Aeschylus Agamemnon 1295

Herbert Weir Smyth (Translator)

View: By Scene

Agamemnon. Aeschylus. Herbert Weir Smyth (Translator). New York. 1926.

Sponsored by Perseus Project, Tufts University.

Funding provided by The Annenberg CPB/Project.

Current edition Perseus

Ἀγαμέμνων (Greek) (Aeschylus, Volume 2. Smyth, Herbert Weir, editor. London; New York: William Heinemann; G.P. Putnam's Sons, 1926.)

Editions (7)
Ἀγαμέμνων First1KGreek (Aeschyli Tragoediae. Sidgwick, Arthur, editor. Oxford: Clarendon Press, 1902.) — 1407-1430 focus
Ἀγαμέμνων (OCR draft) Experimental (Ἀγαμέμνων. Guilielmus Dindorfius, 1882.) — 1295 focus
Ἀγαμέμνων (OCR draft) Experimental (Ἀγαμέμνων. Gottfried Hermann, 1852.) — 1295 focus
ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ (OCR draft) Experimental (ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ. Paul Mazon, 1920-1925.) — 1295 focus
Ἀγαμέμνων (OCR draft) Experimental (Ἀγαμέμνων. N. Wecklein, 1885.) — 1295 focus
ὦ πολλὰ μὲν τάλαινα, πολλὰ δ᾽ αὖ σοφὴ
γύναι, μακρὰν ἔτεινας. εἰ δ᾽ ἐτητύμως
1295
μόρον τὸν αὐτῆς οἶσθα, πῶς θεηλάτου
βοὺς δίκην πρὸς βωμὸν εὐτόλμως πατεῖς;
Ἀγαμέμνων (OCR draft) Experimental (Ἀγαμέμνων. Martin L. West, 1990.) — 1295 focus
ὦ πολλὰ μὲν τάλαινα, πολλὰ δ᾽ αὖ σοφή
1295
γύναι, μακρὰν ἔτεινας. εἰ δ᾽ ἐτητύμως
μόρον τὸν αὑτῆς οἶσθα, πῶς θεηλάτου
βοὸς δίκην πρὸς βωμὸν εὐτόλμως πατεῖς;
Aeschyli Agamemnon (OCR draft) Experimental (Aeschyli Agamemnon. Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff, 1914.) — 1295 focus
Translations (11)
Agamemnon Perseus (Aeschylus, Volume 2. Smyth, Herbert Weir, translator. London; New York: William Heinemann; G.P. Putnam's Sons, 1926. (Modernized by Perseus.)) — 1295 focus
Agamemnon Perseus (Aeschylus. The poetical works of Robert Browning, Volume 13. Browning, Robert, translator; Berdoe, Edward, editor. London: Smith, Elder and Co., 1889.) — 1295 focus
The Agamemnon (OCR draft) Experimental (The Agamemnon. Theodore Alois Buckley, 1849.) — 1295 focus
O woman most wretched and most wise, to a great length hast thou spoken. But if thou truly knowest thine own doom, how is it that thou steppest with good courage to the altar, like a heifer led by heaven?
AGAMEMNON (OCR draft) Experimental (AGAMEMNON. Paul Mazon, 1920-1925.) — 1295 focus
O femme trop malheureuse et trop savante aussi, tu nous en as dit long ! Mais, si vraiment tu
sais où la mort t'attend, pourquoi, comme une génisse poussée par les dieux, marcher ainsi, bravement, à l'autel ?
Agamemnon (OCR draft) Experimental (Agamemnon. Robert Potter, 1779.) — 1295 focus
Unhappy, in thy knowledge moſt unhappy,
Long have thy ſorrows flow’d. But if indeed
Thou doſt foreſee thy death, why, like the heifer
1455
Led by an heav’nly impulſe, do thy ſteps
Advance thus boldly to the cruel altar?
Eschilo, Agamennone: traduzione italiana di Ettore Romagnoli (OCR draft) Experimental (Eschilo, Agamennone: traduzione italiana di Ettore Romagnoli. Ettore Romagnoli, 1922.) — 1295 focus
Donna che molto soffri, e molto sai,
parlasti a lungo.
Or, se il tuo fato scorgi,
1510
come dunque all'altar, quasi giovenca
volenterosa, di gran cuore appressi?
Aeschylus, Agamemnon: versio Latina Ioannis Sanravii (OCR draft) Experimental (Aeschylus, Agamemnon: versio Latina Ioannis Sanravii. Ioannes Sanravius, 1555.) — 1295 focus
Aeschylus, Agamemnon: German translation (OCR draft) Experimental (Aeschylus, Agamemnon: German translation. Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff, 1919–1923.) — 1295 focus
der Feigling, der zu Hause saß, nimmt Rache, weh,
1295
am Herrn, der heimkehrt — ja, die Sklavin nennt ihn Herr.
Der Flottenherzog, der Zerstörer Ilios'
merkt nicht, was der verworf'nen Hündin Zunge sinnt,
zu listig sinnt. Mit Koboldtücke grüßend leckt
1230 sie ihm die Hand, zuthulich senkt sich der Behang —
1300
o diese Frechheit, Mannesmörderin ein Weib.
Sie ist — was ist sie? Ja, womit vergleich' ich sie?
mit welchem unnatürlich ekelhaftem Wurm,
mit einer Otter, einer Skylla, die vom Schiff
in ihre Höhle den arglosen Mann entführt?
1305
1235 dies Weib, das wie im tollsten Höllentaumel rast,
und Fluch, der nie beschwichtigt wird, den Ihren schnaubt.
Wie rief Triumph sie, gleich dem Krieger in der Schlacht,
wenn ihm der Feind den Rücken kehrt, wie heuchelte
sie Freude, daß er heimgekehrt, gerettet war.
1310
Das mag nun einer glauben wollen oder nicht.
1240 Mir gilt es gleich. Die Zukunft kommt, bald wirst du selbst
mit Tränen die Prophetenkunst mir zugesteh'n.
Agamemnon (OCR draft) Experimental (Agamemnon. Anna Swanwick, 1886.) — 1295 focus
English (E. D. A. Morshead, 1889, second edition) (OCR draft) Experimental (Aeschylus, Agamemnon — Morshead translation. Wikisource transcription; speech corresp and card milestones aligned to Smyth perseus-grc2.) — 1295 focus
Maid of mysterious woes, mysterious lore,
Long was thy prophecy: but if aright
Thou readest all thy fate, how thus unscared
1495
Dost thou approach the altar of thy doom,
As fronts the knife some victim, heaven-controlled?
German (J. J. C. Donner, 1854; OCR review) (OCR draft) Experimental (Aeschylos, Band I, Agamemnon. Independent Donner line citations, Smyth card correspondence, twelve located textual notes and opening metrical facsimiles. Unfinished OCR proofreading and note attribution are documented in the review inventory.) — 1295 focus
O du so tief elendes als tiefweises Weib,
Du spinnst die Reden lange. Doch was schreitest du,
1245
Wofern du wahrhaft dein Geschick erkennst, so kühn,
Der gottgetriebnen Färse gleich, zum Opferherd?

Commentary

Critical apparatus to Agamemnon (OCR draft) (Latin and Greek critical apparatus to Gottfried Hermann's 1852 edition of Agamemnon.) focus

1296. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-762

NA Excidit post
Ἰλίου
aliquid, fortasse
διὰ παντός
, ut est in Choeph. v. 847.
ἢ πάνυ θήσειν Ἀγαμεμνονίων οἴκων ὄλεθρον διὰ παντός.
Respondent enim inter se duo systemata.
1296

1299. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-763

κτανοῦσι Canterus,
κτανοῦσι
coniiciens, saltem
κτανοῦσι
debebat. Nihil vero mutandum. Nunc, inquit, si ille priorum sanguinem luit, et mortuis (Iphigeniae) moriendo aliarum mortium (suae ipsius) poenas adducit, quis haec audiens se innoxio genio natum censebit?
1299

1300. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-764

ποινὰς θανάτων ἐπικραίνει
ποινὰς θανάτων ἄγαν ἐπικρανεῖ
. Quod ego scribendum monui,
ποινὰς θανάτων ἐπικραίνει
, firmatur eo quod
ἄγαν
deest in Ven. Flor. Blomfieldius tamen cum H. Vossio edidit
ἄτην τε κρανεῖ
, non de nihilo illud
ἄγαν
irrepsisse ratus. Profecto non de nihilo: nam Triclinius vel alius metrorum studiosus addidit, quod hominum genus et v. 1294. et ubique paroemiacos, qui non in ipso fine totius anapaesticae orationis sunt, in versus acatalectos mutare consuevit. In
ἐπικρανεῖ
autem, quod libri habent, penultima syllaba nullo modo produci potest.
1300

1301. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-765

τίς ποτ' ἂν εὖ εὔξαιτο βροτῶν Libri
τίς ἂν εὔξαιτο βροτῶν
. Porsonus ad Aristoph. Eccl. v. 363.
τίς ἂν οὖν
, quod Scholefieldius ut e malis minimum se recepisse dicit. Malum profecto est. Canterus
τίς ἂν οὐκ εὔξαιτο
, quod recepit Blomfieldius. Et hoc quidem maius malum est: nam omnes, etiam qui nihil umquam de Agamemnonia domo inaudiverunt, innocua fortuna nati esse optant. Reisigii decretis addictus Ritschelius in Schedis criticis p. 38.
τίς ἄγαν εὔξαιτο
coniiciebat. Scribendum erat
τίς ποτ' ἂν εὖ εὔξαιτο βροτῶν
. Vidit hoc etiam E. A. I. Ahrens. Plerumque
ποτέ
in initio orationis, rarius in apodosi invenitur, ut in Sophoclis Trach. v. 1230.
οἴ μοι, τὸ μὲν νοσοῦντι θυμοῦσθαι κακόν· τὸ δ᾽ ὧδ᾽ ὁρᾶν φρονοῦντα τίς ποτ' ἂν φέροι;
1301

1303. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-766

ὤμοι Libri hic et v. 1305.
ὤμοι
, quod revocavit Blomfieldius. Inde a Stanleio
ᾤμοι
scribi coeptum. Diversae de
οἴμοι, ᾤμοι, ὤμοι
sententiae et grammaticorum sunt et recentiorum criticorum. V. ad Soph. Oed. Col. v. 824. Subtiliter de his disputavit Reisigius in Enarratione Oed. Col. p. CXVII. Si quid est inter
ὤμοι
et
οἴμοι
discriminis, hoc esse puto, ut
οἴμοι
doloris sit,
ὤμοι
rei malae eiusque inopinatae. Quare libros sequendos duxi. Ceterum Blomfieldius, librorum scripturam,
ὤμοι, πέπληγμαι καιρίαν πληγὴν ἔσω
, miserabiliter frigere ratus, scripsit
ὤμοι, πέπληγμαι· καιρίαν πληγὴν ἔχω
. Vereor ne illud alii de emendatione ista dicant. Euripides Hel. v. 356.
αὐτοσίδαρον ἔσω πελάσω διὰ σαρκὸς ἅμιλλαν
.
1303

1304. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-767

NA Huic versui et versui 1306. tum a versu 1308. singulis distichis praefixa est in editionibus veteribus nota hemichorii, sed in codicibus Ven. Flor. Farn. ubique chori nomen adscriptum est. Ostendi in dissertatione prima de choro Eumenidum p. 9. sive in Opusc. II. p. 130. haec a singulis quindecim senibus, ex quibus compositus erat chorus, recitari. Initium fit ratione quadam epodica, ut trimeter Agamemnonis et qui eum sequitur trochaicus chorici senis pro stropha, et statim eadem metra pro antistropha sint, quas tertii senis trochaicus epodi loco sequatur. Ex ea re intelligi potest stetisse chorum κατὰ ζυγά, certe quo tempore clamantem audit Agamemnonem. Apte comparari potest adnotatio haec scholiastae Aristophanis ad Acharn. v. 203.
γέγραπται δὲ τὸ μέτρον τροχαϊκόν, πρόςφορον τῇ τῶν διωκόντων γερόντων σπουδῇ. ταῦτα δὲ ποιεῖν εἰώθασιν οἱ τῶν δραμάτων ποιηταὶ κωμικοὶ καὶ τραγικοί, ἐπειδὰν δρομαίως εἰςάγωσι τοὺς χορούς, ἵνα ὁ λόγος συντρέχῃ τῷ δράματι.
Approbarunt propositas a me distinctiones novissimi editores. Sed Godefridus Müllerus sua quadam ratione operam dedit ut duodecim chori personas esse doceret, refragante et re ipsa et testimonio scholiastae Aristophanis ad Equitum v. 586. Voluit enim
γεροντίαν
quandam hic introduci: de quo commento, quod fictum est pro arbitrio, dixi in Opusc. VI. 2. p. 136. seq. Qui similiter de hac scena statuit, Ferdinandus Bambergerus in dissertatione de carminibus Aeschyli a partibus chori cantatis, Marburgi a. 1832. edita, scite animadvertit p. 55. ex distichis illis, quae inde a v. 1308. sequuntur, secundo tertium, quarto quintum, sexto septimum, octavo nonum, decimo undecimum respondere. Nisi falsa opinione praepeditus fuisset, suspicatus esset
ζυγά
hunc in modum disposita fuisse,
β'. α'. γ'. δ'. ε'. ϛ'. ζ'. η'. θ'. ι'. ια'. ιε'. ιβ'. ιγ'. ιδ'.
1304

1305. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-768

NA Male Stanleius post
ὤμοι
interpunxerat. Correxit Blomfieldius.
1305

1306. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-769

οἰμώγματι
τοἔργον εἰργάσθαι
Farn. Deinde idem et Ven.
οἰμώγμασιν
. Flor. Vict.
οἰμώγματι
. Hoc servandum duxi, quum verisimilius sit grammaticorum subtilitati deberi pluralem, quod bis exclamasset Agamemno.
1306

1307. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-770

ἀλλὰ κοινωσώμεθ' ἄν πως ἀσφαλῆ βουλεύματα. Libri
ἀλλὰ κοινωσώμεθ᾽ ἄν πως
. Porsonus
ἀλλὰ κοινωσαίμεθ᾽ ἄν πως
, quod Blomfieldius tolerabilius reddere studuit
ἂν πῶς
scribens apponensque in fine versus signum interrogationis. Secutus est Scholefieldius, sed tamen ut dubitaret an
ἄν πως
esset scribendum. Alii alia coniecerunt. Scribendum erat
ἀλλὰ κοινωσώμεθ᾽ ἄν πως ἀσφαλῆ βουλεύματα
. In eandem sententiam incidisse videtur G. Bernhardy in Syntaxi Graeca p. 331.
1307

1311. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-771

νεορρύτῳ
ὅτι νεορρύτῳ
Ven. Flor. Farn.
δὲν νεορρύτῳ
Vict. Blomfieldius suspicari aliquem posse ait
νεορρύτῳ
. Wellauerum, qui choreutarum gladios intelligendos putabat, reprehendit Scholefieldius, Clytaemnestrae gladium recte intelligens: sed fallitur recenti caede madidum cum aliis interpretans, nec videns, quod viderat Humboldti interpretationem secutus Wellauerus,
νεόρρυτον
longa
υ
dici gladium modo e vagina extractum.
1311

1316. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-772

οἳ δὲ τῆς μελλοῦς
οἱ δὲ μελλούσης
Farn. Vict. Glossa in Farn.
τυραννίδος δηλονότι
. Paulo propius verum Ven. Flor.
οἱ δὲ τῆς μελλούσης
. Legendum esse
οἳ δὲ τῆς μελλοῦς
ostendunt Tryphonis verba in libello de tropis in Museo crit. Cantabr. I. p. 49. et in Museo crit. Vratisl. I. p. 10.
κατὰ παρωνομασίαν, ὡς χρυσῶ ἀπὸ χρυσοῦ, οὕτως ὠνόμασται καὶ παρ' Αἰσχύλῳ μελλώ· “χρονίζομεν ὧδε, τῆς μελλοῦς χάριν.”
In Manuelis Moschopuli Opusc. p. 78.
ὡς καὶ παρ' Αἰσχύλῳ ὠνόμασται “χρονίζομεν ὧδε, τῆς μελλοῦς χάριν.”
Non male hoc auctore
χάριν
legeretur pro
κλέος
, quod Aeschylei libri habent.
1316

1317. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-773

πέδῳ Libri
πάθος πατοῦντες
. In adnotatione ad Humboldti interpretationem poni iusseram
πέδον
, quod
πέδῳ
scribendum esse nunc ex Ioannis Alexandrini
τονικοῖς παραγγέλμασι
p. 36, 8. constat. Blomfieldius et Wellauerus quum tuendae librorum scripturae illud in Choephoris v. 631. adhibuerunt
τὸ μὴ θέμις γὰρ οὐ λαξ πέδον πατούμενον
, corrupta corruptis defenderunt. Constructionem quidem illam duplicis accusativi Graecam esse nemo hodie nescit, sed quae sunt eius exempla si quis cum hoc conferat, vereor ne deprehendat valde esse dissimilia: ut quod supra v. 781. scriptum est,
Ἰλίου φθορὰς ψήφους ἔθεντο
. Nam in his qui proprie cum verbo coniungitur accusativus etiam proprie est intelligendus: ex quo consequitur
πέδον πατεῖν
vix aliud significaturum esse quam in terra incedere: ut recte dicatur
ὁδὸν
vel
πορείαν πέδον πατεῖν
. Sed ubi de conculcando et proterendo sermo est, aliud exspectes loquendi genus. Atque, ut quis in Agamemnone
πέδον
ferat, difficilius id feretur in nominativorum constructione, quae est in Choephoris. καθεύδουσιν
καθεύδουσι
Flor. Sed ceteri
καθεύδουσιν
.
1317

1319. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-774

πέρα Libri
τοῦ ὁρῶντός ἐστι καὶ τὸ βουλεῦσαι πέρι
. Miratus Blomfieldius, quod interpretes in loco satis aperto haesissent, constructionem esse putabat hanc,
ἐστὶ καὶ τὸ βουλεῦσαι περὶ τοῦ ὁρῶντος
, quoniam mortuo succurrere non possumus, at saltim de interfectoribus eius consilium ineamus: idque confirmari censebat iis quae proximus senex dicit. Mirum vero, hoc probatum esse a Wellauero. Si sana est librorum scriptura, haud dubie vera est Scholefieldii interpretatio, qui aliquid facturus sit, eum etiam deliberare decet de re gerenda. Conferri ille iubet adnotata sua ad Hecubae v. 502. cuius libri mihi non est copia: sed quod ibi legitur,
Ἀγαμέμνονος πέμψαντος, ὦ γύναι, μέτα
, valde diversum est, ut per tmesin dictum. Apud Aeschylum si
πέρι
refertur ad intellectum
τοῦ ὁρᾶν
vel
δρωμένου
, insolentior videtur haec ratio loquendi et quae vix defendi possit. G. Bernhardy quum in Syntaxi Graeca p. 260. suspicabatur lucem afferri huic particulae usui posse ex illo Theognidis v. 117.
κιβδήλου δ᾽ ἀνδρὸς γνῶναι χαλεπώτερον οὐδέν, Κύρν', οὐδ᾽ εὐλαβίης ἐστὶ περὶ πλέονος,
miscuit incomparabilia. Recte vero videtur Schützius in minore editione
πέρι
in
πέρα
mutavisse. Coniiciat quis forsitan
πάρος
: sed aptius esse
πέρα
monstrat responsio alterius.
1319

1322. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-775

τείνοντες Libri
κτείνοντες
, quod in Farn. ita explicare studuit interpres,
ἤχουν τρόπον τινὰ τῷ θανάτῳ παραδιδόντες τὴν ζωὴν ἡμῶν
. Sed nemo non probavit Canteri emendationem
τείνοντες
.
1322

1324. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-776

κράτη Libri
κράτη
. Correxit Casaubonus.
1324

1327. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-777

μαντευσόμεσθα
μαντευσόμεθα
Flor.
1327

1328. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-778

θυμοῦσθαι Libri
μυθοῦσθαι
, quod Schneiderus in Lexico pro
μυθεῖσθαι
vitiose scriptum putabat. Incredibile est non offendisse in inaudito verbo criticos, nec vidisse nihil illud nisi antiquum errorem esse librarii
θυμοῦσθαι
scribere debentis. Vidit hoc etiam E. A. I. Ahrens.
1328

1330. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-779

ᾐθέομαι Libri
ᾐθέομαι
. Porsonus
ᾐδοῦμαι
, quem non secuti sunt Blomfieldius et Scholefieldius, quod
αἰθεῖν
breve
ι
habere ex Persarum v. 416. appareat. Sensus verborum hic est, undique conveniunt mihi argumenta, ut hanc sententiam probem, certo cognoscendum esse quid agat Atrides. Monet autem res ipsa, ut eum qui haec loquitur coryphaeum esse statuamus, qui se ducem praebeat choro in aedes irrupturo.
1330

Wecklein’s commentary on Agamemnon (1888; German; OCR draft) (Explanatory commentary, pp. 30–140; Iowa and Harvard OCR collated conservatively. Unresolved OCR and provisional reference mappings are explicitly marked.) focus

1296-1297. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-710

αὐτῆς wie 1136. θεήλατον βοῦν dicit quae se ultro offert ad immolandum, quales memorant historici plus semel (Stanley). Vgl. Tac. hist. III 56 accessit dirum omen, profugus altaribus taurus disiecto sacrificii apparatu longe nec ubi feriri hostias mos est confossus.

1298. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-711

1
οὐκ ἄλυξις verhält sich wie 1300 ἥκει τόδ᾽ ἦμαρ kausal zu dem Folgenden:,,da es kein Entrinnen giebt, was erreiche ich durch Aufschub?" Vgl. zu Cho. 706 und zum Gedanken Soph. Εl. 1485 τί γὰρ βροτῶν ἂν σὺν κακοῖς μεμιγμένων θνήσκειν ὁ μέλλων τοῦ χρόνου κέρδος φέροι;

1299. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-712

,, Wenigstens wird das Letzte der Lebenszeit sonst wert geschätzt" d. h. „gewöhnlich betrachtet man den Aufschub des Todes als grofsen Gewinn.“ Zu ὁ ὕστατος τοῦ χρόνου vgl. Krüger I 47, 28, 9.

1301-1302. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-713

D. i. „die Anerkennung empfange von mir: du zeigst dich mutig im Unglück.“ In ἀπ᾿ εὐτόλμου φρενός liegt das Hauptgewicht des Gedankens. Dieses Lob weckt in Kas. eine schmerzliche Erinnerung an die εὐτολμία oder γενναιότης ihres ganzen Geschlechts und das Unglück des ganzen Geschlechts. Vgl. Soph. Ant. 839 .

1303-1304. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-714

Der Chorführer giebt der schmerzlichen Erregung der Kas. gegenüber eine Rechtfertigung seiner Worte. Kas. erwidert: „ein Glücklicher ist das nicht, den man mit solchen Worten tröstet " Darauf tritt Kas. der Thüre näher, weicht aber entsetzt zurück. Den Grund giebt sie 1308 an.

1307. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-715

εἴ . . στύγος d. h. es mufs ein innerer Schauder sein; denn ich kann nichts entdecken, was deinen Wehruf veranlafst haben könnte.

1309. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-716

καὶ πῶς; wie 554, Cho.772 , Eur. Or. 1110: „du irrst dich; das ist nur der Geruch von den am Herde geschlachteten Opfertieren (1040 f.)."

1311. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-717

Σύριον ἀγλάισμα von Wohlgerüchen, vgl. Eur. Bakch. 144 Συρίας λιβάνου καπνός, Hor. carm. II 7, 7 coronatus nitentes malobathro Syrio capillos. Der Chorführer meint: „in Wirklichkeit rieche ich Weihrauch; was du aber sagst, ist nicht Weihrauch."

1313-1314. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-718

Mit den Worten „doch ich kann auch im Hause (beim Sterben) noch mein und Agamemnons Geschick beklagen" wendet sich Kas. wieder zum Eingange des Palastes, bebt aber zum zweiten Male zurück. Diese wiederholte Unentschlossenheit entschuldigt sie im Folgenden dem Chore gegenüber.

1315-1316. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-719

Wie ein Vogel mit ängstlichem Geschrei um das Gebüsch flattert, in welchem er ein feindliches Tier sieht, so mache ich es hier am Hause nicht ohne Grund. Wenn ich im Hause meinen Tod gefunden haben werde, dann bezeugt mir mir dies, daſs ich meine guten Gründe hatte. Ihr werdet aber meiner Worte gedenken, wenn an Klyt. und Ägisthos die Rache vollzogen wird. - θάμνον ist abhängig νοη δυσοίζω φόβῳ wie von φοβοῦμαι, vgl. Sept. 276 μέριμναι ζωπυροῦσι τάρβος τὸν ἀμφιτειχῆ λεών, Demosth. IV 45 τεθνᾶσι τῷ δέει τοὺς τοιούτους ἀποστόλους. θάμνον für οἶκον ὡς ὄρνις θάμνον wie Pers. 131 πᾶς λεὼς σμήνος ὡς ἐκλέλοιπεν μέλισσαι.
2

1318. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-720

ἀνδρὸς δυσδάμαρτος, der eine unselige Gattin hat.

1319. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-721

ἐπιξενοῦμαι, ich erbitte mir als Gastgeschenk. Nach Hesych. ἐπιξενοῦσθαι· μαρτύρεσθαι, πορεύεσθαι. Σοφοκλῆς Ἀχαιῶν συλλόγῳ καὶ Αἰσχύλος Κρήσσαις scheint an einer dieser Stellen das Wort in ähnlichem Zusammenhang gebraucht worden zu sein. Über die Stellung von δέ τυ 744.

1321-1322. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-722

ἅπαξ ἔτι d. h. zum letzten Male. ῥῆσιν ἢ θρῆνον ἐμὸν τὸν αὐτῆς, einen Spruch oder vielmehr ein Klagelied um mich selber, nicht um Tote. Obwohl der θρῆνος den Toten gilt, weihe ich mir, die ich noch lebe, einen θρῆνος: ζῶσα γόοις με τιμῶ Suppl. 122 .
3

1323-1324. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-723

Der Text ist nicht in Ordnung und scheint lückenhaft. Hermann hat dieser Lücke nach Hesych. ἀσκεύοις· ψιλοῖς, ἀπαρασκεύοις. Αἰσχύλος ᾿Αγαμέμνονι das Wort ἀσκεύοις zugewiesen, wodurch der Gedanke angedeutet wird: „wie sie mich eine schwache, hilflose Sklavin gemordet haben (1325), so mögen sie wehrlos und schutzlos ( στερομέναν φίλων 1430) zu Grunde gehen." Vgl. Cho. 554 f.
4

1326. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-724

„Das Glück kann ein Schatten wandeln; ist man aber unglücklich, so ist weg die Zeichnung von einem nassen Schwamm getilgt" d. h. so ist es gerade so wie wenn ein nasser Schwamm die Zeichnung auf einer Tafel in einem Augenblick vertilgt. Vgl. Eur. frg. 621 τὸν ὄλβον οὐδὲν οὐδαμοῦ κρίνω βροτοῖς, ὃν γ᾽ ἐξαλείφει ῥᾶον ἢ γραφὴν θεός. Das Glück ist schnell vergänglich; hat man aber Mifsgeschick, dann ist auf einmal alles dahin und vergessen; Glanz, Ruhm, Dank, Liebe sind mit einem Schlage verschwunden; nicht blofs die Gegenwart und Zukunft, auch die Vergangenheit erscheint mit einem Male vernichtet. Diese Wirkung des Unglücks ist noch trauriger als die Vergänglichkeit des Glücks. Kasandra tritt in den Palast.
5

1330. mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-wecklein1888-com-ger1-725

Des Glückes haben die Menschen nie genug und kein Haus besitzt daran solchen Überflufs, daſs es weiterem Glücke den Zutritt verweigerte. Vgl. Herod. IV 49 εὐπρηξίης γὰρ οὐκ ἔστι ἀνθρώποισι οὐδεμία πληθώρη. Mit δακτυλοδείκτων δείκτων vgl. Lukian. Traum 11 τῶν ὁρώντων ἕκαστος τὸν πλησίον κινήσας δείξει σε τῷ δακτύλῳ ῾οὗτος ἐκεῖνος” λέγων, Hor. carm. IV 3, 22 quod monstror digito praetereuntium, Pers. I 28 at pulchrum est digito monstrari et dicier: hic est.