Agamemnon. N. Wecklein. . 2026-09-06.
Search the Perseus Catalog for:
Search the Perseus Catalog for:
Current edition Experimental
Wecklein’s commentary on Agamemnon (1888; German; OCR draft) (German) (Explanatory commentary, pp. 30–140; Iowa and Harvard OCR collated conservatively. Unresolved OCR and provisional reference mappings are explicitly marked.)
Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.
Editions (8)
Ἀγαμέμνων First1KGreek (Aeschyli Tragoediae. Sidgwick, Arthur, editor. Oxford: Clarendon Press, 1902.) — 1178-1406 focus
Κασάνδρα
καὶ μὴν ὁ χρησμὸς οὐκέτ᾽ ἐκ καλυμμάτων
ἔσται δεδορκὼς νεογάμου νύμφης δίκην:
λαμπρὸς δ᾽ ἔοικεν ἡλίου πρὸς ἀντολὰς
1180
πνέων ἐσᾴξειν,
1
ὥστε κύματος δίκην
κλύζειν
2
πρὸς αὐγὰς τοῦδε πήματος πολὺ
μεῖζον: φρενώσω δ᾽ οὐκέτ᾽ ἐξ αἰνιγμάτων.
καὶ μαρτυρεῖτε συνδρόμως ἴχνος κακῶν
ῥινηλατούσῃ τῶν πάλαι πεπραγμένων.
1185
τὴν γὰρ στέγην τήνδ᾽ οὔποτ᾽ ἐκλείπει χορὸς
σύμφθογγος οὐκ εὔφωνος: οὐ γὰρ εὖ λέγει.
καὶ μὴν πεπωκώς γ᾽, ὡς θρασύνεσθαι πλέον,
βρότειον αἷμα κῶμος ἐν δόμοις μένει,
δύσπεμπτος ἔξω, συγγόνων Ἐρινύων.
1190
ὑμνοῦσι δ᾽ ὕμνον δώμασιν προσήμεναι
πρώταρχον
3
ἄτην: ἐν μέρει δ᾽ ἀπέπτυσαν
εὐνὰς ἀδελφοῦ τῷ πατοῦντι δυσμενεῖς.
ἥμαρτον, ἢ θηρῶ
4
τι τοξότης τις ὥς;
ἢ ψευδόμαντίς εἰμι θυροκόπος φλέδων;
1195
ἐκμαρτύρησον προυμόσας τό μ᾽ εἰδέναι
λόγῳ παλαιὰς τῶνδ᾽ ἁμαρτίας δόμων.
Χορός
καὶ πῶς ἂν ὅρκος, πῆγμα
5
γενναίως παγέν,
πόντου πέραν τραφεῖσαν ἀλλόθρουν πόλιν
1200
κυρεῖν λέγουσαν, ὥσπερ εἰ παρεστάτεις.
1202
Κασάνδρα
μάντις μ᾽ Ἀπόλλων τῷδ᾽ ἐπέστησεν τέλει.
Χορός
μῶν καὶ θεός περ ἱμέρῳ πεπληγμένος;
9
Κασάνδρα
προτοῦ μὲν αἰδὼς ἦν ἐμοὶ λέγειν τάδε.
Χορός
ἁβρύνεται γὰρ πᾶς τις εὖ πράσσων πλέον.
1205
Κασάνδρα
ἀλλ᾽ ἦν παλαιστὴς κάρτ᾽ ἐμοὶ πνέων χάριν.
Χορός
ἦ καὶ τέκνων εἰς ἔργον ἠλθέτην
10
νόμῳ;
Κασάνδρα
ξυναινέσασα Λοξίαν ἐψευσάμην.
Χορός
ἤδη τέχναισιν ἐνθέοις ᾑρημένη;
Κασάνδρα
ἤδη πολίταις πάντ᾽ ἐθέσπιζον πάθη.
1210
Χορός
πῶς δῆτ᾽ ἄνατος
11
ἦσθα Λοξίου κότῳ;
Κασάνδρα
ἔπειθον οὐδέν᾽ οὐδέν,
12
ὡς τάδ᾽ ἤμπλακον.
Χορός
ἡμῖν γε μὲν δὴ πιστὰ θεσπίζειν δοκεῖς.
Κασάνδρα
ἰοὺ ἰού, ὢ ὢ κακά.
ὑπ᾽ αὖ με δεινὸς ὀρθομαντείας πόνος
1215
ὁρᾶτε τούσδε τοὺς δόμοις ἐφημένους
νέους, ὀνείρων προσφερεῖς μορφώμασι;
παῖδες θανόντες ὡσπερεὶ πρὸς τῶν φίλων,
χεῖρας κρεῶν πλήθοντες οἰκείας βορᾶς,
1220
σὺν ἐντέροις τε σπλάγχν᾽, ἐποίκτιστον γέμος,
πρέπουσ᾽ ἔχοντες, ὧν πατὴρ ἐγεύσατο.
ἐκ τῶνδε ποινάς φημι βουλεύειν τινὰ
λέοντ᾽ ἄναλκιν ἐν λέχει στρωφώμενον
οἰκουρόν, οἴμοι, τῷ μολόντι δεσπότῃ
1225
ἐμῷ: φέρειν γὰρ χρὴ τὸ δούλιον ζυγόν:
νεῶν δ᾽ ἔπαρχος
15
Ἰλίου τ᾽ ἀναστάτης
οὐκ οἶδεν οἵα
16
γλῶσσα μισητῆς κυνὸς
λείξασα
17
κἀκτείνασα φαιδρὸν οὖς, δίκην
ἄτης λαθραίου, †τεύξεται
18
κακῇ τύχῃ.
1230
τοιᾷδε τόλμῃ
19
θῆλυς ἄρσενος φονεὺς
ἔστιν. τί νιν καλοῦσα δυσφιλὲς δάκος
τύχοιμ᾽ ἄν; ἀμφίσβαιναν, ἢ Σκύλλαν τινὰ
οἰκοῦσαν ἐν πέτραισι, ναυτίλων βλάβην,
θύουσαν Ἅιδου μητέρ᾽ ἄσπονδόν τ᾽ Ἄρη
20
1235
φίλοις πνέουσαν; ὡς δ᾽ ἐπωλολύξατο
ἡ παντότολμος, ὥσπερ ἐν μάχης τροπῇ.
δοκεῖ δὲ χαίρειν νοστίμῳ σωτηρίᾳ.
καὶ τῶνδ᾽ ὅμοιον εἴ τι μὴ πείθω: τί γάρ;
τὸ μέλλον ἥξει. καὶ σύ μ᾽ ἐν
21
τάχει παρὼν
1240
ἄγαν γ᾽ ἀληθόμαντιν οἰκτείρας ἐρεῖς.
1242
Χορός
τὴν μὲν Θυέστου δαῖτα παιδείων
22
κρεῶν
ξυνῆκα καὶ πέφρικα, καὶ φόβος μ᾽ ἔχει
κλύοντ᾽ ἀληθῶς οὐδὲν ἐξῃκασμένα.
τὰ δ᾽ ἄλλ᾽ ἀκούσας ἐκ δρόμου πεσὼν τρέχω.
1245
Κασάνδρα
Ἀγαμέμνονός σέ φημ᾽ ἐπόψεσθαι μόρον.
Χορός
εὔφημον, ὦ τάλαινα, κοίμησον στόμα.
Κασάνδρα
ἀλλ᾽ οὔτι παιὼν τῷδ᾽ ἐπιστατεῖ λόγῳ.
Χορός
οὔκ, εἴπερ ἔσται
23
γ᾽: ἀλλὰ μὴ γένοιτό πως.
Κασάνδρα
σὺ μὲν κατεύχει, τοῖς δ᾽ ἀποκτείνειν μέλει.
1250
Χορός
τίνος πρὸς ἀνδρὸς τοῦτ᾽ ἄχος
24
πορσύνεται;
Κασάνδρα
Χορός
τοὺς γὰρ τελοῦντας
27
οὐ ξυνῆκα μηχανήν.
Κασάνδρα
καὶ μὴν ἄγαν γ᾽ Ἕλλην᾽ ἐπίσταμαι φάτιν.
Χορός
καὶ γὰρ τὰ πυθόκραντα: δυσμαθῆ
28
δ᾽ ὅμως.
1255
Κασάνδρα
παπαῖ, οἷον τὸ πῦρ: ἐπέρχεται δέ μοι.
ὀτοτοῖ, Λύκει᾽ Ἄπολλον, οἲ ἐγὼ ἐγώ.
αὕτη δίπους
29
λέαινα συγκοιμωμένη
λύκῳ, λέοντος εὐγενοῦς ἀπουσίᾳ,
κτενεῖ με τὴν τάλαιναν: ὡς δὲ φάρμακον
1260
ἐπεύχεται θήγουσα φωτὶ φάσγανον
ἐμῆς ἀγωγῆς ἀντιτίσασθαι φόνον.
τί δῆτ᾽ ἐμαυτῆς καταγέλωτ᾽ ἔχω τάδε,
καὶ σκῆπτρα καὶ μαντεῖα περὶ δέρῃ στέφη;
1265
σὲ μὲν πρὸ μοίρας τῆς ἐμῆς διαφθερῶ.
ἴτ᾽ ἐς φθόρον: πεσόντα θ᾽ ὧδ᾽
32
ἀμείψομαι.
ἄλλην τιν᾽ ἄτης
33
ἀντ᾽ ἐμοῦ πλουτίζετε.
ἰδοὺ δ᾽ Ἀπόλλων αὐτὸς ἐκδύων ἐμὲ
χρηστηρίαν ἐσθῆτ᾽, ἐποπτεύσας δέ με
1270
κἀν τοῖσδε κόσμοις καταγελωμένην μέγα
34
φίλων ὑπ᾽ ἐχθρῶν οὐ διχορρόπως, μάτην—
καλουμένη δὲ φοιτὰς ὡς ἀγύρτρια
πτωχὸς τάλαινα λιμοθνὴς ἠνεσχόμην—
καὶ νῦν ὁ μάντις μάντιν ἐκπράξας ἐμὲ
1275
ἀπήγαγ᾽ ἐς τοιάσδε θανασίμους τύχας.
βωμοῦ πατρῴου δ᾽ ἀντ᾽ ἐπίξηνον
35
μένει,
θερμῷ κοπείσης φοινίῳ
36
προσφάγματι.
οὐ μὴν ἄτιμοί γ᾽ ἐκ θεῶν τεθνήξομεν.
ἥξει γὰρ ἡμῶν ἄλλος αὖ τιμάορος,
1280
μητροκτόνον φίτυμα, ποινάτωρ πατρός:
φυγὰς δ᾽ ἀλήτης τῆσδε γῆς ἀπόξενος
κάτεισιν, ἄτας τάσδε θριγκώσων φίλοις:
ὀμώμοται γὰρ ὅρκος ἐκ θεῶν μέγας,
37
τί δῆτ᾽ ἐγὼ κάτοικτος
40
ὧδ᾽ ἀναστένω;
ἐπεὶ τὸ πρῶτον εἶδον Ἰλίου πόλιν
πράξασαν ὡς ἔπραξεν, οἳ δ᾽ εἷλον
41
πόλιν
οὕτως ἀπαλλάσσουσιν ἐν θεῶν κρίσει,
ἰοῦσα πράξω:
42
τλήσομαι τὸ κατθανεῖν.
1290
Ἅιδου πύλας δὲ τάσδ᾽ ἐγὼ
43
προσεννέπω:
ἐπεύχομαι δὲ καιρίας πληγῆς τυχεῖν,
ὡς ἀσφάδαστος, αἱμάτων εὐθνησίμων
ἀπορρυέντων, ὄμμα συμβάλω τόδε.
1295
Χορός
ὦ πολλὰ μὲν τάλαινα, πολλὰ δ᾽ αὖ
44
σοφὴ
1295
γύναι, μακρὰν ἔτεινας. εἰ δ᾽ ἐτητύμως
μόρον τὸν αὑτῆς οἶσθα, πῶς θεηλάτου
βοὸς δίκην πρὸς βωμὸν εὐτόλμως πατεῖς;
Κασάνδρα
οὐκ ἔστ᾽ ἄλυξις, οὔ, ξένοι, χρόνον
45
πλέω.
Χορός
ὁ δ᾽ ὕστατός γε τοῦ χρόνου πρεσβεύεται.
1300
Κασάνδρα
ἥκει τόδ᾽ ἦμαρ: σμικρὰ κερδανῶ φυγῇ.
Χορός
ἀλλ᾽ ἴσθι τλήμων οὖσ᾽ ἀπ᾽ εὐτόλμου φρενός.
Κασάνδρα
οὐδεὶς ἀκούει ταῦτα τῶν εὐδαιμόνων.
46
Χορός
ἀλλ᾽ εὐκλεῶς τοι κατθανεῖν χάρις βροτῷ.
Κασάνδρα
ἰὼ πάτερ σοῦ τῶν
47
τε γενναίων τέκνων.
1305
Χορός
τί δ᾽ ἐστὶ χρῆμα; τίς σ᾽ ἀποστρέφει φόβος;
Κασάνδρα
φεῦ φεῦ.
Χορός
τί τοῦτ᾽ ἔφευξας; εἴ τι μὴ φρενῶν στύγος.
Κασάνδρα
φόνον
48
δόμοι πνέουσιν αἱματοσταγῆ.
Χορός
καὶ πῶς; τόδ᾽ ὄζει θυμάτων ἐφεστίων.
1310
Κασάνδρα
ὅμοιος ἀτμὸς ὥσπερ ἐκ τάφου πρέπει.
Χορός
οὐ Σύριον ἀγλάισμα δώμασιν λέγεις.
Κασάνδρα
ἀλλ᾽ εἶμι κἀν δόμοισι κωκύσουσ᾽ ἐμὴν
Ἀγαμέμνονός τε μοῖραν. ἀρκείτω βίος.
ἰὼ ξένοι.
1315
οὔτοι δυσοίζω θάμνον ὡς ὄρνις φόβῳ
ἄλλως:
49
θανούσῃ μαρτυρεῖτέ μοι τόδε,
ὅταν γυνὴ γυναικὸς ἀντ᾽ ἐμοῦ θάνῃ,
ἀνήρ τε δυσδάμαρτος ἀντ᾽ ἀνδρὸς πέσῃ.
ἐπιξενοῦμαι ταῦτα δ᾽ ὡς θανουμένη.
1320
Χορός
ὦ τλῆμον, οἰκτείρω σε θεσφάτου μόρου.
Κασάνδρα
ἅπαξ ἔτ᾽ εἰπεῖν ῥῆσιν οὐ
50
θρῆνον θέλω
ἐμὸν τὸν αὐτῆς. ἡλίου
51
δ᾽ ἐπεύχομαι
πρὸς ὕστατον φῶς †τοῖς ἐμοῖς τιμαόροις
52
ἐχθροῖς φονεῦσι τοῖς ἐμοῖς τίνειν ὁμοῦ,†
1325
δούλης θανούσης, εὐμαροῦς χειρώματος.
ἰὼ βρότεια πράγματ᾽: εὐτυχοῦντα μὲν
βολαῖς ὑγρώσσων σπόγγος ὤλεσεν γραφήν.
καὶ ταῦτ᾽ ἐκείνων μᾶλλον οἰκτείρω πολύ.
1330
1331
Χορός
τὸ μὲν εὖ πράσσειν ἀκόρεστον ἔφυ
πᾶσι βροτοῖσιν:
56
δακτυλοδείκτων δ᾽
οὔτις ἀπειπὼν εἴργει μελάθρων,
μηκέτ᾽ ἐσέλθῃς,
57
τάδε φωνῶν.
καὶ τῷδε πόλιν μὲν ἑλεῖν ἔδοσαν
1335
μάκαρες Πριάμου:
θεοτίμητος δ᾽ οἴκαδ᾽ ἱκάνει.
νῦν δ᾽ εἰ προτέρων αἷμ᾽ ἀποτίσῃ
58
καὶ τοῖσι θανοῦσι θανὼν ἄλλων
ποινὰς θανάτων ἐπικράνῃ,
59
1340
τίς ἂν εὔξαιτο βροτὸς ὢν
60
ἀσινεῖ
δαίμονι φῦναι τάδ᾽ ἀκούων;
1343
Ἀγαμέμνων
ὤμοι, πέπληγμαι καιρίαν πληγὴν ἔσω.
1344
Χορός
σῖγα: τίς πληγὴν ἀυτεῖ καιρίως οὐτασμένος;
1345
Ἀγαμέμνων
ὤμοι μάλ᾽ αὖθις, δευτέραν πεπληγμένος.
1345
1346
Χορός
1. τοὔργον εἰργάσθαι δοκεῖ μοι βασιλέως οἰμώγματι.
61
1348
2. ἐγὼ μὲν ὑμῖν τὴν ἐμὴν γνώμην λέγω,
πρὸς δῶμα δεῦρ᾽ ἀστοῖσι κηρύσσειν βοήν.—
3. ἐμοὶ δ᾽ ὅπως τάχιστά γ᾽ ἐμπεσεῖν δοκεῖ
1350
καὶ πρᾶγμ᾽ ἐλέγχειν σὺν νεορρύτῳ ξίφει.—
4. κἀγὼ τοιούτου γνώματος κοινωνὸς ὢν
ψηφίζομαί τι δρᾶν: τὸ μὴ μέλλειν δ᾽ ἀκμή.—
5. ὁρᾶν πάρεστι: φροιμιάζονται γὰρ ὡς
τυραννίδος σημεῖα πράσσοντες πόλει.—
1355
6. χρονίζομεν γάρ. οἱ δὲ τῆς μελλοῦς
64
κλέος
πέδοι
65
πατοῦντες οὐ καθεύδουσιν χερί.—
7. οὐκ οἶδα βουλῆς ἧστινος τυχὼν λέγω.
τοῦ δρῶντός ἐστι καὶ τὸ βουλεῦσαι πέρι.—
8. κἀγὼ τοιοῦτός εἰμ᾽, ἐπεὶ δυσμηχανῶ
1360
λόγοισι τὸν θανόντ᾽ ἀνιστάναι πάλιν.—
9. ἦ καὶ βίον τείνοντες
66
ὧδ᾽ ὑπείξομεν
δόμων καταισχυντῆρσι τοῖσδ᾽ ἡγουμένοις;—
10. ἀλλ᾽ οὐκ ἀνεκτόν, ἀλλὰ κατθανεῖν κρατεῖ:
67
πεπαιτέρα γὰρ μοῖρα τῆς τυραννίδος.—
1365
11. ἦ γὰρ τεκμηρίοισιν ἐξ οἰμωγμάτων
μαντευσόμεσθα τἀνδρὸς ὡς ὀλωλότος;—
12. σάφ᾽ εἰδότας χρὴ τῶνδε θυμοῦσθαι
68
πέρι:
τὸ γὰρ τοπάζειν τοῦ σάφ᾽ εἰδέναι δίχα.
Χορός
ταύτην ἐπαινεῖν πάντοθεν πληθύνομαι,
1370
τρανῶς Ἀτρείδην εἰδέναι κυροῦνθ᾽ ὅπως.
1372
Κλυταιμήστρα
πολλῶν πάροιθεν καιρίως εἰρημένων
τἀναντί᾽ εἰπεῖν οὐκ ἐπαισχυνθήσομαι.
πῶς γάρ τις ἐχθροῖς ἐχθρὰ πορσύνων, φίλοις
δοκοῦσιν εἶναι, πημονῆς
69
ἀρκύστατ᾽ ἂν
1375
φράξειεν, ὕψος κρεῖσσον ἐκπηδήματος;
ἐμοὶ δ᾽ ἀγὼν ὅδ᾽ οὐκ ἀφρόντιστος πάλαι
νείκης
70
παλαιᾶς ἦλθε, σὺν χρόνῳ γε μήν:
ἕστηκα δ᾽ ἔνθ᾽ ἔπαισ᾽ ἐπ᾽ ἐξειργασμένοις.
οὕτω δ᾽ ἔπραξα, καὶ τάδ᾽ οὐκ ἀρνήσομαι:
1380
ὡς μήτε φεύγειν μήτ᾽ ἀμύνεσθαι μόρον,
ἄπειρον ἀμφίβληστρον, ὥσπερ ἰχθύων,
περιστιχίζω,
71
πλοῦτον εἵματος κακόν.
παίω δέ νιν δίς: κἀν δυοῖν οἰμωγμάτοιν
72
μεθῆκεν αὐτοῦ κῶλα: καὶ πεπτωκότι
1385
τρίτην ἐπενδίδωμι, τοῦ κατὰ χθονὸς
Ἅιδου
73
νεκρῶν σωτῆρος εὐκταίαν χάριν.
οὕτω τὸν αὑτοῦ θυμὸν ὁρμαίνει πεσών:
κἀκφυσιῶν ὀξεῖαν αἵματος σφαγὴν
βάλλει μ᾽ ἐρεμνῇ ψακάδι φοινίας δρόσου,
1390
χαίρουσαν οὐδὲν ἧσσον ἢ διοσδότῳ
γάνει
74
σπορητὸς κάλυκος ἐν λοχεύμασιν.
ὡς ὧδ᾽ ἐχόντων, πρέσβος Ἀργείων τόδε,
χαίροιτ᾽ ἄν, εἰ χαίροιτ᾽, ἐγὼ δ᾽ ἐπεύχομαι.
εἰ δ᾽ ἦν πρεπόντων ὥστ᾽ ἐπισπένδειν νεκρῷ,
1395
τῷδ᾽
75
ἂν δικαίως ἦν, ὑπερδίκως μὲν οὖν.
τοσόνδε
76
κρατῆρ᾽ ἐν δόμοις κακῶν ὅδε
πλήσας ἀραίων αὐτὸς ἐκπίνει μολών.
ὡς ὧδ᾽ ἐχόντων, πρέσβος Ἀργείων τόδε,
Χορός
θαυμάζομέν σου γλῶσσαν, ὡς θρασύστομος,
ἥτις τοιόνδ᾽ ἐπ᾽ ἀνδρὶ κομπάζεις λόγον.
1400
Κλυταιμήστρα
πειρᾶσθέ μου γυναικὸς ὡς ἀφράσμονος:
ἐγὼ δ᾽ ἀτρέστῳ καρδίᾳ πρὸς εἰδότας
λέγω: σὺ δ᾽ αἰνεῖν εἴτε με ψέγειν θέλεις
ὅμοιον. οὗτός ἐστιν Ἀγαμέμνων, ἐμὸς
πόσις, νεκρὸς δέ, τῆσδε δεξιᾶς χερὸς
1405
ἔργον, δικαίας τέκτονος. τάδ᾽ ὧδ᾽ ἔχει.
1407
Ἀγαμέμνων Perseus (Aeschylus, Volume 2. Smyth, Herbert Weir, editor. London; New York: William Heinemann; G.P. Putnam's Sons, 1926.) — 1178-1406 focus
Κασάνδρα
καὶ μὴν ὁ χρησμὸς οὐκέτʼ ἐκ καλυμμάτων
ἔσται δεδορκὼς νεογάμου νύμφης δίκην·
λαμπρὸς δʼ ἔοικεν ἡλίου πρὸς ἀντολὰς
1180
πνέων ἐσᾴξειν, ὥστε κύματος δίκην
κλύζειν πρὸς αὐγὰς τοῦδε πήματος πολὺ
μεῖζον· φρενώσω δʼ οὐκέτʼ ἐξ αἰνιγμάτων.
καὶ μαρτυρεῖτε συνδρόμως ἴχνος κακῶν
ῥινηλατούσῃ τῶν πάλαι πεπραγμένων.
1185
τὴν γὰρ στέγην τήνδʼ οὔποτʼ ἐκλείπει χορὸς
ξύμφθογγος οὐκ εὔφωνος· οὐ γὰρ εὖ λέγει.
καὶ μὴν πεπωκώς γʼ, ὡς θρασύνεσθαι πλέον,
βρότειον αἷμα κῶμος ἐν δόμοις μένει,
δύσπεμπτος ἔξω, συγγόνων Ἐρινύων.
1190
ὑμνοῦσι δʼ ὕμνον δώμασιν προσήμεναι
πρώταρχον ἄτην· ἐν μέρει δʼ ἀπέπτυσαν
εὐνὰς ἀδελφοῦ τῷ πατοῦντι δυσμενεῖς.
ἥμαρτον, ἢ θηρῶ τι τοξότης τις ὥς;
ἢ ψευδόμαντίς εἰμι θυροκόπος φλέδων;
1195
ἐκμαρτύρησον προυμόσας τό μʼ εἰδέναι
λόγῳ παλαιὰς τῶνδʼ ἁμαρτίας δόμων.
Χορός
καὶ πῶς ἂν ὅρκος, πῆγμα γενναίως παγέν,
παιώνιον γένοιτο; θαυμάζω δέ σου,
πόντου πέραν τραφεῖσαν ἀλλόθρουν πόλιν
1200
κυρεῖν λέγουσαν, ὥσπερ εἰ παρεστάτεις.
1202
Κασάνδρα
μάντις μʼ Ἀπόλλων τῷδʼ ἐπέστησεν τέλει.
Χορός
μῶν καὶ θεός περ ἱμέρῳ πεπληγμένος;
Κασάνδρα
προτοῦ μὲν αἰδὼς ἦν ἐμοὶ λέγειν τάδε.
Χορός
ἁβρύνεται γὰρ πᾶς τις εὖ πράσσων πλέον.
1205
Κασάνδρα
ἀλλʼ ἦν παλαιστὴς κάρτʼ ἐμοὶ πνέων χάριν.
Χορός
ἦ καὶ τέκνων εἰς ἔργον ἤλθετον νόμῳ;
Κασάνδρα
ξυναινέσασα Λοξίαν ἐψευσάμην.
Χορός
ἤδη τέχναισιν ἐνθέοις ᾑρημένη;
Κασάνδρα
ἤδη πολίταις πάντʼ ἐθέσπιζον πάθη.
1210
Χορός
πῶς δῆτʼ ἄνατος ἦσθα Λοξίου κότῳ;
Κασάνδρα
ἔπειθον οὐδένʼ οὐδέν, ὡς τάδʼ ἤμπλακον.
Χορός
ἡμῖν γε μὲν δὴ πιστὰ θεσπίζειν δοκεῖς.
Κασάνδρα
ἰοὺ ἰού, ὢ ὢ κακά.
ὑπʼ αὖ με δεινὸς ὀρθομαντείας πόνος
1215
στροβεῖ ταράσσων φροιμίοις
δυσφροιμίοις.
ὁρᾶτε τούσδε τοὺς δόμοις ἐφημένους
νέους, ὀνείρων προσφερεῖς μορφώμασιν;
παῖδες θανόντες ὡσπερεὶ πρὸς τῶν φίλων,
χεῖρας κρεῶν πλήθοντες οἰκείας βορᾶς,
1220
σὺν ἐντέροις τε σπλάγχνʼ, ἐποίκτιστον γέμος,
πρέπουσʼ ἔχοντες, ὧν πατὴρ ἐγεύσατο.
ἐκ τῶνδε ποινὰς φημὶ βουλεύειν τινὰ
λέοντʼ ἄναλκιν ἐν λέχει στρωφώμενον
οἰκουρόν, οἴμοι, τῷ μολόντι δεσπότῃ
1225
ἐμῷ· φέρειν γὰρ χρὴ τὸ δούλιον ζυγόν·
νεῶν τʼ ἄπαρχος Ἰλίου τʼ ἀναστάτης
οὐκ οἶδεν οἷα γλῶσσα μισητῆς κυνὸς
λείξασα κἀκτείνασα φαιδρὸν οὖς, δίκην
Ἄτης λαθραίου, τεύξεται κακῇ τύχῃ.
1230
τοιάδε τόλμα· θῆλυς ἄρσενος φονεὺς
ἔστιν. τί νιν καλοῦσα δυσφιλὲς δάκος
τύχοιμʼ ἄν; ἀμφίσβαιναν, ἢ Σκύλλαν τινὰ
οἰκοῦσαν ἐν πέτραισι, ναυτίλων βλάβην,
θύουσαν Ἅιδου μητέρʼ ἄσπονδόν τʼ Ἄρη
1235
φίλοις πνέουσαν; ὡς δʼ ἐπωλολύξατο
ἡ παντότολμος, ὥσπερ ἐν μάχης τροπῇ,
δοκεῖ δὲ χαίρειν νοστίμῳ σωτηρίᾳ.
καὶ τῶνδʼ ὅμοιον εἴ τι μὴ πείθω· τί γάρ;
τὸ μέλλον ἥξει. καὶ σύ μʼ ἐν τάχει παρὼν
1240
ἄγαν γʼ ἀληθόμαντιν οἰκτίρας ἐρεῖς.
1242
Χορός
τὴν μὲν Θυέστου δαῖτα παιδείων κρεῶν
ξυνῆκα καὶ πέφρικα, καὶ φόβος μʼ ἔχει
κλύοντʼ ἀληθῶς οὐδὲν ἐξῃκασμένα.
τὰ δʼ ἄλλʼ ἀκούσας ἐκ δρόμου πεσὼν τρέχω.
1245
Κασάνδρα
Ἀγαμέμνονός σέ φημʼ ἐπόψεσθαι μόρον.
Χορός
εὔφημον, ὦ τάλαινα, κοίμησον στόμα.
Κασάνδρα
ἀλλʼ οὔτι παιὼν τῷδʼ ἐπιστατεῖ λόγῳ.
Χορός
οὔκ, εἴπερ ἔσται γʼ· ἀλλὰ μὴ γένοιτό πως.
Κασάνδρα
σὺ μὲν κατεύχῃ, τοῖς δʼ ἀποκτείνειν μέλει.
1250
Χορός
τίνος πρὸς ἀνδρὸς τοῦτʼ ἄγος πορσύνεται;
Κασάνδρα
ἦ κάρτα τἄρʼ ἂν παρεκόπης χρησμῶν ἐμῶν
Χορός
τοῦ γὰρ τελοῦντος οὐ ξυνῆκα μηχανήν.
Κασάνδρα
καὶ μὴν ἄγαν γʼ Ἕλληνʼ ἐπίσταμαι φάτιν.
Χορός
καὶ γὰρ τὰ πυθόκραντα· δυσμαθῆ δʼ ὅμως.
1255
Κασάνδρα
παπαῖ, οἷον τὸ πῦρ· ἐπέρχεται δέ μοι.
ὀτοτοῖ, Λύκειʼ Ἄπολλον, οἲ ἐγὼ ἐγώ.
αὕτη δίπους λέαινα συγκοιμωμένη
λύκῳ, λέοντος εὐγενοῦς ἀπουσίᾳ,
κτενεῖ με τὴν τάλαιναν· ὡς δὲ φάρμακον
1260
τεύχουσα κἀμοῦ μισθὸν ἐνθήσειν κότῳ
ἐπεύχεται, θήγουσα φωτὶ φάσγανον
ἐμῆς ἀγωγῆς ἀντιτείσασθαι φόνον.
τί δῆτʼ ἐμαυτῆς καταγέλωτʼ ἔχω τάδε,
καὶ σκῆπτρα καὶ μαντεῖα περὶ δέρῃ στέφη;
1265
σὲ μὲν πρὸ μοίρας τῆς ἐμῆς διαφθερῶ.
ἴτʼ ἐς φθόρον· πεσόντα γʼ ὧδʼ ἀμείβομαι.
ἄλλην τινʼ ἄτης ἀντʼ ἐμοῦ πλουτίζετε.
ἰδοὺ δʼ Ἀπόλλων αὐτὸς ἐκδύων ἐμὲ
χρηστηρίαν ἐσθῆτʼ, ἐποπτεύσας δέ με
1270
κἀν τοῖσδε κόσμοις καταγελωμένην μέγα
φίλων ὑπʼ ἐχθρῶν οὐ διχορρόπως, μάτην—
καλουμένη δὲ φοιτὰς ὡς ἀγύρτρια
πτωχὸς τάλαινα λιμοθνὴς ἠνεσχόμην—
καὶ νῦν ὁ μάντις μάντιν ἐκπράξας ἐμὲ
1275
ἀπήγαγʼ ἐς τοιάσδε θανασίμους τύχας.
βωμοῦ πατρῴου δʼ ἀντʼ ἐπίξηνον μένει,
θερμῷ κοπείσης φοινίῳ προσφάγματι.
οὐ μὴν ἄτιμοί γʼ ἐκ θεῶν τεθνήξομεν.
ἥξει γὰρ ἡμῶν ἄλλος αὖ τιμάορος,
1280
μητροκτόνον φίτυμα, ποινάτωρ πατρός·
φυγὰς δʼ ἀλήτης τῆσδε γῆς ἀπόξενος
κάτεισιν, ἄτας τάσδε θριγκώσων φίλοις·
ὀμώμοται γὰρ ὅρκος ἐκ θεῶν μέγας,
ἄξειν νιν ὑπτίασμα κειμένου πατρός.
1285
τί δῆτʼ ἐγὼ κάτοικτος ὧδʼ ἀναστένω;
ἐπεὶ τὸ πρῶτον εἶδον Ἰλίου πόλιν
πράξασαν ὡς ἔπραξεν, οἳ δʼ εἷλον πόλιν
οὕτως ἀπαλλάσσουσιν ἐν θεῶν κρίσει,
ἰοῦσα πράξω· τλήσομαι τὸ κατθανεῖν.
1290
Ἅιδου πύλας δὲ τάσδʼ ἐγὼ προσεννέπω·
ἐπεύχομαι δὲ καιρίας πληγῆς τυχεῖν,
ὡς ἀσφάδαστος, αἱμάτων εὐθνησίμων
ἀπορρυέντων, ὄμμα συμβάλω τόδε.
1295
Χορός
ὦ πολλὰ μὲν τάλαινα, πολλὰ δʼ αὖ σοφὴ
1295
γύναι, μακρὰν ἔτεινας. εἰ δʼ ἐτητύμως
μόρον τὸν αὑτῆς οἶσθα, πῶς θεηλάτου
βοὸς δίκην πρὸς βωμὸν εὐτόλμως πατεῖς;
Κασάνδρα
οὐκ ἔστʼ ἄλυξις, οὔ, ξένοι, χρόνον πλέω.
Χορός
ὁ δʼ ὕστατός γε τοῦ χρόνου πρεσβεύεται,
1300
Κασάνδρα
ἥκει τόδʼ ἦμαρ· σμικρὰ κερδανῶ φυγῇ.
Χορός
ἀλλʼ ἴσθι τλήμων οὖσʼ ἀπʼ εὐτόλμου φρενός.
Κασάνδρα
οὐδεὶς ἀκούει ταῦτα τῶν εὐδαιμόνων.
Χορός
ἀλλʼ εὐκλεῶς τοι κατθανεῖν χάρις βροτῷ.
Κασάνδρα
ἰὼ πάτερ σοῦ σῶν τε γενναίων τέκνων.
1305
Χορός
τί δʼ ἐστὶ χρῆμα; τίς σʼ ἀποστρέφει φόβος;
Κασάνδρα
φεῦ φεῦ.
Χορός
τί τοῦτʼ ἔφευξας; εἴ τι μὴ φρενῶν στύγος.
Κασάνδρα
φόνον δόμοι πνέουσιν αἱματοσταγῆ,
Χορός
καί πῶς;τόδʼ ὄζει θυμάτων ἐφεστίων.
1310
Κασάνδρα
ὅμοιος ἀτμὸς ὥσπερ ἐκ τάφου πρέπει,
Χορός
οὐ Σύριον ἀγλάισμα δώμασιν λέγεις.
Κασάνδρα
ἀλλʼ εἶμι κἀν δόμοισι κωκύσουσʼ ἐμὴν
Ἀγαμέμνονός τε μοῖραν. ἀρκείτω βίος.
ἰὼ ξένοι,
1315
οὔτοι δυσοίζω θάμνον ὡς ὄρνις φόβῳ
ἄλλως· θανούσῃ μαρτυρεῖτέ μοι τόδε,
ὅταν γυνὴ γυναικὸς ἀντʼ ἐμοῦ θάνῃ,
ἀνήρ τε δυσδάμαρτος ἀντʼ ἀνδρὸς πέσῃ.
ἐπιξενοῦμαι ταῦτα δʼ ὡς θανουμένη.
1320
Χορός
ὦ τλῆμον, οἰκτίρω σε θεσφάτου μόρου.
Κασάνδρα
ἅπαξ ἔτʼ εἰπεῖν ῥῆσιν οὐ θρῆνον θέλω
ἐμὸν τὸν αὐτῆς. ἡλίῳ δʼ ἐπεύχομαι
πρὸς ὕστατον φῶς
τοῖς ἐμοῖς τιμαόροις
ἐχθροῖς φονεῦσι τοῖς ἐμοῖς τίνειν ὁμοῦ,
1325
δούλης θανούσης, εὐμαροῦς χειρώματος.
ἰὼ βρότεια πράγματʼ· εὐτυχοῦντα μὲν
σκιά τις ἂν τρέψειεν· εἰ δὲ δυστυχῇ,
βολαῖς ὑγρώσσων σπόγγος ὤλεσεν γραφήν.
καὶ ταῦτʼ ἐκείνων μᾶλλον οἰκτίρω πολύ.
1330
1331
Χορός
τὸ μὲν εὖ πράσσειν ἀκόρεστον ἔφυ
πᾶσι βροτοῖσιν· δακτυλοδείκτων δʼ
οὔτις ἀπειπὼν εἴργει μελάθρων,
μηκέτʼ ἐσέλθῃς, τάδε φωνῶν.
καὶ τῷδε πόλιν μὲν ἑλεῖν ἔδοσαν
1335
μάκαρες Πριάμου·
θεοτίμητος δʼ οἴκαδʼ ἱκάνει.
νῦν δʼ εἰ προτέρων αἷμʼ ἀποτείσῃ
καὶ τοῖσι θανοῦσι θανὼν ἄλλων
ποινὰς θανάτων ἐπικράνῃ,
1340
τίς ἂν
ἐξεύξαιτο βροτῶν ἀσινεῖ
δαίμονι φῦναι τάδʼ ἀκούων;
1343
Ἀγαμέμνων
ὤμοι, πέπληγμαι καιρίαν πληγὴν ἔσω.
1344
Χορός
σῖγα· τίς πληγὴν ἀυτεῖ καιρίως οὐτασμένος;
1345
Ἀγαμέμνων
ὤμοι μάλʼ αὖθις, δευτέραν πεπληγμένος.
1345
1346
Χορός
τοὔργον εἰργάσθαι δοκεῖ μοι βασιλέως οἰμώγμασιν.
ἀλλὰ κοινωσώμεθʼ ἤν πως ἀσφαλῆ βουλεύματα.
1348
Χορός
—ἐγὼ μὲν ὑμῖν τὴν ἐμὴν γνώμην λέγω,
πρὸς δῶμα δεῦρʼ ἀστοῖσι κηρύσσειν βοήν.—
—ἐμοὶ δʼ ὅπως τάχιστά γʼ ἐμπεσεῖν δοκεῖ
1350
καὶ πρᾶγμʼ ἐλέγχειν σὺν νεορρύτῳ ξίφει.—
—κἀγὼ τοιούτου γνώματος κοινωνὸς ὢν
ψηφίζομαί τι δρᾶν· τὸ μὴ μέλλειν δʼ ἀκμή.—
—ὁρᾶν πάρεστι· φροιμιάζονται γὰρ ὡς
τυραννίδος σημεῖα πράσσοντες πόλει.—
1355
—χρονίζομεν γάρ. οἱ δὲ τῆς μελλοῦς κλέος
πέδοι πατοῦντες οὐ καθεύδουσιν χερί.—
—οὐκ οἶδα βουλῆς ἧστινος τυχὼν λέγω.
τοῦ δρῶντός ἐστι καὶ τὸ βουλεῦσαι πέρι.—
—κἀγὼ τοιοῦτός εἰμʼ, ἐπεὶ δυσμηχανῶ
1360
λόγοισι τὸν θανόντʼ ἀνιστάναι πάλιν.—
—ἦ καὶ βίον τείνοντες ὧδʼ ὑπείξομεν
δόμων καταισχυντῆρσι τοῖσδʼ ἡγουμένοις;—
—ἀλλʼ οὐκ ἀνεκτόν,ἀλλὰ κατθανεῖν κρατεῖ·
πεπαιτέρα γὰρ μοῖρα τῆς τυραννίδος.—
1365
—ἦ γὰρ τεκμηρίοισιν ἐξ οἰμωγμάτων
μαντευσόμεσθα τἀνδρὸς ὡς ὀλωλότος;—
—σάφʼ εἰδότας χρὴ τῶνδε θυμοῦσθαι πέρι·
τὸ γὰρ τοπάζειν τοῦ σάφʼ εἰδέναι δίχα.—
—ταύτην ἐπαινεῖν πάντοθεν πληθύνομαι,
1370
τρανῶς Ἀτρείδην εἰδέναι κυροῦνθʼ ὅπως.
1372
Κλυταιμήστρα
πολλῶν πάροιθεν καιρίως εἰρημένων
τἀναντίʼ εἰπεῖν οὐκ ἐπαισχυνθήσομαι.
πῶς γάρ τις ἐχθροῖς ἐχθρὰ πορσύνων, φίλοις
δοκοῦσιν εἶναι, πημονῆς ἀρκύστατʼ ἂν
1375
φράξειεν, ὕψος κρεῖσσον ἐκπηδήματος;
ἐμοὶ δʼ ἀγὼν ὅδʼ οὐκ ἀφρόντιστος πάλαι
νείκης παλαιᾶς ἦλθε, σὺν χρόνῳ γε μήν·
ἕστηκα δʼ ἔνθʼ ἔπαισʼ ἐπʼ ἐξειργασμένοις.
οὕτω δʼ ἔπραξα, καὶ τάδʼ οὐκ ἀρνήσομαι·
1380
ὡς μήτε φεύγειν μήτʼ ἀμύνεσθαι μόρον,
ἄπειρον ἀμφίβληστρον, ὥσπερ ἰχθύων,
περιστιχίζω, πλοῦτον εἵματος κακόν.
παίω δέ νιν δίς· κἀν δυοῖν οἰμωγμάτοιν
μεθῆκεν αὑτοῦ κῶλα· καὶ πεπτωκότι
1385
τρίτην ἐπενδίδωμι, τοῦ κατὰ χθονὸς
Διὸς νεκρῶν σωτῆρος εὐκταίαν χάριν.
οὕτω τὸν αὑτοῦ θυμὸν ὁρμαίνει πεσών·
κἀκφυσιῶν ὀξεῖαν αἵματος σφαγὴν
βάλλει μʼ ἐρεμνῇ ψακάδι φοινίας δρόσου,
1390
χαίρουσαν οὐδὲν ἧσσον ἢ διοσδότῳ
γάνει σπορητὸς κάλυκος ἐν λοχεύμασιν.
ὡς ὧδʼ ἐχόντων, πρέσβος Ἀργείων τόδε,
χαίροιτʼ ἄν, εἰ χαίροιτʼ, ἐγὼ δʼ ἐπεύχομαι.
εἰ δʼ ἦν πρεπόντων ὥστʼ ἐπισπένδειν νεκρῷ,
1395
τῷδʼ ἂν δικαίως ἦν, ὑπερδίκως μὲν οὖν.
τοσῶνδε κρατῆρʼ ἐν δόμοις κακῶν ὅδε
πλήσας ἀραίων αὐτὸς ἐκπίνει μολών.
ὡς ὧδʼ ἐχόντων, πρέσβος Ἀργείων τόδε,
Χορός
θαυμάζομέν σου γλῶσσαν, ὡς θρασύστομος,
ἥτις τοιόνδʼ ἐπʼ ἀνδρὶ κομπάζεις λόγον.
1400
Κλυταιμήστρα
πειρᾶσθέ μου γυναικὸς ὡς ἀφράσμονος·
ἐγὼ δʼ ἀτρέστῳ καρδίᾳ πρὸς εἰδότας
λέγω· σὺ δʼ αἰνεῖν εἴτε με ψέγειν θέλεις
ὅμοιον. οὗτός ἐστιν Ἀγαμέμνων, ἐμὸς
πόσις, νεκρὸς δέ, τῆσδε δεξιᾶς χερὸς
1405
ἔργον, δικαίας τέκτονος. τάδʼ ὧδʼ ἔχει.
Ἀγαμέμνων (OCR draft) Experimental (Ἀγαμέμνων. Guilielmus Dindorfius, 1882.) — 1242 focus
ΧΟ.
τὴν μὲν θυέστου δαῖτα παιδείων κρεῶν
ΚΑ.
Αγαμέμνονός σε φημ᾽ ἐπόψεσθαι μόρον.
ΧΟ.
εὔφημον, ὦ τάλαινα, κοίμησον στόμα.
KA.
ἀλλ᾽ οὔτι παιὼν τῷδ᾽ ἐπιστατεῖ λόγῳ.
ΧΟ.
οὔκ, εἴπερ ἔσται γ᾽· ἀλλὰ μὴ γένοιτό πως.
KA.
σὺ μὲν κατεύχει, τοῖς δ᾽ ἀποκτείνειν μέλει.
1250
ΧΟ.
τίνος πρὸς ἀνδρὸς τοῦτ᾽ ἄγος πορσύνεται?
ΚΑ.
ἢ κάρτ ἄρ᾽ ἂν παρεσκόπεις χρησμῶν ἐμῶν.
ΧΟ.
τοῦ γὰρ τελοῦντος οὐ ξυνῆκα μηχανήν.
ΚΑ.
καὶ μὴν ἄγαν γ' Ἕλλην᾽ ἐπίσταμαι φάτιν.
ΧΟ.
καὶ γὰρ τὰ πυθόκραντα· δυσμαθῆ δ᾽ ὅμως.
1255
ΚΑ.
παπαῖ, οἷον τὸ πῦρ ἐπέρχεται δέ μοι.
ὀτοτοῖ, Λύκει ῎Απολλον, οἳ ἐγὼ ἐγώ.
αὕτη δίπους λέαινα συγκοιμωμένη
λύκῳ, λέοντος εὐγενοῦς ἀπουσίᾳ,
κτενεῖ με τὴν τάλαιναν· ὡς δὲ φάρμακον
1260
τεύχουσα κἀμοῦ μισθὸν ἐνθήσει ποτῷ,
κἀπεύχεται θήγουσα φωτὶ φάσγανον
ἐμῆς ἀγωγῆς ἀντιτίσεσθαι φόνον.
τί δῆτ᾽ ἐμαυτῆς καταγέλωτ᾽ ἔχω τάδε,
καὶ σκῆπτρα καὶ μαντεῖα περὶ δέρῃ στέφη;
1265
σὲ μὲν πρὸ μοίρας τῆς ἐμῆς διαφθερῶ.
ἰť᾽ ἐς φθόρον πεσόντ, ἐγὼ δ᾽ ἅμ᾽ ἕψομαι.
ἄλλην τιν᾿ ἄτην ἀντ ἐμοῦ πλουτίζετε.
ἰδοὺ δ᾽ Ἀπόλλων αὐτὸς ἐκδύων ἐμὲ
χρηστηρίαν ἐσθῆτ᾽, ἐποπτεύσας δέ με
1270
κὰν τοῖσδε κόσμοις καταγελωμένην μετὰ
φίλων, ὑπ᾽ ἐχθρῶν, οὐ διχορρόπως, μάτην.
καλουμένη δὲ φοιτὰς ὡς ἀγύρτρια
πτωχὸς τάλαινα λιμοθνὴς ἠνεσχόμην.
Ἀγαμέμνων (OCR draft) Experimental (Ἀγαμέμνων. Gottfried Hermann, 1852.) — 1242 focus
Χορὸς Πρεσβυτῶν
τὴν μὲν θυέστου δαῖτα παιδείων κρεῶν
ξυνῆκα καὶ πέφρικα, καὶ φόβος μ' ἔχει
κλύοντ᾽ ἀληθῶς οὐδὲν ἐξῃκασμένα·
τὰ δ᾽ ἄλλ' ἀκούσας ἐκ δρόμου πεσὼν τρέχω.
Κασσάνδρα
Ἀγαμέμνονός σέ φημ᾽ ἐπόψεσθαι μόρον.
1205
Χορὸς Πρεσβυτῶν
εὔφημον, ὦ τάλαινα, κοίμησον στόμα.
Κασσάνδρα
ἀλλ᾽ οὔτι Παιὼν τῷδ᾽ ἐπιστατεῖ λόγῳ.
Χορὸς Πρεσβυτῶν
οὔκ, εἴπερ ἔσται γ'· ἀλλὰ μὴ γένοιτό πως.
Κασσάνδρα
σὺ μὲν κατεύχει, τοῖς δ᾽ ἀποκτείνειν μέλει.
Χορὸς Πρεσβυτῶν
τίνος πρὸς ἀνδρὸς τοῦτ᾽ ἄγος πορσύνεται;
1210
Κασσάνδρα
ἦ κάρτ᾽ ἄρ᾽ ἂν παρεσκόπεις χρησμῶν ἐμῶν.
Χορὸς Πρεσβυτῶν
τοῦ γὰρ τελοῦντος οὐ ξυνῆκα μηχανήν.
Κασσάνδρα
καὶ μὴν ἄγαν γ᾽ Ἕλλην᾽ ἐπίσταμαι φάτιν.
Χορὸς Πρεσβυτῶν
καὶ γὰρ τὰ πυθόκραντα· δυςμαθῆ δ᾽ ὅμως.
Κασσάνδρα
παπαῖ, οἷον τὸ πῦρ· ἐπέρχεται δέ μοι.
1215
Κασσάνδρα
ὀτοτοῖ, Λύκει᾽ Ἄπολλον, οἴ ἐγώ, ἐγώ.
αὕτη δίπους λέαινα συγκοιμωμένη
λύκῳ, λέοντος εὐγενοῦς ἀπουσίᾳ,
κτενεῖ με τὴν τάλαιναν· ὡς δὲ φάρμακον
τεύχουσα κἀμοῦ μισθὸν ἐνθήσειν κότῳ·
1220
ἐπεύχεται, θήγουσα φωτὶ φάσγανον,
ἐμῆς ἀγωγῆς ἀντιτίσασθαι φόνον.
τί δῆτ᾽ ἐμαυτῆς καταγέλωτ᾽ ἔχω τάδε,
καὶ σκῆπτρα καὶ μαντεῖα περὶ δέρῃ στέφη;
σὲ μὲν πρὸ μοίρας τῆς ἐμῆς διαφθερῶ.
1225
ἴτ᾽ ἐς φθόρον πεσόντ'· ἐγὼ δ᾽ ἅμ᾽ ἕψομαι·
ἄλλην τιν᾽ ἄτης ἀντ᾽ ἐμοῦ πλουτίζετε.
ἰδοὺ δ', Ἀπόλλων αὐτὸς ἐκδύων ἐμὲ
χρηστηρίαν ἐσθῆτ'· ἐποπτεύσας δέ με
κἀν τοῖςδε κόσμοις καταγελωμένην μέγα
1230
φίλων ὑπ᾽ ἐχθρῶν, οὐ διχορρόπως, μάτην.
καλουμένη δὲ φοιτάς, ὡς ἀγύρτρια,
πτωχός, τάλαινα, λιμοθνὴς ἠνεσχόμην.
καὶ νῦν ὁ μάντις μάντιν ἐκπράξας ἐμὲ
ἀπήγαγ' ἐς τοιάςδε θανασίμους τύχας.
1235
βωμοῦ πατρῴου δ᾽ ἀντ᾽ ἐπίξηνον μένει,
θερμῷ κοπείσης φοινίῳ προσφάγματι.
οὐ μὴν ἄτιμοί γ' ἐκ θεῶν τεθνήξομεν.
ἥξει γὰρ ἡμῶν ἄλλος αὖ τιμάορος,
μητροκτόνον φίτυμα, ποινάτωρ πατρός·
1240
φυγὰς δ᾽ ἀλήτης τῆσδε γῆς ἀπόξενος
κάτεισιν, ἄτας τάσδε θριγκώσων φίλοις·
ὀμώμοται γὰρ ὅρκος ἐκ θεῶν μέγας,
ἄξειν νιν ὑπτίασμα κειμένου πατρός.
τί δῆτ᾽ ἐγὼ κάτοικος ὧδ᾽ ἀναστένω,
1245
ἐπεὶ τὸ πρῶτον εἶδον Ἰλίου πόλιν
πράξασαν ὡς ἔπραξεν· οἳ δ᾽ εἶχον πόλιν,
οὕτως ἀπαλλάσσουσιν ἐν θεῶν κρίσει;
ἰοῦσα πράξω· τλήσομαι τὸ κατθανεῖν.
Κασσάνδρα
Ἅιδου πύλας δὲ τάσδ᾽ ἐγὼ προςεννέπω·
1250
ἐπεύχομαι δὲ καιρίας πληγῆς τυχεῖν,
ὡς ἀσφάδαστος, αἱμάτων εὐθνησίμων
ἀπορρυέντων, ὄμμα συμβάλω τόδε.
ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ (OCR draft) Experimental (ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ. Paul Mazon, 1920-1925.) — 1242 focus
ΧΟΡΟΣ
Τὴν μὲν θυέστου δαῖτα
παιδείων
-δίων κρεῶν
ξυνῆκα καὶ πέφρικα, καὶ φόβος μ' ἔχει
κλύοντ' ἀληθῶς, οὐδὲν
ἐξῃκασμένα
ἐξεικ-·
τὰ δ' ἄλλ' ἀκούσας ἐκ δρόμου πεσὼν τρέχω.
1245
ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ
Ἀγαμέμνονός σέ φημ' ἐπόψεσθαι μόρον.
ΧΟΡΟΣ
Εὔφημον, ὦ τάλαινα,
κοίμησον
-μισον στόμα.
ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ
Ἀλλ' οὔτι παιὼν τῷδ' ἐπιστατεῖ λόγῳ.
ΧΟΡΟΣ
Οὔκ,
εἴπερ ἔσται γ'
οὐκ εἰ παρέσται γ'· ἀλλὰ μὴ γένοιτό πως.
ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ
Σὺ μὲν κατεύχῃ, τοῖς δ' ἀποκτείνειν μέλει.
1250
ΧΟΡΟΣ
Τίνος πρὸς ἀνδρὸς τοῦτ' ἄχος πορσύνεται ;
ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ
Ἦ
κάρτα λίαν
κάρτ' ἄρ' ἂν
παρεκόπης
παρεσκόπης (-κόπεις F1V1) χρησμῶν ἐμῶν.
ΧΟΡΟΣ
Τοῦ γὰρ τελοῦντος οὐ ξυνῆκα μηχανήν.
ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ
Καὶ μὴν ἄγαν γ' Ἕλλην'
ἐπίσταμαι
-αται φάτιν.
ΧΟΡΟΣ
Καὶ γὰρ τὰ πυθόκραντα
δυσμαθῆ
-παθῆ δ' ὅμως.
1255
ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ
Παπαῖ
παπαῖ· οἷον τὸ πῦρ· ἐπέρχεται
δ' ἐμοί
δέ μοι·
ὀτοτοῖ, Λύκει' Ἄπολλον, οἳ ἐγὼ ἐγώ.
Αὕτη
δίπους
δίπλους λέαινα συγκοιμωμένη
ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ
ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ
λύκῳ, λέοντος εὐγενοῦς ἀπουσίᾳ,
κτενεῖ με τὴν τάλαιναν· ὡς δὲ φάρμακον
1260
τεύχουσα κἀμοῦ μισθὸν
ἐνθήσει
-σειν κότῳ·
ἐπεύχεται, θήγουσα φωτὶ φάσγανον,
ἐμῆς ἀγωγῆς
ἀντιτείσασθαι
-τίσ- φόνον.
Τί δῆτ' ἐμαυτῆς καταγέλωτ' ἔχω τάδε,
καὶ σκῆπτρα καὶ μαντεῖα περὶ δέρῃ στέφη ;
1265
σὲ μὲν πρὸ μοίρας τῆς ἐμῆς διαφθερῶ·
ἴτ' ἐς φθόρον·
πεσόντα γ' ὧδ'
πεσόντ' ἀγαθὼ δ'
ἀμείβομαι
-ψομαι·
ἄλλην τιν'
ἄτης
ἅτην ἀντ' ἐμοῦ πλουτίζετε.
Ἰδοὺ δ', Ἀπόλλων αὐτὸς ἐκδύων ἐμὲ
χρηστηρίαν ἐσθῆτ',
ἐποπτεύσας
ἐπωπτ- δέ με
1270
κἀν τοῖσδε κόσμοις καταγελωμένην
μέγα
μέτα
φίλων ὑπ' ἐχθρῶν
<τ'>
om. οὐ διχορρόπως μάτην·
καλουμένη δὲ φοιτάς, ὡς ἀγύρτρια
πτωχὸς τάλαινα
λιμοθνής
λιμόθνης, ἠνεσχόμην·
καὶ νῦν ὁ μάντις μάντιν ἐκπράξας ἐμὲ
1275
ἀπήγαγ' ἐς τοιάσδε θανασίμους τύχας·
βωμοῦ πατρῴου δ' ἀντ' ἐπίξηνον μένει,
θερμῷ κοπείσης
φοίνιον
φοινίῳ προσφάγματι.
Οὐ μὴν
ἄτιμοί
-μόν γ' ἐκ θεῶν τεθνήξομεν·
ἥξει γὰρ ἡμῶν ἄλλος αὖ τιμάορος,
1280
μητροκτόνον φίτυμα, ποινάτωρ πατρός·
φυγὰς δ'
φυγάς ἀλήτης τῆσδε γῆς ἀπόξενος
κάτεισιν, ἄτας τάσδε θριγκώσων φίλοις·
ἄξει
ἄξειν νιν ὑπτίασμα κειμένου πατρός.
Τί δῆτ' ἐγὼ
κάτοικτος
κάτοικος ὧδ' ἀναστένω ;
1285
ἐπεὶ τὸ πρῶτον εἶδον Ἰλίου πόλιν
ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ
ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ
πράξασαν ὡς ἔπραξεν, οἳ δ'
εἷλον
εἶχον πόλιν
οὕτως ἀπαλλάσσουσιν
ἐν
ἐκ θεῶν κρίσει,
ἰοῦσα, πράξω, τλήσομαι τὸ κατθανεῖν·
ὀμώμοται γὰρ ὅρκος ἐκ θεῶν μέγας·
1290
Ἅιδου πύλας δὲ
τάσδ' ἐγὼ
τὰς λέγω προσεννέπω·
ἐπεύχομαι δὲ καιρίας πληγῆς τυχεῖν,
ὡς ἀσφάδαστος, αἱμάτων εὐθνησίμων
ἀπορρυέντων, ὄμμα συμβάλω τόδε.
Ἀγαμέμνων (OCR draft) Experimental (Ἀγαμέμνων. N. Wecklein, 1885.) — 1242 focus
τὴν μὲν θυέστου δαῖτα παιδείων κρεῶν
ξυνῆκα καὶ πέφρικα, καὶ φόβος μ᾿ ἔχει
κλύοντ᾽ ἀληθῶς οὐδὲν ἐξῃκασμένα·
τὰ δ᾽ ἀλλ᾽ ἀκούσας ἐκ δρόμου πεσὼν τρέχω.
ΚΑ.
Ἀγαμέμνονός σε φήμ᾽ ἐπόψεσθαι μόρον.
1245
ΧΟ.
εὔφημον, ὦ τάλαινα, κοίμησον στόμα.
ΚΑ.
ἀλλ᾽ οὔτι παιὼν τῷδ᾽ ἐπιστατεῖ λόγῳ.
ΧΟ.
οὔκ, εἴπερ ἔσται γ'· ἀλλὰ μὴ γένοιτό πως.
ΚΑ.
σὺ μὲν κατεύχῃ, τοῖς δ᾽ ἀποκτείνειν μέλει.
ΧΟ.
τίνος πρὸς ἀνδρὸς τοῦτ᾽ ἄγος πορσύνεται;
1250
ΚΑ.
ἦ κάρτ᾽ ἄρ᾽ ἂν παρεσκόπεις χρησμῶν ἐμῶν.
ΧΟ.
τοῦ γὰρ τελοῦντος οὐ ξυνῆκα μηχανήν.
ΚΑ.
καὶ μὴν ἄγαν γ᾽ Ἕλλην᾽ ἐπίσταμαι φάτιν.
ΧΟ.
καὶ γὰρ τὰ πυθόχραντα· δυσμαθῆ δ᾽ ὅμως.
ΚΑ.
παπαῖ, οἷον τὸ πῦρ' ἐπέρχεται δέ μοι.
1255
ὀτοτοῖ, Λύκει᾿ Ἄπολλον, οἳ ἐγὼ ἐγώ.
αὕτη δίπους λέαινα συγκοιμωμένη
λύκῳ λέοντος εὐγενοῦς ἀπουσίᾳ
κτενεῖ με τὴν τάλαιναν· ὡς δὲ φάρμακον
τεύχουσα καμοῦ μισθὸν ἐνθήσει ποτῷ,
1260
ἐπεύχεται θήγουσα φωτὶ φάσγανον
ΧΟ.
Ἀγαμέμνων (OCR draft) Experimental (Ἀγαμέμνων. Martin L. West, 1990.) — 1242 focus
τὴν μὲν θυέστου δαῖτα παιδείων κρεῶν
ξυνῆκα καὶ πέφρικα, καὶ φόβος μ᾽ ἔχει
κλυόντ᾽ ἀληθῶς οὐδὲν ἐξεικασμένα·
τὰ δ᾽ ἄλλ᾽ ἀκούσας ἐκ δρόμου πεσὼν τρέχω.
1245
ΚΑ.
Ἀγαμέμνονός σέ φημ᾽ ἐπόψεσθαι μόρον.
ΧΟ.
εὔφημον ὦ τάλαινα κοίμησον στόμα.
ΚΑ.
ἀλλ᾽ οὔτι Παιὼν τῶιδ᾽ ἐπιστατεῖ λόγωι.
ΧΟ.
οὔκ, εἴπερ ἔσται γ'· ἀλλὰ μὴ γένοιτό πως.
ΚΑ.
σὺ μὲν κατεύχηι, τοῖς δ᾽ ἀποκτείνειν μέλει.
1250
ΧΟ.
τίνος πρὸς ἀνδρὸς τοῦτ᾽ ἄχος πορσύνεται;
ΚΑ.
ἦ κάρτα
μακρὰν παρεκόπης χρησμῶν ἐμῶν.
ΧΟ.
τοῦ γὰρ τελοῦντος οὐ ξυνῆκα μηχανήν.
ΚΑ.
καὶ μὴν ἄγαν γ᾽ “Ἕλλην᾽ ἐπίσταμαι φάτιν.
ΧΟ.
καὶ γὰρ τὰ πυθόκραντα, δυσμαθῆ δ᾽ ὅμως.
1255
ΚΑ.
παπαῖ·
οἷον τὸ πῦρ ἐπέρχεται {δέ μοι}·
ὀτοτοῖ, Λύκει᾽ Ἄπολλον. οἲ 'γὼ 'γὼ
u _.
αὕτη δίπους λέαινα, συγκοιμωμένη
λύκωι λέοντος εὐγενοῦς ἀπουσίαι,
κτενεῖ με τὴν τάλαιναν, ὡς δὲ φάρμακον
1260
τεύχουσα κἀμοῦ μισθὸν ἐνθήσει ποτῶι᾽
ἐπεύχεται, θήγουσα φωτὶ φάσγανον,
ἐμῆς ἀγωγῆς ἀντιτείσεσθαι φόνον.
τί δῆτ᾽ ἐμαυτῆς καταγέλωτ᾽ ἔχω τάδε,
καὶ σκῆπτρα καὶ μαντεῖα περὶ δέρηι στέφη;
1265
σὲ μὲν πρὸ μοίρας τῆς ἐμῆς διαφθερῶ·
ἴτ᾽ εἰς φθόρον πεσόντ᾽, ἐγώ θ' ἅμ᾽ ἕψομαι·
ἄλλην τιν᾽ ἄτης ἀντ᾽ ἐμοῦ πλουτίζετε.
ἰδοὺ δ᾽, Ἀπόλλων αὐτὸς οὐκδύων ἐμέ
χρηστηρίαν ἐσθῆτ᾽. ἐποπτεύσας δέ με
1270
κἀν τοῖσδε κόσμοις καταγελωμένην μέγα
φίλων ὑπ’ ἐχθρῶν οὐ διχορρόπως, μάτην
τὰ πιστὰ θεσπίζουσαν, οὐδὲν ἤρκεσεν,
κακουμένη δέ, φοιτὰς ὡς ἀγύρτρια,
πτωχὸς τάλαινα λιμοθνὴς ἠνεσχόμην-
καὶ νῦν ὁ μάντις μάντιν ἐκπράξας ἐμέ
1275
ἀπήγαγ᾽ εἰς τοιάσδε θανασίμους τύχας,
βωμοῦ πατρώιου δ᾽ ἀντ᾽ ἐπίξηνον μένει
θερμὸν κοπέντος φοινίωι προσφάγματι.
οὐ μὴν ἄτιμοί γ᾽ ἐκ θεῶν τεθνήξομεν·
ἥξει γὰρ ἡμῶν ἄλλος αὖ τιμάορος,
1280
μητροκτόνον φίτυμα, ποινάτωρ πατρός.
φυγὰς δ᾽ ἀλήτης τῆσδε γῆς ἀπόξενος
κάτεισιν ἄτας τάσδε θριγκώσων φίλοις·
ἄξει νιν ὑπτίασμα κειμένου πατρός.
τί δῆτ᾽ ἐγὼ κάτοικ
τος ὧδ᾽ ἀναστένω;
1285
ἐπεὶ τὸ πρῶτον εἶδον Ἰλίου πόλιν
πράξασαν ὡς ἔπραξεν, οἳ δ᾽ εἷλον πόλιν
οὕτως ἀπαλλάσσουσιν ἐν θεῶν κρίσει,
ἰοῦσα πράξω· τλήσομαι τὸ κατθανεῖν·
(ὀμώμοται γὰρ ὅρκος ἐκ θεῶν μέγας.)
1290
Ἅιδου πύλας δὲ τάσδ᾽ ἐγὼ προσεννέπω.
ἐπεύχομαι δὲ καιρίας πληγῆς τυχεῖν,
ὡς ἀσφάδαστος, αἱμάτων εὐθνησίμως
ἀπορρυέντων, ὄμμα συμβάλω τόδε.
ΧΟ.
Aeschyli Agamemnon (OCR draft) Experimental (Aeschyli Agamemnon. Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff, 1914.) — 1242 focus
ΧΟ.
τὴν μὲν θυέστου δαῖτα παιδείων κρεῶν
ξυνῆκα καὶ πέφρικα καὶ φόβος μ᾿ ἔχει
Apparatus Criticus
ἐφημένους ἐφημένοις del. Herm. λέοντ᾽ ἄναλκιν ἐν λέχει στρωφώμενον delevi οὐκ οἶδεν εὖ οἶδεν λείξασα λέξασα φαιδρὸn οὖς dist. Canter φαιδρόνους dist. Ahrens τοιάδε τόλμα τοιαῦτα τολμᾶι δυσφιλὲς δυσφιλεύς Ἄρη ἀράν corr. Butler μ᾽ ἐn τάχει μὴν τάχει γ del. Bothe παιδείων παιδίων
ΧΟ.
κλυόντ᾽ ἀληθῶς οὐδὲν ἐξηικασμένα·
τὰ δ᾽ ἄλλ᾽ ἀκούσας ἐκ δρόμου πεσὼν τρέχω.
1245
ΚΑ.
Ἀγαμέμνονός σέ φημ᾽ ἐπόψεσθαι μόρον.
ΧΟ.
εὔφημον ὦ τάλαινα κοίμησον στόμα.
ΚΑ.
ἀλλ᾽ οὔτι παιὼν τῶιδ᾽ ἐπιστατεῖ λόγωι.
ΧΟ.
οὔκ, εἴπερ ἔσται γ᾽· ἀλλὰ μὴ γένοιτό πως.
ΚΑ.
σὺ μὲν κατεύχηι, τοῖς δ᾽ ἀποκτείνειν μέλει.
1250
ΧΟ.
τίνος πρὸς ἀνδρὸς τοῦτ᾽ ἄχος πορσύνεται;
ΚΑ.
ἢ κάρτ᾽ †ἄρ᾽ ἂν παρεκόπης χρησμῶν ἐμῶν.
ΧΟ.
τοὺς γὰρ τελοῦντας οὐ ξυνῆκα μηχανήν.
ΚΑ.
καὶ μὴν ἄγαν γ᾽ Ἕλλην᾽ ἐπίσταμαι φάτιν.
ΧΟ.
καὶ γὰρ τὰ πυθόκραντα· δυσμαθῆ δ᾽ ὅμως.
1255
ΚΑ.
παπαῖ,
οἷον τὸ πῦρ ἐπέρχεται
δέ μοι.
ὀτοτοῖ,
Λύκει᾿ Ἄπολλον, οἳ ἐγὼ
ἐγώ.
αὕτη δίπους λέαινα συγκοιμωμένη
λύκωι λέοντος εὐγενοῦς ἀπουσίαι
1260
κτενεῖ με τὴν τάλαιναν· ὡς δὲ φάρμακον
τεύχουσα κἀμοῦ μισθὸν ἐνθήσει πότωι.
ἐπεύχεται θήγουσα φωτὶ φάσγανον
ἐμῆς ἀγωγῆς ἀντιτείσεσθαι φόνον.
τί δῆτ᾽ ἐμαυτῆς καταγέλωτ᾽ ἔχω τάδε,
1265
καὶ σκῆπτρα καὶ μαντεῖα περὶ δέρηι στέφη;
σὲ μὲν πρὸ μοίρας τῆς ἐμῆς διαφθερῶ.
ἴτ᾽ ἐς φθόρον· πεσόντα γ᾽ ὧδ᾽ ἀμείβομαι.
ἄλλην τιν᾿ ἄτης ἀντ᾿ ἐμοῦ πλουτίζετε.
Apparatus Criticus
ἐξηικασμένα ἐξεικ. κοίμησον κοίμισον εἴπερ ἔσται γ᾽ εἰ πάρεσται †ἄρ᾽ ἂn παρεκόπης παρεσκόπης (-πεις F1) τοὺς γὰr τελοῦντας τοῦ γ. τελοῦντος δυσμαθῆ δυσπαθή δέ μοι prava complementa delevi ἐγώ delevi δίπους δίπλους ἐνθήσει ἐνθήσειν πότωι κότωι ἀντιτείσεσθαι ἀντιτίσασθαι πεσόντα γ᾽ ὧδ᾽ ἀμείβομαι πεσόντ᾽ ἀγαθὼ δ᾽ ... πεσόντα γ᾽ ... -τα θ᾽ ὧδ᾽ ἀμείψομαι ἄτης ἄτην
ΚΑ.
ἰδοὺ δ᾽ ᾿Απόλλων αὐτὸς ἐκδύων ἐμέ
χρηστηρίαν ἐσθῆτ᾽, ἐποπτεύσας δέ με
1270
κἀν τοῖσδε κόσμοις καταγελωμένην πάλαι
φίλων ὑπ᾽ ἐχθρῶν
τ᾽ οὐ διχορρόπως μάτην.
καλουμένη δὲ φοιτὰς ὡς ἀγύρτρια
πτωχός, τάλαινα, λιμοθνὴς ἠνεσχόμην.
καὶ νῦν ὁ μάντις μάντιν ἐκπράξας ἐμέ
1275
ἀπήγαγ᾽ ἐς τοιάσδε θανασίμους τύχας.
βωμοῦ πατρώιου δ᾽ ἀντ᾽ ἐπίξηνον μένει
θερμῶι κοπείσης φοίνιον προσφάγματι.
οὐ μὴν ἄτιμοί γ᾽ ἐκ θεῶν τεθνήξομεν.
ἥξει γὰρ ἡμῶν ἄλλος αὖ τιμάορος,
1280
μητροκτόνον φίτυμα, ποινάτωρ πατρός·
φυγὰς δ᾽ ἀλήτης τῆσδε γῆς ἀπόξενος
κάτεισιν ἄτας τάσδε θριγκώσων φίλοις·
ἄξει νιν ὑπτίασμα κειμένου πατρός.
τί δῆτ᾽ ἐγὼ κάτοκνος ὧδ᾽ ἀναστένω;
1285
ἐπεὶ τὸ πρῶτον εἶδον Ἰλίου πόλιν
πράξασαν ὡς ἔπραξεν, οἱ δ᾽ εἶλον πόλιν
οὕτως ἀπαλλάσσουσιν ἐν θεῶν κρίσει.
ἰοῦσα πράξω, τλήσομαι τὸ κατθανεῖν.
ἄραρε γὰρ
(τῶνδ᾽) ὅρκος ἐκ θεῶν μέγας.
1290
Testim.:
Apparatus Criticus
ἐποπτεύσας ἐπώπτευσας πάλαι μέτα τ᾽ suppl. Enger φοίνιον φοινίωι ἄτιμοί ἄτιμον ἄξει ἄξει ἄξειν νυν κάτοκνος κάτοικος κάτοικτος μέτοικος εἶδον εἶχον ἐn θεῶν ἐκ θεῶν ἄραρε γὰr (τῶνδ᾽) ὅρκος ὀμώμοται γάρ supplevi
ΚΑ.
῞Αιδου πύλας δὲ τάσδ᾽ ἐγὼ προσεννέπω·
ἐπεύχομαι δὲ καιρίας πληγῆς τυχεῖν,
ὡς ἀσφάδαστος, αἱμάτων εὐθνησίμων
ἀπορρυέντων, ὄμμα συμβάλω τόδε.
Translations (9)
Agamemnon Perseus (Aeschylus. The poetical works of Robert Browning, Volume 13. Browning, Robert, translator; Berdoe, Edward, editor. London: Smith, Elder and Co., 1889.) — 1178-1406 focus
KASSANDRA.
Well then, the oracle from veils no longer
Shall be outlooking, like a bride new-married:
But bright it seems, against the sun’s uprisings
1180
Breathing, to penetrate thee: so as, wave-like,
To wash against the rays a woe much greater
Than this. I will no longer teach by riddles.
And witness, running with me, that of evils
Done long ago, I nosing track the footstep!
1185
For, this same roof here — never quits a Choros
One-voiced, not well-tuned since no
well it utters:
And truly having drunk, to get more courage,
Man’s blood — the Komos keeps within the household
— Hard to be sent outside — of sister Furies:
1190
They hymn their hymn — within the house close sitting —
The first beginning curse: in turn spit forth at
The Brother’s bed, to him who spurned it hostile.
Have I missed aught, or hit I like a bowman?
False prophet am I, — knock at doors, a babbler?
1195
Henceforward witness, swearing now, I know not
By other’s word the old sins of this household!
CHOROS.
And how should oath, bond honourably binding,
Become thy cure? No less I wonder at thee
— That thou, beyond sea reared, a strange-tongued city
1200
Shouldst hit in speaking, just as if thou stood’st by!
1202
KASSANDRA.
Prophet Apollon put me in this office.
CHOROS.
What, even though a god, with longing smitten?
KASSANDRA.
At first, indeed, shame was to me to say this.
CHOROS.
For, more relaxed grows everyone who fares well.
1205
KASSANDRA.
But he was athlete to me — huge grace breathing!
CHOROS.
Well, to the work of children, went ye law’s way?
KASSANDRA.
Having consented, I played false to Loxias.
CHOROS.
Already when the wits inspired possessed of?
KASSANDRA.
Already townsmen all their woes I foretold.
1210
CHOROS.
How wast thou then unhurt by Loxias’ anger?
KASSANDRA.
I no one aught persuaded, when I sinned thus.
CHOROS.
To us, at least, now sooth to say thou seemest.
KASSANDRA.
Halloo, halloo, ah, evils!
Again, straightforward foresight’s fearful labour
1215
Whirls me, distracting with prelusive last-lays!
Behold ye those there, in the household seated, —
Young ones, — of dreams approaching to the figures?
Children, as if they died by their beloveds —
Hands they have filled with flesh, the meal domestic —
1220
Entrails and vitals both, most piteous burthen,
Plain they are holding! — which their father tasted!
For this, I say, plans punishment a certain
Lion ignoble, on the bed that wallows,
House-guard (ah, me!) to the returning master
1225
— Mine, since to bear the slavish yoke behoves me!
The ship’s commander,
Ilion
’s desolator,
Knows not what things the tongue of the lewd she-dog
Speaking, outspreading, shiny-souled, in fashion
Of Até hid, will reach to, by ill fortune!
1230
Such things she dares — the female, the male’s slayer!
She is . . . how calling her the hateful bite-beast
May I hit the mark? Some amphisbaina, — Skulla
Housing in rocks, of mariners the mischief,
Revelling Haides’ mother, — curse, no truce with,
1235
Breathing at friends! How piously she shouted,
The all-courageous, as at turn of battle!
She seems to joy at the back-bringing safety!
Of this, too, if I nought persuade, all’s one! Why?
What is to be will come. And soon thou, present,
1240
True prophet all too much wilt pitying style me.
1242
CHOROS.
Thuestes’ feast, indeed, on flesh of children,
I went with, and I shuddered. Fear too holds me
Listing what’s true as life, nowise out-imaged.
KASSANDRA.
I say, thou Agamemnon’s fate shalt look on.
1245
CHOROS.
Speak good words, O unhappy! Set mouth sleeping!
KASSANDRA.
But Paian stands in no stead to the speech here.
CHOROS.
Nay, if the thing be near: but never be it!
KASSANDRA.
Thou, indeed, prayest: they to kill are busy.
CHOROS.
Of what man is it ministered, this sorrow?
1250
KASSANDRA.
There again, wide thou look’st of my foretellings.
CHOROS.
For, the fulfiller’s scheme I have not gone with.
KASSANDRA.
And yet too well I know the speech Hellenic.
CHOROS.
For Puthian oracles, thy speech, and hard too.
KASSANDRA
Papai: what fire this! and it comes upon me!
1255
Ototoi, Lukeion Apollon, ah me — me!
She, the two-footed lioness that sleeps with
The wolf, in absence of the generous lion,
Kills me the unhappy one: and as a poison
Brewing, to put my price too in the anger,
1260
She vows, against her mate this weapon whetting
To pay him back the bringing me, with slaughter.
Why keep I then these things to make me laughed at,
Both wands and, round my neck, oracular fillets?
Thee, at least, ere my own fate will I ruin:
1265
Go, to perdition falling! Boons exchange we —
Some other Até in my stead make wealthy!
See there — himself, Apollon stripping from me
The oracular garment! having looked upon me
— Even in these adornments, laughed by friends at,
1270
As good as foes, i’ the balance weighed: and vainly —
For, called crazed stroller, — as I had been gipsy,
Beggar, unhappy, starved to death, — I bore it.
And now the Prophet — prophet me undoing,
Has led away to these so deadly fortunes!
1275
Instead of my sire’s altar, waits the hack-block
She struck with first warm bloody sacrificing!
Yet nowise unavenged of gods will death be:
For there shall come another, our avenger,
The mother-slaying scion, father’s doomsman:
1280
Fugitive, wanderer, from this land an exile,
Back shall he come, — for friends, copestone these curses!
For there is sworn a great oath from the gods that
Him shall bring hither his fallen sire’s prostration.
Why make I then, like an indweller, moaning?
1285
Since at the first I foresaw
Ilion
’s city
Suffering as it has suffered: and who took it,
Thus by the judgment of the gods are faring.
I go, will suffer, will submit to dying!
But, Haides’ gates — these same I call, I speak to,
1290
And pray that on an opportune blow chancing,
Without a struggle, — blood the calm death bringing
In easy outflow, — I this eye may close up!
1295
CHOROS.
O much unhappy, but, again, much learned
1295
Woman, long hast thou outstretched! But if truly
Thou knowest thine own fate, how comes that, like to
A god-led steer, to altar bold thou treadest?
KASSANDRA.
There’s no avoidance, — strangers, no some time more!
CHOROS.
He last is, anyhow, by time advantaged.
1300
KASSANDRA.
It comes, the day: I shall by flight gain little.
CHOROS.
But know thou patient art from thy brave spirit!
KASSANDRA.
Such things hears no one of the happy-fortuned.
CHOROS.
But gloriously to die — for man is grace, sure.
KASSANDRA.
Ah, sire, for thee and for thy noble children!
1305
CHOROS.
But what thing is it? What fear turns thee backwards?
KASSANDRA.
Alas, alas!
CHOROS.
Why this
Alas! if ’t is no spirit’s loathing?
KASSANDRA.
Slaughter blood-dripping does the household smell of!
CHOROS.
How else? This scent is of hearth-sacrifices.
1310
KASSANDRA.
Such kind of steam as from a tomb is proper!
CHOROS.
No Surian honour to the House thou speak’st of!
KASSANDRA.
But I will go, — even in the household wailing
My fate and Agamemnon’s. Life suffice me!
Ah, strangers!
1315
I cry not
ah — as bird at bush — through terror
Idly! to me, the dead this much bear witness:
When, for me — woman, there shall die a woman,
And, for a man ill-wived, a man shall perish!
This hospitality I ask as dying.
1320
CHOROS.
O sufferer, thee — thy foretold fate I pity.
KASSANDRA.
Yet once for all, to speak a speech, I fain am:
No dirge, mine for myself! The sun I pray to,
Fronting his last light! — to my own avengers —
That from my hateful slayers they exact too
1325
Pay for the dead slave — easy-managed hand’s work!
1331
CHOROS.
Alas for mortal matters! Happy-fortuned, —
Why, any shade would turn them: if unhappy,
By throws the wetting sponge has spoiled the picture!
And more by much in mortals this I pity.
The being well-to-do —
Insatiate a desire of this
Born with all mortals is,
Nor any is there who
Well-being forces off, aroints
From roofs whereat a finger points,
No more come in! exclaiming. This man, too,
To take the city of Priamos did the celestials give,
1335
And, honoured by the god, he homeward comes;
But now if, of the former, he shall pay
The blood back, and, for those who ceased to live,
Dying, for deaths in turn new punishment he dooms—
1340
Who, being mortal, would not pray
With an unmischievous
Daimon to have been born — who would not, hearing thus?
1343
AGAMEMNON.
Ah me! I am struck — a right-aimed stroke within me!
1344
CHOROS.
Silence! Who is it shouts
stroke —
right-aimedly a wounded one?
1345
AGAMEMNON.
Ah me! indeed again, — a second, struck by!
1345
1346
CHOROS.
This work seems to me completed by this
Ah me of the king’s;
But we somehow may together share in solid counsellings.
1348
CHOROS 1.
I, in the first place, my opinion tell you:
— To cite the townsmen, by help-cry, to house here.
CHOROS 2.
To me, it seems we ought to fall upon them
1350
At quickest — prove the fact by sword fresh-flowing!
CHOROS 3.
And I, of such opinion the partaker,
Vote — to do something: not to wait — the main point!
CHOROS 4.
’T is plain to see: for they prelude as though of
A tyranny the signs they gave the city.
1355
CHOROS 5.
For we waste time; while they, — this waiting’s glory
Treading to ground, — allow the hand no slumber.
CHOROS 6.
I know not — chancing on some plan — to tell it:
’T is for the doer to plan of the deed also.
CHOROS 7.
And I am such another: since I’m schemeless
1360
How to raise up again by words — a dead man!
CHOROS 8.
What, and, protracting life, shall we give way thus
To the disgracers of our home, these rulers?
CHOROS 9.
Why, ’t is unbearable: but to die is better:
For death than tyranny is the riper finish!
1365
CHOROS 10.
What, by the testifying
Ah me of him,
Shall we prognosticate the man as perished?
CHOROS 11.
We must quite know ere speak these things concerning:
For to conjecture and
quite know are two things.
CHOROS 12.
This same to praise I from all sides abound in —
1370
Clearly to know — Atreides, what he’s doing!
1372
KLUTAIMNESTRA.
Much having been before to purpose spoken,
The opposite to say I shall not shamed be:
For how should one, to enemies, — in semblance,
Friends, — enmity proposing, — sorrow’s net-frame
1375
Enclose, a height superior to outleaping?
To me, indeed, this struggle of old — not mindless
Of an old victory — came: with time, I grant you!
I stand where I have struck, things once accomplished:
And so have done, — and this deny I shall not, —
1380
As that his fate was nor to fly nor ward off.
A wrap-round with no outlet, as for fishes,
I fence about him — the rich woe of the garment:
I strike him twice, and in a double
Ah-me!
He let his limbs go — there! And to him, fallen,
1385
The third blow add I, giving — of Below-ground
Zeus, guardian of the dead — the votive favour.
Thus in the mind of him he rages, falling,
And blowing forth a brisk blood-spatter, strikes me
With the dark drop of slaughterous dew — rejoicing
1390
No less than, at the god-given dewy-comfort,
The sown-stuff in its birth-throes from the calyx.
Since so these things are, — Argives, my revered here, —
Ye may rejoice — if ye rejoice: but I — boast!
If it were fit on corpse to pour libation,
1395
That would be right — right over and above, too!
The cup of evils in the house he, having
Filled with such curses, himself coming drinks of.
CHOROS.
We wonder at thy tongue: since bold-mouthed truly
Is she who in such speech boasts o’er her husband I
1400
KLUTAIMNESTRA.
Ye test me as I were a witless woman:
But I — with heart intrepid — to you knowers
Say (and thou — if thou wilt or praise or blame me,
Comes to the same) — this man is Agamemnon,
My husband, dead, the work of the right hand here,
1405
Ay, of a just artificer: so things are.
The Agamemnon (OCR draft) Experimental (The Agamemnon. Theodore Alois Buckley, 1849.) — 1242 focus
CASSANDRA
I say that thou shalt witness the death of Agamemnon.
CHORUS
Wretch! lull thy ill-omened tongue in silence
4
.
CASSANDRA
But the god of healing presides not over this declaration.
CHORUS
No, if indeed it is to be; but never may it be!
CASSANDRA
Thou prayest indeed,—but murder is their care.
CHORUS
By what man is this sad deed
1
prepared?
CASSANDRA
Verily, thou must have very much overlooked my oracles.
CHORUS
Like enough, for I understand not the device of the accomplisher.
CASSANDRA
And yet verily I know the Grecian language too well
2
.
CHORUS
Yes, and the Pythian oracles, and yet they are hard to understand.
CASSANDRA
Ah me! what a fire is that! and it comes upon me! Woe! woe! Lycaean Apollo, ah me! ah me! this biped lioness, that lay down with a wolf in the absence of the generous lion, will slay me, wretched woman; and as though she were compounding poison she will add my price to her wrath
3
. She boasts, while she whets the blade for her husband, that she will exact his murder as a punishment for having brought me hither. Why then do I retain these mockeries of myself, my wands and my prophetic wreaths about my neck? —I will destroy you before my own doom. Go fall into destruction—thus will I rid myself of you; enrich some other maiden with calamities in my room. Lo, too, Apollo himself stripping me of my oracular vesture! and having beheld me even in this array, idly laughed to scorn among my friends, by my foes with no changing of the scale! I poor, wretched, dying of starvation, bore to be called vagrant, like a begging gipsy. And now the prophet, having avenged himself on his prophetess. hath brought me to these deadly woes. And, in place of my sire's altar, a butcher's block awaits me, cut down, a hot reeking victim. Yet. verily, we shall not at all events die unhonoured of the gods. For there shall come hereafter another avenger of our cause, a matricidal scion, avenger of his sire. And he, a wandering exile, estranged from this land, shall return to place the coping-stone upon this curse for his friends; for a mighty oath has been sworn by the gods
1
, that the prostrate corpse of his dead father shall bring him back. Why truly do I wail here by the house, since I first saw the city of Ilion faring as it has fared, and they who captured the city come off thus according to the judgment of the gods; I will go and do [my part,] I will dare to die; and I accost these gates of Hades, and I make my prayer that I may receive a mortal blow, that without a struggle, while my blood in easy death flows away, I may close mine eyes
2
.
CHORUS
AGAMEMNON (OCR draft) Experimental (AGAMEMNON. Paul Mazon, 1920-1925.) — 1242 focus
sans images. Mais, au reste de tes propos, mon esprit, égaré, court hors de la carrière.
CASSANDRE
Je dis que tu verras la mort d'Agamemnon.
LE CORYPHÉE
Ah ! tais-toi, malheureuse ! laisse dormir ta voix !
Ah ! tais-toi, malheureuse ! laisse dormir ta voix !
CASSANDRE
Nul ne saurait guérir les maux que je prédis.
LE CORYPHÉE
S'ils doivent voir le jour ; mais les dieux nous en gardent !
CASSANDRE
Tu peux faire des vœux : eux, préparent le meurtre.
Tu peux faire des vœux : eux, préparent le meurtre.
LE CORYPHÉE
Quel homme apprête donc ce sacrilège infâme ?
CASSANDRE
Tu t'égares bien loin du sens de mes oracles.
LE CORYPHÉE
Je ne vois pas comment s'y prendrait l'assassin.
CASSANDRE
Pourtant je sais parler la langue de la Grèce.
LE CORYPHÉE
Loxias aussi : obscurs pourtant sont ses oracles.
CASSANDRE
Ah ! ah ! quel est ce feu ? Et il marche sur moi... Apollon Lykéios, pitié, pitié pour moi ! — C'est elle, la lionne à deux pieds qui dormait avec le loup en
l'absence du noble lion, c'est elle qui va me tuer, malheureuse ! Dans la coupe où elle brasse le poison, elle entend
AGAMEMNON
l'absence du noble lion, c'est elle qui va me tuer, malheureuse ! Dans la coupe où elle brasse le poison, elle entend
CASSANDRE
à sa vengeance mélanger aussi mon salaire
1
: elle prétend, en fourbissant le poignard contre un époux, le punir de mort pour m'avoir amenée ici ! Pourquoi porter dès lors
telle dérision, ce bâton, ces bandelettes fatidiques tombant autour de mon cou ? Ah ! je te détruirai, avant de périr moi-même !
Elle brise le bâton ; puis elle arrache de sa tête et jette à terre ses bandelettes.
telle dérision, ce bâton, ces bandelettes fatidiques tombant autour de mon cou ? Ah ! je te détruirai, avant de périr moi-même !
CASSANDRE
Soyez maudits : c'est ma revanche, à moi, de vous voir là, à terre. Allez donc enrichir de malheur une autre que moi ! Regardez ; c'est
Apollon lui-même qui me dépouille ici du manteau des prophètes, mais après s'être plu à me voir copieusement raillée sous cette parure et par mes amis et par mes ennemis, unanimement — et pour rien ! J'ai dû m'entendre appeler : « Vagabonde ! » comme une diseuse de bonne aventure, une pauvre
mendiante affamée. Et voici qu'aujourd'hui le prophète qui m'a fait prophétesse m'a lui-même conduite à ce destin de mort : au lieu de l'autel au palais d'un père, un billot m'attend, empourpré du sang chaud de mon égorgement ! — Mais les dieux du moins ne laisseront pas ma mort impunie ; un autre viendra, un vengeur, un fils né pour tuer une mère et faire payer le meurtre d'un père. Exilé, errant, banni de cette terre, il reviendra mettre ce couronnement à l'édifice de maux élevé pour les siens. L'appel suppliant de son père
abattu le conduira au but. Pourquoi dès lors, gémissante, m'apitoyer ainsi sur moi-même ? Puisqu'après avoir vu la ville d'Ilion traitée comme elle fut, je vois ses vainqueurs finir de la sorte par un décret du Ciel
2
, allons ! je
serai forte et subirai la mort : les dieux n'en ont-ils pas juré un grand serment ? Je salue dans ces portes les portes de l'Enfer, et je ne souhaite plus qu'un coup bien porté, qui, sans convulsion, dans les flots d'un sang qui tue doucement, vienne fermer mes yeux.
AGAMEMNON
Apollon lui-même qui me dépouille ici du manteau des prophètes, mais après s'être plu à me voir copieusement raillée sous cette parure et par mes amis et par mes ennemis, unanimement — et pour rien ! J'ai dû m'entendre appeler : « Vagabonde ! » comme une diseuse de bonne aventure, une pauvre
mendiante affamée. Et voici qu'aujourd'hui le prophète qui m'a fait prophétesse m'a lui-même conduite à ce destin de mort : au lieu de l'autel au palais d'un père, un billot m'attend, empourpré du sang chaud de mon égorgement ! — Mais les dieux du moins ne laisseront pas ma mort impunie ; un autre viendra, un vengeur, un fils né pour tuer une mère et faire payer le meurtre d'un père. Exilé, errant, banni de cette terre, il reviendra mettre ce couronnement à l'édifice de maux élevé pour les siens. L'appel suppliant de son père
abattu le conduira au but. Pourquoi dès lors, gémissante, m'apitoyer ainsi sur moi-même ? Puisqu'après avoir vu la ville d'Ilion traitée comme elle fut, je vois ses vainqueurs finir de la sorte par un décret du Ciel 2 , allons ! je
serai forte et subirai la mort : les dieux n'en ont-ils pas juré un grand serment ? Je salue dans ces portes les portes de l'Enfer, et je ne souhaite plus qu'un coup bien porté, qui, sans convulsion, dans les flots d'un sang qui tue doucement, vienne fermer mes yeux.
LE CORYPHÉE
Agamemnon (OCR draft) Experimental (Agamemnon. Robert Potter, 1779.) — 1242 focus
CASSANDRA.
Then mark me well,
Thou ſhalt behold the death of Agamemnon.
1395
CHORUS.
To better omens tune that voice unbleſs’d,
Or in eternal ſilence be it ſunk.
CASSANDRA.
This is an ill no medicine can heal.
CHORUS.
Not if it happens: but avert it, Heav’n!
AGAMEMNON.
CASSANDRA.
To pray be thine; the murd'rous deed is theirs.
1400
CHORUS.
What man dares perpetrate this dreadful act?
CASSANDRA.
How widely doſt thou wander from my words?
CHORUS.
I heard not whoſe bold hand ſhou'd do the deed.
CASSANDRA.
Yet ſpeak I well the language of your Greece.
CHORUS.
The gift of Phœbus this; no trivial grace.
1405
CASSANDRA.
Ah, what a ſudden flame comes ruſhing on me!
I burn, I burn. Apollo, O Apollo!
This lioneſs, that in a ſenſual ſty
Roll’d with the wolf, the generous lion abſent,
Will kill me.
1410
And the forcereſs, as ſhe brews
Her philtred cup, will drug it with my blood.
She glories, as againſt her husband’s life
She whets the axe, her vengeance falls on him
For that he came accompanied by me.—
1415
AGAMEMNON.
CASSANDRA.
Why do I longer wear these uſeleſs honours,
This laurel wand, and these prophetic wreaths?
Away; before I die I cast you from me;
Lie there, and periſh; I am rid of you;
Or deck the ſplendid ruin of ſome other.
1420
Apollo rends from me these ſacred veſtments,
Who ſaw me in his rich habiliments
Mock’d ’midſt my friends, doubtleſs without a cauſe.
When in opprobrious terms they jeer’d my ſkill,
And treated me as a poor vagrant wretch,
1425
That told events from door to door for bread,
I bore it all: but now the prophet God,
That with his own arts grac’d me, ſinks me down
To this low ruin.
As my father fell
1430
Butcher’d e’en at the altar, like the victim’s
My warm blood at the altar ſhall be ſhed:
Nor ſhall we die unhonour’d by the Gods.
He comes, dreadful in puniſhment, the ſon
Of this bad mother, by her death t’ avenge
1435
His murder’d father: Diſtant tho’ he roams,
An outcast and exile, by his friends
Fenc’d from these deeds of violence, he comes
In ſolemn vengeance for his father laid
Thus low.
1440
But why for foreign miſeries
Does the tear darken in my eye, that ſaw
The fall of Ilium, and its haughty conq'rors
In righteous judgment thus receive their meed?
But forward now; I go to cloſe the ſcene,
1445
Nor ſhrink from death.
I have a vow in Heav’n:
And further I adjure these gates of Hell,
Well may the blow be aim’d, that whilſt my blood
Flows in a copious ſſtream, I may not feel
1450
The fierce, convulsive agonies of death;
But gently ſink, and cloſe my eyes in peace.
AGAMEMNON.
CHORUS.
Eschilo, Agamennone: traduzione italiana di Ettore Romagnoli (OCR draft) Experimental (Eschilo, Agamennone: traduzione italiana di Ettore Romagnoli. Ettore Romagnoli, 1922.) — 1242 focus
CORIFEO
ché veri eventi udii, non finzioni;
ma, quanto al resto, son fuori di strada.
CASSANDRA
Vedrai, dico la morte d'Agamènnone !
CORIFEO
Taci! La lingua, o misera, sopisci !
1450
CASSANDRA
A sanar ciò ch' io dissi, non v' ha medico!
CORIFEO
No, se avverrà! Ma, no, mai non avvenga!
CASSANDRA
Tu fa' voti: altri pensano a dar morte!
CORIFEO
Qual uomo compierà tale misfatto?
CASSANDRA
Ben travedesti, dunque, i miei responsi!
1455
CORIFEO
Dell' uccisor la trama io non intesi!
CASSANDRA
E pur, la lingua di tua patria io parlo.
CORIFEO
Pito anch'esso la parla: e pure è ambiguo.
CASSANDRA
Ahimè! Qual fuoco nel mio petto irrompe!
Ahimè ! Oh Licio Apollo ! Oh Dio ! Oh Dio !
1460
La lionessa bipede, che dorme
a fianco al lupo, mentre lungi sta
il leon generoso, ucciderà
me sventurata! Mentre il ferro affila
contro lo sposo, a vendicar col sangue
1465
la mia venuta, mena vanto che
mescerà col suo sdegno il mio castigo,
quasi filtro con filtro.
A che piú serbo
queste insegne di scherno? E scettro, e al collo
1470
le fatidiche bende? Io vi distruggo
prima ch' io muoia! Con la mala sorte
cadete al suol. Presto io vi seguo:
un' altra
arricchite d'affanni, in vece mia.
1475
Ecco, ed Apollo, ei stesso mi discioglie
le fatidiche vesti, ei che mi vide
già con questi ornamenti, e fra i miei cari,
dai nemici schernita apertamente,
che indamo io profetassi.
1480
E sopportai
ciurmatrice esser detta, vagabonda,
AGAMENNONE
CASSANDRA
sciagurata, famelica, pitocca.
Ora il profeta ond' io fui profetessa
m' adduce a tal fato di morte.
1485
Invece
del patrio altare, il ceppo attende me,
e il colpo e il caldo di funerea strage.
Ma non morremo senza onor di Numi.
Altri pur sorge a far nostra vendetta :
1490
matricida un rampollo, a far vendetta
del padre suo.
Fuggiasco e vagabondo,
da questo suol bandito, tornerà
a coronar pei suoi questa sciagura.
1495
Gli saran guida del giacente padre
l'ossa invocanti.
A che sí piango e levo
lamenti?
Poi che vidi Ilio soffrire
1500
ciò che sofferse, e quei che la distrussero,
per giudicio dei Numi han questa sorte,
muovo al mio fine, e al peso non soccombo.
Volgendosi alla porta della reggia.
Il mio saluto a voi, porte d'Averno!
Ed imploro per me colpo mortale :
1505
sí che, sgorgando a facil morte il sangue,
senza spasimo queste luci chiuda.
CORIFEO
Aeschylus, Agamemnon: versio Latina Ioannis Sanravii (OCR draft) Experimental (Aeschylus, Agamemnon: versio Latina Ioannis Sanravii. Ioannes Sanravius, 1555.) — 1242 focus
Aeschylus, Agamemnon: German translation (OCR draft) Experimental (Aeschylus, Agamemnon: German translation. Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff, 1919–1923.) — 1242 focus
Chor.
Dies andere stimmt zu dem früheren Wort.
Ein arger Dämon giebt
1245
1175
mit Übergewalt dir den gellenden Ruf,
den Todesruf dir ein.
Wie soll das enden?
Kassandra.
Wohlan denn, gleichen soll der Spruch nicht mehr der Braut,
die in des Hochzeitsschleiers Hüllen sich verbirgt.
1250
1180
Des Westes frische Brise fege weg den Dunst,
und aus den aufgewühlten Wogen hebe sich
empor das Unheil, furchtbar wie noch keines war.
Nicht mehr mit Rätselworten geb' ich euch Bescheid.
Bezeugt mir, daß ich wie der Hund die Witterung
1255
1185
des altvergoss'nen Blutes zu verfolgen weiß.
Aus diesem Hause weichet nimmermehr ein Chor
einstimmig in mißstimm'gem Sang; sein Sang ist Fluch.
An Menschenblute hat er sich berauscht und lärmt
und singt den Rundsang: aus dem Hause weicht er nie,
1260
1190
der Chor der Rächerinnen des Verwandtenmords.
Im Schlosse lauert er und singt das alte Lied,
das Lied vom ersten Schritt der Schuld; sein Fluch vergißt
auch dessen nicht, der seines Bruders Ehe brach.
War das ein Fehlschuß oder traf der Schütze gut?
1265
1195
War's einer Jahrmarktsschwindlerin Hellseherei?
Schwör' es doch ab, beschwöre, daß du nie den Ruf
von dieses Hauses alter Schuld vernommen hast.
94
Chorführer.
Und wenn ich ehrlich leisten könnte diesen Schwur,
was würd' es helfen? Aber Wunder nimmt es mich,
1270
1200
wie du, jenseits des Meeres unter fremdem Volk
erwachsen, deutlich wie ein Augenzeuge sprichst.
Kassandra.
Der Seher Phoibos hat mir dieses Amt verlieh'n.
Chor.
1204
So stieg des Gottes Liebe wohl zu dir herab?
Kassandra.
1203
So ist's. Beschämend war mir dies Geständnis einst.
1275
Chor.
1205
Ach ja, wir eitlen Menschen zieren uns im Glück.
Kassandra.
Inbrünstig Liebeswerben rang um meine Gunst.
Chor.
Und du gewährtest deiner Liebe Vollgenuß?
Kassandra.
Versprochen hab' ich es dem Gott, doch nie gewährt.
Chor.
Und damals schon besaßest du die Seherkraft?
1280
Kassandra.
1210
Schon damals sagt' ich Troia jedes Leid voraus.
Chor.
Wie kam es, daß Apollons Zorn dich nicht gestraft?
Kassandra.
Seit jener Schuld hat niemand meinem Wort geglaubt.
Chor.
Mir scheinen deine Sprüche leider wahr zu sein.
Kassandra.
Ha, ha!
1285
1215
Weh mir, schon wieder kommt die Qual, furchtbar
durchzuckt die Zukunftsahnung mich.
95
Kassandra.
Seht ihr sie dort? da sitzen sie, am Schlosse dort,
die Kleinen, schattenhaften Traumgebilden gleich,
erschlag'ne Kinder — war's der Oheim, der sie schlug?
1290
1220
die Hand voll Fleisches — ist es nicht ihr eig'nes Fleisch?
Gekrös und Leber — welch ein grausenhaftes Mahl.
Da halten sie's — der eig'ne Vater aß davon.
1223
Jetzt kommt die Rache, Rache nimmt sich jetzt, ich seh's,
1225
1295
English (E. D. A. Morshead, 1889, second edition) (OCR draft) Experimental (Aeschylus, Agamemnon — Morshead translation. Wikisource transcription; speech corresp and card milestones aligned to Smyth perseus-grc2.) — 1242 focus
Ah—'tis Thyestes' feast on kindred flesh—
1430
I guess her meaning and with horror thrill,
Hearing no shadow'd hint of th' o'er-true tale,
But its full hate fulness: yet, for the rest,
Far from the track I roam, and know no more.
Cassandra.
'Tis Agamemnon's doom thou shalt behold.
1435
Chorus.
Peace, hapless woman, to thy boding words.
Cassandra.
Far from my speech stands he who sains and saves.
Chorus.
Ay—were such doom at hand—which God forbid!
Cassandra.
Thou prayest idly—these move swift to slay.
Chorus.
What man prepares a deed of such despite?
1440
Cassandra.
Fool! thus to read amiss mine oracles.
Chorus.
Deviser and device are dark to me.
Cassandra.
Dark! all too well I speak the Grecian tongue.
Chorus.
Ay—but in thine, as in Apollo's strains,
Familiar is the tongue, but dark the thought.
1445
Cassandra.
Ah ah the fire! it waxes, nears me now—
Woe, woe for me, Apollo of the dawn!
Lo, how the woman-thing, the lioness
Couched with the wolf—her noble mate afar—
Will slay me, slave forlorn! Yea, like some witch,
1450
She drugs the cup of wrath, that slays her lord,
With double death—his recompense for me!
Ay, 'tis for me, the prey he bore from Troy,
That she hath sworn his death, and edged the steel!
Ye wands, ye wreaths that cling around my neck,
1455
Ye showed me prophetess yet scorned of all—
I stamp you into death, or e'er I die—
Down, to destruction!
Thus I stand revenged—
Go, crown some other with a prophet's woe.
1460
Look! it is he, it is Apollo's self
Rending from me the prophet-robe he gave.
God! while I wore it yet, thou saw'st me mocked
There at my home by each malicious mouth—
To all and each, an undivided scorn.
1465
The name alike and fate of witch and cheat—
Woe, poverty, and famine—all I bore;
1
And at this last the god hath brought me here
Into death's toils, and what his love had made,
His hate unmakes me now: and I shall stand
1470
Not now before the altar of my home,
But me a slaughter-house and block of blood
Shall see hewn down, a reeking sacrifice.
Yet shall the gods have heed of me who die,
For by their will shall one requite my doom.
1475
He, to avenge his father's blood outpoured,
Shall smite and slay with matricidal hand.
Ay, he shall come—tho' far away he roam,
A banished wanderer in a stranger's land—
To crown his kindred's edifice of ill,
1480
Called home to vengeance by his father's fall:
Thus have the high gods sworn, and shall fulfil.
And now why mourn I, tarrying on earth,
Since first mine Ilion has found its fate
And I beheld, and those who won the wall
1485
Pass to such issue as the gods ordain?
I too will pass and like them dare to die!
[
Turns and looks upon the palace door.
Portal of Hades, thus I bid thee hail!
Grant me one boon—a swift and mortal stroke,
1490
That all unwrung by pain, with ebbing blood
Shed forth in quiet death, I close mine eyes.
Chorus.
German (J. J. C. Donner, 1854; OCR review) (OCR draft) Experimental (Aeschylos, Band I, Agamemnon. Independent Donner line citations, Smyth card correspondence, twelve located textual notes and opening metrical facsimiles. Unfinished OCR proofreading and note attribution are documented in the review inventory.) — 1242 focus
Was du verkündet von Thyestes' grausem Mahl,
Versteh' ich und mich schaudert und mich faßt ein Schreck,
Zu schau'n der Wahrheit treffend nachgeschaffnes Bild.
Das Andre hörend stürz' ich fort auf irre Bahn.
Kassandra.
Agamemnon, sag' ich, wirst du heute sterben seh'n.
1195
Der Chorführer.
Gebiete deinem Frevelmund, Unselige!
Kassandra.
Doch wendet kein Erretter, was mein Wort enthüllt.
Der Chorführer.
Ja, wenn's zur That wird; aber nie geschehe das!
Kassandra.
Du flehst um Abwehr; jene sorgen für den Mord.
Der Chorführer.
Von welchem Mann wird solche Gräuelthat vollbracht?
1200
Kassandra.
Schon wieder hast du meinen Spruch ganz falsch gefaßt.
Der Chorführer.
Wie er die That vollendet, bleibt mir dunkel nur.
Kassandra.
Und doch bin ich mit Hellas' Rede wohlvertraut.
Der Chorführer.
Auch Phöbos kennt sie; dennoch spricht er räthselhaft.
Kassandra.
O Grauen, welche Glut! Sie flammt an mich heran!
1205
O Leid! Lykeier Phöbos! Weh, o wehe mir!
Die da, die Menschenlöwin, die dem Wolfe sich
Gesellt, indeß er ferne war, der edle Leu,
Sie wird mich Arme morden; ja, wie Zaubergift
Bereitend, prahlt sie ihrem Groll auch meinen Lohn
1210
Zu mischen, wekt für ihren Herrn das Todeserz,
Mit Mord an ihm zu rächen, daß ich kam mit ihm.
Was trag' ich länger diesen Schmuck, mir selbst zum Spott,
Den Stab, die Seherkränze hier um meinen Hals?
Fort! Dich zerbrech' ich, ehe mich mein Loos ereilt!
1215
Euch wers' ich hin; verderbet! So vergelt' ich euch:
Schenkt einer Andern euren Fluch an meiner Statt!
O schaut! Apollon selber zieht das Seherkleid
Mir aus. Mit eignen Augen hat er's ja geseh'n,
Wie selbst in diesem Schmucke Freund und Feind zumal,
1220
Von Wahn geblendet, offen mich verspotteten!
Ich Arme mußt', als landdurchschweifend Zauberweib,
Mich hungerleidend, Bettlerin gescholten seh'n.
Und jeho trieb der Seher, der zur Seherin
Mich umgeschaffen, solchem Todesloos mich zu.
1225
Anstatt des Vaterherdes wartet mein der Block,
Wo blutig heißer Opfertod mich fällen wird.
Doch meines Todes Nächer sind die Götter einst.
Denn wieder kommt ein andrer Rächer uns, der Sohn,
Ein Muttermörder, der des Vaters Tod vergilt.
1230
Ein irrer Flüchtling kehrt er heim aus fremdem Land,
Den Götterfluch zu krönen, der dies Haus verfolgt.
Mit hohem Eide schwuren ja die Himmlischen,
Daß ihn des Vaters Todessturz heimführt dereinst.
Was seufz' ich fremde Sklavin so zum Himmel auf?
1235
Nachdem ich einmal Ilions erhabne Stadt
Sah stürzen, wie sie stürzte, sah die Bürger dort
Also dahingeschwunden nach der Götter Spruch;
Will ich zum Tode stürzen, dulde muthig aus!
Des Schattenlandes Pforten hier, euch grüß' ich noch.
1240
Ich flehe: tödtlich treffe mich der Todesstreich,
Daß, wenn des Blutes Bäche sanfthinsterbend mir
Entströmen, ohne Zucken sich mein Auge schließt!
(Sie hat Seherstab und Kränze weggeworfen, und entkleidet sich nun auch des priesterlichen Gewandes.)
(Sie verläßt den Wagen, und schreitet langsam dem Palaste zu.)
Der Chorführer.
Commentary
Wecklein’s commentary on Agamemnon (1888; German; OCR draft) (Explanatory commentary, pp. 30–140; Iowa and Harvard OCR collated conservatively. Unresolved OCR and provisional reference mappings are explicitly marked.) focus
1247.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-682