Search the Perseus Catalog for:

← Previous Next →

Ὀρέστης

πάτερ, τρόποισιν οὐ τυραννικοῖς θανών,

αἰτουμένῳ¹ μοι δὸς κράτος τῶν σῶν δόμων.
480

Ἠλέκτρα

κἀγώ, πάτερ, τοιάνδε² σου χρείαν ἔχω,

φυγεῖν μέγαν προσθεῖσαν Αἰγίσθῳ <φθόρον³ >.

Ὀρέστης

οὕτω γὰρ ἄν σοι δαῖτες ἔννομοι βροτῶν

κτιζοίατ᾽: εἰ δὲ μή, παρ᾽ εὐδείπνοις ἔσει

ἄτιμος ἐμπύροισι⁴ κνισωτοῖς χθονός.
485

Ἠλέκτρα

κἀγὼ χοάς σοι τῆς ἐμῆς παγκληρίας

οἴσω πατρῴων ἐκ δόμων γαμηλίους:

πάντων δὲ πρῶτον τόνδε πρεσβεύσω τάφον.

Ὀρέστης

ὦ Γαῖ᾽, ἄνες μοι πατέρ᾽⁵ ἐποπτεῦσαι μάχην.

Ἠλέκτρα

ὦ⁶ Περσέφασσα, δὸς δέ γ᾽ εὔμορφον κράτος.
490

Ὀρέστης

μέμνησο λουτρῶν οἷς ἐνοσφίσθης, πάτερ.

Ἠλέκτρα

μέμνησο δ᾽ ἀμφίβληστρον ὡς ἐκαίνισας⁷—

Ὀρέστης

πέδαις δ᾽ ἀχαλκεύτοις θηρευθείς,⁸ πάτερ,—

Ἠλέκτρα

αἰσχρῶς τε βουλευτοῖσιν ἐν καλύμμασιν.

Ὀρέστης

ἆρ᾽ ἐξεγείρει τοῖσδ᾽ ὀνείδεσιν, πάτερ;
495

Ἠλέκτρα

ἆρ᾽ ὀρθὸν αἴρεις φίλτατον τὸ σὸν κάρα;

Ὀρέστης

ἤτοι δίκην ἴαλλε σύμμαχον φίλοις,

ἢ τὰς ὁμοίας ἀντίδος λαβὰς⁹ λαβεῖν,

εἴπερ κρατηθείς γ᾽ ἀντινικῆσαι θέλεις.

Ἠλέκτρα

καὶ τῆσδ᾽ ἄκουσον λοισθίου βοῆς, πάτερ,
500

ἰδὼν νεοσσοὺς τούσδ᾽ ἐφημένους τάφῳ:

οἴκτιρε θῆλυν ἄρσενός θ᾽ ὁμοῦ γόνον,¹⁰

καὶ μὴ ᾽ξαλείψῃς σπέρμα Πελοπιδῶν τόδε.

οὕτω γὰρ οὐ τέθνηκας οὐδὲ περ θανών:

παῖδες γὰρ ἀνδρὶ κληδόνες σωτήριοι
505

θανόντι: φελλοὶ δ᾽ ὣς ἄγουσι δίκτυον,

τὸν ἐκ βυθοῦ κλωστῆρα σῴζοντες λίνου.¹¹

ἄκου᾽, ὑπὲρ σοῦ τοιάδ᾽ ἔστ᾽ ὀδύρματα.

αὐτὸς δὲ σῴζῃ τόνδε τιμήσας λόγον.

510

Χορός

καὶ μὴν ἀμεμφῆ τόνδ᾽¹² ἐτείνατον λόγον,
510

τίμημα τύμβου τῆς ἀνοιμώκτου τύχης.

τὰ δ᾽ ἄλλ᾽, ἐπειδὴ δρᾶν κατώρθωσαι φρενί,

ἔρδοις ἂν ἤδη δαίμονος πειρώμενος.

Ὀρέστης

ἔσται: πυθέσθαι δ᾽ οὐδέν ἐστ᾽ ἔξω δρόμου,

πόθεν χοὰς ἔπεμψεν, ἐκ τίνος λόγου
515

μεθύστερον¹³ τιμῶσ᾽ ἀνήκεστον πάθος;

θανόντι¹⁴ δ᾽ οὐ φρονοῦντι δειλαία χάρις

ἐπέμπετ᾽: οὐκ ἔχοιμ᾽ ἂν εἰκάσαι τόδε:¹⁵

τὰ δῶρα μείω¹⁶ δ᾽ ἐστὶ τῆς ἁμαρτίας.

τὰ πάντα γάρ τις ἐκχέας ἀνθ᾽ αἵματος
520

ἑνός, μάτην ὁ μόχθος: ὧδ᾽ ἔχει λόγος.

θέλοντι δ᾽, εἴπερ οἶσθ᾽, ἐμοὶ φράσον τάδε.

Χορός

οἶδ᾽, ὦ τέκνον, παρῆ¹⁷ γάρ: ἔκ τ᾽ ὀνειράτων

καὶ νυκτιπλάγκτων δειμάτων πεπαλμένη

χοὰς ἔπεμψε τάσδε δύσθεος γυνή.
525

Ὀρέστης

ἦ καὶ πέπυσθε τοὔναρ, ὥστ᾽ ὀρθῶς φράσαι;

Χορός

τεκεῖν δράκοντ᾽ ἔδοξεν, ὡς αὐτὴ λέγει.

Ὀρέστης

καὶ ποῖ τελευτᾷ καὶ καρανοῦται λόγος;

Χορός

ἐν σπαργάνοισι παιδὸς ὁρμίσαι δίκην.

Ὀρέστης

τίνος¹⁸ βορᾶς χρῄζοντα, νεογενὲς¹⁹ δάκος;
530

Χορός

αὐτὴ προσέσχε μαζὸν²⁰ ἐν τὠνείρατι.²¹

Ὀρέστης

καὶ πῶς ἄτρωτον οὖθαρ ἦν²² ὑπὸ στύγους;²³

Χορός

ὥστ᾽ ἐν γάλακτι θρόμβον αἵματος σπάσαι.

Ὀρέστης

οὔτοι μάταιον ἀνδρὸς ὄψανον πέλει.²⁴

Χορός

ἡ δ᾽ ἐξ ὕπνου κέκλαγγεν²⁵ ἐπτοημένη.
535

πολλοὶ δ᾽ ἀνῇθον,²⁶ ἐκτυφλωθέντες σκότῳ,

λαμπτῆρες ἐν δόμοισι δεσποίνης χάριν:

πέμπει τ᾽ ἔπειτα τάσδε κηδείους χοάς,

ἄκος τομαῖον ἐλπίσασα πημάτων.

540

Ὀρέστης

ἀλλ᾽ εὔχομαι γῇ τῇδε καὶ πατρὸς τάφῳ
540

τοὔνειρον εἶναι τοῦτ᾽ ἐμοὶ τελεσφόρον.

κρίνω δέ τοί νιν ὥστε συγκόλλως²⁷ ἔχειν.

εἰ γὰρ τὸν αὐτὸν χῶρον ἐκλιπὼν²⁸ ἐμοὶ

οὕφις ἐμοῖσι σπαργάνοις ὡπλίζετο,²⁹

καὶ μαστὸν³⁰ ἀμφέχασκ᾽ ἐμὸν θρεπτήριον,
545

θρόμβῳ δ᾽ ἔμειξεν αἵματος φίλον γάλα,

ἡ δ᾽ ἀμφὶ τάρβει τῷδ᾽³¹ ἐπῴμωξεν πάθει,

δεῖ τοί νιν, ὡς ἔθρεψεν ἔκπαγλον τέρας,

θανεῖν βιαίως: ἐκδρακοντωθεὶς δ᾽ ἐγὼ

κτείνω νιν, ὡς τοὔνειρον ἐννέπει τόδε.
550

Χορός

τερασκόπον δὴ³² τῶνδέ σ᾽ αἱροῦμαι πέρι.

γένοιτο δ᾽ οὕτως. τἄλλα δ᾽ ἐξηγοῦ φίλοις,

τοὺς μέν³³ τι ποιεῖν, τοὺς δὲ μή τι δρᾶν λέγων.

Ὀρέστης

ἁπλοῦς ὁ μῦθος: τήνδε μὲν στείχειν³⁴ ἔσω,

αἰνῶ δὲ κρύπτειν τάσδε συνθήκας ἐμάς,
555

ὡς ἂν δόλῳ κτείναντες³⁵ ἄνδρα τίμιον

δόλοισι³⁶ καὶ ληφθῶσιν ἐν ταὐτῷ βρόχῳ

θανόντες, ᾗ καὶ Λοξίας ἐφήμισεν,

ἄναξ Ἀπόλλων, μάντις ἀψευδὴς τὸ πρίν.

ξένῳ γὰρ εἰκώς, παντελῆ σαγὴν ἔχων,
560

ἥξω σὺν ἀνδρὶ τῷδ᾽ ἐφ᾽ ἑρκείους³⁷ πύλας

Πυλάδῃ, ξένος τε καὶ δορύξενος δόμων.

ἄμφω δὲ φωνὴν ἥσομεν³⁸ Παρνησσίδα,

γλώσσης ἀυτὴν Φωκίδος μιμουμένω.

καὶ δὴ θυρωρῶν οὔτις ἂν φαιδρᾷ φρενὶ
565

δέξαιτ᾽,³⁹ ἐπειδὴ δαιμονᾷ δόμος κακοῖς:

μενοῦμεν οὕτως ὥστ᾽ ἐπεικάζειν τινὰ

δόμους⁴⁰ παραστείχοντα⁴¹ καὶ τάδ᾽ ἐννέπειν:

“τί δὴ πύλαισι⁴² τὸν ἱκέτην ἀπείργεται

Αἴγισθος, εἴπερ οἶδεν ἔνδημος παρών;”
570

εἰ δ᾽ οὖν ἀμείψω βαλὸν⁴³ ἑρκείων⁴⁴ πυλῶν

κἀκεῖνον ἐν θρόνοισιν εὑρήσω πατρός,

ἢ καὶ μολὼν ἔπειτά μοι κατὰ στόμα

ἀρεῖ,⁴⁵ σάφ᾽ ἴσθι, καὶ κατ᾽ ὀφθαλμοὺς βαλεῖ,⁴⁶

πρὶν αὐτὸν εἰπεῖν “ποδαπὸς ὁ ξένος;” νεκρὸν
575

θήσω, ποδώκει περιβαλὼν χαλκεύματι.

φόνου δ᾽ Ἐρινὺς οὐχ ὑπεσπανισμένη

ἄκρατον αἷμα πίεται τρίτην πόσιν.

νῦν⁴⁷ οὖν σὺ μὲν φύλασσε τἀν οἴκῳ καλῶς,

ὅπως ἂν ἀρτίκολλα συμβαίνῃ τάδε:
580

ὑμῖν δ᾽ ἐπαινῶ γλῶσσαν εὔφημον φέρειν,

σιγᾶν θ᾽ ὅπου δεῖ καὶ λέγειν τὰ καίρια.

τὰ δ᾽ ἄλλα τούτῳ δεῦρ᾽ ἐποπτεῦσαι λέγω,

ξιφηφόρους ἀγῶνας ὀρθώσαντί μοι.

585

Libation Bearers. Aeschylus. ed. Arthur Sidgwick. Oxford. 1902.

Sponsored by Perseus Project, Tufts University.

Funding provided by Tufts University.

Current edition First1KGreek

Χοηφóρoι (Greek) (Aeschyli Tragoediae. Sidgwick, Arthur, editor. Oxford: Clarendon Press, 1902.)

Editions (7)

Χοηφóρoι Perseus (Aeschylus, Volume 2. Smyth, Herbert Weir, editor. London; New York: William Heinemann; G.P. Putnam's Sons, 1926.) — 479-584 focus

Ὀρέστης

πάτερ, τρόποισιν οὐ τυραννικοῖς θανών,

αἰτουμένῳ μοι δὸς κράτος τῶν σῶν δόμων.
480

Ἠλέκτρα

κἀγώ, πάτερ, τοιάνδε σου χρείαν ἔχω,

φυγεῖν μέγαν προσθεῖσαν Αἰγίσθῳ φθόρον.

Ὀρέστης

οὕτω γὰρ ἄν σοι δαῖτες ἔννομοι βροτῶν

κτιζοίατʼ· εἰ δὲ μή, παρʼ εὐδείπνοις ἔσῃ

ἄτιμος ἐμπύροισι κνισωτοῖς χθονός.
485

Ἠλέκτρα

κἀγὼ χοάς σοι τῆς ἐμῆς παγκληρίας

οἴσω πατρῴων ἐκ δόμων γαμηλίους·

πάντων δὲ πρῶτον τόνδε πρεσβεύσω τάφον.

Ὀρέστης

ὦ Γαῖʼ, ἄνες μοι πατέρʼ ἐποπτεῦσαι μάχην.

Ἠλέκτρα

ὦ Περσέφασσα, δὸς δʼ ἔτʼ εὔμορφον κράτος.
490

Ὀρέστης

μέμνησο λουτρῶν οἷς ἐνοσφίσθης, πάτερ.

Ἠλέκτρα

μέμνησο δʼ ἀμφίβληστρον ὡς ἐκαίνισαν.

Ὀρέστης

πέδαις δʼ ἀχαλκεύτοις ἐθηρεύθης, πάτερ.

Ἠλέκτρα

αἰσχρῶς τε βουλευτοῖσιν ἐν καλύμμασιν.

Ὀρέστης

ἆρʼ ἐξεγείρῃ τοῖσδʼ ὀνείδεσιν, πάτερ;
495

Ἠλέκτρα

ἆρʼ ὀρθὸν αἴρεις φίλτατον τὸ σὸν κάρα;

Ὀρέστης

ἤτοι δίκην ἴαλλε σύμμαχον φίλοις,

ἢ τὰς ὁμοίας ἀντίδος λαβὰς λαβεῖν,

εἴπερ κρατηθείς γʼ ἀντινικῆσαι θέλεις.

Ἠλέκτρα

καὶ τῆσδʼ ἄκουσον λοισθίου βοῆς, πάτερ,
500

ἰδὼν νεοσσοὺς τούσδʼ ἐφημένους τάφῳ·

οἴκτιρε θῆλυν ἄρσενός θʼ ὁμοῦ γόνον,

καὶ μὴ ʼξαλείψῃς σπέρμα Πελοπιδῶν τόδε

οὕτω γὰρ οὐ τέθνηκας οὐδὲ περ θανών·

παῖδες γὰρ ἀνδρὶ κληδόνες σωτήριοι
505

θανόντι· φελλοὶ δʼ ὣς ἄγουσι δίκτυον,

τὸν ἐκ βυθοῦ κλωστῆρα σῴζοντες λίνου.

ἄκουʼ, ὑπὲρ σοῦ τοιάδʼ ἔστʼ ὀδύρματα.

αὐτὸς δὲ σῴζῃ τόνδε τιμήσας λόγον.

510

Χορός

καὶ μὴν ἀμεμφῆ τόνδʼ ἐτείνατον λόγον,
510

τίμημα τύμβου τῆς ἀνοιμώκτου τύχης.

τὰ δʼ ἄλλʼ, ἐπειδὴ δρᾶν κατώρθωσαι φρενί,

ἔρδοις ἂν ἤδη δαίμονος πειρώμενος.

Ὀρέστης

ἔσται· πυθέσθαι δʼ οὐδέν ἐστʼ ἔξω δρόμου,

πόθεν χοὰς ἔπεμψεν, ἐκ τίνος λόγου
515

μεθύστερον τιμῶσʼ ἀνήκεστον πάθος;

θανόντι δʼ οὐ φρονοῦντι δειλαία χάρις

ἐπέμπετʼ· οὐκ ἔχοιμʼ ἂν εἰκάσαι τόδε.

τὰ δῶρα μείω δʼ ἐστὶ τῆς ἁμαρτίας.

τὰ πάντα γάρ τις ἐκχέας ἀνθʼ αἵματος
520

ἑνός, μάτην ὁ μόχθος· ὧδʼ ἔχει λόγος.

θέλοντι δʼ, εἴπερ οἶσθʼ, ἐμοὶ φράσον τάδε.

Χορός

οἶδʼ, ὦ τέκνον, παρῆ γάρ· ἔκ τʼ ὀνειράτων

καὶ νυκτιπλάγκτων δειμάτων πεπαλμένη

χοὰς ἔπεμψε τάσδε δύσθεος γυνή.
525

Ὀρέστης

ἦ καὶ πέπυσθε τοὔναρ, ὥστʼ ὀρθῶς φράσαι;

Χορός

τεκεῖν δράκοντʼ ἔδοξεν, ὡς αὐτὴ λέγει.

Ὀρέστης

καὶ ποῖ τελευτᾷ καὶ καρανοῦται λόγος;

Χορός

ἐν σπαργάνοισι παιδὸς ὁρμίσαι δίκην.

Ὀρέστης

τίνος βορᾶς χρῄζοντα, νεογενὲς δάκος;
530

Χορός

αὐτὴ προσέσχε μαζὸν ἐν τὠνείρατι.

Ὀρέστης

καὶ πῶς ἄτρωτον οὖθαρ ἦν ὑπὸ στύγους;

Χορός

ὥστʼ ἐν γάλακτι θρόμβον αἵματος σπάσαι.

Ὀρέστης

οὔτοι μάταιον· ἀνδρὸς ὄψανον πέλει.

Χορός

ἡ δʼ ἐξ ὕπνου κέκλαγγεν ἐπτοημένη.
535

πολλοὶ δʼ ἀνῇθον, ἐκτυφλωθέντες σκότῳ,

λαμπτῆρες ἐν δόμοισι δεσποίνης χάριν·

πέμπει τʼ ἔπειτα τάσδε κηδείους χοάς,

ἄκος τομαῖον ἐλπίσασα πημάτων.

540

Ὀρέστης

ἀλλʼ εὔχομαι γῇ τῇδε καὶ πατρὸς τάφῳ
540

τοὔνειρον εἶναι τοῦτʼ ἐμοὶ τελεσφόρον.

κρίνω δέ τοί νιν ὥστε συγκόλλως ἔχειν.

εἰ γὰρ τὸν αὐτὸν χῶρον ἐκλιπὼν ἐμοὶ

οὕφις ἐμοῖσι σπαργάνοις ὡπλίζετο,

καὶ μαστὸν ἀμφέχασκʼ ἐμὸν θρεπτήριον,
545

θρόμβῳ δʼ ἔμειξεν αἵματος φίλον γάλα,

ἡ δʼ ἀμφὶ τάρβει τῷδʼ ἐπῴμωξεν πάθει,

δεῖ τοί νιν, ὡς ἔθρεψεν ἔκπαγλον τέρας,

θανεῖν βιαίως· ἐκδρακοντωθεὶς δʼ ἐγὼ

κτείνω νιν, ὡς τοὔνειρον ἐννέπει τόδε.
550

Χορός

τερασκόπον δὴ τῶνδέ σʼ αἱροῦμαι πέρι.

γένοιτο δʼ οὕτως. τἄλλα δʼ ἐξηγοῦ φίλοις,

τοὺς μέν τι ποιεῖν, τοὺς δὲ μή τι δρᾶν λέγων.

Ὀρέστης

ἁπλοῦς ὁ μῦθος· τήνδε μὲν στείχειν ἔσω,

αἰνῶ δὲ κρύπτειν τάσδε συνθήκας ἐμάς,
555

ὡς ἂν δόλῳ κτείναντες ἄνδρα τίμιον

δόλοισι καὶ ληφθῶσιν ἐν ταὐτῷ βρόχῳ

θανόντες, καὶ Λοξίας ἐφήμισεν,

ἄναξ Ἀπόλλων, μάντις ἀψευδὴς τὸ πρίν.

ξένῳ γὰρ εἰκώς, παντελῆ σαγὴν ἔχων,
560

ἥξω σὺν ἀνδρὶ τῷδʼ ἐφʼ ἑρκείους πύλας

Πυλάδῃ, ξένος τε καὶ δορύξενος δόμων.

ἄμφω δὲ φωνὴν ἥσομεν Παρνησσίδα,

γλώσσης ἀυτὴν Φωκίδος μιμουμένω.

καὶ δὴ θυρωρῶν οὔτις ἂν φαιδρᾷ φρενὶ
565

δέξαιτʼ, ἐπειδὴ δαιμονᾷ δόμος κακοῖς·

μενοῦμεν οὕτως ὥστʼ ἐπεικάζειν τινὰ

δόμους παραστείχοντα καὶ τάδʼ ἐννέπειν·

τί δὴ πύλαισι τὸν ἱκέτην ἀπείργεται

Αἴγισθος, εἴπερ οἶδεν ἔνδημος παρών;
570

εἰ δʼ οὖν ἀμείψω βαλὸν ἑρκείων πυλῶν

κἀκεῖνον ἐν θρόνοισιν εὑρήσω πατρός,

ἢ καὶ μολὼν ἔπειτά μοι κατὰ στόμα

ἀρεῖ, σάφʼ ἴσθι, καὶ κατʼ ὀφθαλμοὺς βαλεῖ,

πρὶν αὐτὸν εἰπεῖν ποδαπὸς ὁ ξένος; νεκρὸν
575

θήσω, ποδώκει περιβαλὼν χαλκεύματι.

φόνου δʼ Ἐρινὺς οὐχ ὑπεσπανισμένη

ἄκρατον αἷμα πίεται τρίτην πόσιν.

νῦν οὖν σὺ μὲν φύλασσε τἀν οἴκῳ καλῶς,

ὅπως ἂν ἀρτίκολλα συμβαίνῃ τάδε·
580

ὑμῖν δʼ ἐπαινῶ γλῶσσαν εὔφημον φέρειν,

σιγᾶν θʼ ὅπου δεῖ καὶ λέγειν τὰ καίρια.

τὰ δʼ ἄλλα τούτῳ δεῦρʼ ἐποπτεῦσαι λέγω,

ξιφηφόρους ἀγῶνας ὀρθώσαντί μοι.

Χοηφόροι (OCR draft) Experimental (Χοηφόροι. Guilielmus Dindorfius, 1882.) — 479 focus

ΟΡ.

πάτερ, τρόποισιν οὐ τυραννικοῖς θανὼν,

αἰτουμένῳ μοι δὸς κράτος τῶν σῶν δόμων.
480

ΗΛ.

κἀγὼ, πάτερ, τοιάνδε σου χρείαν ἔχω,

φυγεῖν μέγαν προσθεῖσαν Αἰγίσθῳ μόθον.

ΟΡ.

οὕτω γὰρ ἄν σοι δαῖτες ἔννομοι βροτῶν

κτιζοίατ᾽· εἰ δὲ μὴ, παρ᾽ εὐδείπνοις ἔσει

ἄτιμος ἐμπύροισι κνισωτοῖς χθονός.
485

ΗΛ.

κἀγὼ χοάς σοι τῆς ἐμῆς παγκληρίας

οἴσω πατρῴων ἐκ δόμων γαμηλίους·

πάντων δὲ πρῶτον τόνδε πρεσβεύσω τάφον.

ΟΡ.

ὦ γαῖ᾽, ἄνες μοι πατέρ᾽ ἐποπτεῦσαι μάχην.

ΗΛ.

ὦ Περσέφασσα, δὸς δ᾽ ἐπ᾽ εὔμορφον κράτος.
490

ΟΡ.

μέμνησο λουτρῶν οἷς ἐνοσφίσθης, πάτερ.

ΗΛ.

μέμνησο δ᾽ ἀμφίβληστρον ᾧ σ᾽ ἐκαίνυσαν,

ΟΡ.

πέδαις ἀχαλκεύτοις ὅθ᾽ ἡρέθης, πάτερ,

ΗΛ.

αἰσχρῶς τε βουλευτοῖσιν ἐν καλύμμασιν.

ΟΡ.

ἆρ᾽ ἐξεγείρει τοῖσδ᾽ ὀνείδεσιν, πάτερ?
495

ΗΛ.

ἆρ᾽ ὀρθὸν αἴρεις φίλτατον τὸ σὸν κάρα?

ΟΡ.

ἤτοι δίκην ἴαλλε σύμμαχον φίλοις,

ἢ τὰς ὁμοίας ἀντίδος λαβὰς λαβεῖν,

εἴπερ κρατηθείς γ᾽ ἀντινικῆσαι θέλεις.

ΗΛ.

καὶ τῆσδ᾽ ἄκουσον λοισθίου βοῆς, πάτερ,
500

ἰδὼν νεοσσοὺς τούσδ᾽ ἐφημένους τάφω·

οἴκτειρε θῆλυν ἄρσενός θ᾽ ὁμοῦ γόον.

ΟΡ.

καὶ μὴ ᾿ξαλείψῃς σπέρμα Πελοπιδῶν τόδε.

οὕτω γὰρ οὐ τέθνηκας οὐδέ περ θανών·

παῖδες γὰρ ἀνδρὶ κληδόνες σωτήριοι
505

θανόντι· φελλοὶ δ᾽ ὡς ἄγουσι δίκτυον,

τὸν ἐκ βυθοῦ κλωστῆρα σώζοντες λίνου.

ΗΛ.

ἄκου, ὑπὲρ σοῦ τοιάδ᾽ ἔστ᾽ ὀδύρματα.

αὐτὸς δὲ σώζει τόνδε τιμήσας λόγον.

ΧΟ.

καὶ μὴν ἀμεμφῆ τόνδ᾽ ἐτεινάτην λόγον,
510

τίμημα τύμβου τῆς ἀνοιμώκτου τύχης.

τὰ δ᾽ ἄλλ᾽, ἐπειδὴ δρᾶν κατώρθωσαι φρενὶ,

ἔρδοις ἂν ἤδη δαίμονος πειρώμενος.

ΟΡ.

ἔσται· πυθέσθαι δ᾽ οὐδέν ἐστ᾽ ἔξω δρόμου,

πόθεν χοὰς ἔπεμψεν, ἐκ τίνος λόγου
515

μεθύστερον τιμῶσ᾽ ἀνήκεστον πάθος;

θανόντι δ᾽ οὐ φρονοῦντι δειλαία χάρις

ἐπέμπετ᾽· οὐκ ἔχοιμ᾽ ἂν εἰκάσαι τάδε

τὰ δῶρα, μείω δ᾽ ἐστὶ τῆς ἁμαρτίας.

τὰ πάντα γάρ τις ἐκχέας ἀνθ᾽ αἵματος
520

ἑνὸς, μάτην ὁ μόχθος· ὧδ᾽ ἔχει λόγος.

θέλοντι δ᾽, εἴπερ οἶσθ᾽, ἐμοὶ φράσον τάδε.

ΧΟ.

οἶδ᾽, ὦ τέκνον, παρῆ γάρ· ἔκ τ᾽ ὀνειράτων

καὶ νυκτιπλάγκτων δειμάτων πεπαλμένη

χοὰς ἔπεμψε τάσδε δύσθεος γυνή.
525

ΟΡ.

ἡ καὶ πέπυσθε τοὔναρ, ὥστ᾽ ὀρθῶς φράσαι;

ΧΟ.

τεκεῖν δράκοντ᾽ ἔδοξεν, ὡς αὐτὴ λέγει.

ΟΡ.

καὶ ποῖ τελευτᾷ καὶ καρανοῦται λόγος;

ΧΟ.

ἐν σπαργάνοισι παιδὸς ὁρμίσαι δίκην.

ΟΡ.

τίνος βορᾶς χρήζοντα, νευγενὲς δάκος;
530

ΧΟ.

αὐτὴ προσέσχε μαστὸν ἐν τὠνείρατι.

ΟΡ.

καὶ πῶς ἄτρωτον οὖθαρ ἦν ὑπὸ στύγους;

ΧΟ

ὥστ᾽ ἐν γάλακτι θρόμβον αἵματος σπάσαι.

ΟΡ.

οὔτοι μάταιον ἂν τόδ᾽ ὄψανον πέλοι.

ΧΟ.

ἡ δ᾽ ἐξ ὕπνου κέκλαγγεν ἐπτοημένη.
535

πολλοὶ δ᾽ ἀνῇθον, ἐκτυφλωθέντες σκότῳ,

λαμπτῆρες ἐν δόμοισι δεσποίνης χάριν·

πέμπει τ᾽ ἔπειτα τάσδε κηδείους χοὰς,

ἄκος τομαῖον ἐλπίσασα πημάτων.

ΟΡ.

ἀλλ᾽ εὔχομαι γῇ τῇδε καὶ πατρὸς τάφῳ
540

τοὔνειρον εἶναι τοῦτ᾽ ἐμοὶ τελεσφόρον.

κρίνω δέ τοί νιν ὥστε συγκόλλως ἔχειν.

εἰ γὰρ τὸν αὐτὸν χῶρον ἐκλιπὼν ἐμοὶ

οὕφις ἐπ᾿ ἀμὰ σπάργαν᾿ ηπλειζετο,·

καὶ μαστὸν ἀμφέχασκ᾽ ἐμὸν θρεπτήριον,
545

θρόμβῳ τ᾽ ἔμιξεν αἵματος φίλον γάλα,

ἡ δ᾽ ἀμφὶ τάρβει τῷδ᾽ ἐπῴμωξεν πάθει,

δεῖ τοί νιν, ὡς ἔθρεψεν ἔκπαγλον τέρας,

θανεῖν βιαίως· ἐκδρακοντωθεὶς δ᾽ ἐγὼ

κτενῶ νιν, ὡς τοὔνειρον ἐννέπει τόδε.
550

τερασκόπον δὲ τῶνδέ σ᾽ αἱροῦμαι πέρι.

ΧΟ.

γένοιτο δ᾽ οὕτως. τἄλλα δ᾽ ἐξηγοῦ φίλοις.

ΟΡ.

ἁπλοῦς ὁ μῦθος· τήνδε μὲν στείχειν ἔσω,

τοὺς δ᾽ ἕν τι ποιεῖν, τοὺς δὲ μή τι δρᾶν λέγω.

αἰνῶ δὲ κρύπτειν τάσδε συνθήκας ἐμὰς,
555

ὡς ἂν δόλῳ κτείναντες ἄνδρα τίμιον

δόλῳ τε καὶ ληφθῶσιν ἐν ταὐτῷ βρόχῳ

θανόντες, ᾗ καὶ Λοξίας ἐφήμισεν,

ἄναξἈπόλλων, μάντις ἀψευδὴς τὸ πρίν.

ξένῳ γὰρ εἰκὼς, παντελῆ σαγὴν ἔχων,
560

ἥξω σὺν ἀνδρὶ τῷδ᾽ ἐφ᾽ ἑρκείους πύλας

Πυλάδη, ξένος τε καὶ δορύξενος δόμων.

ἄμφω δὲ φωνὴν ἥσομεν Παρνησίδα,

γλώσσης ἀϋτὴν Φωκίδος μιμουμένω.

καὶ δὴ θυρωρῶν οὔτις ἂν φαιδρᾷ φρενὶ
565

δέξαιτ', ἐπειδὴ δαιμονᾷ δόμος κακοῖς.

μενοῦμεν οὕτως ὥστ᾽ ἐπεικάζειν τινὰ

δόμους παραστείχοντα καὶ τάδ᾽ ἐννέπειν

“τί δὴ πύλαισι τὸν ἱκέτην ἀπείργετε,

Αἴγισθος εἴπερ οἶδεν ἔκδημός περ ὤν?”

570

εἰ δ᾽ οὖν ἀμείψω βαλὸν ἑρκείων πυλῶν

κἀκεῖνον ἐν θρόνοισιν εὑρήσω πατρὸς,

ἢ καὶ μολὼν ἔπειτά μοι κατὰ στόμα

ἀρεῖ, σάφ᾽ ἴσθι, καὶ κατ᾿ ὀφθαλμοὺς βαλεῖ,

πρὶν αὐτὸν εἰπεῖν “ποδαπὸς ὁ ξένος?” νεκρὸν

575

θήσω, ποδώκει περιβαλὼν χαλκεύματι.

φόνου δ᾽ Ἐρινὺς οὐχ ὑπεσπανισμένη

ἄκρατον αἷμα πίεται τρίτην πόσιν.

νῦν οὖν σὺ μὲν φύλασσε τὰν οἴκῳ καλῶς,

ὅπως ἂν ἀρτίκολλα συμβαίνῃ τάδε·

580

ὑμῖν δ᾽ ἐπαινῶ γλῶσσαν εὔφημον φέρειν,

σιγᾶν θ᾽ ὅπου δεῖ καὶ λέγειν τὰ καίρια.

τὰ δ᾽ ἄλλα τούτῳ δεῦρ᾽ ἐποπτεῦσαι λέγω,

ξιφηφόρους ἀγῶνας ὀρθώσαντί μοι.

Χοηφόροι (OCR draft) Experimental (Χοηφόροι. Gottfried Hermann, 1852.) — 479 focus

Ὀρέστης

πάτερ, τρόποισιν οὐ τυραννικοῖς θανών,

αἰτουμένῳ μοι δὸς κράτος τῶν σῶν δόμων.

Ἠλέκτρα

κἀγώ, πάτερ, τοιάνδε σου χρείαν ἔχω,
475

φυγεῖν, μέγαν προςθεῖσαν Αἰγίσθῳ ¹

Ὀρέστης

οὕτω γὰρ ἂν σοι δαῖτες ἔννομοι βροτῶν

κτίζοιντ᾽· εἰ δὲ μή, παρ᾽ εὐδείπνοις ἔσει

ἄτιμος ἐμπύροισι κνισωτοῖς χθονός.

Ἠλέκτρα

κἀγὼ χοάς σοι τῆς ἐμῆς παγκληρίας
480

οἴσω πατρῴων ἐκ δόμων γαμηλίους·

πάντων δὲ πρῶτον τόνδε πρεσβεύσω τάφον.

Ὀρέστης

ὦ γαῖ᾽, ἄνες μοι πατέρ᾽ ἐποπτεῦσαι μάχην.

Ἠλέκτρα

ὦ Περσέφασσα, δὸς δέ γ' εὔμορφον κράτος.

Ὀρέστης

μέμνησο λουτρῶν οἷς ἐνοσφίσθης, πάτερ.
485

Ἠλέκτρα

μέμνησο δ᾽ ἀμφίβληστρον ᾧ σ᾽ ἐκαίνισαν.

Ὀρέστης

πέδαις δ᾽ ἀχαλκεύτοις ἐθηρεύθης, πάτερ.

Ἠλέκτρα

αἰσχρῶς τε βουλευτοῖσιν ἐν καλύμμασιν.

Ὀρέστης

ἆρ᾽ ἐξεγείρει τοῖςδ᾽ ὀνείδεσιν, πάτερ;

Ἠλέκτρα

ἆρ᾽ ὀρθὸν αἴρεις φίλτατον τὸ σὸν κάρα;
490

Ὀρέστης

ἤτοι δίκην ἴαλλε σύμμαχον φίλοις,

ἢ τὰς ὁμοίας ἀντίδος λαβὰς λαβεῖν,

εἴπερ κρατηθείς γ᾽ ἀντινικῆσαι θέλεις.

Ἠλέκτρα

καὶ τῆσδ᾽ ἄκουσον λοισθίου βοῆς, πάτερ,

ἰδὼν νεοσσοὺς τούςδ᾽ ἐφημένους τάφῳ·
495

οἴκτειρε θῆλυν ἄρσενός θ᾽ ὁμοῦ γόον.

Ὀρέστης

καὶ μὴ 'ξαλείψῃς σπέρμα Πελοπιδῶν τόδε.

Ἠλέκτρα

οὕτω γὰρ οὐ τέθνηκας οὐδέ περ θανών.

Ὀρέστης

παῖδες γὰρ ἀνδρὶ κληδόνες σωτήριοι

θανόντι· φελλοὶ δ᾽ ὡς ἄγουσι δίκτυον,
500

τὸν ἐκ βυθοῦ κλωστῆρα σώζοντες λίνου.

Ἠλέκτρα

ἄκου· ὑπὲρ σοῦ τοιάδ᾽ ἔστ᾽ ὀδύρματα·

αὐτὸς δὲ σώζῃ, τόνδε τιμήσας λόγον.

Χορός

καὶ μὴν ἀμεμφῆ τόνδ᾽ ἐτεινάτην λόγον,

τίμημα τύμβου τῆς ἀνοιμώκτου τύχης.
505

τὰ δ᾽ ἄλλ', ἐπειδὴ δρᾶν κατώρθωσαι φρενί,

ἔρδοις ἂν ἤδη, δαίμονος πειρώμενος.

Ὀρέστης

ἔσται· πυθέσθαι δ᾽ οὐδέν ἐστ᾽ ἔξω δρόμου,

πόθεν χοὰς ἔπεμψεν, ἐκ τίνος λόγου

μεθύστερον τιμῶσ᾽ ἀνήκεστον πάθος;
510

θανόντι δ᾽ οὐ φρονοῦντι δειλαία χάρις

ἐπέμπετ᾽· οὐκ ἔχοιμ᾽ ἂν εἰκάσαι τόδε·

τὰ δῶρα μείω δ᾽ ἐστὶ τῆς ἁμαρτίας.

τὰ πάντα γάρ τις ἐκχέας ἀνθ' αἵματος

Ὀρέστης

ἑνός, μάτην ὁ μόχθος· ὧδ᾽ ἔχει λόγος.
515

θέλοντι δ᾽, εἴπερ οἶσθ᾽, ἐμοὶ φράσον τάδε.

Χορός

οἶδ᾽, ὦ τέκνον, παρῆ γάρ· ἔκ τ' ὀνειράτων

καὶ νυκτιπλάγκτων δειμάτων πεπαλμένη

χοὰς ἔπεμψε τάσδε δύςθεος γυνή.

Ὀρέστης

καὶ πέπυσθε τοὔναρ, ὥςτ᾽ ὀρθῶς φράσαι;
520

Χορός

τεκεῖν δράκοντ᾽ ἔδοξεν, ὡς αὐτὴ λέγει.

Ὀρέστης

καὶ ποῖ τελευτᾷ καὶ καρανοῦται λόγος;

Χορός

ἐν σπαργάνοισι παιδὸς ὁρμίσαι δίκην.

Ὀρέστης

τίνος βορᾶς χρήζοντα, νεογενὲς δάκος;

Χορός

αὐτὴ προςέσχε μαστὸν ἔν γ᾽ ὀνείρατι.
525

Ὀρέστης

καὶ πῶς ἄτρωτον οὖθαρ ἦν ὑπὸ στύγους;

Χορός

ὥςτ' ἐν γάλακτι θρόμβον αἵματος σπάσαι.

Ὀρέστης

οὔτοι μάταιον ἀνδρὸς ὄψανον πέλει.

Χορός

ἡ δ᾽ ἐξ ὕπνου κέκραγεν ἐπτοημένη·

πολλοὶ δ᾽ ἀνῇθον, ἐκτυφλωθέντες σκότῳ,
530

λαμπτῆρες ἐν δόμοισι δεσποίνης χάριν·

πέμπει τ' ἔπειτα τάσδε κηδείους χοάς,

ἄκος τομαῖον ἐλπίσασα πημάτων.

Ὀρέστης

ἀλλ᾽ εὔχομαι γῇ τῇδε καὶ πατρὸς τάφῳ

τοὔνειρον εἶναι τοῦτ᾽ ἐμοὶ τελεςφόρον.
535

κρίνω δέ τοί νιν ὥςτε συγκόλλως ἔχειν.

Ὀρέστης

εἰ γὰρ τὸν αὐτὸν χῶρον ἐκλιπὼν ἐμοὶ

οὕφις ἐμοῖσι σπαργάνοις ὡπλίζετο,

καὶ μαστὸν ἀμφέχασκ᾽ ἐμὸν θρεπτήριον,

θρόμβῳ τ' ἔμιξεν αἵματος φίλον γάλα,
540

ἡ δ᾽ ἀμφὶ τάρβει τῷδ᾽ ἐπώμωξεν πάθει,

δεῖ τοί νιν, ὡς ἔθρεψεν ἔκπαγλον τέρας,

θανεῖν βιαίως· ἐκδρακοντωθεὶς δ᾽ ἐγὼ

κτείνω νιν, ὡς τοὔνειρον ἐννέπει τόδε.

τερασκόπον δὲ τῶνδέ σ' αἱροῦμαι πέρι.
545

Χορός

γένοιτο δ᾽ οὕτως. τἄλλα δ᾽ ἐξηγοῦ φίλοις,

Ὀρέστης

ἁπλοῦς ὁ μῦθος· τήνδε μὲν στείχειν ἔσω,

τοὺς δ᾽ ἕν τι ποιεῖν, τοὺς δὲ μή τι δρᾶν λέγω.

αἰνῶ δὲ κρύπτειν τάσδε συνθήκας ἐμάς,

ὡς ἂν δόλῳ κτείναντες ἄνδρα τίμιον,
550

δόλῳ δὲ καὶ ληφθῶσιν, ἐν ταὐτῷ βρόχῳ

θανόντες, ᾗ καὶ Λοξίας ἐφήμισεν,

ἄναξ Ἀπόλλων, μάντις ἀψευδὴς τὸ πρίν.

ξένῳ γὰρ εἰκώς, παντελῆ σάγην ἔχων,

ἥξω σὺν ἀνδρὶ τῷδ᾽ ἐφ᾽ ἑρκείους πύλας,
555

Πυλάδῃ, ξένος τε καὶ δορύξενος δόμων.

ἄμφω δὲ φωνὴν ἥσομεν Παρνησσίδα,

γλώσσης ἀϋτὴν Φωκίδος μιμουμένω.

καὶ δὴ θυρωρῶν οὔτις ἂν φαιδρᾷ φρενὶ

δέξαιτ', ἐπειδὴ δαιμονᾷ δόμος κακοῖς.
560

μενοῦμεν οὕτως, ὥςτ᾽ ἐπεικάζειν τινὰ

δόμους παραστείχοντα καὶ τάδ᾽ ἐννέπειν·

“τί δὴ πύλαισι τὸν ἱκέτην ἀπείργεται

Αἴγισθος, εἴπερ οἶδεν ἔνδημος παρών;”

εἰ δ᾽ οὖν ἀμείψω βαλὸν ἑρκείων πυλῶν,
565

κἀκεῖνον ἐν θρόνοισιν εὑρήσω πατρός,

ἢ καὶ μολὼν ἔπειτά μοι κατὰ στόμα

ἐρεῖ, σάφ' ἴσθι, καὶ κατ᾽ ὀφθαλμοὺς βαλεῖ,

Ὀρέστης

πρὶν αὐτὸν εἰπεῖν, “ποδαπὸς ὁ ξένος;” νεκρὸν

θήσω, ποδώκει περιβαλὼν χαλκεύματι.
570

φόνου δ᾽ Ἐρινὺς οὐχ ὑπεσπανισμένη

ἄκρατον αἷμα πίεται τρίτην πόσιν.

νῦν οὖν σὺ μὲν φύλασσε τἄν οἴκῳ καλῶς,

ὅπως ἂν ἀρτίκολλα συμβαίνῃ τάδε·

ὑμῖν δ᾽ ἐπαινῶ γλῶσσαν εὔφημον φέρειν,
575

σιγᾶν θ' ὅπου δεῖ καὶ λέγειν τὰ καίρια.

τὰ δ᾽ ἄλλα τούτῳ δεῦρ᾽ ἐποπτεῦσαι λέγω,

ξιφηφόρους ἀγῶνας ὀρθώσαντί μοι.

ΧΟΗΦΟΡΟΙ (OCR draft) Experimental (ΧΟΗΦΟΡΟΙ. Paul Mazon, 1920-1925.) — 479 focus

ΟΡΕΣΤΗΣ
¹

Πάτερ, τρόποισιν οὐ τυραννικοῖς θανών,

αἰτουμένῳ -ούμενος μοι δὸς κράτος τῶν σῶν δόμων.

ΗΛΕΚΤΡΑ
²

Κἀγώ, πάτερ, τοιάνδε τοιάδε σου χρείαν ἔχω,
480

φυγεῖν μέγαν προσθεῖσαν Αἰγίσθῳ < πόνον om.>.

ΟΡΕΣΤΗΣ

Οὕτω γὰρ ἄν σοι δαῖτες ἔννομοι βροτῶν

κτιζοίατ'· εἰ δὲ μή, παρ' εὐδείπνοις ἔσῃ

ἄτιμος ἐμπύροισι ἐν πυροῖσι κνισωτοῖς χθονός.

ΗΛΕΚΤΡΑ

Κἀγὼ χοάς σοι τῆς ἐμῆς παγκληρίας
485

οἴσω πατρῴων ἐκ δόμων γαμηλίους·

πάντων δὲ πρῶτον τόνδε πρεσβεύσω τάφον.

ΟΡΕΣΤΗΣ

Ὦ γαῖ', ἄνες μοι πατέρ' πάτερ ἐποπτεῦσαι μάχην.

ΗΛΕΚΤΡΑ

Ὦ Περσέφασσα, δὸς δέ γ' τ' εὔμορφον κράτος.

ΧΟΗΦΟΡΟΙ

ΟΡΕΣΤΗΣ

Μέμνησο λουτρῶν οἷς ἐνοσφίσθης, πάτερ.
490

ΗΛΕΚΤΡΑ

Μέμνησο δ' ἀμφίβληστρον ὡς ἐκαίνισαν

ΟΡΕΣΤΗΣ

πέδαις δ' ἀχαλκεύτοις ἐθηρεύθης, πάτερ

³

ΗΛΕΚΤΡΑ

αἰσχρῶς τε βουλευτοῖσιν ἐν καλύμμασιν.

ΟΡΕΣΤΗΣ

Ἆρ' ἐξεγείρῃ τοῖσδ' ὀνείδεσιν -εσσιν, πάτερ ;

ΗΛΕΚΤΡΑ

Ἆρ' ὀρθὸν αἴρεις φίλτατον τὸ σὸν κάρα ;
495

ΟΡΕΣΤΗΣ

Ἤτοι δίκην ἴαλλε σύμμαχον φίλοις,

ἢ τὰς ὁμοίας ἀντίδος λαβὰς βλάβας λαβεῖν,

εἴπερ κρατηθείς γ' ἀντινικῆσαι θέλεις.

ΗΛΕΚΤΡΑ

Καὶ τῆσδ' ἄκουσον λοισθίου βοῆς, πάτερ·

ἰδὼν νεοσσοὺς τούσδ' ἐφημένους τάφῳ,
500

οἴκτιρε οἴκτειρε θῆλυν ἄρσενός θ' ὁμοῦ γόνον,

καὶ μὴ 'ξαλείψῃς σπέρμα Πελοπιδῶν τόδε·

οὕτω γὰρ οὐ τέθνηκας οὐδέ περ θανών.

ΟΡΕΣΤΗΣ

Παῖδες γὰρ ἀνδρὶ κληδόνες σωτήριοι

θανόντι· φελλοὶ δ' ὣς ὡς ἄγουσι δίκτυον,
505

τὸν ἐκ βυθοῦ κλωστῆρα σῴζοντες λίνου λίνον M2 λίνῳ Clem. Alex.·

ἄκου', ὑπὲρ σοῦ τοιάδ' ἔστ' ὀδύρματα,

αὐτὸς δὲ σῴζῃ τόνδε τιμήσας λόγον.

ΧΟΡΟΣ

Καὶ μὴν ἀμεμφῆ τόνδ' ἀμόμφητον δε τινα τὸν ἐτείνατον om. λόγον,

τίμημα τύμβου τῆς ἀνοιμώκτου τύχης·
510

τὰ δ' ἄλλ', ἐπειδὴ δρᾶν κατώρθωσαι φρενί,

ἔρδοις ἂν ἤδη δαίμονος πειρώμενος.

ΟΡΕΣΤΗΣ

Ἔσται· πυθέσθαι δ' οὐδέν ἐστ' ἔξω δρόμου,

πόθεν χοὰς ἔπεμψεν, ἐκ τίνος λόγου,

μεθύστερον τιμῶσ' ἀνήκεστον πάθος·
515

θανόντι θανοῦντι δ' οὐ φρονοῦντι δειλαία χάρις

ΧΟΗΦΟΡΟΙ

ΟΡΕΣΤΗΣ

ἐπέμπετ'· οὐκ ἔχοιμ' ἂν εἰκάσαι τάδε τόδε prius M

τὰ δῶρα, μείω μέσω δ' ἐστὶ τῆς ἁμαρτίας·

τὰ πάντα γάρ τις ἐκχέας ἀνθ' αἵματος
520

ἑνός, μάτην ὁ μόχθος· ὧδ' ἔχει λόγος·

θέλοντι δ', εἴπερ οἶσθ', ἐμοὶ οἶσθέμοι (α supra ε) φράσον τάδε.

ΧΟΡΟΣ
⁴

Οἶδ', ὦ τέκνον, παρῆ πάρει (ει in ras.) Μ γρ. παρῆς Μ2 i. m. γάρ· ἔκ τ' ὀνειράτων

καὶ νυκτιπλάγκτων δειμάτων πεπαλμένη

χοὰς ἔπεμψε τάσδε δύσθεος γυνή.
525

ΟΡΕΣΤΗΣ

Ἦ καὶ πέπυσθε τοὔναρ, ὥστ' ὀρθῶς φράσαι ;

ΧΟΡΟΣ

Τεκεῖν δράκοντ' ἔδοξεν, ὡς αὐτὴ λέγει.

ΟΡΕΣΤΗΣ

Καὶ ποῖ τελευτᾷ καὶ καρανοῦται λόγος ;

ΧΟΡΟΣ

Ἐν σπαργάνοισι παιδὸς ὁρμίσαι δίκην.

ΟΡΕΣΤΗΣ

Τίνος Τινὸς βορᾶς χρῄζοντα, νεογενὲς νεορενες (cf. sch.) δάκος ;
530

ΧΟΡΟΣ

Αὐτὴ προσέσχε μαστὸν μαζὸν ἐν τὠνείρατι τ' ὀνείρατι.

ΟΡΕΣΤΗΣ

Καὶ πῶς ἄτρωτον οὖθαρ ἦν οὐχαρην M1 (-ριν M2) ὑπὸ στύγους ὑποστύγος (cf. sch.) ;

ΧΟΡΟΣ

Ὥστ' ἐν γάλακτι θρόμβον αἵματος σπάσαι.

ΟΡΕΣΤΗΣ

Οὔτοι μάταιον ἂν τόδ' ἀνδρὸς ὄψανον πέλοι πέλει.

ΧΟΡΟΣ

Ἡ δ' ἐξ ὕπνου κέκλαγγεν κέκλαγεν ἐπτοημένη·
535

πολλοὶ δ' ἀνῆλθον, ἐκτυφλωθέντες σκότῳ,

λαμπτῆρες ἐν δόμοισι δεσποίνης χάριν·

πέμπει τ' ἔπειτα τάσδε κηδείους χοάς,

ἄκος τομαῖον ἐλπίσασα πημάτων.

ΟΡΕΣΤΗΣ

Ἀλλ' εὔχομαι γῇ τῇδε καὶ πατρὸς τάφῳ
540

τοὔνειρον εἶναι τοῦτ' ἐμοὶ τελεσφόρον·

κρίνω δέ τοί νιν ὥστε συγκόλλως συσκόλλως (prius -κόλως) ἔχειν·

ΧΟΗΦΟΡΟΙ

ΟΡΕΣΤΗΣ

εἰ γὰρ τὸν αὐτὸν χῶρον ἐκλιπὼν -λείπων (prius -λείπειν ?) ἐμοὶ

οὔφις οὐφεῖσε τε, παῖς ὥς πᾶσα, σπαργάνοις ὡπλίζετο σπαργανηπλείζετο

καὶ μαστὸν μασθὸν ἀμφέχασκ' ἐμὸν θρεπτήριον
545

θρόμβῳ τ' δ' ἔμειξεν ἔμιξεν αἵματος φίλον γάλα,

ἣ δ' ἀμφὶ τάρβει τῷδ' ἀμφιταρβίτωδ' ἐπώμωξεν πάθει,

δεῖ τοί νιν, ὡς ἔθρεψεν ἔκπαγλον τέρας,

θανεῖν βιαίως, ἐκδρακοντωθεὶς δ' ἐγὼ

κτείνω νιν, ὡς τοὔνειρον ἐννέπει τόδε.
550

ΧΟΡΟΣ
⁵

Τερασκόπον δὴ δὲ τῶνδέ σ' αἱροῦμαι πέρι,

γένοιτο δ' οὕτως. Τἄλλα δ' ἐξηγοῦ φίλοις,

τοὺς μέν δ' ἔν τι ποιεῖν, τοὺς δὲ μή τι δρᾶν λέγων.

ΟΡΕΣΤΗΣ

Ἁπλοῦς ὁ μῦθος· τήνδε μὲν στείχειν στίχειν ἔσω,

αἰνῶ δὲ κρύπτειν τάσδε συνθήκας ἐμάς,
555

ὡς ἂν δόλῳ κτείναντες -τας ἄνδρα τίμιον

δόλῳ γε τε καὶ ληφθῶσιν ἐν ταὐτῷ βρόχῳ

θανόντες, ᾗ καὶ Λοξίας ἐφήμισεν,

ἄναξ Ἀπόλλων, μάντις ἀψευδὴς τὸ πρίν.

Ξένῳ γὰρ εἰκώς, παντελῆ σαγὴν ἔχων,
560

ἥξω σὺν ἀνδρὶ τῷδ' ἐφ' ἑρκείους ἐφερκίους πύλας,

Πυλάδῃ — ξένος τε καὶ δορύξενος δόμων·

ἄμφω δὲ φωνὴν ἥσομεν οἴσομεν Παρνησίδα,

γλώσσης ἀϋτὴν Φωκίδος μιμουμένω.

Καὶ δὴ θυρωρῶν οὔτις ἂν φαιδρᾷ φρενὶ
565

δέξαιτ' λέξαιτ', ἐπειδὴ δαιμονᾷ δόμος κακοῖς·

μενοῦμεν οὕτως ὥστ' ἐπεικάζειν τινὰ

δόμους δόμοις παραστείχοντα -στίχοντα καὶ τάδ' ἐννέπειν·

ΧΟΗΦΟΡΟΙ

ΟΡΕΣΤΗΣ

« Τί δὴ πύλῃσι πυλήισι τὸν ἱκέτην ἀπείργεται

Αἴγισθος, εἴπερ οἶδεν ἔνδημος παρών ; »
570

Εἰ δ' οὖν ἀμείψω βαλὸν ἑρκείων ἕρκειον (-κίον M1) πυλῶν

κἀκεῖνον ἐν θρόνοισιν εὑρήσω πατρός,

ἢ καὶ μολὼν ἔπειτά μοι κατὰ στόμα

ἐρεῖ, σάφ' ἴσθι, καὶ κατ' ὀφθαλμοὺς βαλεῖ βαλεῖν,

πρὶν αὐτὸν εἰπεῖν· « Ποδαπὸς ὁ ξένος ; » νεκρὸν
575

θήσω, ποδώκει περιβαλὼν χαλκεύματι·

φόνου δ' Ἐρινὺς οὐχ ὑπεσπανισμένη

ἄκρατον αἷμα πίεται τρίτην πόσιν.

Νῦν σὺν (σὺ M1 erase v) οὖν σὺ μὲν φύλασσε τἂν οἴκῳ καλῶς,

ὅπως ἂν ἀρτίκολλα συμβαίνῃ τάδε·
580

ὑμῖν δ' ἐπαινῶ γλῶσσαν εὔφημον φέρειν,

σιγᾶν θ' ὅπου δεῖ καὶ λέγειν τὰ καίρια·

τὰ δ' ἄλλα τούτῳ δεῦρ' ἐποπτεῦσαι λέγω

ξιφηφόρους ἀγῶνας ὀρθώσαντί μοι.

Χοηφόροι (OCR draft) Experimental (Χοηφόροι. N. Wecklein, 1885.) — 479 focus

πάτερ, τρόποισιν οὐ τυραννικοῖς θανών,

αἰτουμένῳ μοι δὸς κράτος τῶν σῶν δόμων.

ΗΛ.

κἀγώ, πάτερ, τοιάνδε σου χρείαν ἔχω,

φυγεῖν μέγαν προσθεῖσαν Αἰγίσθῳ
480

ΟΡ.

οὕτω γὰρ ἄν σοι δαῖτες ἔννομοι βροτῶν

κτιζοίατ᾽· εἰ δὲ μή, παρ᾽ εὐδείπνοις ἔσῃ

ἄτιμος ἐμπύροισι κνισωτοῖς χθονός.

ΗΛ.

κἀγὼ χοάς σοι τῆς ἐμῆς παγκληρίας

οἴσω πατρῴων ἐκ δόμων γαμηλίους·
485

¹²³⁴⁵⁶⁷⁸

τῶνδ᾽ ἄκος τῶν δ᾽ ἄκος Schuetz τῶν δ᾽ ἑκὰσ Μ. δι' ὠμὰν ἔριν δι' ἀμὰν ἔριν Klausen (ἔριν invenerat Hermann) αιωμαναιρειν Μ. τῶν addidit Hermann. νίκῃ νίκῃ Portus νίκην Μ. Oresti tribuit Robortellus 'HA praescriptum in M. αιτουμένῳ αιτουμένῳ Turnebus αιτούμενό σ Μ. nullae personarum notae in M. τοιάνδε σου τοιάνδε σου Turnebus τοιάδεσμου Μ. ἐμπύροισι ἐμπύροισι Auratus ἐν πυροῖσι Μ.

πάντων δὲ πρῶτον τόνδε πρεσβεύσω τάφον.

ΟΡ.

ὦ γαῖ᾽, ἄνες μοι πατέρ᾽ ἐποπτεῦσαι μάχην.

ΗΛ.

ὦ Περσέφασσα, δός δέ τ᾽ εὔμορφον κράτος.

ΟΡ.

μέμνησο λουτρῶν οἷς ἐνοσφίσθης, πάτερ.

ΗΛ.

μέμνησο δ᾽ ἀμφίβληστρον ᾧ σ᾽ ἐκαίνισαν.
490

ΟΡ.

πέδαις δ᾽ ἀχαλκεύτοις ἐθηρεύθης, πάτερ.

ΗΛ.

αἰσχρῶς τε βουλευτοῖσιν ἐν καλύμμασιν.

ΟΡ.

ἆρ᾽ ἐξεγείρῃ τοῖσδ᾽ ὀνείδεσιν, πάτερ;

ΗΛ.

ἆρ᾽ ὀρθὸν αἴρεις φίλτατον τὸ σὸν κάρα;

ΟΡ.

ἤτοι δίκην ἔαλλε σύμμαχον φίλοις,
495

ἢ τὰς ὁμοίας ἀντίδος λαβὰς λαβεῖν,

εἴπερ κρατηθείς γ᾽ ἀντινικῆσαι θέλεις.

ΗΛ.

καὶ τῆσδ᾽ ἄκουσον λοισθίου βοῆς, πάτερ

ἰδὼν νεοσσοὺς τούσδ᾽ ἐφημένους τάφῳ

οἴκτειρε θῆλυν ἄρσενός θ᾽ ὁμοῦ γόον.
500

ΟΡ.

καὶ μὴ 'ξαλείψης σπέρμα Πελοπιδῶν τόδε.

οὕτω γὰρ οὐ τέθνηκας οὐδέ περ θανών.

ΗΛ.

παῖδες γὰρ ἀνδρὶ κληδόνες σωτήριοι

⁹¹⁰¹¹¹²¹³¹⁴¹⁵¹⁶¹⁷

paragraphi singulis versibus praefixae in M, nisi quod 486 ante paragraphum notam Orestae adscripsit m1. πατέρ' πατέρ Robortellus πάτερ Μ. ὡς ἐκαίνισας Conington. πέδαις γ᾽ ἀχαλκεύτοισι θηρευθεὶς Conington. ὀνείδεσιν ὀνείδεσιν Robortellus ὀνείδεσσιν Μ. nullae personarum notae in M 495. OP., 498. HA. adscripsit Tyrwhitt 501. OP. Hermann 503. HA. et 506. OP. Weil 508. XO. Hermann 512. OP. et 521. XO. Robortellus. λαβὰς λαβὰς Canter βλάβας Μ. γόον γόον Pauw γόνον Μ. μὴξαλείψησ Μ. κληδόνος Schuetz.

θανόντι· φελλοὶ δ᾽ ὡς ἄγουσι δίκτυον,

τὸν ἐκ βυθοῦ κλωστῆρα σῴζοντες λίνου.

505

ΟΡ.

ἄκου, ὑπὲρ σοῦ τοιάδ᾽ ἔστ᾽ ὀδύρματα,

αὐτὸς δὲ σῴζῃ τόνδε τιμήσας λόγον.

ΧΟ.

καὶ μὴν ἀμεμφῆ τόνδ᾽ ἐτείνατον λόγον,

τίμημα τύμβου τῆς ἀνοιμώκτου τύχης.

τὰ δ᾽ ἄλλ᾽, ἐπειδὴ δρᾶν κατώρθωσαι φρενί,
510

ἔρδοις ἂν ἤδη δαίμονος πειρώμενος.

ΟΡ.

ἔσται· πυθέσθαι δ᾽ οὐδέν ἐστ᾽ ἔξω δρόμου,

πόθεν χοὰς ἔπεμψεν, ἐκ τίνος λόγου

μεθύστερον τιμῶσ᾽ ἀνήκεστον πάθος;

θανόντι δ', οὐ φρονοῦντι, δειλαία χάρις
515

ἐπέμπετ᾽ οὐκ ἔχοιμ᾽ ἂν εἰκάσαι τόδε)

τὰ δῶρα, μείω δ᾽ ἐστὶ τῆς ἁμαρτίας.

¹⁸¹⁹²⁰²¹²²²³²⁴²⁵²⁶²⁷²⁸²⁹

ὡσ Μ. σώζοντεσ Μ. λίνου Μ, λίνον m, λίνῳ Clem. Alex. Strom. II p. 505. σώζης Μ. ἀμεμφῆ τόνδ' Canter ἐτείνατον Hermann ἀμόμφητον δε τινατὸν adscripto ζτ Μ. ἐτεινάτην Blomfield. κατὀρθῶσαι ante corr. M. πύθεσθαι Μ, πυθέσθαι m. θανόντι θανόντι Abresch θανοῦντι Μ. τάδε mut. in τόδε Μ. μείω μείω Turnebus μέσω Μ. δῶρ᾽, ὀλείζω Kirchhoff.

τὰ πάντα γάρ τις ἐκχέας ἀνθ' αἵματος

ἑνός, μάτην ὁ μόχθος· ὧδ᾽ ἔχει λόγος.

θέλοντι δ᾽, εἴπερ οἶσθ᾽, ἐμοὶ φράσον τάδε.

520

ΧΟ.

οἶδ᾽, ὦ τέκνον, παρῆ γάρ ἔκ τ᾽ ὀνειράτων

καὶ νυκτιπλάγκτων δειμάτων πεπαλμένη

χοὰς ἔπεμψε τάσδε δύσθεος γυνή.

ΟΡ.

ἢ καὶ πέπυσθε τοὔναρ, ὥστ᾽ ὀρθῶς φράσαι;

ΧΟ.

τεκεῖν δράκοντ᾽ ἔδοξεν, ὡς αὐτὴ λέγει.
525

ΟΡ.

καὶ ποῖ τελευτᾷ καὶ καρανοῦται λόγος;

ΧΟ.

ἐν σπαργάνοισι παιδὸς ὁρμίσαι δίκην.

ΟΡ.

τίνος βορᾶς χρήζοντα, νεογενὲς δάκος;

ΧΟ.

αὐτὴ προσέσχε μαστὸν ἐν τὠνείρατι.

ΟΡ.

καὶ πῶς ἄτρωτον οὖθαρ ἦν ὑπὸ στύγους;
530

ΧΟ.

ὥστ᾽ ἐν γάλακτι θρόμβον αἵματος σπάσαι.

ΟΡ.

οὔτοι μάταιον ἂν τόδ᾽ ὄψανον πέλοι.

ΧΟ.

ἡ δ᾽ ἐξ ὕπνου κέκλαγεν ἐπτοημένη.

³⁰³¹³²³³³⁴³⁵³⁶³⁷

et 521. ζτ in margine M. οἶσθέμοι Μ. παρῆ παρῆ Porson πάρει (εt in rasura), adscripto γρ. παρῆσ, Μ. nullae personarum notae in M, nisi quod 524. 525. 526. 549. paragraphi praefixae sunt. πέπυσθε Μ. τούναρ Μ. τίνος τίνος Wellauer τινὸσ Μ. χρῄζοντα Μ. νεογενὲς νεογενὲς Turnebus νεορενὶσ Μ. μαστὸν μαστὸν Blomfield (μασθὸν Porson) μαζὸν Μ. τὠνείρατι τὠνείρατι Porson τ' ὀνείρατι Μ. οὖθαρ ἦν ζτ in margine M. οὖθαρ ἦν Pauw οὐχαρην Μ, οὐχαριν m1. ὑπὸ στύγους ὑπὸ στύγους Schuetz ὑποστύγοσ Μ. ἂν τόδ᾽ .. πέλοι versui praefixum y in Μ. ἂν τόδ' .. πέλοι Martin ἀνδρὸσ .. πέλει Μ. κέκραγεν Robortellus, κέκλαγγεν HLAhrens. ἐπτωημένη ut vid. ante corr. Μ, corr. m1.

πολλοὶ δ᾽ ἀνῆθον, ἐκτυφλωθέντες σκότῳ,

λαμπτῆρες ἐν δόμοισι δεσποίνης χάριν

535

πέμπει τ᾽ ἔπειτα τάσδε κηδείους χοάς,

ἄκος τομαῖον ἐλπίσασα πημάτων.

ΟΡ.

ἀλλ᾽ εὔχομαι γῇ τῇδε καὶ πατρὸς τάφῳ

τοὔνειρον εἶναι τοῦτ᾽ ἐμοὶ τελεσφόρον.

κρίνω δέ τοί νιν ὥστε συγκόλλως ἔχειν.
540

εἰ γὰρ τὸν αὐτὸν χῶρον ἐκλιπὼν ἐμοὶ

οὔφις επᾶσα σπαργανη πλείζετα

καὶ μαστὸν ἀμφέχασκ᾽ ἐμὸν θρεπτήριον,

θρόμβῳ τ᾽ ἔμιξεν αἵματος φίλον γάλα,

ἡ δ᾽ ἀμφὶ τάρβει τῷδ᾽ ἐπῴμωξεν πάθει,
545

δεῖ τοί νιν, ὡς ἔθρεψεν ἔκπαγλον τέρας,

θανεῖν βιαίως· ἐκδρακοντωθεὶς δ᾽ ἐγὼ

κτείνω νιν, ὡς τοὔνειρον ἐννέπει τόδε.

ΧΟ.

τερασκόπον δὲ τῶνδέ σ' αἱροῦμαι πέρι.

³⁸³⁹⁴⁰⁴¹⁴²⁴³⁴⁴⁴⁵

ἀνῆθον ἀνῆθον Valckenarius ἀνῆλθον Μ. συγκόλλως συγκόλλως Victorius συσχόλωσ Μ. ἐκλιπὼν ἐκλιπών Blomfield ἐκλείπων (ω in ras., fuerat ec) M. οὔφις ζτ in margine M. οὔφις Porson οὑφεῖο Μ. ἐπ᾿ ἀμὰ σπάργαν᾽ Klausen. ἠλελίζετο Metzger. μαστὸν μαστὸν Blomfield μασθὸν Μ. τ' τ' Hermann δ' Μ. ἀμφὶ τάρβει τῷδ' ἀμφὶ τάρβει τῷδ Porson ἀμφιταρβίτωδ' Μ. ἐκδρακόντωνθεὶσ mut. in ἐκδρακοντωθεὶσ Μ. δὴ Kirchhoff. τῶνδέπ' mut. in τῶνδέσ᾽ Μ.

γένοιτο δ᾽ οὕτως. τἄλλα δ᾽ ἐξηγοῦ φίλοις,

550

τοὺς δ᾽ ἕν τι ποιεῖν, τοὺς δὲ μή τι δρᾶν λέγων.

ΟΡ.

ἁπλοῦς ὁ μῦθος· τήνδε μὲν στείχειν ἔσω.

αἰνῶ δὲ κρύπτειν τάσδε συνθήκας ἐμάς,

ὡς ἂν δόλῳ κτείναντες ἄνδρα τίμιον

δόλῳ τε καὶ ληφθῶσιν ἐν ταὐτῷ βρόχῳ
555

θανόντες, ᾗ καὶ Λοξίας ἐφήμισεν,

ἄναξ Απόλλων, μάντις ἀψευδὴς τὸ πρίν.

ξένῳ γὰρ εἰκώς, παντελῆ σάγην ἔχων

ἥξω σὺν ἀνδρὶ τῷδ᾽ ἐφ᾽ ἑρκείους πύλας

Πυλάδη, ξένος τε καὶ δορύξενος δίμων.
560

ἄμφω δὲ φωνὴν ἥσομεν Παρνησσίδα,

γλώσσης αυτὴν Φωκίδος μιμουμένω.

καὶ δὴ θυρωρῶν οὔτις ἂν φαιδρᾷ φρενὶ

δέξαιτ', ἐπειδὴ δαιμονᾷ δόμος κακοῖς·

μενοῦμεν οὕτως ὥστ᾽ ἐπεικάζειν τινὰ
565

δόμους παραστείχοντα καὶ τάδ᾽ ἐννέπειν·

τί δὴ πύλαισι τὸν ἱκέτην ἀπείργεται

⁴⁶⁴⁷⁴⁸⁴⁹⁵⁰⁵¹⁵²

γένοιτό θ' Weil. τοὺς μέν τι Stanley. στείχειν στείχειν Porson στίχειν Μ. κτείναντες κτείναντες Robortellus κτείναντασ Μ. ληφθῶσιν (fuerat λημφθῶσιν) Μ. δόλοισι καὶ Hartung. θάνωσιν ἐν τ. β. ληφθέντες ΙA Hemming. ἐφ᾽ ἑρκείους ἐφ᾽ ἑρκείους Turnebus ἐφερκίουσ Μ. ἥσομεν ἥσομεν Turnebus οἴσομεν Μ. Παρνησίδα Porson. δέξαιτ' δέξαιτ' Turnebus λέξαιτ' Μ. δόμους δόμους Boissonade δόμοισ Μ. παραστείχοντα παραστείχοντα Victorius παραστίχοντα Μ. πύλαισι πύλαισι Blomfield πυλήισι Μ.

Αίγισθος, εἴπερ οἶδεν ἔνδημος παρών;

εἰ δ᾽ οὖν ἀμείψω βαλὸν ἑρκείων πυλῶν

κἀκεῖνον ἐν θρόνοισιν εὑρήσω πατρός,

570

ἢ καὶ μολὼν ἔπειτά μοι κατὰ στόμα

ἀρεῖ, σάφ᾽ ἴσθι, καὶ κατ᾽ ὀφθαλμοὺς βαλεῖ,

πρὶν αὐτὸν εἰπεῖν· ποδαπὸς ὁ ξένος; νεκρὸν

θήσω ποδώκει περιβαλὼν χαλκεύματι.

φόνου δ' Ἐρινὺς οὐχ ὑπεσπανισμένη

575

ἄκρατον αἷμα πίεται τρίτην πόσιν.

νῦν οὖν σὺ μὲν φύλασσε τἂν οἴκῳ καλῶς,

ὅπως ἂν ἀρτίκολλα συμβαίνῃ τάδε·

ὑμῖν δ᾽ ἐπαινῶ γλῶσσαν εὔφημον φέρειν,

σιγᾶν θ᾽ ὅπου δεῖ καὶ λέγειν τὰ καίρια.

580

τὰ δ᾽ ἄλλα τούτῳ δεῦρ᾽ ἐποπτεῦσαι λέγω,

ξιφηφόρους ἀγῶνας ὀρθώσαντί μοι.

ΧΟ.

1

Χοηφόροι (OCR draft) Experimental (Χοηφόροι. Martin L. West, 1990.) — 479 focus

ΟΡ.

πάτερ, τρόποισιν οὐ τυραννικοῖς θανών,

αἰτουμένωι μοι δὸς κράτος τῶν σῶν δόμων.
480

¹²³⁴⁵⁶⁷⁸⁹¹⁰¹¹

⟨ΗΛ.⟩

κἀγὼ πάτερ τοιά⟨ν⟩δέ σου χρείαν ἔχω,

φυγεῖν μέγαν, προσθεῖσαν Αἰγίσθωι, ⟨πόνον⟩.

⟨ΟΡ.⟩

οὕτω γὰρ ἄν σοι δαῖτες ἔννομοι βροτῶν

κτιζοίατ’· εἰ δὲ μή, παρ᾽ εὐδείπνοις ἔσηι

ἄτιμος ἐμπύροισι κνισωτοῖς χθονός.
485

⟨ΗΛ.⟩

κἀγὼ χοάς σοι τῆς ἐμῆς παγκληρίας

οἴσω πατρώιων ἐκ δόμων γαμηλίους·

πάντων δὲ πρῶτον τόνδε πρεσβεύσω τάφον.

ΟΡ.

ὦ Γαῖ’, ἄνες μοι πατέρ᾽ ἐποπτεῦσαι μάχην.

ΗΛ.

ὦ Φερσέφασσα, δὸς δέ γ᾽ εὔμορφον κράτος.
490

ΟΡ.

μέμνησο λουτρῶν οἷς ἐνοσφίσθης πάτερ.

ΗΛ.

μέμνησο δ᾽ ἀμφίβληστρον ὡς ἐκαίνισαν.

ΟΡ.

πέδαις δ᾽ ἀχαλκεύτοις ἐθηρεύθης πάτερ.

ΗΛ.

αἰσχρῶς τε βουλευτοῖσιν ἐν καλύμμασιν.

ΟΡ.

ἆρ᾽ ἐξεγείρηι τοῖσδ᾽ ὀνείδεσιν πάτερ;
495

ΗΛ.

ἆρ᾽ ὀρθὸν αἴρεις φίλτατον τὸ σὸν κάρα;

¹²¹³¹⁴¹⁵¹⁶¹⁷¹⁸¹⁹²⁰

⟨ΟΡ.⟩

ἤτοι Δίκην ἴαλλε σύμμαχον φίλοις

ἢ τὰς ὁμοίας ἀντίδος λαβὰς λαβεῖν,

εἴπερ κρατηθείς γ᾽ ἀντινικῆσαι θέλεις.

⟨ΗΛ.⟩

καὶ τῆσδ᾽ ἄκουσον λοισθίου βοῆς πάτερ,
500

ἰδὼν νεοσσοὺς τούσδ᾽ ἐφημένους τάφωι·

οἴκτιρε θῆλυν ἄρσενός θ᾽ ὁμοῦ γόον.

⟨ΟΡ.⟩

καὶ μὴ ’ξαλείψηις σπέρμα Πελοπιδῶν τόδε·

οὕτω γὰρ οὐ τέθνηκας οὐδέ περ θανών.

παῖδες γὰρ ἀνδρὶ κληδόνος σωτήριοι
505

θανόντι· φελλοὶ δ᾽ ὡς ἄγουσι δίκτυον,

τὸν ἐκ βυθοῦ κλωστήρα σώιζοντες λίνου.

ἄκου’· ὑπὲρ σοῦ τοι ⟨τάδ’ ἔστ’⟩ ὀδύρματα,

αὐτὸς δὲ σώιζηι τόνδε τιμήσας λόγον.

²¹²²²³²⁴²⁵²⁶²⁷²⁸²⁹³⁰³¹³²³³

⟨ΧΟ.⟩

καὶ μὴν ἀμεμφῆ τόνδ’ ἐτείνατον λόγον,
510

τίμημα τύμβου τῆς ἀνοιμώκτου τύχης.

τὰ δ’ ἄλλ’, ἐπειδὴ δρᾶν κατώρθωσαι φρενί,

ἔρδοις ἂν ἤδη δαίμονος πειρώμενος.

⟨ΟΡ.⟩

ἔσται. πυθέσθαι δ᾽ οὐδέν ἐστ᾽ ἔξω δρόμου

πόθεν χοὰς ἔπεμψεν, ἐκ τίνος λόγου,
515

μεθύστερον τιμῶσ’ ἀνήκεστον πάθος.

θανόντι δ᾽ οὐ φρονοῦντι δειλαία χάρις

ἐπέμπετ’· οὐκ ἔχοιμ’ ἂν εἰκάσαι τόδε·

τὰ δῶρα μείω δ’ ἐστὶ τῆς ἁμαρτίας.

τὰ πάντα γάρ τις ἐκχέας ἀνθ’ αἵματος
520

ἑνός, μάτην ὁ μόχθος· ὧδ’ ἔχει λόγος.

θέλοντι δ’, εἴπερ οἶσθ’, ἐμοὶ φράσον τάδε.

⟨ΧΟ.⟩

οἶδ’, ὦ τέκνον, παρῆ γάρ· ἐκ τ’ ὀνειράτων

καὶ νυκτιπλάγκτων δειμάτων πεπαλμένη

χοὰς ἔπεμψε τάσδε δύσθεος γυνή.
525

ΟΡ.

ἦ καὶ πέπυσθε τοὔναρ, ὥστ’ ὀρθῶς φράσαι;

ΧΟ.

τεκεῖν δράκοντ’ ἔδοξεν, ὡς αὐτὴ λέγει.

ΟΡ.

καὶ ποῖ τελευτᾶι καὶ καρανοῦται λόγος;

⟨ΧΟ.⟩

ἐν σπαργάνοισι παιδὸς ὁρμίσαι δίκην.

⟨ΟΡ.⟩

τίνος βοράς χρήιζοντα, νεογενὲς δάκος;
530

⟨ΧΟ.⟩

αὐτὴ προσέσχε μαστὸν ἐν τὠνείρατι.

³⁴³⁵³⁶³⁷³⁸³⁹⁴⁰

⟨ΟΡ.⟩

καὶ πῶς ἄτρωτον οὖθαρ ἦν ὑπὸ στύγους;

⟨ΧΟ.⟩

ὥστ’ ἐν γάλακτι θρόμβον αἵματος σπάσαι.

⟨ΟΡ.⟩

οὔτοι μάταιον ἂν τόδ’ ὄψανον πέλοι.

⟨ΧΟ.⟩

ἦ δ᾽ ἐξ ὕπνου κέκλαγεν ἐπτοημένη,
535

πολλοὶ δ’ ἀνῆιθον ἐκτυφλωθέντες σκότωι

λαμπτῆρες ἐν δόμοισι δεσποίνης χάριν.

πέμπει δ᾽ ἔπειτα τάσδε κηδείους χοάς,

ἄκος τομαῖον ἐλπίσασα πημάτων.

⟨ΟΡ.⟩

ἀλλ’ εὔχομαι Γῆι τῆιδε καὶ πατρὸς τάφωι
540

τοὔνειρον εἶναι τοῦτ’ ἐμοὶ τελεσφόρον·

κρίνω δέ τοί νιν ὥστε συγχόλλως ἔχειν.

εἰ γὰρ τὸν αὐτὸν χῶρον ἐκλιπὼν ἐμοί

οὔφις †ἐπᾶσασπαργανηπλείζετο†

καὶ μαστὸν ἀμφέχασκ’ ἐμὸν θρεπτήριον,
545

⁴¹⁴²⁴³⁴⁴⁴⁵⁴⁶⁴⁷

⟨ΟΡ.⟩

θρόμβωι δ’ ἔμειξεν αἵματος φίλον γάλα,

ἣ δ’ ἀμφὶ τάρβει τῶιδ’ ἐπώιμωξεν πάθει,

δεῖ τοί νιν, ὡς ἔθρεψεν ἔκπαγλον τέρας,

θανεῖν βιαίως· ἐκδρακοντωθεὶς δ᾽ ἐγὼ

κτείνω νιν, ὡς τοὔνειρον ἐννέπει τόδε.
550

ΧΟ.

τερασκόπον δὴ τῶνδε σ’ αἱροῦμαι πέρι,

γένοιτο δ᾽ οὕτως. τἄλλα δ᾽ ἐξηγοῦ φίλοις,

τοὺς μέν τι ποιεῖν, τοὺς δὲ μή τι δρᾶν λέγων.

⟨ΟΡ.⟩

ἁπλοῦς ὁ μῦθος· τήνδε μὲν στείχειν ἔσω,

⟨ὑμᾶς δὲ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .⟩

αἰνῶ δὲ κρύπτειν τάσδε συνθήκας ἐμάς,
555

ὡς ἂν δόλωι κτείναντες ἄνδρα τίμιον

δόλωι γε καὶ ληφθῶσιν, ἐν ταὐτῶι βρόχωι

θανόντες, ἧι καὶ Λοξίας ἐφήμισεν,

ἄναξ Ἀπόλλων, μάντις ἀψευδὴς τὸ πρίν.

ξένωι γὰρ εἰκώς, παντελῆ σαγὴν ἔχων,
560

ἥξω ξὺν ἀνδρὶ τῶιδ’ ἐφ’ ἑρκείους πύλας

Πυλάδηι — ξένος δὲ καὶ δορύξενος δόμων —

ἄμφω δὲ φωνὴν ἥσομεν Παρνησσίδα,

γλώσσης ἀϋτὴν Φωκίδος μιμουμένω.

καὶ δὴ θυρωρῶν οὔ τις ἂν φαιδρᾶι φρενί
565

⁴⁸

δέξαιτ’, ἐπεὶ δὴ δαιμονᾶι δόμος κακοῖς·

μενοῦμεν οὕτως, ὥστ’ ἐπεικάζειν τινά

δόμους παραστείχοντα καὶ τάδ’ ἐννέπειν·

“τί δὴ πύλησι τὸν ἱκέτην ἀπείργεται

Αἴγισθος, εἴπερ οἶδεν ἔνδημος παρών;”
570

εἰ δ’ οὖν ἀμείψω βαλὸν ἑρκείων πυλῶν

κἀχεῖνον ἐν θρόνοισιν εὑρήσω πατρός,

ἢ καὶ μολὼν ἔπειτά μοι κατὰ στόμα

ἐρεῖ — σάφ’ ἴσθι, καὶ κατ’ ὀφθαλμοὺς λαβών

πρὶν αὐτὸν εἰπεῖν “ποδαπὸς ὁ ξένος;” νεκρὸν
575

θήσω, ποδώχει περιβαλὼν χαλκεύματι·

φόνου δ᾽ Ἐρινὺς οὐχ ὑπεσπανισμένη

ἄκρατον αἷμα πίεται τρίτην πόσιν.

νῦν οὖν σὺ μὲν φύλασσε τἀν οἴκωι καλῶς,

ὅπως ἂν ἀρτίκολλα συμβαίνηι τάδε·
580

ὑμῖν δ᾽ ἐπαινῶ γλῶσσαν εὔφημον φέρειν,

σιγᾶν θ’ ὅπου δεῖ καὶ λέγειν τὰ καίρια.

τὰ δ’ ἄλλα τούτωι δεῦρ’ ἐποπτεῦσαι λέγω

ξιφηφόρους ἀγῶνας ὀρθώσαντί μοι.

Aeschyli Choephori (OCR draft) Experimental (Aeschyli Choephori. Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff, 1914.) — 479 focus

ΟΡ.

πάτερ τρόποισιν οὐ τυραννικοῖς θανών,

αἰτουμένωι μοι δὸς κράτος τῶν σῶν δόμων.
480

(ΗΛ.)

κἀγὼ πάτερ τοιάνδε σου χρείαν ἔχω,

οἰκεῖν μετ᾿ ἀνδρὸς θεῖσαν Αἰγίσθωι (μόρον).

(ΟΡ.)

οὕτω γὰρ ἄν σοι δαῖτες ἔννομοι βροτῶν

κτιζοίατ᾽· εἰ δὲ μή, παρ᾽ εὐδείπνοις ἔσηι

ἄτιμος ἐμπύροισι κνισωτοῖς χθονός.
485

(ΗΛ.)

κἀγὼ χοάς σοι τῆς ἐμῆς παγκληρίας

οἴσω πατρώιων ἐκ δόμων γαμηλίους·

πάντων δὲ πρῶτον τόνδε πρεσβεύσω τάφον.

ΟΡ.

ὦ γαῖ᾽ ἄνες μοι πατέρ᾽ ἐποπτεῦσαι μάχην.

ΗΛ.

ὦ Φερσέφασσα δὸς δέ γ' εὔμορφον κράτος.
490

ΟΡ.

μέμνησο λουτρῶν οἷς ἐνοσφίσθης πάτερ.

ΗΛ.

μέμνησο δ᾽ ἀμφίβληστρον ὡς ἐκαίνισαν.

ΟΡ.

πέδαις δ᾽ ἀχαλκεύτοις ἐθηρεύθης πάτερ.

Numeri

466-70 = 471-75 dochmius (cf. 345), 2 aristophanei, 2 choephorici.

Apparatus Criticus

(ΧΟ.) liberis Agamemnonis trib. Σ ὦ ἰώ corr. Herm. πλαγά πληγή Μ1 δυσκατάπαυτον δυσκατάπαυστον ἄκος ἑκὰς corr. Schütz ὠμὰν ἔριν αιωμαν corr. Klausen αιρειν corr. Herm. (τῶν) suppl. Herm. νίκηι νίκην corr. Portus ΟΡ. ΗΛ ante versum αἰτουμένωι αἰτούμενος corr. Turn. τοιάνδε τοιάδε corr. Turn. οἰκεῖν μετ᾿ ἀνδρὸς θεῖσαν Αἰγίσθωι (μόρον) φυγεῖν μέγαν προσθεῖσαν corr. suppl. Emperius Hesych. εὔδειπνον huc non pertinet ἐμπύροισι ἐν πυροῖσι Herm. Φερσέφασσα Περσ. δέ γ' δέ τ’ corr. ὡς ὧι σ’ ἐκ. corr. Blomfield

ΗΛ.

αἰσχρῶς τε βουλευτοῖσιν ἐν καλύμμασιν.

ΟΡ.

ἄρ᾽ ἐξεγείρηι τοῖσδ᾽ ὀνείδεσιν πάτερ;
495

ΗΛ.

ἄρ᾽ ὀρθὸν αἴρεις φίλτατον τὸ σὸν κάρα;

(ΟΡ.)

ἤτοι δίκην ἴαλλε σύμμαχον φίλοις,

ἢ τὰς ὁμοίας ἀντίδος λαβὰς λαβεῖν,

εἴπερ κρατηθείς γ᾽ ἀντινικῆσαι θέλεις.

(ΗΛ.)

καὶ τῆσδ᾽ ἄκουσον λοισθίου βοῆς πάτερ,
500

ἰδὼν νεοσσοὺς τούσδ᾽ ἐφημένους τάφωι

οἴκτιρε θῆλυν ἄρσενός θ᾽ ὁμοῦ γόνον,

καὶ μὴ ξαλείψηις σπέρμα Πελοπιδῶν τόδε·

οὕτω γὰρ οὐ τέθνηκας οὐδέ περ θανών.

(ΟΡ.)

ἄκου᾽, ὑπὲρ σοῦ τοιάδ᾽ ἔστ᾽ ὀδύρματα.

αὐτὸς δὲ σώιζηι τόνδε τιμήσας λόγον.

παῖδες γὰρ ἀνδρὶ κληδόνες σωτήριοι
505

θανόντι· φελλοὶ δ᾽ ὡς ἄγουσι δίκτυον,

τὸν ἐκ βυθοῦ κλωστῆρα σώιζοντες λίνου.

(ΧΟ.)

καὶ μὴν ἀμεμφῆ τόνδ᾽ ἐτείνατον λόγον,
510

τίμημα τύμβου τῆς ἀνοιμώκτου τύχης.

τὰ δ᾽ ἄλλ᾽, ἐπειδὴ δρᾶν κατώρθωσαι φρενί,

ἔρδοις ἂν ἤδη δαίμονος πειρώμενος.

(ΟΡ.)

ἔσται· πυθέσθαι δ᾽ οὐδέν ἐστ᾽ ἔξω δρόμου,

πόθεν χοὰς ἔπεμψεν, ἐκ τίνος λόγου
515

μεθύστερον τιμῶσ᾽ ἀνήκεστον πάθος;

θανόντι δυσφρονοῦντι δειλαία χάρις

ἐπέμπετ᾽· οὐκ ἔχοιμ᾽ ἂν εἰκάσαι τάδε

τὰ δῶρα, μείω δ᾽ ἐστὶ τῆς ἁμαρτίας.

Testimonia

504 Tzetzes in Hermog. Cram. An. Ox. IV 69, παραδοξολογίας exemplum ὁ τραγικὸς Αἰσχ. “οὗτος γὰρ οὐ τέθνηκεν οὐδέπερ θανών” vix e propria lectione.

505 Clemens Strom II 23, 141, 3 (potius e tractatu recenti π. γά- μου quam e florilegio) “παῖδες δὲ ἀνδρὶ κατθανόντι (Dobree κατ' αἷαν ὄντι cod.) κληδόνες γεγάασι τὸν (τήν cod.) ἐκ βυθοῦ [καὶ] κλωστῆρα σώζοντες λίνωι.” κατὰ τὸν τραγικὸn Σοφοκλέα.

Apparatus Criticus

ὀνείδεσιν ὀνείδεσσιν λαβὰς βλάβας corr. Canter οἴκτιρε οἴκτειρε traieci; traiectis autem repetitum λόγον 509. 510 non iam offendit, quod infelicissimis coniecturis attrectabatur. ad 506 e propria lectione remittit Eustath. ad Hom. 113, 33 et 79, 33 λίνου λίνου a manu quae sera dicitur in λίνοv mutatum ἀμεμφῆ ἀμόμφητον δε corr. Canter τόνδ᾽ ἐτείνατον δέ τινα τον recte legit Herm. τίμημα τιμῶσι τὸν τύμβον τῆς τύχης ἕνεκα. cf. ad Eur. Herc. 170 θανόντι δυσφρονοῦντι θανοῦντι Pauw δ᾽ οὐ φρον. correxi τάδε τάδε in τόδε mutatum M μείω μέσω corr. Turn.

(ΟΡ.)

τὰ πάντα γάρ τις ἐκχέας ἀνθ᾽ αἵματος
520

ἑνός, μάτην ὁ μόχθος· ὧδ᾽ ἔχει λόγος.

θέλοντι δ᾽, εἴπερ οἶσθ᾽, ἐμοὶ φράσον τάδε.

(ΧΟ.)

οἶδ᾽, ὦ τέκνον, παρῆ γάρ· ἔκ τ᾽ ὀνειράτων

καὶ νυκτιπλάγκτων δειμάτων πεπαλμένη

χοὰς ἔπεμψε τάσδε δύσθεος γυνή.
525

ΟΡ.

ἢ καὶ πέπυσθε τοὔναρ, ὥστ᾽ ὀρθῶς φράσαι;

ΧΟ.

τεκεῖν δράκοντ᾽ ἔδοξεν, ὡς αὐτὴ λέγει.

ΟΡ.

καὶ ποῖ τελευτᾶι καὶ καρανοῦται λόγος;

(ΧΟ.)

ἐν σπαργάνοισι παιδὸς ὁρμίσαι δίκην.

(ΟΡ.)

τίνος βορᾶς χρήιζοντα, νεογενὲς δάκος;
530

(ΧΟ.)

αὐτὴ προσέσχε μαστὸν ἐν τὠνείρατι.

(ΟΡ.)

καὶ πῶς ἄτρωτον οὖθαρ ἦν ὑπὸ στύγους;

(ΧΟ.)

ὥστ᾽ ἐν γάλακτι θρόμβον αἵματος σπάσαι.

(ΟΡ.)

οὔτοι μάταιον ἂν τόδ᾽ ὄψανον πέλοι.

(ΧΟ.)

ἢ δ᾽ ἐξ ὕπνου κέκλαγεν ἐπτοημένη.
535

πολλοὶ δ᾽ ἀνῆιθον ἐκτυφλωθέντες σκότωι

λαμπτῆρες ἐν δόμοισι δεσποίνης χάριν·

πέμπει τ᾽ ἔπειτα τάσδε κηδείους χοάς,

ἄκος τομαῖον ἐλπίσασα πημάτων.

(ΟΡ.)

ἀλλ᾽ εὔχομαι γῆι τῆιδε καὶ πατρὸς τάφωι
540

τοὔνειρον εἶναι τοῦτ᾽ ἐμοὶ τελεσφόρον.

κρίνω δέ τοί νιν ὥστε συγκόλλως ἔχειν.

εἰ γὰρ τὸν αὐτὸν χῶρον ἐκλιπὼν ἐμοί

οὕφις μεπᾶσα σπαργανηπλείζετο

καὶ μαστὸν ἀμφέχασκ᾽ ἐμὸν θρεπτήριον
545

θρόμβωι τ᾽ ἔμειξεν αἵματος φίλον γάλα,

ἢ δ᾽ ἀμφὶ τάρβει τῶιδ᾽ ἐπώιμωξεν πάθει,

δεῖ τοί νιν, ὡς ἔθρεψεν ἔκπαγλον τέρας,

θανεῖν βιαίως· ἐκδρακοντωθεὶς δ᾽ ἐγώ

Testimonia

534 Hesych. (Phot.) ὄψανον ὄψις φωνή (i. e. ὄψ.).

Actio

540 Orestes rursus inter preces terram manu ferit.

Apparatus Criticus

οἶσθ᾽, ἐμοὶ οἶσθεμοι, sed a supra e παρῆ πάρη mutatum in πάρει γρ. παρεῖς νεογενὲs νεορενές corr. Turn. ἀντὶ τοῦ νέον μαστὸn ἐν μαζὸn ἔν τ᾽ ὀν. οὖθαρ ἦν οὐχαρην radendo in -ριν mutatum corr. Pauw στύγους ὑποστύγος τοῦ μισητοῦ θηρίου ἂν τόδ᾽ ὄψανον πέλοι ἀνδρὸς ὅ. πέλει corr. Martin κέκλαγεν κέκλαγγεν² ἀνῆιθον ἀνῆλθον ἀνέλαμψαν συγκόλλως συσκόλλως corr. Victorius ἐκλιπὼn ἐκλείπων σπαργανηπλείζετο ἐπιμελείας ἠξιοῦτο³ μαστὸn μασθὸν τ᾽ ἔμειξεν τ' δ' ἔμιξεν τάρβει τῶιδ᾽ ταρβίτωδ᾽

(ΟΡ.)

κτείνω νιν, ὡς τοὔνειρον ἐννέπει τόδε.
550

(ΧΟ.)

τερασκόπον τε τῶνδέ σ᾽ αἱροῦμαι πέρι,

γένοιτό θ᾽ οὕτως. τἄλλα δ᾽ ἐξηγοῦ φίλοις,

τοὺς μέν τι ποιεῖν τοὺς δὲ μή τι δρᾶν λέγων.

(ΟΡ.)

ἁπλοῦς ὁ μῦθος· τήνδε μὲν στείχειν ἔσω.

αἰνῶ δὲ κρύπτειν τάσδε συνθήκας ἐμάς,
555

ὡς ἂν δόλωι κτείναντες ἄνδρα τίμιον

δόλοισι καὶ ληφθῶσιν ἐν ταὐτῶι βρόχωι

θανόντες, ἧι καὶ Λοξίας ἐφήμισεν,

ἄναξ ᾿Απόλλων, μάντις ἀψευδὴς τὸ πρίν.

ξένωι γὰρ εἰκώς, παντελῆ σάγην ἔχων,
560

ἥξω σὺν ἀνδρὶ τῶιδ᾽ ἐφ᾽ ἑρκείους πύλας·

Πυλάδηι· ξένος δὲ καὶ δορύξενος δόμων.

ἄμφω δὲ φωνὴν ἥσομεν Παρνησσίδα,

γλώσσης ἀυτὴν Φωκίδος μιμουμένω.

καὶ δὴ θυρωρῶν οὔτις ἂν φαιδρᾶι φρενί
565

δέξαιτ᾽, ἐπειδὴ δαιμονᾶι δόμος κακοῖς·

μενοῦμεν οὕτως ὥστ᾽ ἐπεικάζειν τινά

δόμους παραστείχοντα καὶ τάδ᾽ ἐννέπειν·

„τί δὴ πύληισι τὸν ἱκέτην ἀπείργεται

Αἴγισθος, εἴπερ οἶδεν ἔνδημος παρών;“
570

εἰ δ᾽ οὖν ἀμείψω βαλὸν ἑρκείων πυλῶν

κἀκεῖνον ἐν θρόνοισιν εὑρήσω πατρός,

ἢ καὶ μολὼν ἔπειτά μοι κατὰ στόμα

ἐρεῖ, σάφ᾽ ἴσθι, καὶ κατ᾿ ὀφθαλμοὺς βαλεῖ,

Testimonia

566 Hesych. δαιμονᾶι· ὑπὸ δαίμονος κατέχεται.

571 Hesych. βαλὸν· οὐδόν.

Apparatus Criticus

τε τε dé τῶνδέ τῶνδε τ’ θ᾽ θ’ δ’ δὲ μή τι δ᾽ ἕν corr. Stanley στείχειν στίχειν κτείναντες κτείναντας corr. Robort. δόλοισι καὶ δόλωι τε corr. Hartung⁴ ληφθῶσιν λημφθῶσιν ἑρκείους ἑρκίους δὲ δέ τε⁵ ἥσομεν οἴσομεν corr. Turn. δέξαιτ᾽ λέξαιτ' corr. Turn. δόμους δόμοις corr. Boissonade παραστείχοντα παραστίχοντα ἑρκείων ἑρκίον, sed i ex e1⁶ ⁷ βαλεῖ βαλεῖν corr. Robort.⁸

(ΟΡ.)

πρὶν αὐτὸν εἰπεῖν „ποδαπὸς ὁ ξένος“ νεκρόν
575

θήσω ποδώκει περιβαλὼν χαλκεύματι.

φόνου δ᾽ Ἐρινὺς οὐχ ὑπεσπανισμένη

ἄκρατον αἷμα πίεται τρίτην πόσιν.

νῦν οὖν σὺ μὲν φύλασσε τὰν οἴκωι καλῶς,

ὅπως ἂν ἀρτίκολλα συμβαίνηι τάδε·
580

ὑμῖν δ᾽ ἐπαινῶ γλῶσσαν εὔφημον φέρειν,

σιγᾶν θ᾽ ὅπου δεῖ καὶ λέγειν τὰ καίρια.

τὰ δ᾽ ἄλλα τούτωι δεῦρ᾽ ἐποπτεῦσαι λέγω

ξιφηφόρους ἀγῶνας ὀρθώσαντί μοι.

Translations (9)

Libation Bearers Perseus (Aeschylus, Volume 2. Smyth, Herbert Weir, translator. London; New York: William Heinemann; G.P. Putnam's Sons, 1926. (Modernized by Perseus.)) — 479-580 focus

Orestes

O father, who perished by a death unbefitting a king,

grant in answer to my prayer the lordship over your halls!
480

Electra

And I too, father, have a like request of you: to escape when I have wrought great destruction on Aegisthus.

Orestes

Yes, for then the customary funeral feasts of men would be established in your honor. But otherwise, at the rich and savory banquet

of burnt offerings made to the earth, you will be without a portion of honor.
485

Electra

And I will likewise at my wedding offer libations to you out of the fullness of my inheritance from my father’s house, and before all else I will hold this tomb of yours in the highest honor.

Orestes

O Earth, send up my father to watch my battle!

Electra

O Persephone, grant us indeed a glorious victory!
490

Orestes

Father, remember the bath where you were robbed of life.

Electra

And remember how they devised a strange net to cast about you.

Orestes

You were caught, my father, in fetters forged by no smith’s hand.

Electra

And in a fabric shamefully devised.

Orestes

Father, are you not roused by taunts such as these?
495

Electra

Are you not raising that dearest head of yours?

Orestes

Either send Justice to battle for those dear to you, or grant us in turn to get a similar grip¹ on them, if indeed after defeat you would in turn win victory.

Electra

So listen, father, to this last appeal of mine as you behold these fledglings crouching at your tomb. Have compassion on your offspring, on the woman and on the man as well, and let not this seed of Pelops’ line be blotted out: for then, in spite of death, you are not dead.
500

For children are voices of salvation to a man, though he is dead; like corks, they buoy up the net, saving the flaxen cord from out of the deep. Hear! For your own sake we make this lament. By honoring this plea of ours you save yourself.
505

510

Chorus

In truth you have drawn out this plea of yours to your own content in showing honor to this unlamented tomb. As for the rest, since your heart is rightly set on action, put your fortune to the test and get to your work at once.
510

Orestes

It will be so. But it is in no way amiss to inquire how, from what motive,

she came to send her libations, seeking too late to make amends for an irremediable deed. They would be a sorry gift to send to the senseless dead: I cannot guess what they mean. The gifts are too paltry for her offence.
515

For though a man may pour out all he has in atonement for one deed of blood, it is wasted effort. So the saying goes. If indeed you know, tell me: I wish to learn.
520

Chorus

I know, my child, for I was there. It was because she was shaken by dreams and wandering terrors of the night

that she sent these offerings, godless woman that she is.
525

Orestes

And have you learned the nature of the dream so as to tell it properly?

Chorus

She dreamed she gave birth to a serpent: that is her own account.

Orestes

And where does the tale end, and what is its consummation?

Chorus

She laid it to rest as if it were a child, in swaddling clothes.

Orestes

What food did it crave, the newborn viper?
530

Chorus

In her dream she offered it her own breast.

Orestes

Surely her nipple was not unwounded by the loathsome beast?

Chorus

No: it drew in clotted blood with the milk.

Orestes

Truly it is not without meaning: the vision signifies a man!

Chorus

Then from out of her sleep she raised a shriek and awoke appalled, and many lamps that had been blinded in the darkness flared up in the house to cheer our mistress. Then she sent these libations for the dead in the hope that they might be an effective cure for her distress.
535

540

Orestes

Well then, I pray to this earth and to my father’s grave that this dream may come to its fulfilment in me. As I understand it, it fits at every point. For if the snake left the same place as I; if it was furnished with my swaddling clothes;
540

if it sought to open its mouth to take the breast that nourished me and mixed the sweet milk with clotted blood while she shrieked for terror at this, then surely, as she has nourished a portentous thing of horror, she must die by violence. For I, turned serpent,
545

am her killer, as this dream declares.
550

Chorus

I choose your reading of this portent. Let it be so. As for the rest, give your friends their parts. Tell some what to do, others what to leave undone.

Orestes

It is a simple story. My sister must go inside, and I charge her to keep concealed this pact with me,

so that as by craft they killed a worthy man, so by craft they may likewise be caught and perish in the very same snare, even as Loxias decreed, lord Apollo, the prophet who has never before been false.
555

In the guise of a stranger, one fully equipped,I will come to the outer gate, and with me Pylades, whom you see here, as a guest and ally of the house. Both of us will speak the speech of Parnassus , imitating the accent of a Phocian tongue. And in case none of the keepers of the door will give us a hearty welcome
560

on the plea that the house is afflicted with trouble by the gods, then we will wait so that anyone passing the house will consider and say: Why then does Aegisthus have his door shut on his suppliant, if in fact he is at home and knows?
565

But if I indeed pass the outermost threshold of the gate and find that man sitting on my father’s throne, or if then coming face to face with me he lifts and casts down his eyes, know well:

before he can even say Of what land is this stranger? I will skewer him with my swift sword and lay him dead. The fury that has no fill of slaughter shall for her third and crowning drink drink unmixed blood!
Now you, Electra, keep strict watch over what happens inside the house,
575

so that our plans may fit together well. You addressing the Chorus had best keep a discreet tongue: be silent when there is need and speak only what the occasion demands. As for the rest, I call on him² to cast his glance this way and direct the contest of the sword for me. Exeunt Orestes, Pylades, and Electra
580

The Libation Bearers (OCR draft) Experimental (The Libation Bearers. Theodore Alois Buckley, 1849.) — 479 focus

Father, thou that didst die in no king-like manner, vouchsafe to me entreating , the mastery over thy house.

ELECTRA

I too, father, stand in the like need of thine aid, that I may escape after having brought a signal [doom] upon Ægisthus.

ORESTES

For thus should the banquets that are established among mortals be dedicated to thee: but if not, at the funeral feasts 3

thou wiit be unhonoured by savoury burnt-offerings from the earth.

ELECTRA

I too, from my entire substance, will bring to thee my nuptial offerings from the paternal dwelling; for beyond all things I will reverence this thy tomb.

ORESTES

O earth, send up my father to overlook the conflict.

ELECTRA

O Proserpine, vouchsafe to us also victory of beauteous aspect.

ORESTES

Remember the bath in which thou wast bereaved of life, my father.

ELECTRA

Remember too how strangely they enclosed thee in the net 4

.

ORESTES

Thou wast ensnared in fetters not wrought of brass, my father.

ELECTRA

Ay, and in folds of vestments foully planned.

ORESTES

Art thou not roused by these reproaches, father?

ELECTRA

Dost thou not then rear erect thy dearest head?

ORESTES

Either despatch justice, an ally to thy friends, or grant [foesj to receive in recompense like injuries, if indeed after having been mastered thou wishest to triumph in thy turn.

ELECTRA

And give ear, my father, to this final ery of mine to thee. Beholding thy young ones here sitting on thy sepul-

chre, take pity upon thy female, and likewise on thy male offspring; and do not utterly blot out this seed of the Pelopidæ. For thus thou art not dead; not even though thou didst die, for children are to the deceased reputation preserving; and like corks they buoy up the net, upholding the twist of the flaxen cord from the deep. Give ear! 'tis on thy behalf that laments such as these are poured forth, and thou thyself art saved by honouring this our petition.

CHORUS

And in truth ye have lengthened out this your petition blamelessly, an honour to the tomb and to his unwept fate: for the rest, since thou hast been aroused in spirit to achieve it, do it forthwith, trying thy chance.

ORESTES

It shall be so; but it is not out of my way to inquire how it comes that she sent drink-offerings, in consequence of what it is that she pays too late attention to an irreparable wrong? To the dead too, unconscious of it, a sorry offering was sent. I cannot guess the import of these gifts, but they are too small for the trespass. For though one were to make every libation in atonement for a single murder, the labour would be in vain: so runs the saying. But if thou knowest this, tell it to me wishing [to hear it].

CHORUS

I know it, my child, for I was by; for having been agitated by dreams and restless terrors of the night, the godless woman sent these drink-offerings.

ORESTES

Did ye also hear the dream, so as to tell it correctly?

CHORUS

She fancied, as she herself says, that she gave birth to a serpent.

ORESTES

And what is the end and issue of the tale

?

CHORUS

that the new-born monster was lying 3

in swaddling-clothes like an infant, in want of food 4

, and she in her dream gave it her breast.

ORESTES

And how was the dug wounded not by the abomination?

CHORUS

[It did not wound her,] so as to draw clotted blood along with the milk.

ORESTES

This vision of a man come not in vain 1

.

CHORUS

And she, fluttering with fear, screamed in her sleep; and many lamps that had been extinguished in darkness sprang into light through the palace on account of our mistress. And then she sends these funereal drink-offerings, hoping for a fitly-shred 2

remedy for her sufferings.

ORESTES

But I make my prayer to this earth, and to the tomb of my father, that this dream may bring accomplishment to me. And i'faith I interpret it so that it exactly tallies; for if, after quitting the same place with me, the serpent was decked in my swaddling-clothes, and mouthed the breast that gave me nutriment, and mingled with clotted blood the loved milk, and she shrieked in dread at this mischance-it needs must be that she, as she reared a terrific portent, should die a violent death; and I, changed into a serpent, will slay her, as this dream of her's declares. And I choose thee for my expounder of portents as touching this matter.

CHORUS

So be it: but explain the rest of thy plan to thy friends, bidding some to do something, and others not to act.

ORESTES

The tale is simple: I recommend my sister here to go within and to conceal these plans agreed upon [with her]; that after slaying an august monarch, they too may be entrapped by guile, dying in the very same toils, even as Loxias too predicted, king Apollo, a prophet of unfailing truth heretofore. For like to a stranger, having complete equipment, I will come with my friend Pylades here to the gates of the court-yard, as a guest and friend of the family. And we both will utter the Parnassian dialect, imitating the sound of a Phocian tongue. And suppose that no one of the porters will admit us with gladsome mind, (since the house is possessed with ills,) we will remain thus, so that any one walking past the house may make a guess, and say this: “Why thus with [closed] gates exclude ye the suppliant? if Ægisthus is at home and aware of his presence?" If then I pass the threshold of the gates of the court-yard, and shall discover him upon my father's throne, or if he come then and speak to me to my face and cast his eyes upon me, know certainly that before he says, "What countrymen is the stranger?” I will stretch him a corpse, coming round him 1

with nimble swordsmanship. And Erinnys, that hath not been stinted of slaughter, shall quaff blood undiluted, a third draught. Now then, do thou watch well what is within the house, that these things may fall out well-combined. But to you I recommend to keep a silent tongue, both to keep silence where it is needful, and to speak what is suited to the moment. For the rest I appeal to this my [friend] to come hither and overlook these matters; to him that has helped 2

me to success in this conflict of the wielded sword.

[ELECTRA enters the palace: ORESTES and PYLADES retire to disguise themselves.]

CHORUS

LES CHOÉPHORES (OCR draft) Experimental (LES CHOÉPHORES. Paul Mazon, 1920-1925.) — 479 focus

entendez l'imprécation, et, dans votre clémence, envoyez à ces enfants votre secours victorieux.

Oreste et Électre montent sur le tertre, s'agenouillent et frappent la terre des mains. Parlé.

ORESTE

Père, père mort d'une mort indigne d'un
roi, je t'implore, fais-moi régner en ta maison.

ÉLECTRE

Et voici ce que, moi, j'attends de toi, père : échapper à ma dure peine pour l'infliger à Égisthe ¹.

ORESTE

Alors, en ton honneur, s'établiront les festins consacrés. Sinon, tu seras oublié, au jour des gras
banquets offerts par ce pays sur des autels fumants.

ÉLECTRE

Et, sur ma part d'hoirie intacte, je t'apporterai, moi, mes libations de jeune épousée, lorsque je quitterai la maison paternelle. Et par-dessus tout ta tombe me sera sacrée.

ORESTE

Terre, ouvre-toi : mon père veut veiller au combat.

ÉLECTRE

Perséphone, envoie-nous la brillante victoire.

LES CHOÉPHORES

ORESTE

Souviens-toi du bain, père, où tu fus
immolé.

ÉLECTRE

Souviens-toi du filet de leurs ruses nouvelles.

ORESTE

Des chaînes sans airain où tu fus prisonnier.

ÉLECTRE

Et des voiles perfides de l'infâme complot.

ORESTE

Père, t'éveilles-tu enfin à ces outrages ?

ÉLECTRE

Soulèves-tu enfin ta tête bien-aimée ?

ORESTE

Envoie donc la Justice combattre avec les tiens ; ou, plutôt, laisse-les user des mêmes prises, si, naguère vaincu, tu veux vaincre à ton tour.

ÉLECTRE

Écoute, enfin, père, mon suprême appel.
Vois ta couvée blottie sur ce tombeau : prends pitié de ta fille ainsi que de ton fils ; n'efface pas du sol les derniers Pélopides : par eux tu te survis jusque dans la mort.

ORESTE

Les enfants d'un héros sauvent son nom de la mort,

ainsi que le liège, retenant le filet, sauve des eaux
profondes le réseau de lin. Entends-moi donc ; c'est pour toi qu'ici je gémis : tu te sauves toi-même en te rendant à ma prière.

Ils s'écartent du tertre.

LE CORYPHÉE

Votre longue prière a satisfait au rite et réparé l'oubli commis d'une plainte sur cette tombe. Et maintenant, puisque ta volonté s'est levée pour agir, à l'œuvre ! fais l'épreuve du Destin.

ORESTE

Oui ; mais il n'est pas sans doute hors de propos de demander d'abord pourquoi, par quel calcul, elle a ici envoyé ces libations et tenté d'apaiser trop tard un mal qu'on ne guérit pas. Au mort insensible ², c'est un piètre hommage qu'elle adressait là. Je n'entends pas évaluer ces

LES CHOÉPHORES

ORESTE

offrandes, mais je les sais au-dessous de la faute. Pour payer une goutte de sang, tu peux d'un seul coup verser tous tes biens : tu perdras ta peine. Voilà la vérité. Mais, je t'en prie, si tu le sais, dis-moi ce qu'il en est.

LE CORYPHÉE

Je le sais, enfant, car j'étais là. Ce sont des songes, des terreurs inquiétant ses nuits, qui l'ont
fait sauter de sa couche pour envoyer ces libations, la femme impie !

ORESTE

Mais le songe lui-même, peux-tu me le conter ?

LE CORYPHÉE

Elle crut enfanter un serpent, disait-elle.

ORESTE

Dis-moi la fin : comment se termine ce rêve ?

LE CORYPHÉE

Elle, comme un enfant, l'abritait dans des langes.

ORESTE

Et de quoi vivait-il, le monstre nouveau-né ?

LE CORYPHÉE

Elle-même, en son rêve, lui présentait le sein.

ORESTE

Et le sein n'était pas blessé par un tel monstre ?

LE CORYPHÉE

Si ! un caillot de sang se mêlait à son lait.

ORESTE

Voilà qui pourrait bien n'être pas un vain songe !

LE CORYPHÉE

Elle s'éveille et pousse un cri d'effroi. Et aussitôt les torches, à qui l'ombre avait fermé les yeux ³, dans la maison jaillissent en foule à la voix de la maîtresse. C'est alors qu'elle envoie ces offrandes funèbres, espérant
y trouver le remède à ses maux.

ORESTE

Eh

bien ! je prie la Terre qui nous porte, je prie le tombeau de mon père de me laisser réaliser ce songe. Voyez, je l'interprète en le serrant de près : si,

LES CHOÉPHORES

ORESTE

sorti du même sein que moi, ce serpent, ainsi qu'un enfant, s'est enveloppé de langes, a jeté ses lèvres autour de la mamelle qui jadis me nourrit et au doux lait d'une mère mêlé un caillot de sang — tandis qu'elle, effrayée, criait de douleur — il faut, comme elle l'a donné au monstre qui l'épouvanta, qu'elle me donne aussi son sang, et c'est moi —
le serpent ! — c'est moi qui la tuerai, ainsi que le prédit son rêve.

LE CORYPHÉE

Ah ! je t'agrée aujourd'hui pour devin : ainsi en soit-il donc ! Et maintenant donne tes ordres à tes amis ; aux uns dis ce qu'ils doivent faire, aux autres ce dont ils se doivent garder.

ORESTE

Simple est mon dessein. (Il montre Électre.)
Je prie celle-ci de rentrer au palais ; vous, vous couvrirez ici mes projets, afin qu'après avoir immolé par la ruse un héros révéré, de la ruse victimes à leur tour, ils soient pris et périssent dans le même filet, ainsi que Loxias l'a proclamé lui-même ⁴, sire Apollon, qui jamais jusqu'ici n'a
menti. Semblable à un étranger, chargé de l'attirail complet d'un voyageur, j'arriverai aux portes de la cour avec Pylade que voici — hôte nouveau à côté du vieil hôte ⁵. Tous deux nous emploierons la langue du Parnasse, en imitant l'accent
du parler de Phocide. J'admets qu'aucun portier ne nous accueille avec un air joyeux : trop d'angoisse règne dans la maison. Nous attendrons donc sans bouger, afin que les passants s'interrogent et disent : « Pourquoi Égisthe

LES CHOÉPHORES

ORESTE

écarte-t-il le suppliant de sa porte, puisqu'il est à Argos et doit être averti ? » Mais que je franchisse une fois le seuil des portes de la cour, pour le trouver, lui, sur le trône de mon père — ou encore qu'il veuille lui-même me parler en face et se vienne ainsi mettre sous mes yeux ⁶ — en tout
cas, sache-le, avant qu'il ait dit : « De quel pays est l'étranger ? » j'en fais un mort, en l'enveloppant de l'airain agile, et l'Érinys, gorgée de meurtres, boira pur ce troisième sang ⁷.
Ainsi donc, surveille, toi, le dedans du palais, pour que tout marche avec ensemble. A vous je ne demande qu'une langue prudente, qui sache à propos ou se taire ou dire les mots qu'il faut. Le reste, c'est Lui (Il montre le tombeau.) que je prie d'y veiller, en assurant la victoire aux combats que livrera mon épée.

Oreste et Pylade sortent par la gauche. Vigoureux.

LE CHŒUR

Innombrables

The Choephoræ (OCR draft) Experimental (The Choephoræ. Robert Potter, 1779.) — 479 focus

My royal father, who unroyally

Wast murder'd, give me to command thy house!

545

ELECTRA.

Hear me, my father, for I want thy aid;

Grant me to ſhare his vengeance on Ægisthus,

And then eſcape; ſo may the ſolemn feaſt

Be ſpread to thee; elſe when the grateful odors

Are wafted from the feſtive board, to grace
550

The mighty dead, thy ſhade muſt want its honours.

To thee this hand ſhall bring the coſtlieſt off'rings,

To

ELECTRA.

To thee ſhall conſecrate whate'er of wealth

Ought, from thy treaſures, to adorn my nuptials p

;
555

And with the holiest reverence grace thy tomb.

ORESTES.

Earth, ſend my father to behold the combat!

ELECTRA.

Inſpire him, Proferpine, with glorious force!

ORESTES.

Think on the bath where thou waſt murder'd, father!

ELECTRA.

Think on the net in which they murder'd thee!
560

ORESTES.

Toils, other than of braſs, entangle thee.

ELECTRA.

Th' inexplicable robe's accurs'd contrivance.

ORESTES.

My father, cannot these diſhonours raiſe thee?

Doſt thou not raiſe thy honour'd head?

ELECTRA.

O send
565

Juſtice to aid thy friends: or if thy ſoul

Sinks with its wrongs, nor riſes to revenge them,

Be the like ſufferings ours!

But, O my father,

Hear our laſt cries, and fitting on thy tomb
570

Behold thy children: pity my weak ſex,

Pity his manly ſorrow, nor extinguiſh

Th' illustrious line of Pelops:

ſo in death

Thou doſt not die; for children, when the tomb
575

Demands the parent, with ſurviving glory

Preſerve his fame; the corks that buoy the line,

And save the net from sinking to the bottom.

O hear us; for thy ſake we pour these plaints.

Thou shalt preſerve thy glory, if with honour
580

Thou hear our words, our blameless words, that honour

The fortune of thy tomb, elſe unlamented!—

Now, brother, ſince thy ſoul is rous’d to dare

This deed, truſt on the God, and do it ſtraight.

ORESTES.

ORESTES.

I ſhall: but let me pauſe awhile to aſk
585

Wherefore ſhe ſent these off'rings, on what motive

Thus late ſhe ſooths th' immedicable ill,

Paying this wretched honour to the dead

That cares not for it.

What these preſents mean
590

Surpaſſes my conjecture, but her crime

Outweighs their worth; for all, that can be offer'd

T' atone for one man's blood, is ſpent in vain.

Yet, if you know, explain her motives to me.

CHORUS.

I know, for I was preſent: Dreams and viſions,
595

The terrors of the night, appall’d her ſoul;

Her guilty fears urg’d her to send these off'rings.

ORESTES.

Told ſhe the dreams, that ſo alarm’d her fears?

CHORUS.

She fancied ſhe had giv’n a dragon birth.

ORESTES.

And what was the event? Tell me in brief.
600

CHORUS.

CHORUS.

This new-born dragon, like an infant child,

Laid in the cradle ſeem’d in want of food;

And in her dream ſhe held it to her breast.

ORESTES.

Without a wound 'ſcaped ſhe the hideous monster?

CHORUS.

The milk he drew was mix’d with clotted blood.
605

ORESTES.

'Tis not for nought this viſion from her husband.

CHORUS.

She cry’d out in her ſleep with the affright;

And many lamps, dim-gleaming thro’ the darkness,

To do her pleaſure enter’d the apartment.

Soon to the tomb ſhe ſends these funeral honours,
610

Medicinal, as she hopes, to heal her ills.

ORESTES.

But to this earth, and to my father's tomb

I make my ſupplications, that in me

ORESTES.

Her dream may be accompliſh'd; and I judge

It aptly correſponds: for as this ſerpent,
615

Leaving the place that once was mine, and laid

Swath’d like an infant, ſeiz’d that breast which nurs’d

My tender age, and mingled with the milk

Drew clotted blood;

and as with the affright
620

She call’d out in her ſleep; it cannot be

But, as ſhe nurs’d this monster, ſhe muſt die

A violent death q

; and with a dragon’s rage

This hand shall kill her, as her dream declares.

Or how wilt thou expound these prodigies?
625

CHORUS.

Thus may it be. But now instruct thy friends

What each must singly do, and each not do,

ORESTES.

Few words ſuffice: then mark me: Let Her enter;

And keep, I charge thee, keep my purpoſe ſecret,

That they, who flew an honorable man
630

By curs'd deceit, may by deceit be caught

In the ſame ſnare, and periſh; so the God,

Pow'rful Apollo, from whoſe ſacred voice

Nothing but truth can flow, admoniſh'd me.

I, like a stranger, harness’d in this coarse
635

And way-worn garb, with Pylades my friend,

Will as a guest and friend knock at the gate:

Our tongues ſhall imitate the ruſtic accent

Familiar to the mountain-race of Phocis '

,

ORESTES.

Nor will the ſervants, 'tis a villainous house,
640

Receive us cheerfully; but as we are,

There ſhall we stand; while each, that paſſes by,

With shrewd remarks ſhall ſhake his head, and ſay

Why are these ſtrangers thus inhospitality

Excluded from the gates, if their arrival
645

Ægisthus knows 'midſt his domeſtic train?

But if I paſs the threshold of the gates,

And find him ſeated on my father's throne,

Or ſhou'd he come t' accoſt me, be aſſur'd

Quick as the eye can glance, e'er he can ſay
650

Whence is this ſtranger? my impatient ſword

Shall ſtrike him dead.

So ſhall the fell Erinnys,

That with an horrid joy riots in ſlaughter,

Quaff this third bowl of blood.
655

—Go then, Electra,

Be watchful; ſee that all things in the house

Be well diſpos’d.

And you, I charge you guard

Your tongues; be ſilent where you ought, and where
660

Your voice can aid me, ſpeak.

The reſt my friend,

That guides my ſword to vengeance, will o'erſee.

CHORUS.

CHORUS.
STROРНЕ I.

Eschilo, Le Coefore: traduzione italiana di Ettore Romagnoli (OCR draft) Experimental (Eschilo, Le Coefore: traduzione italiana di Ettore Romagnoli. Ettore Romagnoli, 1922.) — 479 focus

Padre, che qui cadesti, e non da re,

dei lari tuoi fa che signore io sia!

ELETTRA

Simile prece esaudisci a me,
350

padre: ch'io scampi, e morte a Egisto dia!

ORESTE

E sante epule avrai. Ché s'altro pensi,

andrai privo d'onor, mentre banchettano

gli altri defunti, tra flagrar d'incensi!

ELETTRA

Dai patrî lari anch'io, dal mio retaggio,
355

le nuziali offerte a te vo' porgere,

alla tua fossa il mio primiero omaggio.

ORESTE

Terra, a veder la pugna il padre rendici!

ELETTRA

Concedi il bel trionfo a me, Persèfone!

ORESTE

Ricorda il bagno in cui, padre, t'uccisero!
360

ELETTRA

Ricorda i lacci in cui t'avvilupparono!

ORESTE

Non di ferree catene essi t'avvinsero!

ELETTRA

Ma nelle reti de la turpe insidia!

ORESTE

Queste ingiurie pativi: e non ti desti?

ELETTRA

Alta non levi la diletta fronte?
365

ORESTE

Manda Giustizia accanto ai fidi tuoi,

a darci in mano l'armi onde ti uccisero,

se, già sconfitto, vincere or tu vuoi!

ELETTRA

Ascolta, o padre, questo ultimo grido:

mira prostrati al tumulo, e commisera
370

il maschio e il femminil germe del nido.

ORESTE

Né mai si sperda il seme dei Pelòpidi:

cosí, pur morto, morto non sei tutto.

ELETTRA

No: ché dei padri il nome i figli serbano,

alto lo tengon, come rete i sugheri,
375

salvando i fili dal profondo flutto.

ORESTE

Odi: son questi lagni a te diretti:

la tua salute, se li ascolti, affretti.

CORIFEA

Chi biasimar potria questa preghiera

levata a onor de l'incompianta fossa?

380

Ma or, poi che ad oprare hai volta l'anima,

sperimenta la sorte e la tua possa!

ORESTE

Lo farò. Ma non è fuor di proposito

chieder perché, da che ragioni spinta,

mandò questi libami, e cosí tardi
385

volle espiare un lutto immedicabile!

A un insensibil morto mandò queste

miserevoli offerte: or che ne attende?

Troppo è minore dell'offesa il dono!

Tutti i libami della terra versa
390

pel sangue d'un sol uomo, e invan t'affanni:

è detto antico. Or se tu sai, favellami.

CORIFEA

Lo so, figliuolo, ero presente. Un sogno

spinse, con l'ansia del notturno orrore,

l'empia femmina a offrir questi libami.
395

ORESTE.

Conosci il sogno? Non sapresti dirmelo?

CORIFEA

Le parve, disse, generare un serpe!

ORESTE

E qual fine il racconto ebbe, qual esito?

CORIFEA

Lo ponea nelle fasce, a mo' d'un parvolo.

ORESTE

Qual cibo diede al mostro pur mo' nato?
400

CORIFEA

Sognò che gli porgea le proprie mamme.

ORESTE

Né il sen feriva l'odïosa fiera?

CORIFEA

Certo! E col latte sangue a grumi bevve!

ORESTE

Non andrà sperso vanamente il sogno.

CORIFEA

Sbigottita dal sonno, ella gridò.
405

E per la reggia, al grido, molte lampade,

sopite già nell'alta notte, brillano.

Ed ella manda i funebri libami

sperando ch'essi le sue pene tronchino.

ORESTE

A questa terra e al tumulo del padre

410

chiedo ch'esito il sogno abbia per me:

e ben mi sembra ch'esso a me s'attagli.

Ché se quel serpe, dallo stesso grembo

ond'io son nato, uscí, se nelle fasce

mie fu ravvolto, e sugge' la mammella

415

che me nutriva, ed un grumo di sangue

mischiò nel latte, ed essa nel terrore

per lo strazio geme'; conviene adesso

che, come un mostro orrendo ella nutrí,

morte abbia dura: e, come il sogno dice,

420

io, fatto serpe, morte le darò.

CORIFEA

E cosí sia! Non io cerco altro interprete

del sogno! Il resto ai fidi tuoi chiarisci:

dove non fare, e dove far conviene.

ORESTE

Sarà breve discorso. Elettra in casa
425

rientri, e voi tacete i miei disegni,

sicché quei due che con la frode uccisero

l'uomo onorato, per la frode muoiano,

presi nel laccio istesso. E cosí pure

predisse Febo, il Nume ambiguo; e mai
430

per l'innanzi non fu falso profeta.

Dunque, in arnese da viaggio, e simile

a straniero, sosterò con Pilade

presso la porta della reggia: entrambi

parleremo la lingua del Parnasso,
435

l'accento imiteremo della Fòcide.

Niun dei custodi ci farà buon viso,

poi che la reggia è asilo ai mali spiriti.

Rimarremo cosí, fin che, qualcuno

giunga presso la reggia, e qui ci scorga,
440

e dica: « Egisto sa che giunto è un ospite,

e lo respinge dalle porte? Come ? ».

Or, se la soglia della porta io varco,

e sul trono di mio padre lo colgo,

o se, venendo contro me, mi volge
445

una parola, o gli occhi su me gitta,

prima che dica: « Donde, ospite, giungi? »

lo colpirò con la veloce spada,

morto lo stenderò. Berrà l'Erinni

da questa terra rossa, un pretto sangue,
450

la sua sete di sangue estinguerà!

Ad Elettra

Or nella casa veglia tu, ché tutto

all'esito concorra. E voi, sappiate

con opportuno labbro, ora tacere,

or favellare, al punto giusto. Il resto
455

lo rimetto ad Apollo. Egli m'assista

che m'indusse alla lotta e allo sterminio.

Elettra si allontana a destra, verso la reggia. Oreste e Pilade escono da sinistra. Le ancelle dalla tomba di Agamènnone scendono in orchestra, e circondano l'ara di Dioniso. PRIMO CANTO INTORNO ALL'ARA

CORO
1 Strofe 1.

Aeschylus, Choephori: versio Latina Ioannis Sanravii (OCR draft) Experimental (Aeschylus, Choephori: versio Latina Ioannis Sanravii. Ioannes Sanravius, 1555.) — 479 focus

O' pater qui non more tyrannico occubuisti,

450

Mihi paternū da imperium tuæ domus.

Ele.

Et ego pater te opus habeo.

Fugere magnam propoſitam Aegiſtho cædem.

Sic enim tibi ſacrificia legitima mortalium erunt,

Structuræ, alioquin apud conuiuas eris
455

Dedecori in igneis fuffumigationibus terræ.

Et ego tibi inſerias meæ hæreditatis

Feram nuptiales ex paternis ædibus.

Omnium primum hoc honorabo sepulchrum.

Ore.

O terra, quiesce pater conſiderare pugnam.
460

Ele.

O Proserpina, da pulchrum imperium.

Ore.

Memor ſis lauacroru quibus fraudatus est pater.

Ele.

Recordare retis quo te innouarunt.

Ore.

Pedicis non aeneis captus es pater.

Ele.

Turpe in uelaminibus conſultatorijs.
465

Ore.

Excitatus eris his probris.

Ele.

Rectum fanè tolles carum tuum caput.

Ore.

Aut iuſtitiam mitte ſociam amicis,

Aut ſimilia redde detrimenta accipere.

Si superatus rursus uincere uis,
470

Hunc quoq; audi ultimum clamorem pater,

Videns hos pullos aſſidentes sepulchro,

Miserere fœmineæ & masculæ prolis,

Et ne extingas hoc ſemen Pelopidarum.

Sic enim neq; mortuus es, neq; occubuisti.
475

Liberos enim uiri, oracula salutaria

Mortuo agunt, ut ſuber retia

Ex fundo nexum feruans linum.

Audi, pro te funt he lamentationes.

Ipſe serua hunc honorans sermonem,

480

Vltionem huius fortunæ gemebundæ sepulchri.

Alia uerò, poſtquam facere oportet dirige mente,

Facies iam dæmonem expertus,

Erit, interrogare nihil licet extra curſum.

Vnde inferias misit, ex quo fermone.
485

Poſtea honorans deploratum affectum,

Morienti, non prudenti miſera gratia

Mittebatur. non haberem aſsimulare hæc

Dona, minora enim funt delicto.

Omnia hæc effundens aliquis pro sanguine
490

Vnius frustra eſt labor. ſic ſe habet sermo

Volenti mihi, si nosti, narra hæc.

Nun.

Noui ô fili, ades enim, ex somnijs,

Et noctu errantium terriculorum læſa

Inferias misit has impia mulier.
495

Ele.

Si audiuiſti ſomnium quàm recte narra.

Nun.

Párere draconem uiſa eſt, ut ipſa dicit.

Ele.

Et quò finit, & perſicitur ſermo?

Nun.

In ſaſcias pueri impetum fecisse instar

Cibo quodam indigentis recenter natum animal.
500

Ipſa adhibuit mammam in ſomnio,

Et quomodo in ſausta non traxit pre odio,

Vt euelleret cum lacte guttam ſanguinis.

Non uanum certè eſt phantasma hominis.

Illa uerò ex ſomno clamauit territa,
505

Multi abierunt excecati tenebris.

Faces in ædibus dominæ gratia.

Mittit deinde inferias funeſtas has,

Remedium tonſum ſperans eſse dolorum.

Ore.

Sed oro terram hanc & patris sepulchrum
510

Somnium eſse hoc mihi perfectum.

Iudico ipſum difficulter ſe habere.

Si enim ſuum locum relinquens mihi,

Serpens & omnibus fascijs armaretur.

Mammâ circumſpexit meam altricem,
515

Guttæ uerò miſcuit ſanguinis charum lac,

Hæc uerò turbata hoc labore fleuit.

Oportet igitur quemadmodū aluit terribile moſtrum

Mori uiolenter: ſæuiens uerò ego

Interficiam ipſam, ut ſomnium dicit hoc,
520

Monſtri ſpeculatorem, inter hos eligo te.

Nun.

Fiat uerò fic. alia expone amicis.

Hos unum facere, hos non patrare dicens.

Ore.

Simplex eſt sermo, hanc uero intus ire

Probo occultare hæc mea instituta.
525

Vt dolo interficientes uirum honorandum,

Dolo etiam capiantur in hoc laqueo

Morientes.

certè à Loxias dixit

Rex Apollo uates uerax antea.
530

Hospiti enim meritò perfectum ſcutum habens,

Veniam cum uiro hoc ad penetrales portas,

Pylade, hoſpes & hasta amicus ædium

Ambo uocem emittemus Parnaſsida,

Linguæ clamorem Phocidis imitantes,
535

Et iam ianitorum nullus læta mente

Suſcipiat, poſtquam infanit domus malis,

Maneamus sic, ut comedat aliquis

Domo exiens, & hæc dicat,

Quid iam ab oſlio famulum arcetis?
540

Aegiſthus sic nouit publicus cum sit,

Si uerò excipiam cœlum penetrale portarum

Et illum in ſolio inueniam patris,

Aut accedens mihi deinde in os

Dicet, apertè ſcias, & in oculos inijciet,
545

Priuſquam dixerit, Cuias es hoſpes? mortuum

Ponam circuunieniens celeri enfe.

Cædis Erinnys non ſaturata

Purum ſanguinem bibet, tertiam potionem.

Tu igitur, tu quidem cuſtodi quæ domi sunt pulchrè.
550

Et bene preparata conueniant hæc.

Vos uerò probo honeſtam linguam ferre,

Tacere uerò quando oportet, dicere opportuna.

Alia uerò huic dico, hic conſiderare,

Enſifera certamina dirigenti mihi.
555

Cho.

Multa quidem aer alit: graues dolores terriculorum

Cho.

Aeschylus, Die Totenspende: German translation (OCR draft) Experimental (Aeschylus, Die Totenspende: German translation. Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff, 1919–1923.) — 479 focus

Mein Vater, höchst unköniglich Gemordeter,

480 erhöre mich, verleihe mir dein Königtum.

Elektra ebenso.

Elektra.

Auch ich hab' eine Bitte. Vater, gönne mir

Gemahl und Hausstand, wenn Aigisthos mir erliegt.

Orestes.

Dann wird das Volk ein feierliches Totenmahl

dir rüsten: sonst entbehrest du der Ehren Zoll

485 am Fest, da allen Seelen duft'ges Opfer raucht.

Elektra.

An meinem Hochzeitstage trag' ich dir hinaus

des Vatererbes reichste Spenden, und zuerst

von des Geschlechtes Gräbern allen schmück' ich deins.

Orestes.

Den Kampf zu schauen, Erde, gieb den Vater los.

Elektra.

490 Verklär' ihn, Totenkön'gin, in Heroenglanz.

Orestes.

Gedenke, Vater, an das mörderische Bad.

Elektra.

Gedenk' auch an des Netzes unerhörten Trug.

Orestes.

Das Netz, das fest wie Eisenschellen dich umstrickt.

Elektra.

Das Truggespinnst, das dir die Arglist überwarf.

Orestes.

495 Hörst du nicht deine Schande? Weckt sie dich nicht

auf?

Elektra.

Hebst du zu deinen Kindern nicht das Haupt empor?

Orestes.

Die Rache selbst schick' hilfeleistend unserm Kampf.

Wo nicht, so mach' in diesem Gang die Waffen gleich,

wenn aus dem Fall du siegreich dich erheben willst.

Elektra aufstellend.

Elektra.

500 Vernimm auch, Vater, diesen meinen letzten Ruf.

An deinem Grabe suchen deine Kinder Schutz:

erbarme dich der Tochter und des Mannesstamms,

lass' nicht den Pelopidensamen ganz verdorr'n,

504 auf dafs du weiter lebest selbst nach deinem Tod.

Orestes aufstehend.

Orestes.

508 Erhör' uns; dir zu Liebe tönt der Klageschrei.

Dir selber hilfst du, wenn du unsern Wunsch gewährst.

505 Denn das Gedächtnis des Verstorb'nen lebet fort

in seinen Kindern. Auf der Welle schwimmt der Kork

und zeigt das Netz, das in des Meeres Tiefen treibt.

Sie kommen beide vom Grabe herunter.

Chorführerin.

510

Lang' habet ihr geredet und ich tadl' es nicht;

nach schnöder Schändung ward dem Grab der Ehre

Zoll.

Doch nun, zu handeln hat dein Mut sich aufgerafft,

so geh' ans Werk, versuche, was das Glück dir beut.

Orestes.

Ich will's; nur eine Frage noch, die nicht vom Ziel

515 uns abführt. Wozu hat die Spenden sie geschickt?

Was kann sie damit wollen? Ehren will sie ihn

nach unheilbarem Schlage? Das versteh' ich nicht.

Für ihr Verschulden ist zu kärglich der Ersatz.

Denn für ein Menschenleben wirf dein alles hin,

520 verloren ist die Mühe. So verhält sich das.

Hierüber, bitte, gieb mir Auskunft, so du kannst.

Chorführerin.

Ich kann es, denn ich war zugegen, lieber Sohn.

525 Erschreckt durch fürchterliche Traumerscheinung

schickt

die Gottverlass'ne diese Spenden an das Grab.

Orestes.

Könnt ihr genau mir sagen, was im Traum sie sah?

Chorführerin.

Sie hat's erzählt; daſs einen Drachen sie gebar.

Orestes.

Wie war der Ausgang? Worin gipfelt dein Bericht?

Chorführerin.

Sie barg ihn in der Wiege wie ein Menschenkind.

Orestes.

530 Und welche Nahrung suchte sich der gift'ge Wurm?

Chorführerin.

Ihr war's im Traum, als reichte sie ihm selbst die Brust.

Orestes.

Blieb unter Natterbissen denn der Busen heil?

Chorführerin.

Schwarz quollen Ströme Blutes mit der Milch hervor.

Orestes.

Ein solches Bild ist nimmermehr bedeutungslos.

Chorführerin.

535 Mit gellem Angstschrei fuhr sie schaudernd aus dem

Schlaf,

und manche Fackel, die in Finsternis verglomm,

ward neu entzündet um der Herrin beizustehn.

So hat sie diese Totenopfer denn gesandt,

mit denen sie des Unheils Kraft zu brechen hofft.

Orestes.

540

Nun denn, bei dieser Erde, bei des Vaters Gruft,

Erfüllung finde dieses Traumgesicht durch mich.

Ich deut' es, und die Deutung pafst aufs Haar genau.

Denn wenn der Drache, aus dem Schofs, der mich

gebar

hervorgegangen, sich in meiner Wiege barg,

545 wenn er die Brust umzischte, die mir Nahrung bot,

und schwarzen Blutstrom schlürfte mit der linden Milch,

wenn sie dann gellend aufschrie, schmerz- und schauder-

voll,

dann gilt es ihr. Sie hat das Drachenkind gesäugt,

und blutig muſs sie sterben. Und der Wurm bin ich,

550 ich bin ihr Mörder. Das verkündet dieser Traum.

Und hierfür sollt' ihr meine Zeichendeuter sein.

Chorführerin.

So mag es sich erfüllen. Nur verteile noch,

was jedem obliegt, der am Werke helfen soll.

Orestes.

Bald ist's gesagt. Elektra kehrt ins Haus zurück,

555 und, darum bitt' ich, unser Anschlag muſs geheim

gehalten werden. Wie den Helden Hinterlist

erschlug, so soll die Mörder ebenfalls das Netz

der List umgarnen und erwürgen. So gebot

Apollon selbst, des Seherweisheit nimmer trügt.

Orestes.

560 Ich werde ganz gerüstet wie ein Wandersmann

zum Thore des Palastes kommen, und mit mir

der treue Gastfreund uns'res Hauses Pylades.

Mit fremdem Klange, wie man am Parnassos spricht,

wird unsre Zunge reden, ganz nach Phokerart.

565 Vielleicht mag uns kein Pförtner freundlichen Empfang

bereiten, denn das Mörderhaus kennt keine Zucht.

Dann harren wir, daſs jeder, der des Weges kommt,

aufmerksam wird und also redet 'was? verschliefst

Aigisthos einem Fremden, der um Einlaſs fleht,

570 die Thür? Ist's ihm gemeldet? Ist er nicht daheim?'

Und hab' ich erst des Thores Schwelle hinter mir -

so ich ihn treffe sitzend auf des Vaters Thron,

so er, herbeigerufen, mir vor Augen kommt,

verlafst euch drauf, wie er mich antritt, eh' er nur

575 gesagt 'wo seid ihr her, ihr Fremden', mach' ich ihn

zur Leiche; Stahl, der flinke Jäger, fängt ihn ab.

Und auch dem Fluchgeist unsres Hauses wird sein Teil

am Blute. Mordes schlürfet er den dritten Trunk.

Du also, Schwester, giebst im Hause sorglich Acht,

580 dafs alles dieses ganz dem Plane nach geschieht.

Ihr aber, bitt' ich, haltet eure Zung' im Zaum.

Schweigt, wo es not thut, redet was die Stunde heischt.

In allem andern stell' ich mich in dessen Hut,

der meinem Schwerte diesen Weg gewiesen hat.

Orestes und Pylades gehen nach der Seite ab, Elektra in die Thür der Hinterwand.

Chor.

585

English (E. D. A. Morshead, 1889, second edition) (OCR draft) Experimental (Aeschylus, The Libation-Bearers — Morshead translation. Wikisource transcription; speech corresp and card milestones aligned to Smyth perseus-grc2.) — 479 focus

O father, murdered in unkingly wise,

Fulfil my prayer, grant me thine halls to sway.

Electra.

To me, too, grant this boon—dark death to deal

Unto Ægisthus, and to 'scape my doom.

Orestes.

So shall the rightful feasts that mortals pay
560

Be set for thee; else, not for thee shall rise

The scented reek of altars fed with flesh,

But thou shalt lie dishonoured: hear thou me!

Electra.

I too, from my full heritage restored,

Will pour the lustral streams, what time I pass
565

Forth as a bride from these paternal halls,

And honour first, beyond all graves, thy tomb.

Orestes.

Earth, send my sire to fend me in the fight!

Electra.

Give fair-faced fortune, O Persephone!

Orestes.

Bethink thee, father, in the laver slain——
570

Electra.

Bethink thee of the net they handselled for thee!

Orestes.

Bonds not of brass ensnared thee, father mine.

Electra.

Yea, the ill craft of an enfolding robe.

Orestes.

By this our bitter speech arise, O sire!

Electra.

Raise thou thine head at love's last, dearest call!
575

Orestes.

Yea, speed forth Right to aid thy kinsmen's cause;

Grip for grip, let them grasp the foe, if thou

Willest in triumph to forget thy fall.

Electra.

Hear me, father, once again hear me.

Lo! on thy tomb, two fledglings of thy brood—
580

A man-child and a maid; hold them in ruth,

Nor wipe them out, the last of Pelops' line.

For while they live, thou livest from the dead—

Children are memory's voices, and preserve

The dead from wholly dying: as a net
585

Is ever by the buoyant corks upheld,

Which save the flax-mesh, in the depth submerged.

Listen, this wail of ours doth rise for thee,

And as thou heedest it thyself art saved.

Chorus.

In sooth, a blameless prayer ye spake at length—
590

The tomb's requital for its dirge denied:

Now, for the rest, as thou art fixed to do,

Take fortune by the hand and work thy will.

Orestes.

The doom is set; and yet I fain would ask—

Not swerving from the course of my resolve,—
595

Wherefore she sent these offerings, and why

She softens all too late her cureless deed?

An idle boon it was, to send them here

Unto the dead who recks not of such gifts.

I cannot guess her thought, but well I ween
600

Such gifts are skilless to atone such crime.

Be blood once spilled, an idle strife he strives

Who seeks with other wealth or wine outpoured

To atone the deed. So stands the word nor fails.

Yet would I know her thought; speak, if thou knowest.
605

Chorus.

I know it, son; for at her side I stood.

'Twas the night-wandering terror of a dream

That flung her shivering from her couch, and bade her—

Her, the accursed of God—these offerings send.

Orestes.

Heard ye the dream, to tell it forth aright?
610

Chorus.

Yea, from herself; her womb a serpent bare.

Orestes.

What then the sum and issue of the tale?

Chorus.

Even as a swaddled child, she lull'd the thing.

Orestes.

What suckling craved the creature, born full-fanged?

Chorus.

Yet in her dreams she proffered it the breast.
615

Orestes.

How? did the hateful thing not bite her teat?

Chorus.

Yea, and sucked forth a blood-gout in the milk.

Orestes.

Not vain this dream—it bodes a man's revenge.

Chorus.

Then out of sleep she started with a cry,

And thro' the palace for their mistress' aid
620

Full many lamps, that erst lay blind with night,

Flared into light; then, even as mourners use,

She sends these offerings, in hope to win

A cure to cleave and sunder sin from doom.

Orestes.

Earth and my father's grave, to you I call—
625

Give this her dream fulfilment, and thro' me.

I read it in each part coincident

With what shall be; for mark, that serpent sprang

From the same womb as I, in swaddling bands

By the same hands was swathed, lipped the same breast,
630

And sucking forth the same sweet mother's-milk

Infused a clot of blood; and in alarm

She cried upon her wound the cry of pain.

The rede is clear: the thing of dread she nursed,

The death of blood she dies; and I, 'tis I,
635

In semblance of a serpent, that must slay her.

Thou art my seer, and thus I read the dream.

Chorus.

So do; yet ere thou doest, speak to us,

Bidding some act, some, by not acting, aid.

Orestes.

Brief my command: I bid my sister pass
640

In silence to the house, and all I bid

This my design with wariness conceal,

That they who did by craft a chieftain slay

May by like craft and in like noose be ta'en,

Dying the death which Loxias foretold—
645

Apollo, king and prophet undisproved.

I with this warrior Pylades will come

In likeness of a stranger, fall equipt

As travellers come, and at the palace gates

Will stand, as stranger yet in friendship's bond
650

Unto this house allied; and each of us

Will speak the tongue that round Parnassus sounds,

Feigning such speech as Phocian voices use.

And what if none of those that tend the gates

Shall welcome us with gladness, since the house
655

With ills divine is haunted? if this hap,

We at the gate will bide, till, passing by,

Some townsman make conjecture and proclaim

How? is Ægisthus here, and knowingly

Keeps suppliants aloof, by bolt and bar?
660

Then shall I win my way; and if I cross

The threshold of the gate, the palace' guard,

And find him throned where once my father sat—

Or if he come anon, and face to face

Confronting, drop his eyes from mine—I swear
665

He shall not utter, Who art thou and whence?

Ere my steel leap, and compassed round with death

Low he shall lie: and thus, full-fed with doom,

The Fury of the house shall drain once more

A deep third draught of rich unmingled blood.
670

But thou, O sister, look that all within

Be well prepared to give these things event.

And ye—I say 'twere well to bear a tongue

Full of fair silence and of fitting speech

As each beseems the time; and last, do thou,
675

Hermes the warder-god, keep watch and ward,

And guide to victory my striving sword.

[ Exit with Pylades.

Chorus.

German (J. J. C. Donner, 1854; OCR review) (OCR draft) Experimental (Aeschylos. Deutsch in den Versmaßen der Urschrift. Stuttgart: Hoffmann, 1854. Native Donner line citations, Smyth card correspondence, selected textual readings and metrical facsimiles. Remaining OCR differences and unattributed reading notes are documented in the linked review inventory.) — 479 focus

O Vater, der nicht königlichen Todes starb,
480

Ich flehe, gib mir deines Hauses Macht zurück!

Elektra.

Auch ich, o Vater, flehe dir: laß mich entflieh'n,

Nachdem Aegisthos grausen Tod durch mich empfing!

Orestes.

Dann werden Feiermahle dir nach frommem Brauch

Geheiligt; säumst du, feiert dich kein Opfermahl,
485

Wovon des Landes Herde glüh'n am Todtenfest.

Elektra.

Und ich, - von meinem Erbe will ich Spenden dir

An meinem Brautsest aus dem Vaterhause weih'n,

Will hier vor Allem deine Gruft verherrlichen.

Orestes.

Den Vater, Erde, sende mir, den Kampf zu schau'n!
490

Elektra.

O Persephassa, leihe du glorreichen Sieg!

Orestes.

Des Bades denke, Vater, das dich mordete!

Elektra.

Des Neßes denke, das dich eingeweiht zum Tod!

Orestes.

In Bande, nicht aus Erze, schlug man, Vater, dich.

Elektra.

Im Schlinggewebe, das sie schmachvoll ausgedacht!
495

Orestes.

Erwachst du nicht, o Vater, über diese Schmach?

Elektra.

Hebst nicht vom Schlummer dein geliebtes Haupt empor?

Orestes.

Send' uns, den Deinen, Dike, zur Mitstreiterin,

Vergeltend sende gleiches Loos den Mördern zu,

Wenn du, der Ueberwundne, wieder stegen willst!
500

Elektra.

Vernimm, o Vater, diesen legten Hülferuf,

Sieh deine Kinder sigen hier an deinem Grab!

Des Sohns, der Tochter Klage nimm erbarmend auf,

Vertilge nicht der Pelopiden edles Haus!

Orestes.

Dann bist du nicht gestorben, ob du starbest auch.
505

Denn Kinder sind dem todten Vater rettender

Nachruhm; dem Kork gleich tragen sie das Nek empor,

Der fern vom Meeresgrunde hält des Leins Gespinnst.

Elektra.

Vernimm; um deinetwillen tönt der Klageruf!

Dein eignes Heil ist's, wenn du dies Gebet erhörst.
510

Die Chorführerin.

Vollendet habt ihr euer Lied mit frommem Sinn,

Sein Grab, sein unbeweintes Loos verherrlichend.

Zur That bereitet, gürte dich, das Andre nun

Hinauszuführen, bauend auf des Glückes Huld!

Orestes.

Es sei! Doch ab vom Wege liegt die Frage nicht,
515

Weßhalb sie Spenden sandte, was sie noch so spät

Antrieb zur Sühne solcher unheilbaren Schuld?

Dem Todten, der's nicht achtet, ward ein feiger Gruß

Zum Grab gesendet; nicht zu deuten weiß ich es;

Denn diese Gaben wiegen nicht den Frevel auf.
520

'Und wolltest du für Eine Blutschuld Alles auch

Hinopfern, eitle Mühe wär's: so sag' ich frei.

Drum, weißt du's, offenbare mir's auf meinen Wunsch.

Die Chorführerin.

Ich weiß es, war zugegen: durch nachtwandelnde

Schreckbilder, Traumgesichte, Kind, emporgeschreckt,
525

Hat diese Spenden hergesandt die Frevlerin.

Orestes.

Könnt ihr den Traum erzählen, wißt ihr ihn genau?

Die Chorführerin.

Ein Drache wand sich, sagt sie selbst, aus ihrem Schooß.

Orestes.

Und welchem Ziele wendet sich die Sache zu?

Die Chorführerin.

Sie hüllt ihn ein in Windeln, einem Kinde gleich.
530

Orestes.

Nach welcher Nahrung sehnte sich die junge Brut?

Die Chorführerin.

Sie reichte selbst ihm ihre Brust im Traume dar.

Orestes.

Und blieb ihr Busen unversehrt vom Ungethüm?

Die Chorführerin.

Nein, sammt der Milch sog's dichte Klumpen Blut hinein.

Orestes.

Kein eitles Traumbild sendet ihr der Gatte zu.
535

Die Chorführerin.

Da schrie sie, wild aus tiefem Schlummer aufgeschreckt.

Zahlreich erhellten, ausgelöscht in düstrer Nacht,

Den Saal die Leuchten auf Geheiß der Königin.

Sofort zum Grabe sendet sie die Spenden hier,

Und hofft von ihnen sichre Wehr für ihre Noth.
540

Orestes.

So fleh' ich, Erde, Vatergruft, dich fleh' ich an,

Das Ziel vollenden möge mir das Traumgesicht.

Ich deut' es also, daß es wohl eintreffen muß.

Denn wenn demselben Mutterschooß, wie ich, entstammt,

In meine Windeln eingehüllt der Drache lag,
545

Dieselbe Brust umgähnte, die mich einst genährt,

Und Klumpen Bluts einsaugte sammt der Muttermilch,

Daß sie, von Angst ergriffen, laut aufschrie vor Schmerz:

Dann muß sie wahrlich sterben, die solch grause Brut

Ernährt, gewaltsam sterben; ich, ein Drache selbst,
550

Ermorde sie, wie jenes Traumbild kundgethan.

Du sei der Zeichendeuter mir für solchen Traum!

Die Chorführerin.

Gescheh' es also! Weiter gib den Freunden an:

Wen willst du handelnd wissen, wen unthätig seh'n?

Orestes.

Ich sag' es einfach. Du, Elektra, gehst hinein;
555

Doch birgst du klüglich, was ich abgeredet hier,

Daß, wie sie listig hingewürgt den hohen Herrn,

Sie listig auch gefangen in demselben Nez

Hinsterben, wie's auch Loxias verkündigte,

Der Fürst Apollon, dessen Spruch noch nie getäuscht.
560

Gleich einem Fremdling, ganz in Wandertracht gehüllt,

Tret' ich zum Thor des Hofes - hier mit Pylades,

Des Hauses alter Gastgenoß und Waffenfreund.

Wir beide sprechen in Parnassos' Sprache dann,

Und ahmen nach der Phokerzunge fremden Laut.
565

Da dürfte wohl kein Pfortenhüter freundlich uns

Empfangen, weil das ganze Haus in Freveln rast.

So werden wir denn harren, bis ein Mann der Stadt,

Am Haus vorüberwandelnd, uns gewahrt und spricht:

„Warum am Thore wehrt er ab den Flehenden,
570

Aegisthos? Ist er innen doch und weiß darum!"

Und wenn des Vorhofs Schwelle dann ich überschritt,

Und finde jenen auf des Vaters hohem Thron,

Und er herabsteigt wider mich Mund gegen Mund

Zu reden, höhnend stolzen Blicks: ich schwöre dir,
575

Bevor er fragt: „von wannen, Fremdling?" streck ich ihn

Todt hin, im Fluge schwingend mein gezücktes Erz.

Dann trinkt Erinnys, welche stets nach Morde lechzt,

Das ungemischte lautre Blut, den dritten Trunk.

(Zu Elektra.)

Du habe nun im Hause wohl auf Alles Acht,
580

Daß unsre Wagniß ungehemmt ihr Ziel erreicht.

(Zum Chor.)

Euch mahn' ich, Fraun, gebietet eurer Zunge, schweigt,

Wo Schweigen noth ist, redet, was zum Frommen dient!

Das Andre stell' ich dieses Gottes Hut anheim,

Der mich des Schwertes großen Kampf bestehen hieß.
585
(Orestes und Pylades ab auf der Straße der Fremde, Elektra in die Frauenwohnung.)

Chor
Wechselgesang des Chores. Erste Strophe.

Notes on the current edition

Libation Bearers

1. αἰτουμένῳ turnebus: αἰτούμενος M

2. τοιάνδε Turnebus: τοιάδε M

3. φθόρον add. Hermann: iambus deest M

4. ἐμπύροισι Auratus: ἐν πυροῖσι M

5. πατέρ᾽ Robortello: πάτερ M

6. γ᾽ Hermann: τ᾽ M

7. ὡς ἐκαίνισας Conington: ᾧ σ᾽ ἐκαίνισαν M

8. γ᾽ ἀχαλκεύτοισι θηρευθείς Conington: δ᾽ ἀχαλκεύτοις ἐθηρεύθης M

9. λαβὰς Canter: βλάβας M

10. γόον Pauw: γόνον M

11. λίνου M: λίνον m

12. ἀμεμφῆ τόνδ᾽ Canter, ἐτείνατον Hermann, ἐτεινάτην Blomfield: ἀμόμφητον δέ τινα τὸν M

13. μεθύστερον Victorius: μεθ᾽ ὕστερον M

14. θανόντι Pauw: θανοῦντι M

15. τάδε ex τόδε factum M

16. μείω Turnebus: μέσω M

17. παρῆ Proson: πάρει ( ει in rasura) M

18. τίνος Wellauer: τινὸς M

19. νεογενὲς Turnebus: νεορενὲς M

20. μαστὸν Blomfield

21. τὠνείρατι Porson: τ᾽ ὀνείρατι M

22. οὖθαρ ἦν Pauw: οὐχαρην mutatum in οὐχαριν M

23. στύγους Schütz: στύγος M

24. fort. ἂν τόδ᾽ ὄψανον πέλοι Martin

25. κέκραγεν robortello: κέκλαγεν M

26. ἀνῇθον escholio Valckenär: ἀνῆλθον M

27. συγκόλλως Victorius: συσκόλως (altero λ supra λ scr.) M

28. ἐκλιπὼν Blomfield: ἐκλείπων (ex ἐκλείπειν factum) M

29. ita Porsonus versum emendavit: οὔφεῖσεπᾶσασπαργανηπλείζετο M

30. μαστὸν Blomfield: μασθὸν M

31. ἀμφὶ τάρβει τῷδ᾽ Porson: ἀμφιταρβίτωδ᾽ M

32. δὴ Kirchhoff: δὲ M

33. μέν Stanley: δ᾽ ἕν M

34. στείχειν Porson: στίχειν M

35. κτείναντες Robortello: κτείναντας M

36. δόλοισι Hartung: δόλῳ τε M

37. ἐφ᾽ ἑρκείους Turnebus: ἐφερκίους M

38. ἥσομεν Turnebus: οἴσομεν M

39. δέξαιτ᾽ Turnebus: λέξαιτ᾽ M

40. δόμους Boissonade: δόμοις M

41. παραστείχοντα Victorius: παραστίχοντα M

42. πύλαισι Bolomfield: πύληισι M

43. βαλὸν (e βαλῶν factum) M

44. ἕρκειον (in ἑρκίον mutatum) M

45. ἀρεῖ Bamberger: ἐρεῖ M

46. βαλεῖ Robortello: βαλεῖν M

47. νῦν Blomfield: σὺν ( ν in rasura) M

Commentary

Critical apparatus to The Libation Bearers (OCR draft) (Latin and Greek critical apparatus to Gottfried Hermann's 1852 edition of The Libation Bearers.) focus

479. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-306

ἐμπύροισι κνισωτοῖς: ἐμπύροισι Auratus et Canterus. Libri ἐν πυροῖσι. Deinde libri κνισωτοῖς. Victorius κνισσωτοῖς.

479

480. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-307

κἀγὼ χοάς σοι: Electrae nomen habet Rob. Ceteri omittunt. κἀγὼ χράστ ow codex Robortelli: ipse dedit zay@ zoάs oot, ut in ceteris libris est.

480

483. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-308

πάτερ᾽: Hinc in M. per totam stichomythiam singulis versibus linea praefixa est. Orestis et Electrae nomina adscripta sunt in G. Ald. Turn. Omissa in Rob. лάтεg M. G. Ald. Emendate Rob. Turn.

483

484. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-309

Περσέφασσα, δὸς δέ γ': ὦ περσέρασα δὸς G. ώπερ σεφασααδός Ald. Deinde libri dé r'. Auratus où d'. Scribendum esse dé y' in adn. 316. ad Vigerum dixi. De verbo euoogos v. ad Ag. v. 434.

484

486. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-310

σ᾽: M. Ceteri o'. Non opus est Blomfieldii coniectura ὡς.

486

486. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-311

ἐκαίνισαν: Valckenarius ad Phoen. v. 1310. p. 440. ¿zaínoarv in ¿zauré- 71 mutandum putabat. Nihil mutandum. Ezairioav est imbuerunt, initiarunt, i. e. primum exceperunt. V. ad Ag. v. 1030.

486

488. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-312

βουλευτοῖσιν ἐν καλύμμασιν: Bovkevtoio non significat insidiosam vestem, sed data opera excogitatam. Boulevτòr Járatov dixit Callimachus Lav. Pall. v. 38. ἐγκαλύμμασιν Portus.

488

489. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-313

ἐξεγείρει ... ὀνείδεσιν: Libri ἐξεγείρῃ. Deinde ονείδεσιν Rob. ἀνείδεσσιν Μ. G. Ald. Turn.

489

491. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-314

ἴαλλε: Nulla est in libris personae nota, sed Electrae omnia continuantur. Oresti hunc et duos sequentes versus recte tribuerunt Tyrwhittus et Schützius.

491

492. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-315

λαβὰς: Lapis Canterus et Musgravius. Libri hapús. Musgravius adscripsit quae Suidas habet, ὁμοίας λαβάς, ἀντὶ τοῦ μεταλήψεις καὶ ἀντιμεταθέσεις. Plato in Phaedro p. 236. Β. περὶ μὲν τούτου, ὦ φίλε, εἰς τὰς ὁμοίας λαβὰς ἐλήλυθας. Scholiastes Platonis από μεταφορᾶς εἴρηται τῶν παλαιόντων, οἳ τοῦ ἀφωρισμένου αὐτοῖς πρὸς τὸ πα- λαίειν τόπου ὁπότε ἐκπέσοιεν, εἶτα ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ καὶ τόπου καὶ σχήματος εἰ πάλιν ἔλθοιεν, εἰς ὁμοίας ἐληλυθέναι λέγονται λαβάς. Idem Plato de re p. VIII. p. 544. B. πάλιν τοίνυν, ὥςπερ παλαιστής, τὴν αὐτὴν λαβὴν πάρεχε. Ibi scholiastes ἔθος γὰρ τούτοις, ὅταν πέσωσιν ὁμοῦ, ὡς μηδένα ἐπιπεσεῖν τοῦ λοιποῦ, πάλιν ἐγερθέντας ἐφ᾽ ὁμοίῳ συμπλεκῆναι σχήματι, ὅπερ τὴν αὐτὴν εἶπε λαβήν.

492

494. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-316

καὶ τῆσδ᾽ ἄκουσον: Vulgo hi versus omnes usque ad v. 507. Electrae continuabantur. Primi tantum tres versus Electrae sunt, ut tres fuerant Orestis.

494

496. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-317

οἴκτειρε ... γόον: οἴκτειρον Rob. In fine versus libri γόνον. Bene Bambergerus γόον.

496

497. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-318

καὶ μὴ 'ξαλείψῃς: Hic versus Oresti tribuendus erat, et qui sequitur Electrae.

497

498. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-319

οὕτω γὰρ οὐ τέθνηκας οὐδέ περ θανών: Tzetzes in Crameri Anecd. Οx. IV. p. 69. seq. ὁ τραγικὸς Αισχύλος – “οὗτος γὰρ οὐ τέθνηκεν οὐδέ περ θανών.”

498

499. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-320

κληδόνες: Hos tres versus Oresti tribui, et qui sequuntur tres Electrae. Stanleius sive potius Portus κληδόνες in κίονες mutandum coniecit. Schatzius κληδόνος scripsit. Sic, sive casu, sive consilio, editum est in Sylburgii adnotationibus ad Clementem Alexandrinum. Magis poeticum est κληδόνες. Scholiastes εὐφημίαι, διὰ φήμης σώζοιέν σε. Apud Clementem Strom. II. p. 182. Sylb. 504. Poll. haec leguntur, παῖδες δὲ ἀνδρὶ κατ' αίαν ὄντι (κατθανόντι Gatakerus Adv. misc. 1. 2. p. 393.) κληδόνες γεγάασι· φελλοὶ δ᾽ ὡς ἄγουσι δίκτυον τὸν ἐκ βυθοῦ, καὶ κλωστῆρα σώζοντες λίνῳ, κατὰ τὸν τραγικὸν Σοφοκλέα.

499

500. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-321

φελλοὶ: φελοί Ald. Eustathius p. 79, 33. ex Aeschylo affert φελλοὶ δ᾽ ὅπως, et p. 713, 33. ὡς γὰρ θανὼν πατὴρ κλεΐζοιτ' ἂν ὑπὸ παιδὸς ἀγαθοῦ, ὡς οἷον ἀναγόμενος ἄνω τῷ κλέει, φελλοὶ ὅπως δίκτυον ἀνέχουσιν ἄνω κατ' Αισχύλον, οὕτω καὶ τηλόθι ὢν κλέος ἔχοι.

500

501. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-322

λίνου: λίνου Rob. et ita a prima manu M. λίνον Μ. ex alius manus mutatione et G. Ald. Turn. λίνῳ est apud Clementem. Scholiastes quid legerit non apparet ex hae eius adnotatione, ἐν περιφράσει τὸν κλωστὸν λίνον. Sed Robortelli et antiqua codicis M. scriptura, λίνου, probata praeter alios a Porsono, firmatur iis quae ex Polluce VII. 31. iam Stanleius attulit, κλωστής· οὕτω δὲ καὶ τὴν περιστροφὴν τοῦ λίνου Εὐριπίδης ὠνόμασεν, “λίνου κλωστήρα περιφέρει λαβών.”

501

503. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-323

σώζῃ, τόνδε τιμήσας λόγον: Libri σώζῃ, quod Porsonus in σώζει mutavit. Deinde τόνδε ἐτιμήσας Ald. Post hunc versum sequitur in Rob. hic, τίμημα - τύχης, deinde v. 505. καὶ μὴν λόγον. In M. G. Vict. priore loco positus est hic, καὶ μὴν — λόγον, posteriore τίμημα τύχης. In Ald. Turn. hic versus, καὶ μὴν - λόγον, omissus est. Verum versuum ordinem sive casu sive consilio praebet Rob. Neque enim dubito quin sie scripserit Aeschylus, αὐτὸς δὲ σῶζε, τόνδε τιμήσας λόγον, τίμημα τύμβου τῆς ἀνοιμώκτου τύχης.

503

ZZZ

505. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-324

καὶ μὴν ἀμεμφῆ τόνδ᾽ ἐτεινάτην λόγον: Hic versus, in Ald. Turn. per negligentiam omissus, in M. sic scriptus est, καὶ μὴν ἀμόμφητονδετινατὸν λόγον. Eodem modo in G. nisi quod δέτινατον λόγον scriptum est, et in Rob. Vict. nisi quod in his δέ τινα τὸν λόγον est. Emendavi haec in Opusc. II. p. 79. ita, καὶ μὴν ἀμεμφῆ τόνδ' ἐτείνατον λόγον. Recepit eam emendationem Blomfieldius, ἐτεινάτην rectius scribens. Postquam ille versus, τίμημα τύμβου τῆς ἀνοιμώκτου τύχης, suo loco positus est, rectissime iam hi tres versus, quos chori esse apparet, procedunt, καὶ μὴν ἀμεμφῆ τόνδ᾽ ἐτεινάτην λόγον· τὰ δ᾽ ἄλλ, ἐπειδὴ δρᾶν κατώρθωσαι φρενί, ἔρδοις ἂν ἤδη, δαίμονος πειρώμενος.

505

506. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-325

κατώρθωσai: κατόρθωσαι G. Ald. et fuerat hoc ante correctionem in M.

506

507. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-326

ἔρδοις: ἔρδοις Ald. Turn. Έρδοις G. Rob.

507

508. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-327

ἔσται: Op. adscriptum in M. Rob. Omissa personae nota in G. Ald. Turn.

508

510. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-328

μεθύστερον: μεθύστερον Victorius. Libri μεθ᾽ ὕστερον.

510

511. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-329

θανόντι ... οὐ φρονοῦντι: θανόντι Pauwius. Libri θανοῦντι. Deinde ἀφρονοῦντι pro οὐ φρονοῦντι sola Aldina. Θανόντι οὐ φρονοῦντι est mortuo non curanti, contemnenti.

511

512. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-330

τόδε: Ex Rob. recepi τόδε, addita interpunctione, quam M. G. Ald. habent. τάδε M. G. Ald. Turn. Sed in M. τάδε ex τόδε aut hoc ex illo factum est.

512

513. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-331

μείω ... δ᾽ ἐστὶ: μείω Turn. μέσω M. G. μέσῳ Rob. μέσω Ald. Deinde δ' ἐπὶ pro δ᾽ ἐστὶ Ald.

513

516. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-332

οἶσθ᾽, ἐμοὶ: οἶσθ᾽ ἐμοὶ Turn. οἶσθέμοι Μ. οἶσθέμοι G. οἷς θ' ἔμοι Ald. οἶσθα μοι Rob.

516

517. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-333

παρῆ: Chori notam habet Rob. Agamemnonis G. Ald. Ay. Turn. Nullam M. παρῆ Porsonus. παρήν posuerat Canterus. Libri πάρει, sed in M. et ab alia manu in rasura scriptum est. γρ. παρῆς adscriptum in M. G.

517

520. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-334

πέπυσθε: Oresti hunc versum tribuit Rob. Electrae G. Ald. Turn. Lineola praefixa in M. πέπυσθε Μ. Rob. πεύσθε G. A. πέπυσαι 'Turn.

520

521. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-335

ὡς αὐτὴ λέγει: Choro hunc versum tribuit Rob. Agrmemnoni G. Ald. Αγ. Turn. Lineola praefixa in M. Libri ὡς αὐτὴ λέγει. Ita quae sequuntur, ἐν σπαργάνοισι παιδὸς ὁρμίσαι δίκην, quae e verbo έδοξεν pendent, non essent cum superioribus nexa. Itaque olim scribendum putavi ὃν σπαργάνοισι. Sed melius, non mutato illo versu, hic scribitur ὡς δ᾽ αὐτὴ λέγει. Plutarchus de sera num. vind. p. 555. Α. ὥςτε πρὸς τὰ γινόμενα καὶ πρὸς τὴν ἀλήθειαν ἀποπλάττεσθαι τὸ τῆς Κλυταιμνήστρας ἐνύπνιον τὸν Στησίχορον ούτωσί πως λέγοντα, τῇ δὲ δράκων ἐδόκησε μολεῖν κάρα βεβροτωμένος ἄκρον· ἐκ δ᾽ ἄρα τοῦ βασιλεὺς Πλεισθενίδας ἐφάνη.

521

522. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-336

ποῖ: Oresti hunc versum tribuit Rob. Electrae G. Ald. Turn. Lineola praefixa in M. πῆ Victorius. ποῖ, quod libri habent, restituerunt Wellauerus et Blomfieldius.

522

523. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-337

ὁρμίσαι δίκην: Chori nomen praefixum in Rob. 4y. in Turn. Nulla nota in M. G. Ald. ὁρμῆσαι Porsonus. Sed librorum lectionem, ὁρμίσαι, recte Abreschius interpretatus est ἀναπαύειν, comparans quod Hesychius habet, ὅρμισον, δῆσον, ἀνάπαυσον. Ita etiam scholiastes intellexit, ὡς παῖδα αὐτὸν ἐκτεῖναι ἐδόκει ἐν σπαργάνοις. ἀπὸ κοινοῦ τὸ ἔδοξεν. Ald. Turn. δίκαν.

523

524. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-338

τίνος ... νεογενὲς: Hic versus cum praecedente et sequente inde ab ed. Rob. tribuebatur choro. In M. G. Ald. Turn. nullae hic sunt personarum distinctiones. Abreschius Orestis nomen huic versui adscribendum esse et sententiam per interrogationem proferri debere intellexit. Neque tamen τίνος scribendum est, sed τινὸς retinendum, cuiuspiam. νεογενὲς Turn. νεογενές M. G. Ald. Rob.

524

525. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-339

αὐτὴ ... μαστὸν ... ἔν γ᾽ ὀνείρατι: αὐτὴ Rob. Τurn. αύτη Μ. αὐτῆ G. Ald. καὐτὴ Stanleius in curis secundis et Porsonus, non intellecta vera versuum distributione. Deinde μαζόν Libri. μασθὸν hic et v. 539. Porsonus aut typographus eius. μαστὸν recte Blomfieldius. V. Elmsl. ad Bacch. v. 700. Deinde ἐν τ᾽ ὀνείρατι Μ. G. Ald. Turn. ἔν τ᾽ ὀνείρατι Rob. Porsonus ἐν τώ- νείρατι, Scribendum potius ἔν γ' ὀνείρατι.

525

526. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-340

οὖθαρ ἦν ὑπὸ στύγους: Personae notam hic et v. 527. 528. omittunt M. G. Ald. Turn. Non opus est ut cum Stephano et Schützio post zai nãç signo interrogationis distinguatur. οὖθαρ ἦν Pauwius et Valckenarius Diatr. p. 286. οὐχαριν, sed i ab alia manu ex ην facto, M. οὐ χάριν G. Ald. Rob. οὐκ ἄρ᾽ ἦν Turn. Deinde ὑπὸ στύγος Μ. υποστύγος Rob. ὑπο- στυγος G. ὑπὸ στυγός Ald. Turn. Recte Schutzius ὑπὸ στύγους. Genitivum explicat scholiastae interpretatio, τοῦ μισητοῦ θηρίου. Τ

526

528. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-341

ἀνδρὸς ὄψανον: Scholiastes ὄψανον, ὄψις, φαντασία. τὸ χ δέ, ὅτι ἀπὸ τῆς ὄψεως παρῆξε τὸ ὄψανον, τὸ ἐκ τοῦ ἀνδρὸς φάντασμα. Hesychius ὄψανον, ὄψιν, οἱ ὄψανον, ὄψις, φωνή (hoc ad ὄψ pertinet: praecedit enim ὄψ, ὄψις, ὀφθαλμός, ἢ φωνή). Ανδρὸς ὄψανον, visum a viro missum, recte interpretatur scholiastes. Iniuria ανδρός corruptum videtur Dindorfio.

528

529. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-342

κέκραγεν: Chori nota praefixa in M. Rob. Omissa in G. Ald. Turn. κέκραγεν Rob. κέκλαγεν M. G. Ald. Turn.

529

530. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-343

ἀνῇθον ... ἐκτυφλωθέντες: ἀνῇθον Valckenarius ad Herod. IV. 145. p. 343. Libri ἀνῆλθον. Scholiastes ανέλαμψαν. Comparavit Valckenarius Soph. Αi. ν. 285. ἡνίχ᾽ ἕσπεροι λαμπτῆρες οὐκέτ᾽ ᾖθον. Deinde ἐντυφλωθέντες Rob.

530

534. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-344

ἀλλ᾽ εὔχομαι: Orestis notam habent M. Rob. Turn. Omittunt G. Ald.

534

536. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-345

συγκόλλως: συγκόλλως Victorius. συσκόλλως M. Rob. δυσκόλλως G. Ald. unde Turn. δυςκόλως fecit: sed in G. συσ supra scriptum est. Ad συγκόλλως pertinet scholiastae interpretatio, συννημμένως τῇ ἀληθείᾳ.

536

537. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-346

ἐκλιπὼν: Libri ἐκλείπων. Scribendum esse εκλιπών eliam Blomfieldius coniecit.

537

538. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-347

οὕφις ἐμοῖσι σπαργάνοις ὡπλίζετο: οὔφεισεπασασπαργανη πλείζετο, adscripto in margine ἐπιμελείας ἠξιοῦτο, Μ. οὐ φεῖσε, πᾶσα σπαργάνη πλείζετο Rob. Sic prorsus, sed commate omisso, G. in quo tamen ad initium ultimi verbi a recentiore manu o supra adscriptum est, cum signo, quod ante a inserendam esse hanc litteram indicet. Hinc οὐφεῖσε πᾶσα σπαργάνη ὁπλίζετο Α. ὄφις τὲ πᾶσιν σπαργάνοις ὁπλίζετο Turn. Ita etiam Vict. sed ut ωπλίζετο scriberet. Ineptissimis coniecturis haec tentata sunt. Recepi emendationem Porsoni a Kiddio in Porsonianis p. 211. prolatam ovqış ἐμοῖσι et Turnebi Victoriique σπαργάνοις ὁπλίζετο. Photius p. 363, 27. ὄφις· ἐκτείνουσι κατὰ τὸ ἑνικόν. Herodianus περὶ διχρόνων in Crameri Anecd. Οx. III. p. 299. τὰ εἰς τις λήγοντα βαρύτονα ἀεὶ συστέλλει τὸ ι, εἰ μὴ σύνθετα ὑπάρχοι ἐξ ἁπλῶν ἐκτεινόντων τὸ ι, κόνις, δῆρες, μάντις, ὄρχες, ὄψις, λάτρις, ὄρνις· Αριστοκλῆς δὲ ἐν τῷ περὶ διαλέκτων φησὶν Αττίκους ἐκτείνειν. Infra v. 916. τόνδ' ὄφιν ἐθρεψάμην.

538

539. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-348

μαστὸν: μαστὸν Blomfieldius. Libri μασθὸν, nisi quod Rob. μαθὸν habet. Idem Rob. ἀμφέσχης.

539

540. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-349

θρόμβῳ τ' ἔμιξεν: Libri θρόμβῳ δ' ἔμιξεν. Scribendum erat θρόμβῳ τ' ἔμιξεν.

540

541. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-350

ἀμφὶ τάρβει τῷδ᾽: ἀμφιταοβιτωδ᾽ Μ. ἀμφιταρβίτω δ' G. Ald. et iota sub addito Rob. αμφιτάρβης τῷδ' Turn. Emendavit Porsonus. V. ad v. 34.

541

542. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-351

δεῖ τοί νιν: δεῖ τοίνυν vitium Ald. Turn.

542

544. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-352

κτείνω νιν: κτείνω νιν M. Rob. κτείνω, νιν G. κτεινώνιν Αld. κτενῶ viy Turn.

544

545. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-353

αἱροῦμαι: αἱροῦμαι G. Αld.

545

546-549. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-354

γένοιτο δ᾽ οὕτως. τἄλλα δ᾽ ἐξηγοῦ φίλοις, ... ἁπλοῦς ὁ μῦθος· τήνδε μὲν στείχειν ἔσω, ... αἰνῶ δὲ κρύπτειν τάσδε συνθήκας ἐμάς: Libri γένοιτο δ' οὕτως. τἄλλα δ᾽ ἐξηγοῦ φίλοις· τοὺς δ᾽ ἕν τι ποιεῖν, τοὺς δὲ μή τι δρᾶν λέγων. ἁπλοῖς ὁ μῦθος· τήνδε μὲν στίχειν ἔσω· αἰνῶ δὲ κρύπτειν τάσδε συνθήκας ἐμάς· Versu secundo τοὺς δ᾽ ἕν τι ποιεῖν M. Rob. Turn. τοῖς δ᾽ ἐντιποιεῖν G. Ald. Versu tertio τὴν δέ με vitium Aldinae est. στείχειν emendavit Porsonus. Primo versui, γένοιτο - φίλοις, lineola adscripta in M. Nulla personae nota in G. Ald. Rob. In Turn. Αγγ. praefixum. Victorius pri mos duos versus choro tribuit, tertium et sequentes, ubi in M. G. Ald. Rob. nulla personae nota est, cum Turnebo dedit Oresti. Haec distributio editiones occupavit. Itaque ut haec saltem intelligi possent, opus erat Stanleri coniectura τοὺς μέν τι ποιεῖν. Receperunt eam Porsonus, Schiitzius, Blomfieldius, alii. Sed parum apte chorus dicere videtur τοὺς δὲ μή τι δρᾶν λέγων. Deinde in eo versu, quo orationem suam incipit Orestes, τήνδε μὲν στείχειν ἔσω ita dictum est, ut non possit satis defendi anacoluthiae excusatione. Itaque duorum versuum sede permutata scripsi ΧΟΡΟΣ. γένοιτο δ᾽ οὕτως. τἆλλα δ᾽ ἐξηγοῦ φίλοις. ΟΡΕΣΤΗ Σ. ἁπλοῦς ὁ μῦθος· τήνδε μὲν στείχειν ἔσω, τοὺς δ᾽ ἕν τι ποιεῖν, τοὺς δὲ μή τι δρᾶν λέγω. αἰνῶ δὲ κρύπτειν τάςδε συνθήκας ἐμάς, et quae sequuntur. Simplex, inquit, mea oratio est: hanc introire, alios unam quandam rem perficere, alios nihil agere iubeo. Ne quis autem putet obstare huic versuum distributioni, quod plerumque longiores histrionum orationes duobus minimum chori versibus interpellantur, unus chori versus est in Agamemnone v. 1280.

550. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-355

κτείναντες: κτείναντες Rob. Τurn. κτεινάντας M. G. Ald. Turn.

550

551. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-356

δόλῳ δὲ καὶ ληφθῶσιν: Libri δόλῳ τε καὶ ληφθῶσιν. Id adn. 219. ad Vigerum ea ratione explicavi, de qua ad Ag. v. 97. dictum est. Sed hic tamen potius scribendum est δόλῳ δὲ καὶ ληφθῶσιν, et comma post haec verba ponendum. In ληφθῶσιν post η aliquid erasum est in M. ut ληφθώσιν scriptum fuisse videatur. ληφθῶσον ἐν τ' αὐτῷ vitia Rob.

551

553. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-357

μάντις ἀψευδὴς τὸ πρίν: Scholiastes τὸ ἑξῆς, ἐφήμισε τὸ πρίν. Itaque post ἀψευδής commate distinxit Rob. quem plerique secuti sunt. Immo cohaerent haec, μάντις ἀψευδὴς τὸ πρίν, prius verax, itaque nune quoque.

553

554. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-358

ξένῳ ... παντελῆ σάγην ἔχων: ξέννῳ Rob. πᾶν τελῆ σάγην έχον Αld.

554

555. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-359

ἐφ᾽ ἑρκείους: ἐφ᾽ ἐρκείους Turn. ἐφ' ἑρκίους Rob. ἐφερκίους M. G. Ald.

555

556. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-360

ξένος τε: ξένος δὲ solus Rob.

556

557. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-361

ἥσομεν: ἥσομεν Turn. οἴσομεν inepte M. G. Ald. Rob.

557

558. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-362

ἀϋτὴν: αὐτὴν G. Ald. Rob.

558

559. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-363

καὶ δὴ ... φαιδρᾷ: Valckenarius καὶ δὴ in κεῖ δὴ mutandum putabat ad Phoen. v. 1001. non reputans ita soloecam fieri orationem. Kai dý est fac neminem nos velle recipere. V. ad Vigerum adn. 331. Deinde φαιδρά Turn. et, ut videtur, M. φαιδρῷ G. φαιδρῶ Ald. φαιδροὺς Rob.

559

560. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-364

δέξαιτ' ... δαιμονᾷ δόμος: δέξαιτ' Turn. λέξαιτ' M. G. Rob. λέξαι τ' Ald. Deinde δαιμον ἀϊδόμος κακοῖς, accentu qui fuerat in δuι eraso et ϊ in di ab alia manu in rasura scripto, M. δαίμοναϊ δόμος κακοῖς G. δαίμονα ἰδόμος κακοῖς Ald. δαιμοι, ἀϊδόμος, κακεῖ sic Rob. Emendavit Turnebus. Legit δαιμονᾷ scholiastes, qui ad hunc versum adscripsit τετάρακται.

560

561. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-365

ὥςτ᾽ ἐπεικάζειν: ὥστ᾽ ἐπεικάζειν M. Rob. ὡς ἂν ἐπεικάζειν G. Ald. ὡς ἐπει- κάζειν Turn.

561

562. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-366

δόμους παραστείχοντα: δόμοις παραστέχοντα M. G. Ald. Rob. Turn. δόμοις παραστείχοντα Victorius. Scribendum erat δόμους παραστείχοντα. Vidit hoc etiam Boissonadus. τάδενέπειν G.

562

563. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-367

πύλαισι ... ἀπείργεται: πύλαισι Blomfieldius. πύληισι Μ. Ceteri πύλῃσι. Deinde ἀπείργεται M. Rob. In G. Librarius scripserat ἀπείργετε, sed ultimum ε deinde in au mutavit, e supra scripto. ἀπείργετε Ald. Turn.

563

565. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-368

ἀμείψω βαλὸν ἑρκείων πυλῶν: εἰδὺ οὖν vitium Ald. Deinde βαλόν, littera o ex @ facta, M. τρα βαλόν, ad primam syllabam η supra scripto, G. βαλών Ald. Rob. βη- λον Turn. Lexicon rhetoricum in Bekkeri Anecd. p. 224, 12. βατήρ. σημαίνει δὲ καὶ τὸν τῆς θύρας οὐδόν, ὃν Ὅμηρος βηλόν, οἱ δὲ γικοὶ βαλόν. Hesychius βαλόν, οὐδόν, καὶ οὐρανόν, καὶ βαλός. Deinde Ερκειον G. Ald. Turn. Ερκίον Rob. et littera e ex et facta M. ερκείων scribendum esse viderunt Stanleius et Bentleius, ut ερκείους πύλας dictum est v. 555.

565

567. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-369

ἔπειτα: Schutzius in secunda editione pro έπειτα receperat ἔναντα, Wakefieldii coniecturam in Silva crit. III. p. 153. qui quidem, ne quis leonem non agnosceret, ἔναντα μοῦ scripsit, nec melius ad Lucr. I. 1130. ἔπειτα ἐμοί.

567

568. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-370

ἐρεῖ ... κατ᾽ ὀφθαλμοὺς βαλεῖ: Libri pet. Quod qui tuiti sunt, non reputarunt hoc verbum non habere locum nisi ubi indicatur quid aliquis dicat. лa scribendum putarunt Pauwius et Wakefieldius. Sed hoc neque per se commodum est, neque admitti potest propter sequentia. Nam κατ' ὀφθαλμοὺς βαλεῖ non potest significare, ut visum est Abreschio, in conspectum veniet. ἐρεῖ scriptum est pro αἱρεῖ, quod errore saepius obvio ex αρεῖ ortum erat. Vidit etiam Bambergerus doɛî scribendum esse. Itaque záť accentum habere debet. Deinde βαλεῖν Μ. G. Ald. Emendarunt Rob. et Turn.

568

571. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-371

Ἐρινὺς: ἐρινὺς M: G. Ald. Rob. έριννὺς Turn.

571

573. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-372

νῦν οὖν: νῦν οὖν Blomfieldius, idemque coniecerat Erfurdtius. σὺν οὖν Μ. (sic M.) σὺ οὖν G. Ald. Rob. σὺ δ᾽ οὖν 'Turn.

573

574. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-373

συμβαίνῃ: συμβαίνει, sed η ad et supra adscripto, M. Ceteri συμβαίνῃ.

574

577. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-374

τούτῳ: Recte scholiastes τούτῳ interpretatur τῷ Πυλάδῃ. V. Opuse. VII. p. 60.

577

578. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-375

ὀρθώσαντί: ὠρθώσαντι G.

578

579. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-376

γὰ: γὰρ Μ. (sic M.) G. Ald. Rob. γ' ἀήρ Turn. Vict. ex scholio, πολλὰ τίκτει ὁ ἀὴρ ἐκ τῆς ἡλιακῆς ἀκτῖνος πτηνὰ καὶ ἑρπετά. εἰσὶ γὰρ ὄφεις ἐξ ἀέρος πίπτοντες. Prima Schützii γαῖα ex Heathii coniectura. y emendarunt Schützius in posterioribus editionibus et Porsonus.

579

580. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-377

δεινὰ δειμάτων ἄχη: Libri δεινὰ καὶ δειμάτων ἄχη. Delendum esse καὶ Heathius vidit. Non opus est ut yn scribatur, ut olim putavi.

580

581-586. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-hermann1852-appcrit-lat1-378

πόντιαί τ' ἀγκάλαι κνωδάλων ἀνταίων βρύουσι· βλάπτουσι καὶ πεδαίχμιοι λαμπάδες πεδάοροι, πτανά τε καὶ πεδοβάμον᾽, ἅ τ' ἀνεμούντων αἰγίδων φράσαι κότον: Hi versus in M. sic scripti sunt, πόντιαί τ' ἀγκάλαι κνωδάλων ἀνταίων βροτοῖσι πλήθουσι βλαστοῦσι καὶ πεδαίχμιοι λαμπάδες πεδάμαροι πτηνά τε καὶ πεδοβάμονα· κἀνεμούντων αἰγίδων φράσαι κότον, ita quidem, ut e in πεδάμαροι, item in πτηνά τε et in πεδοβάμονα in litura scriptum sit. In primo versu ἀγκάλαια νωδάλων Ald. ἀγκάλων κνωδάλων Rob. In tertio versu πεδαίχμιοι etiam Rob. habet. ποδαίχμιοι G. Ald. μεταίχμιο Turn. Vict. Non recte olim πεδαίχμιοι in πεδαιχμίῳ mutandum putabam: dicuntur quae sunt inter caelum ac terram. In proximo versu in πεδάμαροι consentiunt libri. Adscriptum est in M. οἶμαι πέδουροι, ἵν ᾖ τὸ σημαινόμενον μετέωροι, et in altera margine αἱ ἀκτῖνες τοῦ ἡλίου αἱ καθημεριναί. Scribendum esse πεδάοροι vidit Stanleius, comparans cum illa priore adnotatione quod Hesychius habet, πέδουρος, μετέωρος. Versu quinto in πτηνά τε G. Rob. cum M. consentiunt. πτηνά τε Ald. Turn. Deinde πεδοβάμονα· κανεμούντων etiam Turn. Vict. πεδοβάμον ἀπ᾿ ανεμούντων G. πεδοβάμον ἀπ᾿ ἀνεμούντων Ald. πεδοβάμονακ᾽ ἀνεμούντων Rob. Scribendum, ut in Opusc. I. p. 114. dixi, πτανὰ δὲ καὶ πεδοβάμον ἀπ᾿ ἀνεμούντων αἰγίδων φράσαι κότον. Sed etiam priores versus vitiosos esse et metrum arguit et sententia. Itaque βροτοῖσι in βρύουσι mutavi, βλαστοῦσι autem, quod nihil esse videtur nisi adscripta alia lectio, delevi. Sic igitur hos versus scripsi, πόντιαί τ' ἀγκάλαι κνωδάλων άνταίων βρύουσι· πλήθουσι καὶ πεδαίχμιοι λαμπάδες πεδάοροι, πτανὰ δὲ καὶ πεδοβάμον ἀπ' ἀνεμούντων αἰγίδων φράσαι κότον. Masculina forma ἀνεμούντων nemo debet suspectam habere.

Wecklein’s commentary on Choephoroi / Libation Bearers (1888; German; OCR draft) (Explanatory commentary, pp. 163–234; single HW42J8 OCR witness, conservatively retained. Unresolved OCR and provisional reference mappings are explicitly marked.) focus

83-582. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-38

erstes Epeisodion, geteilt durch einen Kommos (305— 476). Anagnorismos und Vorbereitung der Rache.

477-507. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-256

werden die Gedanken des Kommos wieder aufgenommen (die Symmetrie dieser Partie zeigen folgende Zahlen: 2. 2. 3. 3. 1. 1. 1. 1. 1. 1. 1. 1. 3. 3. 2. 3. 2), 508-582 wird nach der Deutung des bösen Traumes, welchen Klyt. gehabt hat (32 ff.), der Plan der Rache verabredet und jedem seine Rolle zugeteilt.

480. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-259

Der Schol. giebt von dem lückenhaften Verse folgende Erklärung: ὥστε φυγεῖν τὰς ἐπιβουλὰς Αιγίσθου τιμωρησαμένην αὐτόν. Darnach ergänzt Klausen βόλον und vergleicht Eur. Bakch. 847 ἁνὴρ ἐς βόλον καθίσταται, Rhes. 730 εἰς βόλον τις ἔρχεται. Andere vermuten: φυγείν με λαμπρὸν (oder λαμπρῶς) θεῖσαν Αἰ. μόρον ( λαμπρόν Canter, λαμπρῶς Blomfield, μόρον Turnebus) oder τυχεῖν με λαμπρὰς θεῖσαν Αἰγ. πάγας (Franz). Aber nach der Bitte des Orestes erwartet man mehr als das einfache φυγεῖν und zwar nach V. 484 f. etwa: τυχεῖν με γαμβροῦ θεῖσαν Αἰγίσθῳ μόρον. Nach Poll. III 31 und Bekk. Anekd. 228 bedentet γαμβρός im äolischen und dorischen Dialekt Bräutigam; Aschylos hat ebenso Pers. 13

νυός

im Sinne von νύμφη gebraucht, wenn dort die Verbesserung vvòs δ᾽ ἄνδρα βαΰζει richtig ist. Vgl. Soph. Εl. 971 γάμων ἐπαξίων τεύξῃ.

481. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-260

⁴

⁵

ἔννομοι: αἱ νόμιμοι θυσίαι Schol. δαῖτες χθονός: bei den Totenopfern, bei welchen Tiere geschlachtet und verbrannt wurden ( αἱμακουρίαι Pind. Οl. I 146, Plut. Arist. 21), liefs man das Blut in die Erde fliefsen, wie auch andere Spenden auf das Grab oder in den aufgegrabenen Boden gegossen wurden, als Mahl für die Toten (Lukian Char. 22). Vgl. Eur. Tro. 381 οὐδὲ πρὸς τάφους ἔσθ᾽ ὅστις αὐτοῖς αἷμα γῇ δωρήσεται.

482-483. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-261

⁶

⁷

κτιζοίατο: Die gleiche Endung Pers. 454

ἐξοισοίατο

. τῶν ἄλλων νεκρῶν μεταλαμβανόντων ἐναγιασμῶν σὺ ἄτιμος ἔσῃ Schol. Bei Toten, die reiche Opfermahlzeiten geniefsen, wirst du nicht mit fettdampfenden Brandopfern geehrt werden." ἔμπυρα τὰ καιόμενα ἱερεία Suid.

484-485. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-262

⁸

γαμηλίους χοὰς .. παγκληρίας, hochzeitliche (d. i. zur Feier meiner Hochzeit dargebrachte) Spenden von der gesamten Habe, die mir als Erbe zukommt. Vgl. Eur. Ion 814 ὅστις σε γήμας .. καὶ σὴν παραλαβὼν παγκληρίαν, Suppl. 14

Οἰδίπου παγκληρίας μέρος και τασχεῖν φυγάδι Πολυνείκει θέλων

und zum Gedanken Soph. El. 457

ὅπως τὸ λοιπὸν αὐτὸν ἀφνεωτέραις χερσὶ στέφωμεν

486. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-263

⁹

Vgl. Eum. 1 .

487-488. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-264

¹⁰

Pers. 631

ἀλλὰ χθόνιοι δαίμονες ἁγνοί

, Γῆ τε καὶ Ἑρμῆ, βασιλεῦ τ᾽ ἐνέρων, πέμψατ᾽ ἔνερθεν ψυχὴν ἐς φῶς, 643 f., 652 f. δέ nach dem Vokativ: zu Prom. 3 . γάμορον κράτος, Obsieg, der in Besitz des Landes setzt. Vgl. 478.

490. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-265

¹¹

¹²

ὡς ἐκαίνισας ἀμφίβληστρον, wie du das Netz eingeweiht hast d. h. wie an dir mit dem Netze ein ganz neuer Gebrauch gemacht wurde. Ag. 1055 , Eur. Tro. 889 εὐχὰς ὡς ἐκαίνισας θεῶν.

491. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-266

¹³

¹⁴

πέδαις ἀχαλκεύτοισι: zu Ag. 82 .

492. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-267

¹⁵

αἰσχρῶς βουλευτός, schandvoll ersonnen.

493. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-268

¹⁶

ὀνείδεσιν (Zurufe) wie Eur. Οr. 1238 οὔκουν ὀνείδη τάδε κλύων ῥύσῃ τέκνα;

494. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-269

¹⁷

Wegen der Stellung von φίλτατον vgl. Eur. El. 1006

μακαρίας τῆς σῆς χερός

, Androm. 98 στερρόν τε τὸν ἐμὸν δαίμονα.

495-496. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-270

¹⁸

¹⁹

Entweder schicke Dike zum Beistand im offenen Kampfe oder gewähre zum Lohne für deine Überlistung, dafs wir sie auf die gleiche Weise fassen." Entweder soll also das Recht im offenen Kampfe oder die List siegen. Zu τὰς ὁμοίας λαβάς vgl. Plat. Phaedr. 236 Β εἰς τὰς ὁμοίας λαβὰς ἐλήλυθας, 544 Β τὴν αὐτὴν λαβὴν πάρεχε, eine der Ringschule entnommene Redeweise.

499. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-271

²⁰

νεοσσούς, vgl. 255, Eur. Herakl. 239 βώμιος θακεῖς νεοσσῶν τήνδ᾽ ἔχων ὁμήγυριν. τε, ein

500. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-272

²¹

θῆλυν ἄρσενος Wechsel wie θεῖον γένος οὐδ᾽ ἀνθρώπων Hom. Ζ 180.

503. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-273

²²

²³

κληδόνος σωτήριοι: zu 235. Zum Gedanken vgl. Eur. Iph. T. 697 ὄνομά τ᾿ ἐμοῦ γένοιτ' ἄν, οὐδ᾽ ἄπαις δόμος πατρῷος οὑμὸς ἐξαλειφθείη ποτ᾽ ἄν, Isae. 2, 36 τῷ ἐμῷ παιδίῳ ἐθέμην τὸ ὄνομα τὸ ἐκείνου, ἵνα μὴ ἀνώνυμος ὁ οἶκος αὐτοῦ γένηται.

504-505. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-274

²⁴

,,Und wie Korke ziehen sie das Netz, indem sie das Garn in der Tiefe oben erhalten." Ohne weiteres wird das Gleichnis an Stelle des eigentlichen Ausdrucks gesetzt: ἐκεῖνοι γὰρ ἐπιπλέοντες σημαίνουσι τὴν ἐν βυθῷ σαγήνην· οὕτω καὶ ἡμεῖς ζῶντες σὲ τὸν θα νόντα Schol. Vgl. Pind. Pyth. I 146 ἀβαπτιστός εἶμι φελλὸς ὡς ὑπὲρ ἕρκος ἅλμας. τὸν ἐκ βυθοῦ (Einflufs des Prädikats auf das Attribut des Subjekts und Objekts): vgl. Ag. 543 und zu Prom. 728 (702).

506-507. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-275

²⁵

ὑπὲρ σοῦ wird durch das folgende αὐτὸς .. λόγον erklärt; δέ steht also wie 238.

508. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-276

²⁶

²⁷

Man kann es zwar nicht tadeln, daſs ihr die Klage so lange ausgedehnt habt, durch welche das Grab des Vaters schadlos gehalten wird für das Geschick, dafs ihm früher keine Thräne geweiht wurde (431 f.), aber doch ist es nunmehr Zeit zum Handeln. ἐτεινάτην: zu Ag. 1206 . τίμημα: zu 199. τῆς ἀνοιμώκτου (zu Ag. 355 u. 759) τύχης ist gen. relat. κατώρθωσαι φρενί, du bist aufgerichtet im Sinne, bist fest entschlossen. δαίμονος πειρώμενος wie Ag. 1663 .

512. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-277

²⁸

ἔξω δρόμου: Schol. ἔξω τοῦ προκειμένου, es weicht nicht ab von der Bahn (welche zur That führt). Zu Ag. 1244 . Die Erzählung des Traumes dient zur Bestärkung des Orestes. Vgl. 547 f.

513-514. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-278

²⁹

πόθεν wird erläutert durch ἐκ τίνος λόγου (qua ratione). τιμῶσα, durch Ehren zu sühnen suchend. ἀνήκεστον, beliebtes Epitheton, wenn von Mord und Tod die Rede ist.

515. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-279

³⁰

Dem Toten, der des nicht achtet, wurden als armselige Gunst (ich kann mir das nicht deuten) die Geschenke geschickt, die viel zu gering sind um die Schuld zu sühnen. οὐκ ἔχοιμ᾽ ἂν εἰκάσαι τόδε: Schol. διστάζω ὅτου ἕνεκα ἐπέμφθη.

518-519. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-280

³¹

ἐκχέας, als ob folgen sollte μάτην πονεῖ ( ἐπόνησε), an dessen Stelle das wirkungsvollere μάτην ὁ μόχθος tritt. Vgl. zu Ag. 653 und wegen des Gedankens zu Ag. 990 f. — ὧδ᾽ ἔχει λόγος: zu Ag. 587 .

520. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-281

³²

θέλοντι d. i. sage es mir, wenn du es weifst, und du wirst mir damit einen Gefallen erweisen.

521. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-282

³³

παρῆ: zu Ag. 1637 .

522. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-283

³⁴

νυκτίπλαγκτα δείματα sind Schrecknisse, welche die Nachtruhe stören. Vgl. 747, Ag. 12 .

525. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-284

³⁵

Über diesen Traum vgl. Einl. S. 7.

526. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-285

³⁶

ποῖ τελευτᾷ, worauf geht hinaus? Vgl. zu 1019 und Pers. 737

πῶς τε δὴ καὶ ποῖ τελευτῶν

; Soph. Οed. Κ. 476 τὸ δ᾽ ἔνθεν ποῖ τελευτῆσαί με χρή; Eur. Hek. 419 καρανοῦται: ποῦ τελευτήσω βίον. κεφαλαιοῦται Schol. (,,was ist das Ende vom Ganzen ").

527. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-286

³⁷

Schol. ὡς παῖδα αὐτὸν ἐκτεῖναι ἐδόκει ἐν τοῖς σπαργάνοις. Der Infin. ὁρμίσαι ist von ποι λόγος (Erzählung des Traumes), wobei αὐτὴ λέγει vorschwebt, abhängig. Ζη ὁρμίσαι vgl. Hesych. ὅρμισον: δῆσον, ἀνάπαυσον.

528. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-287

³⁸

χρήζοντα schliefst sich an δράκοντα an, wozu νεογενὲς δάκος Apposition ist und die Frage τίνος βορᾶς χρ. begründet.

530-531. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-288

³⁹

στύγους: τοῦ μισητοῦ θηρίου Schol. πῶς ἄτρωτον ἦν ist s. v. a.,,es wurde doch gewifs verwundet“, daher ὥστε .. σπάσαι ( τὸν δράκοντα).

534. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-289

⁴⁰

ἀνῇθον (Schol. ανέλαμψαν intransitiv wie Soph. Αi. 286 ἄκρας νυκτός, ἡνίχ᾽ ἕσπεροι λαμπτῆρες οὐκέτ᾽ ἦθον. Vgl. Hom. σ 307 αὐτίκα λαμπτῆρας τρεῖς ἵστασαν ἐν μεγάροισιν, ὄφρα φαείνοιεν.

537. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-290

⁴¹

ἄκος τομαΐον wie Suppl. 274

ἄκη τομαῖα καὶ λυτήρια

, ein durch Schneiden, also gewaltsam die Heilung suchendes Mittel. Man hat nicht an τέμνειν φάρμακα (zu Ag. 17 ), sondern an das Schneiden der Wundärzte (zu Ag. 840 ) zu denken.

540. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-291

⁴²

νίν, αὐτό wie Soph. Εl. 436 νίν für αὐτά steht. Krüger II § 51, συγκόλλως d. i. ich deute den Traum so, dafs der Sinn, den ich hineinlege, sich genau an die Anzeichen des Traumes anlehnt.

542. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-292

⁴³

⁴⁴

ὄφις wie 927 ὄφιν. Nach Cram. Anecd. Oxon. III p. 298 Αριστοκλῆς δὲ ἐν τῷ περὶ διαλέκτων φησὶν Αττικοὺς ἐκτείνειν gehört diese Verlängerung dem attischen Dialekte an. ἐφ᾽ ἁμὰ σπ. ἠλελίζετο, sich über meine Windeln hin schlängelte. Vgl. Hom. B 316 ἐλελιξάμενος ( δράκων).

543. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-293

⁴⁵

ἐμὸν θρεπτήριον für ἐμοῦ θρεπτήριον, indem ἐμὸν Attribut nicht zu μαστόν, sondern zu θρεπτήριον μαστόν ist.

545. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-294

⁴⁶

ἀμφὶ τάρβει: zu 35.

547. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-295

⁴⁷

ἐκδρακοντωθείς, Schol. ἀγρι ωθεὶς κατ' αὐτῆς. Das Wort dient dazu, den Traum συγκόλλως zu deuten.

548. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-296

⁴⁸

κτείνω d. i. der Traum bestimmt mich zum Mörder. Viele schreiben mit Turnebus κτενῶ.

549. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-297

⁴⁹

⁵⁰

τερασκόπον: vgl. Hesych. τερασκόποι· ὀνειροκρίται.

551. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-298

⁵¹

⁵²

D. i. gieb an, was die einen zu thun, die anderen zu unterlassen haben.

552. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-299

⁵³

Damit wird die Beseitigung der Elektra, deren Schauspieler nunmehr die Rolle der Klyt. zu übernehmen hat, motiviert.

553. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-300

⁵⁴

αἰνῶ ( παραινῶ, vgl. 711, Suppl. 185 ) δὲ κρύπτειν τάσδε für τάσδε (die Frauen des Chors) δὲ κρύπτειν αἰνῶ. συνθήκας, Verabredungen, Abmachungen, wie sie 558 ff. angegeben werden.

555. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-301

⁵⁵

⁵⁶

ληφθέντες ἐν ταὐτῷ βρόχω, vgl. den bei Makar. III 85 213 Sprichwort angeführten Trimeter ἐν τοῖς ἐμαυτοῦ δικτύοις ἁλώσομαι ( ἐπὶ τῶν ὑπὸ τῶν ἰδίων πανουργιῶν ἁλισκομένων).

556. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-302

⁵⁷

⁵⁸

ἐφήμισεν: 273, Soph. Εl. 35 χρῇ μοι τοιαῦθ᾽ ὁ Φοίβος, ὧν πεύσῃ τάχα· ἄσκευον αὐτὸν ἀσπίδων τε καὶ στρατοῦ δόλοισι κλέψαι χειρὸς ἐνδίκους σφαγάς.

557. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-303

⁵⁹

ἀψευδής: Eum. 618 , frg. 281, 5 τὸ Φοίβου θεῖον ἀψευδὲς στόμα, Eur. frg. 875 Ζεὺς ἐν θεοῖσι μάντις ἀψευδέστατος. τὸ πρίν wie πάρος, sonst immer nicht ἐφήμισε τὸ πρίν, wie der Schol. meint). Verg. Aen. VI 343 fallax haud ante repertus hoc uno responso animum delusit Apollo.

558. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-304

⁶⁰

παντελῆ σάγην: τελείαν περιβολὴν ἔχων ξένου, vollständig bepackt wie ein fremder Wandersmann.

559. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-305

⁶¹

ἑρκείους, αὐλείας, vgl. 569, 649.

559-560. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-306

⁶²

Der Text scheint nicht in Ordnung zu sein, da Orestes sich nicht als Gastfreund des Hauses, sondern als einen unbekannten Fremdling einführt. Vgl. 670 ff., 696 ff. Heimsöth vermutet §o ovv ἀνδρὶ τῷδ᾽ ἐπιστολὰς φέρων Στροφίου, φίλου τε καὶ δορυξένου δόμων (vgl. 675, 913), F. W. Schmidt betrachtet 560 als Interpolation. Uber δορύξενος vgl. Schol. zu Soph. Εl. 46 μέγιστος αὐτοῖς τυγχάνει δορυ ξένων: ἀντὶ τοῦ φίλων· κυρίως δὲ οἱ ἐν πολέμῳ γινόμενοι φίλοι, ὡς Γλαῦκος καὶ Διομήδης.

561. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-307

⁶³

⁶⁴

Παρνησίδα (wie Παρνησοῦ Eum. 11 ): Φωκικήν Schol. In Wirklichkeit bedient sich Orestes 649 ff. des attischen Dialekts. Eur. Or. 1385 erklärt der Phrygier, dafs er βαρβάρω βοᾷ ein Klagelied singe, spricht aber griechisch. Eine Anderung des Dialekts pafst mehr für die realistische Komödie als für den idealen Ton der Tragödie.

563. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-308

⁶⁵

καὶ δή (,,und angenommen denn"): vgl. Eum. 895 , Eur. Med. 386 καὶ δὴ τεθνᾶσι· τίς με δέξεται πόλις, Hel. 1059 καὶ δὴ παρεῖκεν· εἶτα πῶς σωθησόμεσθα. Ebenso hier das Asyndeton bei μενοῦμεν

564. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-309

⁶⁶

δαιμονᾷ: ὑπὸ δαίμονος κατ έχεται Hesych. Vgl. Sept. 992

Ζω δαιμονῶντες ἐν ἄτα

(Schol. λυσσή σαντες).

565-566. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-310

⁶⁷

Wir werden in der Stellung von Schutzflehenden vor dem Thore warten, so dafs der Vorübergehende uns die Zurückweisung ansieht" u. s. w.

567. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-311

⁶⁸

πύλαισι . . ἀπείργεται, läfst durch verschlossene Thüre von sich fernbalten. Vgl. Aristoph. Ekkl. 420 ἣν δ᾽ ἀποκλῄῃ τῇ θύρα. Der Tribrachys im dritten Fufse ist gebildet wie Ag. 605

ἄριστα τὸν ἐμόν

. Die zweite und dritte Kürze des Tribrachys wie die zwei Kürzen des Daktylus bilden gewöhnlich den Anfang eines dreioder mehrsilbigen Wortes, seltener ergeben sie ein zweisilbiges Wort. Hier schliefst sich der Artikel dem folgenden Worte enge an.

568. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-312

⁶⁹

D. i.,, man kann nicht verstehen, warum Agisthos die Schutzflehenden nicht einläfst, wenn er anders Kunde von ihnen hat; er kann sie aber haben, da er, wenn auch nicht im Hause (730), so doch im Lande anwesend ist." Die Ausschliefsung und rücksichtslose Behandlung von Schutz suchenden Fremdlingen war ein schweres Argernis, vgl. Hom. α 119 νεμεσ σήθη δ᾽ ἐνὶ θυμῷ ξεῖνον δηθὰ θύρησιν ἐφεστάμεν, η 159 οὐδὲ ἔοικεν ξεῖνον μὲν χαμαὶ ἦσθαι ἐπ᾿ ἐσχάρῃ ἐν κονίησιν, ἣ 546 ἀντὶ κασιγνήτου ξεινός θ᾽ ἱκέτης τε τέ τυκται ἀνέρι ὅς τ᾽ ὀλίγον περ ἐπιψαύῃ πραπίδεσσιν.

569. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-313

⁷⁰

βαλόν: z η 768.

570. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-314

⁷¹

Diesen empörenden Anblick hebt auch Soph. El. 267 Elektra hervor: ὅταν θρόνοις Αἴγισθον ἐνθακοῦντ᾽ ἴδω τοῖσιν πατρῴοις.

571-572. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-315

⁷²

⁷³

μολών κατὰ στόμα, mir vor das Gesicht, vor mich hin tretend. Vgl. Eur. Rhes. 409 Θρη κῶν ἀρίστοις ἐμπεσὼν κατὰ στόμα, 491 τάξον μ' ᾿Αχιλλέως καὶ στρατοῦ κατὰ στόμα und κατ᾿ ὄμμα ( ὄμματα, ὀφθαλμούς) Soph. Ant. 760 , Eur. Androm. 1064, Aristoph. Frö. 626. ἀρεῖ καὶ καταβαλεὶ ὀφθαλμούς, das Auge zu mir erheben und, glaube sicher, (bei meinem Anblicke) wieder senken wird." Die Worte σáq' lóðɩ beziehen sich trotz ihrer Stellung auf das Folgende, wie wenn es hielse: καί, σάφ᾽ ἴσθι, κατ᾽ ὀφθαλμοὺς βαλεῖ. Vgl. Eum. 829 . Dafs Ägisthos nicht im Hause ist, erfährt Orestes erst 669.

574. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-316

⁷⁴

ποδώκει: τῷ ταχεῖ ξίφει. ὡς ἐπὶ ἐμψύχου δὲ εἶπεν Schol. Vgl. ποδῶκες ὄμμα Sept. 610 . Die Vorstellung von περιβαλών ist ähnlich der von αρκύων ξίφους Eur. Med. 1278, βρόχοισι δ᾽ ἀρκύων κεκλήσε ται ξιφηφόροισι Herc. 729. Das Schwert umgarnt und fesselt, weil der Tote sich nicht mehr regen kann.

575. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-317

⁷⁵

φόνου οὐχ ὑπεσπανισμένη: Schol. οὐκ ἀποτυγχάνουσα, vgl. Pers. 492

ὑπεσπανισμένους βορᾶς

576. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-318

⁷⁶

ἄκρατον nicht οἶνον, sondern αἷμα. Zur Spende nach der Mahlzeit wurde ungemischter Wein getrunken. Vgl. Athen. XV 48 Ρ. 693 Ο Θεόφραστος δ᾽ ἐν τῷ περὶ μέθης τὸν ἄκρατον, φησίν, οἶνον τὸν ἐπὶ τῷ δείπνῳ διδόμενον, ὃν δὴ λέγουσιν ἀγαθοῦ δαίμονος εἶναι πρόποσιν“ κτέ. τρίτην πόσιν (Akk. des inneren Objekts) mit Bezug auf die σπονδὴ τρίτου κρατῆρος, die dem rettenden Zeus ger bracht wurde, zu Ag. 257 f. Nach 1063 ff. war die erste Blutspende der Mord der Kinder des Thyestes, die zweite der des Agamemnon. Durch ἄκρατον wie durch τρίτην πόσιν wird der Ausdruck sarkastisch. Vgl. Ag. 1385 f. Diese Beziehung fällt weg Soph. El. 785

τοὐμὸν ἐκπίνουσ᾽ ἀεὶ ψυχῆς ἄκρατον αἷμα

578. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-319

⁷⁷

ἀρτίκολλα: Schol. σύμφωνα καὶ ὑγιῶς συναρμοζόμενα ταῖς νε ωστὶ συνθήκαις ἡμῶν, Hesych. ἡρμοσμένα. Vgl. 540.

580. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-320

⁷⁸

Frg. 188 σιγῶν θ᾽ ὅπου δεῖ καὶ λέγων τὰ καίρια, Sept. 606

φιλεὶ δὲ σιγᾶν ἢ λέγειν τὰ καίρια

, Eum. 277 f. Den letzteren Auftrag erfüllt der Chor 726 f., 762 ff., 847 ff.

581. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-321

⁷⁹

τούτῳ, dem Agamemnon im Grabe, zu welchem sich Orestes hinwendet. Vgl. 487 u. Soph. El. 453

αὐτοῦ δὲ προσπίτνουσα γῆθεν εὐμενὴ ἡμῖν ἀρωγὸν αὐτὸν

(scil. τὸν πατέρα) εἰς ἐχθροὺς μολεῖν, Eur. Οr. 1225 ὦ δῶμα ναίων νυκτὸς ὀρφναίας πάτερ, καλεῖ σ᾽ Ὀρέστης παῖς σὸς ἐπίκουρον μολείν. Dals nicht mit dem Schol. an Pylades zu denken ist, zeigt der Ausdruck δεῦρ᾽ ἐποπτεῦσαι.

582. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-322

⁸⁰

⁸¹

,,Um den Schwertkampf mir mit glücklichem Erfolg zu krönen.“ ξιφηφόρος ἀγών,,,der schwerttragende Kampf" für Kampf von Schwerttragenden. Vgl. Eur. Herc. 812 ξιφηφόρων αγώνων, Bakch. 384 κισσοφόροις ἐν θαλίαις, 531 στε φαναφόρους θιάσους. Elektra geht ins Haus, Orestes und Pylades treten zur linken Seite ab. 583 - 648 erstes Stasimon: Vieles Schreckliche bietet die Natur; aber schrecklicher als die Ungeheuer der Natur ist des Mannes verbrecherischer Sinn und des Weibes rüchsichtslose Gier. Beispiele hiefür sind Althäa, welche den Sohn, Skylla, welche den Vater, die Frauen von Lemnos, welche die Gatten ihrer Leidenschaft opferten. Zu diesen kommt jetzt die Buhlerei der Klytämestra, durch welche der allverehrte Herrscher den Untergang fand. Aber Dike dient der Vorsorglichen Schwertfegerin Aisa als Ambofs und das Erzeugnis ihrer Arbeit bringt die Erinys mit der Zeit ins Haus, um den Greuel alter Blutschuld zu sühnen. Dieses aber, das Schwert, trifft um der mit Fülsen getretenen Dike willen ins Herz diejenigen, welche sich über alle Verehrung des Zeus hinweggesetzt haben".

584. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-323

⁸²

δειμάτων ἄχη, widrige Schrecknisse.

585-586. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg006-wecklein1888-com-ger1-324

⁸³

πόντιαι ἀγκάλαι von den Meereswogen wie Eur. Hel. 1062 πελαγίας ἐς ἀγκάλας. Vgl. Aristoph. Frö. 704 κυμάτων ἐν ἀγκάλαις (nach Archilochos ψυχὰς ἔχοντες κυμάτ των ἐν ἀγκάλαις). βρύουσι, sind voll, daher mit Gen. wie Soph. Oed. Κ. 17 βρύων δάφνης.

Search the Perseus Catalog for:

Search the Perseus Catalog for:

Ὀρέστης πάτερ, τρόποισιν οὐ τυραννικοῖς θανών, αἰτουμένῳ 1 μοι δὸς κράτος τῶν σῶν δόμων. 480

Ἠλέκτρα κἀγώ, πάτερ, τοιάνδε 2 σου χρείαν ἔχω, φυγεῖν μέγαν προσθεῖσαν Αἰγίσθῳ <φθόρον 3 >.

Ὀρέστης οὕτω γὰρ ἄν σοι δαῖτες ἔννομοι βροτῶν κτιζοίατ᾽: εἰ δὲ μή, παρ᾽ εὐδείπνοις ἔσει ἄτιμος ἐμπύροισι 4 κνισωτοῖς χθονός. 485

Ἠλέκτρα κἀγὼ χοάς σοι τῆς ἐμῆς παγκληρίας οἴσω πατρῴων ἐκ δόμων γαμηλίους: πάντων δὲ πρῶτον τόνδε πρεσβεύσω τάφον.

Ὀρέστης ὦ Γαῖ᾽, ἄνες μοι πατέρ᾽ 5 ἐποπτεῦσαι μάχην.

Ἠλέκτρα ὦ 6 Περσέφασσα, δὸς δέ γ᾽ εὔμορφον κράτος. 490

Ὀρέστης μέμνησο λουτρῶν οἷς ἐνοσφίσθης, πάτερ.

Ἠλέκτρα μέμνησο δ᾽ ἀμφίβληστρον ὡς ἐκαίνισας 7 —

Ὀρέστης πέδαις δ᾽ ἀχαλκεύτοις θηρευθείς, 8 πάτερ,—

Ἠλέκτρα αἰσχρῶς τε βουλευτοῖσιν ἐν καλύμμασιν.

Ὀρέστης ἆρ᾽ ἐξεγείρει τοῖσδ᾽ ὀνείδεσιν, πάτερ; 495

Ἠλέκτρα ἆρ᾽ ὀρθὸν αἴρεις φίλτατον τὸ σὸν κάρα;

Ὀρέστης ἤτοι δίκην ἴαλλε σύμμαχον φίλοις, ἢ τὰς ὁμοίας ἀντίδος λαβὰς 9 λαβεῖν, εἴπερ κρατηθείς γ᾽ ἀντινικῆσαι θέλεις.

Χορός οἶδ᾽, ὦ τέκνον, παρῆ 17 γάρ: ἔκ τ᾽ ὀνειράτων καὶ νυκτιπλάγκτων δειμάτων πεπαλμένη χοὰς ἔπεμψε τάσδε δύσθεος γυνή. 525

Ὀρέστης ἦ καὶ πέπυσθε τοὔναρ, ὥστ᾽ ὀρθῶς φράσαι;

Χορός τεκεῖν δράκοντ᾽ ἔδοξεν, ὡς αὐτὴ λέγει.

Ὀρέστης καὶ ποῖ τελευτᾷ καὶ καρανοῦται λόγος;

Χορός ἐν σπαργάνοισι παιδὸς ὁρμίσαι δίκην.

Ὀρέστης τίνος 18 βορᾶς χρῄζοντα, νεογενὲς 19 δάκος; 530

Χορός αὐτὴ προσέσχε μαζὸν 20 ἐν τὠνείρατι. 21

Ὀρέστης καὶ πῶς ἄτρωτον οὖθαρ ἦν 22 ὑπὸ στύγους; 23

Χορός ὥστ᾽ ἐν γάλακτι θρόμβον αἵματος σπάσαι.

Ὀρέστης οὔτοι μάταιον ἀνδρὸς ὄψανον πέλει. 24

Χορός τερασκόπον δὴ 32 τῶνδέ σ᾽ αἱροῦμαι πέρι. γένοιτο δ᾽ οὕτως. τἄλλα δ᾽ ἐξηγοῦ φίλοις, τοὺς μέν 33 τι ποιεῖν, τοὺς δὲ μή τι δρᾶν λέγων.

Current edition First1KGreek

Ὀρέστης πάτερ, τρόποισιν οὐ τυραννικοῖς θανών, αἰτουμένῳ μοι δὸς κράτος τῶν σῶν δόμων. 480

Ἠλέκτρα κἀγώ, πάτερ, τοιάνδε σου χρείαν ἔχω, φυγεῖν μέγαν προσθεῖσαν Αἰγίσθῳ φθόρον.

Ὀρέστης οὕτω γὰρ ἄν σοι δαῖτες ἔννομοι βροτῶν κτιζοίατʼ· εἰ δὲ μή, παρʼ εὐδείπνοις ἔσῃ ἄτιμος ἐμπύροισι κνισωτοῖς χθονός. 485

Ἠλέκτρα κἀγὼ χοάς σοι τῆς ἐμῆς παγκληρίας οἴσω πατρῴων ἐκ δόμων γαμηλίους· πάντων δὲ πρῶτον τόνδε πρεσβεύσω τάφον.

Ὀρέστης ὦ Γαῖʼ, ἄνες μοι πατέρʼ ἐποπτεῦσαι μάχην.

Ἠλέκτρα ὦ Περσέφασσα, δὸς δʼ ἔτʼ εὔμορφον κράτος. 490

Ὀρέστης μέμνησο λουτρῶν οἷς ἐνοσφίσθης, πάτερ.

Ἠλέκτρα μέμνησο δʼ ἀμφίβληστρον ὡς ἐκαίνισαν.

Ὀρέστης πέδαις δʼ ἀχαλκεύτοις ἐθηρεύθης, πάτερ.

Ἠλέκτρα αἰσχρῶς τε βουλευτοῖσιν ἐν καλύμμασιν.

Ὀρέστης ἆρʼ ἐξεγείρῃ τοῖσδʼ ὀνείδεσιν, πάτερ; 495

Ἠλέκτρα ἆρʼ ὀρθὸν αἴρεις φίλτατον τὸ σὸν κάρα;

Ὀρέστης ἤτοι δίκην ἴαλλε σύμμαχον φίλοις, ἢ τὰς ὁμοίας ἀντίδος λαβὰς λαβεῖν, εἴπερ κρατηθείς γʼ ἀντινικῆσαι θέλεις.

Χορός οἶδʼ, ὦ τέκνον, παρῆ γάρ· ἔκ τʼ ὀνειράτων καὶ νυκτιπλάγκτων δειμάτων πεπαλμένη χοὰς ἔπεμψε τάσδε δύσθεος γυνή. 525

Ὀρέστης ἦ καὶ πέπυσθε τοὔναρ, ὥστʼ ὀρθῶς φράσαι;

Χορός τεκεῖν δράκοντʼ ἔδοξεν, ὡς αὐτὴ λέγει.

Ὀρέστης καὶ ποῖ τελευτᾷ καὶ καρανοῦται λόγος;

Χορός ἐν σπαργάνοισι παιδὸς ὁρμίσαι δίκην.

Ὀρέστης τίνος βορᾶς χρῄζοντα, νεογενὲς δάκος; 530

Χορός αὐτὴ προσέσχε μαζὸν ἐν τὠνείρατι.

Ὀρέστης καὶ πῶς ἄτρωτον οὖθαρ ἦν ὑπὸ στύγους;

Χορός ὥστʼ ἐν γάλακτι θρόμβον αἵματος σπάσαι.

Ὀρέστης οὔτοι μάταιον· ἀνδρὸς ὄψανον πέλει.

Χορός τερασκόπον δὴ τῶνδέ σʼ αἱροῦμαι πέρι. γένοιτο δʼ οὕτως. τἄλλα δʼ ἐξηγοῦ φίλοις, τοὺς μέν τι ποιεῖν, τοὺς δὲ μή τι δρᾶν λέγων.

ΟΡ. πάτερ, τρόποισιν οὐ τυραννικοῖς θανὼν, αἰτουμένῳ μοι δὸς κράτος τῶν σῶν δόμων. 480

ΗΛ. κἀγὼ, πάτερ, τοιάνδε σου χρείαν ἔχω, φυγεῖν μέγαν προσθεῖσαν Αἰγίσθῳ μόθον.

ΟΡ. οὕτω γὰρ ἄν σοι δαῖτες ἔννομοι βροτῶν κτιζοίατ᾽· εἰ δὲ μὴ, παρ᾽ εὐδείπνοις ἔσει ἄτιμος ἐμπύροισι κνισωτοῖς χθονός. 485

ΗΛ. κἀγὼ χοάς σοι τῆς ἐμῆς παγκληρίας οἴσω πατρῴων ἐκ δόμων γαμηλίους· πάντων δὲ πρῶτον τόνδε πρεσβεύσω τάφον.

ΟΡ. ὦ γαῖ᾽, ἄνες μοι πατέρ᾽ ἐποπτεῦσαι μάχην.

ΗΛ. ὦ Περσέφασσα, δὸς δ᾽ ἐπ᾽ εὔμορφον κράτος. 490

ΟΡ. μέμνησο λουτρῶν οἷς ἐνοσφίσθης, πάτερ.

ΗΛ. μέμνησο δ᾽ ἀμφίβληστρον ᾧ σ᾽ ἐκαίνυσαν,

ΟΡ. πέδαις ἀχαλκεύτοις ὅθ᾽ ἡρέθης, πάτερ,

ΗΛ. αἰσχρῶς τε βουλευτοῖσιν ἐν καλύμμασιν.

ΟΡ. ἆρ᾽ ἐξεγείρει τοῖσδ᾽ ὀνείδεσιν, πάτερ? 495

ΗΛ. ἆρ᾽ ὀρθὸν αἴρεις φίλτατον τὸ σὸν κάρα?

ΟΡ. ἤτοι δίκην ἴαλλε σύμμαχον φίλοις, ἢ τὰς ὁμοίας ἀντίδος λαβὰς λαβεῖν, εἴπερ κρατηθείς γ᾽ ἀντινικῆσαι θέλεις.

ΗΛ. καὶ τῆσδ᾽ ἄκουσον λοισθίου βοῆς, πάτερ, 500 ἰδὼν νεοσσοὺς τούσδ᾽ ἐφημένους τάφω·

ΗΛ. ἄκου, ὑπὲρ σοῦ τοιάδ᾽ ἔστ᾽ ὀδύρματα. αὐτὸς δὲ σώζει τόνδε τιμήσας λόγον.

ΧΟ. οἶδ᾽, ὦ τέκνον, παρῆ γάρ· ἔκ τ᾽ ὀνειράτων καὶ νυκτιπλάγκτων δειμάτων πεπαλμένη χοὰς ἔπεμψε τάσδε δύσθεος γυνή. 525

ΟΡ. ἡ καὶ πέπυσθε τοὔναρ, ὥστ᾽ ὀρθῶς φράσαι;

ΧΟ. τεκεῖν δράκοντ᾽ ἔδοξεν, ὡς αὐτὴ λέγει.

ΟΡ. καὶ ποῖ τελευτᾷ καὶ καρανοῦται λόγος;

ΧΟ. ἐν σπαργάνοισι παιδὸς ὁρμίσαι δίκην.

ΟΡ. τίνος βορᾶς χρήζοντα, νευγενὲς δάκος; 530

ΧΟ. αὐτὴ προσέσχε μαστὸν ἐν τὠνείρατι.

ΟΡ. καὶ πῶς ἄτρωτον οὖθαρ ἦν ὑπὸ στύγους;

ΧΟ ὥστ᾽ ἐν γάλακτι θρόμβον αἵματος σπάσαι.

ΟΡ. οὔτοι μάταιον ἂν τόδ᾽ ὄψανον πέλοι.

ΧΟ. γένοιτο δ᾽ οὕτως. τἄλλα δ᾽ ἐξηγοῦ φίλοις.

Ὀρέστης πάτερ, τρόποισιν οὐ τυραννικοῖς θανών, αἰτουμένῳ μοι δὸς κράτος τῶν σῶν δόμων.

Ἠλέκτρα κἀγώ, πάτερ, τοιάνδε σου χρείαν ἔχω, 475 φυγεῖν, μέγαν προςθεῖσαν Αἰγίσθῳ 1

Ὀρέστης οὕτω γὰρ ἂν σοι δαῖτες ἔννομοι βροτῶν κτίζοιντ᾽· εἰ δὲ μή, παρ᾽ εὐδείπνοις ἔσει ἄτιμος ἐμπύροισι κνισωτοῖς χθονός.

Ὀρέστης

πάτερ, τρόποισιν οὐ τυραννικοῖς θανών,

αἰτουμένῳ¹ μοι δὸς κράτος τῶν σῶν δόμων.
480

Ἠλέκτρα

κἀγώ, πάτερ, τοιάνδε² σου χρείαν ἔχω,

φυγεῖν μέγαν προσθεῖσαν Αἰγίσθῳ <φθόρον³ >.

Ὀρέστης

οὕτω γὰρ ἄν σοι δαῖτες ἔννομοι βροτῶν

κτιζοίατ᾽: εἰ δὲ μή, παρ᾽ εὐδείπνοις ἔσει

ἄτιμος ἐμπύροισι⁴ κνισωτοῖς χθονός.
485

Ἠλέκτρα

κἀγὼ χοάς σοι τῆς ἐμῆς παγκληρίας

οἴσω πατρῴων ἐκ δόμων γαμηλίους:

πάντων δὲ πρῶτον τόνδε πρεσβεύσω τάφον.

Ὀρέστης

ὦ Γαῖ᾽, ἄνες μοι πατέρ᾽⁵ ἐποπτεῦσαι μάχην.

Ἠλέκτρα

ὦ⁶ Περσέφασσα, δὸς δέ γ᾽ εὔμορφον κράτος.
490

Ὀρέστης

μέμνησο λουτρῶν οἷς ἐνοσφίσθης, πάτερ.

Ἠλέκτρα

μέμνησο δ᾽ ἀμφίβληστρον ὡς ἐκαίνισας⁷—

Ὀρέστης

πέδαις δ᾽ ἀχαλκεύτοις θηρευθείς,⁸ πάτερ,—

Ἠλέκτρα

αἰσχρῶς τε βουλευτοῖσιν ἐν καλύμμασιν.

Ὀρέστης

ἆρ᾽ ἐξεγείρει τοῖσδ᾽ ὀνείδεσιν, πάτερ;
495

Ἠλέκτρα

ἆρ᾽ ὀρθὸν αἴρεις φίλτατον τὸ σὸν κάρα;

Ὀρέστης

ἤτοι δίκην ἴαλλε σύμμαχον φίλοις,

ἢ τὰς ὁμοίας ἀντίδος λαβὰς⁹ λαβεῖν,

εἴπερ κρατηθείς γ᾽ ἀντινικῆσαι θέλεις.

Χορός

οἶδ᾽, ὦ τέκνον, παρῆ¹⁷ γάρ: ἔκ τ᾽ ὀνειράτων

καὶ νυκτιπλάγκτων δειμάτων πεπαλμένη

χοὰς ἔπεμψε τάσδε δύσθεος γυνή.
525

Ὀρέστης

ἦ καὶ πέπυσθε τοὔναρ, ὥστ᾽ ὀρθῶς φράσαι;

Χορός

τεκεῖν δράκοντ᾽ ἔδοξεν, ὡς αὐτὴ λέγει.

Ὀρέστης

καὶ ποῖ τελευτᾷ καὶ καρανοῦται λόγος;

Χορός

ἐν σπαργάνοισι παιδὸς ὁρμίσαι δίκην.

Ὀρέστης

τίνος¹⁸ βορᾶς χρῄζοντα, νεογενὲς¹⁹ δάκος;
530

Χορός

αὐτὴ προσέσχε μαζὸν²⁰ ἐν τὠνείρατι.²¹

Ὀρέστης

καὶ πῶς ἄτρωτον οὖθαρ ἦν²² ὑπὸ στύγους;²³

Χορός

ὥστ᾽ ἐν γάλακτι θρόμβον αἵματος σπάσαι.

Ὀρέστης

οὔτοι μάταιον ἀνδρὸς ὄψανον πέλει.²⁴

Χορός

τερασκόπον δὴ³² τῶνδέ σ᾽ αἱροῦμαι πέρι.

γένοιτο δ᾽ οὕτως. τἄλλα δ᾽ ἐξηγοῦ φίλοις,

τοὺς μέν³³ τι ποιεῖν, τοὺς δὲ μή τι δρᾶν λέγων.

Ὀρέστης

πάτερ, τρόποισιν οὐ τυραννικοῖς θανών,

αἰτουμένῳ μοι δὸς κράτος τῶν σῶν δόμων.
480

Ἠλέκτρα

κἀγώ, πάτερ, τοιάνδε σου χρείαν ἔχω,

φυγεῖν μέγαν προσθεῖσαν Αἰγίσθῳ φθόρον.

Ὀρέστης

οὕτω γὰρ ἄν σοι δαῖτες ἔννομοι βροτῶν

κτιζοίατʼ· εἰ δὲ μή, παρʼ εὐδείπνοις ἔσῃ

ἄτιμος ἐμπύροισι κνισωτοῖς χθονός.
485

Ἠλέκτρα

κἀγὼ χοάς σοι τῆς ἐμῆς παγκληρίας

οἴσω πατρῴων ἐκ δόμων γαμηλίους·

πάντων δὲ πρῶτον τόνδε πρεσβεύσω τάφον.

Ὀρέστης

ὦ Γαῖʼ, ἄνες μοι πατέρʼ ἐποπτεῦσαι μάχην.

Ἠλέκτρα

ὦ Περσέφασσα, δὸς δʼ ἔτʼ εὔμορφον κράτος.
490

Ὀρέστης

μέμνησο λουτρῶν οἷς ἐνοσφίσθης, πάτερ.

Ἠλέκτρα

μέμνησο δʼ ἀμφίβληστρον ὡς ἐκαίνισαν.

Ὀρέστης

πέδαις δʼ ἀχαλκεύτοις ἐθηρεύθης, πάτερ.

Ἠλέκτρα

αἰσχρῶς τε βουλευτοῖσιν ἐν καλύμμασιν.

Ὀρέστης

ἆρʼ ἐξεγείρῃ τοῖσδʼ ὀνείδεσιν, πάτερ;
495

Ἠλέκτρα

ἆρʼ ὀρθὸν αἴρεις φίλτατον τὸ σὸν κάρα;

Ὀρέστης

ἤτοι δίκην ἴαλλε σύμμαχον φίλοις,

ἢ τὰς ὁμοίας ἀντίδος λαβὰς λαβεῖν,

εἴπερ κρατηθείς γʼ ἀντινικῆσαι θέλεις.

Χορός

οἶδʼ, ὦ τέκνον, παρῆ γάρ· ἔκ τʼ ὀνειράτων

καὶ νυκτιπλάγκτων δειμάτων πεπαλμένη

χοὰς ἔπεμψε τάσδε δύσθεος γυνή.
525

Ὀρέστης

ἦ καὶ πέπυσθε τοὔναρ, ὥστʼ ὀρθῶς φράσαι;

Χορός

τεκεῖν δράκοντʼ ἔδοξεν, ὡς αὐτὴ λέγει.

Ὀρέστης

καὶ ποῖ τελευτᾷ καὶ καρανοῦται λόγος;

Χορός

ἐν σπαργάνοισι παιδὸς ὁρμίσαι δίκην.

Ὀρέστης

τίνος βορᾶς χρῄζοντα, νεογενὲς δάκος;
530

Χορός

αὐτὴ προσέσχε μαζὸν ἐν τὠνείρατι.

Ὀρέστης

καὶ πῶς ἄτρωτον οὖθαρ ἦν ὑπὸ στύγους;

Χορός

ὥστʼ ἐν γάλακτι θρόμβον αἵματος σπάσαι.

Ὀρέστης

οὔτοι μάταιον· ἀνδρὸς ὄψανον πέλει.

Χορός

τερασκόπον δὴ τῶνδέ σʼ αἱροῦμαι πέρι.

γένοιτο δʼ οὕτως. τἄλλα δʼ ἐξηγοῦ φίλοις,

τοὺς μέν τι ποιεῖν, τοὺς δὲ μή τι δρᾶν λέγων.

ΟΡ.

πάτερ, τρόποισιν οὐ τυραννικοῖς θανὼν,

αἰτουμένῳ μοι δὸς κράτος τῶν σῶν δόμων.
480

ΗΛ.

κἀγὼ, πάτερ, τοιάνδε σου χρείαν ἔχω,

φυγεῖν μέγαν προσθεῖσαν Αἰγίσθῳ μόθον.

ΟΡ.

οὕτω γὰρ ἄν σοι δαῖτες ἔννομοι βροτῶν

κτιζοίατ᾽· εἰ δὲ μὴ, παρ᾽ εὐδείπνοις ἔσει

ἄτιμος ἐμπύροισι κνισωτοῖς χθονός.
485

ΗΛ.

κἀγὼ χοάς σοι τῆς ἐμῆς παγκληρίας

οἴσω πατρῴων ἐκ δόμων γαμηλίους·

πάντων δὲ πρῶτον τόνδε πρεσβεύσω τάφον.

ΟΡ.

ὦ γαῖ᾽, ἄνες μοι πατέρ᾽ ἐποπτεῦσαι μάχην.

ΗΛ.

ὦ Περσέφασσα, δὸς δ᾽ ἐπ᾽ εὔμορφον κράτος.
490

ΟΡ.

μέμνησο λουτρῶν οἷς ἐνοσφίσθης, πάτερ.

ΗΛ.

μέμνησο δ᾽ ἀμφίβληστρον ᾧ σ᾽ ἐκαίνυσαν,

ΟΡ.

πέδαις ἀχαλκεύτοις ὅθ᾽ ἡρέθης, πάτερ,

ΗΛ.

αἰσχρῶς τε βουλευτοῖσιν ἐν καλύμμασιν.

ΟΡ.

ἆρ᾽ ἐξεγείρει τοῖσδ᾽ ὀνείδεσιν, πάτερ?
495

ΗΛ.

ἆρ᾽ ὀρθὸν αἴρεις φίλτατον τὸ σὸν κάρα?

ΟΡ.

ἤτοι δίκην ἴαλλε σύμμαχον φίλοις,

ἢ τὰς ὁμοίας ἀντίδος λαβὰς λαβεῖν,

εἴπερ κρατηθείς γ᾽ ἀντινικῆσαι θέλεις.

ΗΛ.

καὶ τῆσδ᾽ ἄκουσον λοισθίου βοῆς, πάτερ,
500

ἰδὼν νεοσσοὺς τούσδ᾽ ἐφημένους τάφω·

ΗΛ.

ἄκου, ὑπὲρ σοῦ τοιάδ᾽ ἔστ᾽ ὀδύρματα.

αὐτὸς δὲ σώζει τόνδε τιμήσας λόγον.

ΧΟ.

οἶδ᾽, ὦ τέκνον, παρῆ γάρ· ἔκ τ᾽ ὀνειράτων

καὶ νυκτιπλάγκτων δειμάτων πεπαλμένη

χοὰς ἔπεμψε τάσδε δύσθεος γυνή.
525

ΟΡ.

ἡ καὶ πέπυσθε τοὔναρ, ὥστ᾽ ὀρθῶς φράσαι;

ΧΟ.

τεκεῖν δράκοντ᾽ ἔδοξεν, ὡς αὐτὴ λέγει.

ΟΡ.

καὶ ποῖ τελευτᾷ καὶ καρανοῦται λόγος;

ΧΟ.

ἐν σπαργάνοισι παιδὸς ὁρμίσαι δίκην.

ΟΡ.

τίνος βορᾶς χρήζοντα, νευγενὲς δάκος;
530

ΧΟ.

αὐτὴ προσέσχε μαστὸν ἐν τὠνείρατι.

ΟΡ.

καὶ πῶς ἄτρωτον οὖθαρ ἦν ὑπὸ στύγους;

ΧΟ

ὥστ᾽ ἐν γάλακτι θρόμβον αἵματος σπάσαι.

ΟΡ.

οὔτοι μάταιον ἂν τόδ᾽ ὄψανον πέλοι.

ΧΟ.

γένοιτο δ᾽ οὕτως. τἄλλα δ᾽ ἐξηγοῦ φίλοις.

Ὀρέστης

πάτερ, τρόποισιν οὐ τυραννικοῖς θανών,

αἰτουμένῳ μοι δὸς κράτος τῶν σῶν δόμων.

Ἠλέκτρα

κἀγώ, πάτερ, τοιάνδε σου χρείαν ἔχω,
475

φυγεῖν, μέγαν προςθεῖσαν Αἰγίσθῳ ¹

Ὀρέστης

οὕτω γὰρ ἂν σοι δαῖτες ἔννομοι βροτῶν

κτίζοιντ᾽· εἰ δὲ μή, παρ᾽ εὐδείπνοις ἔσει

ἄτιμος ἐμπύροισι κνισωτοῖς χθονός.

Ἠλέκτρα

κἀγὼ χοάς σοι τῆς ἐμῆς παγκληρίας
480

οἴσω πατρῴων ἐκ δόμων γαμηλίους·

πάντων δὲ πρῶτον τόνδε πρεσβεύσω τάφον.

Ὀρέστης

ὦ γαῖ᾽, ἄνες μοι πατέρ᾽ ἐποπτεῦσαι μάχην.

Ἠλέκτρα

ὦ Περσέφασσα, δὸς δέ γ' εὔμορφον κράτος.