1035-1036.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-600
ὀτοτοτοτοῖ ποποῖ δᾶ. | Ἄπολλον, Ἄπολλον. Libri ut v. 1030. 1031.
1037.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-601
Ἀγυιεῦ
Ἀγυιεῦ
M. G. Ald. Turn.
Ἀγυιεῦ
Rob. Vict. et ut videtur Flor. Farn.
1037
1038.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-602
εὐθυγγόνοις Suo errore Ald.
εὐθυγγόοις
.
1038
1039.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-603
Ἄπολλον, Ἄπολλον Libri
Ἄπολλον Ἄπολλον
. Posui nominativos.
1039
1040.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-604
ἀγυιάτης
ἀγυιᾶτ'
M.
ἀγυιᾶτ'
G. Farn. et ut videtur Flor.
ἀγυιά τ'
Ald.
ἀγυιᾶ
Turn. Vict.
ἀγυιᾶτ'
ex Sophiani emendatione Rob.
1040
1041.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-605
οὐ μόλις
Οὐ μόλις
est non parum. Eur. Hel. v. 342.
θέλουσαν οὐ μόλις καλεῖς
, non parum cupidam.
1041
1042.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-606
χρήσειν
χρήσειν
M. Flor. Farn. Rob. Vict.
χρήσειν
G.
χράσειν
Ald.
κλάειν
Turn.
αὖτε Codices et Ald. Rob.
αὖτε
. Emendate Turn. Vict.
1042
1043.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-607
παρόν
παρ' ἣν
M. G. Ald. Turn.
παρὲν
Flor. Vict.
παρὸν
Farn. Rob.
παρ' ἣν
etiam Auratus, receperuntque Porsonus et Boissonadus. Schützius
παρ' ἣν
, quod probarunt Blomfieldius et Wellauerus. Veri similius est poetam scripsisse
παρόν
, cuius verbi ea potestas est, ut nunc quoque significetur. Sophocles in Aiace v. 337.
ἀνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν ἢ τοῖς πάλαι νοσήμασι ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.
1043
1044.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-608
Ἄπολλον, Ἄπολλον Scripturae librorum eaedem quae v. 1039.
1044
1045.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-609
ἀγυιάτης
ἀγυιᾶτ'
Flor. Ceteri ut v. 1040.
1045
1046.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-610
ἢ ποῖ Libri
ἢ ποῖ
, nisi quod
ἃ ποῖ
habet Rob. Non recte Elmsleius in Museo critico vol. II. p. 306. vel
ποῖ ποῖ
scribendum esse putavit, ut Euripides in Iph. T. v. 1435. et aliis in locis locutus est, vel
ποῖ δή
, ut Aeschylus infra v. 1097.
ποῖ δή με δεῦρο τὴν τάλαιναν ἤγαγες;
Attendentem non ad formulas ipsas, sed ad locorum quibus adhibentur rationem, non potest latere quid intersit et quo quaeque loco apte usurpetur.
1046
1047.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-611
εἰ σὺ μὴ τόδ' ἐννοεῖς
εἰ σὺ μὴ τόδ' ἐννοεῖς
M. G. et edd.
εἰ σὺ τὸ, μηδ᾽ ἐννοεῖς
Flor.
εἰ. τόπερ μὴ δ᾽ ἐννοεῖς
Farn.
1047
1048.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-612
σοί
σοι
pro
σοί
sola ed. Rob.
κατὰ Deinde
κατὰ δ'
Flor. Farn.
ᾖ Denique
γρ. ᾖ
Farn.
1048
1049.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-613
ξυνίστορα Ante hunc versum
ὢ ὢ
addunt M. G. Ald. Rob. Turn. Omittunt recte voculas istas Flor. Farn. Vict. Deinde
ξυνίστορα
, ut Porsonus scripsit, Flor. Farn. Ceteri
ξυνίστορα
.
1049
1050.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-614
αὐτοφόνα τε κακὰ καὶ ἀρτάνας
αὐτοφόνα
recte Flor. Farn. Rob. et, ut videtur, M.
αὐτόφονα
ceteri. Deinde
κακὰ καὶ ἀρτάναι
M. G. Ald. Rob. et, ut videtur, Flor. In M. scholion
ἀντὶ τοῦ ἀγχόνῃ
adscriptum est.
κακά, καὶ ἀρτάναι
Turn.
κακά, κ' ἀρτάναι
Vict.
κακά. καὶ ἀρτάνας
Farn. Et
καὶ ἀρτάνας
scribendum esse viderat Casaubonus, quum Auratus
ἀστάτας
coniecisset. Scribendum aut
αὐτοφόνα κακὰ καὶ ἀρτάνας
, aut, quod praetuli,
αὐτοφόνα τε κακὰ καὶ ἀρτάνας
.
1050
1051.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-615
ἀνδρὸς σφαγεῖον καὶ πεδορραντήριον.
ἀνδρὸς σφάγιον
M. et ceteri libri praeter Turn. ubi
ἀνδρὸς σφαγεῖον
scriptum est, et Farn. qui
ἀνδρὸς σφάγιόν τε
habet. Sed M. litteram
ε
in
σφάγιον
in litura scriptam habet. Deinde omnes
καὶ πέδον
. Quod Pearsonus coniecit,
καὶ πέδον
, etiam Schützius in prima editione posuerat. Blomfieldio, ut dubitaret de huius coniecturae veritate, scrupulum iniecerat
καί
: quin propter hoc
καί
negat
πέδον
ferri posse Wellauerus. Nimirum
σφαγεῖον
, ut Porsonus scripsit, illi substantivum esse putarunt, non cogitantes adiectivum esse referrique ad
στέγην
. Recte intellexerat Aeschyli verba Seidlerus ad Eur. Troad. v. 764. Sed tamen
πέδου ῥαντήριος
non recte diceretur domus nisi adiiceretur
αἵματι
. Quare scripsi
ἀνδρὸς σφαγεῖον καὶ πέδοι ῥαντήριον,
ut viri sanguinem humi profundens dicatur, coniuncto
ῥαντήριον
cum
ἀνδρός
aeque ut
σφαγεῖον
. Quamquam dubitari potest utrum hoc scripserit Aeschylus, an, quod fortasse praestat,
ἀνδρὸς σφαγεῖον καὶ πεδορραντήριον
. Id Dindorfio quoque in mentem venit scribi posse, si cum Dobraeo Adv. II. p. 25. legatur
ἀνδροσφαγεῖον
.
1051
1052.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-616
εὔρις
εὔρις
Porsonus,
εὖρις
M. G. sed in M.
ι
s in litura scriptum est.
εὖρες
Flor. Farn. Ald. Rob. Turn.
εὖριν
Vict.
εὔριν
praetulit Blomfieldius.
1052
1053.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-617
ματεύει
μαντεύει δ'
M. Ald. Rob.
μαντεύῃ δ᾽
, sed
η
in
ει
mutato, G.
ματεύει δ'
Flor. Farn. Vict.
ματεύειν δ'
Turn. Probarunt infinitivum Blomfieldius et Wellauerus, cui
μαντεύει
eo ortum esse videbatur, quod
ν
ad
ματεύει
supra adscriptum alieno loco insertum esset. Non cogitarunt ita
ματεύειν τε
dicendum fuisse, multoque languidiorem esse infinitivum. Scholiastam ne quis putet infinitivum legisse, cuius adnotatio ita edita est,
ἔοικεν ὡς κύων εὔριν ἀναζητεῖν
(ita Rob.
εὔριν ματεύειν καὶ ἀναζητεῖν
Vict.)
εἰ γέγονεν ἐνθάδε παλαιὸς φόνος
, nimirum in M. ita hoc scholion scriptum est,
ἔοικεν ὡς κύων εὑρίσκοι
(scribendum
εὔρις
,
καὶ ἀναζητεῖ etc
.
ὧν ἐφευρήσει Deinde
ὧν ἀνευρήσει
Porsonus.
ὧν ἂν εὑρήσῃ
M. G. Rob.
ὧν ἂν εἰρήσῃ
Ald.
ὧν ἂν ἀνευρήσει
Turn.
ὧν ἐφευρήσει
Flor. Farn. Vict.
1053
1054.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-618
μαρτυρίοισι γὰρ τοῖςδ' ἐπιπείθομαι Ante hunc versum Blomfieldius
ὢ ὢ
posuit, quoniam in stropha has voculas receperat.
μαρτυρίοισι γὰρ
ex Pauwii emendatione Porsonus.
μαρτυρίοις γὰρ
M. G. et edd.
μαρτυρίοις μὲν γὰρ
Flor. Farn. et Ven. in quo hic versus primus est post lacunam ad v. 46. indicatam. Deinde
τοῖςδ᾽ ἐπιπείθομαι
scribendum esse primus vidit Abreschius.
τοῖςδε πεπείθομαι
M. G. Flor. Farn. Ven. Ald. Rob.
τοῖς δὲ πείθομαι
Turn. Vict.
1054
1055-1056.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-619
κλαιόμενα τάδε βρέφη
κλαιόμενα
G. Ald. Rob. Turn. Deinde
τὰ βρέφη
Flor. Farn. Ven. quod receperunt Blomfieldius, Wellauerus, Boissonadus, Frigidum id esse prae ceterorum librorum scriptura,
τάδε βρέφη
, vidit Scholefieldius. Haud dubie
τὰ βρέφη
a Triclinio scriptum est, ut metrum ei metro, quod in strophico versu invenerat, accommodaretur.
Τάδε βρέφη
etiam scholiastes legisse videtur, qui scribat
φαντάζεται γὰρ ὁρᾶν τὰ σώματα τῶν ἀνῃρημένων παίδων Θυέστου
. In ed. Rob. scriptum est
κλαιόμενα τάδε βρέφη, σφαγάς τε ὀπτάς τε σάρκας πρὸς πατρὸς βεβρωμένας
. Non habent
τε
post
σφαγάς
ceteri libri. Sed quum in edd. Ald. et Turn. iungantur sine interpunctione
κλαιόμενα τάδε βρέφη σφαγάς
, in Vict. et Cant. sic distinctum est,
κλαιόμενα τάδε βρέφη, σφαγὰς, ὀπτάς τε σάρκας πρὸς πατρὸς βεβρωμένας
. Schützium quique alii cum eo virgulam post
βρέφη
rursum removerunt, ut
σφαγὰς ὀπτάς τε σάρκας
a
κλαιόμενα
regeretur, vituperavit Elberlingius, ridens imaginem puerorum quod interfecti sint carnesque suae a patre comestae flentium. Incautius id dixit vir non hebetis iudicii. Nam etsi ferri potest illa Victorianae et Canterianae editionis interpunctio, ut haec tria copulet Cassandra, flentes pueros, caedes, comestas a patre carnes, tamen quid obstat quin puerorum simulacra se cernere dicat, qui interfectionem suam et carnes a patre absumptas defleant, quum infra v. 1176. seqq. non solum repetat istam imaginem, sed etiam, nisi quis omnem libris fidem deroget, eos pueros carnes suas et viscera in manibus tenentes describat? His si non offendebatur Elberlingius, non erat cur eandem imaginem hic ferre nollet. Sed movit eum
κλαιόμενα
, quod accusativum regere nondum esset demonstratum. Id vero non debebat ei scrupulum iniicere. Nam ut
κλαίεσθαι
non sit deflere, sed flentem esse, quod alio verbo
δακρυρροεῖν
vocatur, tamen vel sic accusativus ei adiungi potuit. Sic Sophocles apud schol. Pindari Pyth. IV. 213.
δακρυρροεῖ γοῦν καὶ τὰ καὶ τὰ τυγχάνειν
. Accusativus
κλαιόμενα
quomodo explicandus sit, dictum est ad v. 2.
1057-1058.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-620
ἦ μὴν ... ᾖσμεν
ἦ μὲν
a pr. manu M. alia, ut videtur manus,
ἦ μὴν
superscripsit.
ἦ μὴν
G. Flor. Ven. Ald. Turn. Vict.
ἦ μὲν
Rob.
ἦ μὲν
, cum glossa
τοι σοί μέν
, Farn. Deinde
σοῦ
Turn. Vict. Ceteri
σου
, quod in Farn. supra versum scriptum est. Tum in M. ultima in
πεπυσμένοι
littera erasa. Deinde
ἦμεν
M. Flor. Farn. Ven. Vict. Ita etiam G. sed alteri syllabae
η
superscriptum, unde
ἦ μὴν
Ald. Turn.
ἦμεν
Rob. Schützius quum in prima editione utroque in versu
ἴδμεν
posuisset, in minore utrumque in
οἶσμεν
mutavit, postquam Porsonus ediderat
ἦ μὴν κλέος σοῦ μαντικὸν πεπυσμένοι ᾖσμεν
. Porsonum recte secutus est Blomfieldius. Friget, quamvis bis positum,
ἦ μὴν
, quod Wellauero placuit. Invenustum est, quod Scholefieldius dedit,
ᾔσμεν
: falsum quod Boissonadus
ἦ μὲν — ἦμεν
.
ματεύομεν In fine versus libri
μαστεύομεν
. Schützius in prima editione recte
ματεύομεν
. Videntur hac forma usi esse tragici ubi metrum primam syllabam corripi pateretur. Hic autem altera etiam propter praegressum
πεπυσμένοι
displicet.
1059.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-621
τί ποτε μήδεται; Nihil erat cur Blomfieldius duplicando
πο
diiambum in dochmium converteret. Idem
πόποι
cum Flor. Farn. Ven. Rob.
πόποι
M. Ceteri
ποποῖ
. Error Aldinae est
μήδεσθαι
. In Rob. verba
τί ποτε μήδεται
et quae sequuntur usque ad
βοᾷ
choro sunt tributa.
1059
1060.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-622
ἄγος Vulgo
τί τόδε νέον ἄχος
. Blomfieldius cum Seidlero de vers. dochm. p. 161.
ἄγος
, quod confirmarunt Flor. Farn. Ven. In M. ut in ceteris
ἄχος
est, sed supra scriptum
γος
. Quum accuratissime syllabas exaequare soleat Aeschylus, videri potest scribendum esse
τί τόδ' ἄγος νέον, μέγα
. Sed ea minus apta est verborum collocatio. Et respondet solutio contractis syllabis etiam v. 1080.
1060
1062.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-623
φίλοισι
φίλοισιν
Farn. Ceteri
φίλοισι
.
ἀλκάν Deinde
ἀλκὰ δ᾽
M. G. Farn. Ald. Rob. Turn.
ἀλκὰν δ'
Flor. Ven. Vict. Hesychius
ἄλκη, δύναμις, ἰσχύς, ἢ ἀλέξησις, ἢ μάχη. Αἰσχύλος Ἀγαμέμνονι.
Orestem intelligi vidit Scholiastes.
1062
1065.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-624
ποῖ βοᾷς
πῶς βοᾷ
M. G. Ald. Rob. Turn.
βοᾷ πῶς
Flor. Farn. Ven. Vict. Hoc, rotundius visum Butlero, adoptavit Boissonadus. Unice verum est
ποῖ βοᾷς
, potiore verbo priorem locum tenente.
1065
1066-1068.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-625
NA In Ald. puncto post
τελεῖς
, item post
πόσιν
, commate post
φαιδρύνασα
interpunctum. Sic etiam Turn. deleta tamen post
πόσιν
interpunctione. Rob. et Vict. signa interrogandi habent post
τελεῖς
et post
φαιδρύνασα
, quod in Rob.
φαιδρύνασ'
scriptum est. Stanleium, qui post
τελεῖς
virgulam, post
φαιδρύνασα
signum interrogandi posuit, Porsonus aliique secuti sunt. Vellem Blomfieldius, qui abruptae orationis signum post
φαιδρύνασα
posuit, etiam post
τελεῖς
signo interrogandi distinxisset.
1069-1070.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-626
προτείνει δὲ χεὶρ ἐκ χειρὸς ὀρέγματα.
προτείνει δὲ
Ald. Turn.
προτείνει γὰρ
Ven. Deinde
χεὶρ ἐκ χειρὸς ὀρεγομένα
M. G. Ald. Rob. Turn. In Rob. post
χ
asteriscus, vitii vel lacunae signum.
χεὶρ ἐκ χειρὸς ὀρεγομένα
Vict.
χεὶρ ἐκ χειρὸς
(ἐκ χειρὸς in Ven. esse dicitur)
ὀρεγομένα
Flor. Farn. Ven. Scholiastes
διαδέχονται δὲ ἀλλήλους τοῖς ὀρέγμασι τῶν χειρῶν Αἴγισθος καὶ Κλυταιμνήστρα
. Hinc in adnotatione ad Humboldti interpretationem scribendum conieci
προτείνει δὲ χεὶρ ἐκ χειρὸς ὀρέγματα
. Receperunt hoc, mutato
χειρὸς
in
χειρός
, Blomfieldius et Boissonadus. Atque
χειρός
iam Porsonus. Sed non de Aegistho cogitandum esse docet Choephororum locus v. 418. seqq.
1071.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-627
νῦν Nihil erat caussae quod
νῦν
nonnullos offenderet. Nondum, inquit, intellexi: nunc enim, si ante visa est aenigmata dicere, magis obscura loquitur.
1071