In reliquis ceteri libri cum M. consentiunt. Scholiastes haec adnotavit, ¿a' ἀνδρὶ φοβερῷ καὶ σεβαστῷ καὶ παρὰ τοῖς πολεμίοις. Malas coniecturas, quibus Aeschyli verba vexata sunt, tacere praestat. Scribendum erat ἐπ' ἀνδρὶ δᾴοις ἐπικλύτῳ σέβων. Apollonius Rhodius Il. 236. εἰ δὲ ἐγὼν ὁ πρίν ποτ᾽ ἐπίκλυτος ἀνδράσι Φινεὺς ὄλβῳ μαντοσύνῃ τε.
618
619-620.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-400
τίων τ᾽ ἀθέρμαντον ἑστίαν δόμων γυναικείαν τ' ἄτολμον αἰχμάν: τίων δ' M. G. Ald. Rob. τοιώνδ' Turn. Stanleii coniectura, τίω δ', a Wellauero et Blomfieldio recepta est. Scribendum erat τίων τ'. Addidi τ' ante άτολμον. Sic igitur hane stropham scripsi, ἐπεὶ δ᾽ ἐπεμνησάμην ἀμειλίχων πόνων (ἄκαιρος δ᾽ ὁ δυςφιλὲς γαμήλευμὶ ἀπεύχετον δόμοις γυναικοβούλους τε μήτιδας φρενῶν ἐπ᾽ ἀνδρὶ τευχεςφόρῳ, ἐπ' ἀνδρὶ δάοις ἐπικλύτῳ σέβων, τίων τ' ἀθέρμαντον ἑστίαν δόμων γυναικείαν τ' ἄτολμον αἰχμάν)· Quando autem mentionem feci tristium laborum (intempestivus enim, qui inimicum connubium, exsecrandum aedibus, et femineae mentis insidias viro bellatori, viro apud hostes claro structas colit, et suspicil igne carentem focum atque imbelle mulieris sceptrum): malorum maxime celebratur Lemnium.