785-801.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-854
Quae post versum 784. sequuntur, valde perturbata sunt. Ea in omnibus libris hoc ordine scripta leguntur,
Α. πόλις σέσωσται, βασιλέες δ᾽ ὁμόσποροι ἄνδρες τεθνᾶσιν ἐκ χερῶν αὐτοκτόνων. Χ. τίνες; τί δ᾽ εἶπας; παραφρονῶ φόβῳ λόγου. Α. φρονοῦσα νῦν ἄκουσον, Οἰδίπου γένος. Χ. οι γὼ τάλαινα, μάντις εἰμὶ τῶν κακῶν. Α. οὐδ᾽ ἀμφιλέκτως μὴν κατεσποδημένοι. Χ. ἐκεῖθι κἦλθον; βαρέα δ᾽ οὖν ὅμως φράσον. Α. οὕτως ἀδελφαῖς χερσὶν ἠναίροντ᾽ ἄγαν. Χ. οὕτως ὁ δαίμων κοινὸς ἦν ἀμφοῖν ἅμα. Α. αὐτὸς δ᾽ ἀναλοῖ δῆτα δύςποτμον γένος. τοιαῦτα χαίρειν καὶ δακρύεσθαι πάρα πόλιν μὲν εὖ πράσσουσαν, οἱ δ᾽ ἐπιστάται, δισσώ στρατηγώ, διέλαχον σφυρηλάτῳ Σκύθῃ σιδήρῳ κτημάτων παμπησίαν. ἕξουσι δ᾽ ἣν λάβωσιν ἐν ταφῇ χθονός, πατρὸς κατ᾽ εὐχὰς δυςπότμους φορούμενοι. πόλις σέσωσται· βασιλέοιν δ᾽ ὁμοσπόροιν πέπωκεν αἷμα γαῖ᾽ ὑπ᾽ ἀλλήλων φόνῳ
. Difficile dictu fortasse videbitur, unde tanta oriri perturbatio potuerit. Factam tamen esse, neque ista hoc ordine scribi ab Aeschylo potuisse, manifestum est. Persequar singula. Primus horum versuum,
πόλις σέσωσται, βασιλέες δ' ὁμόσποροι
, qui infra paene iisdem litteris repetitur, hac ipsa repetitione suspicionem vitii movet. Magis etiam eo, quod nuntio contra morem tragicorum hic duo versus tribuuntur, quum chorus uno interrogaverit. Itaque Porsonus hunc versum uncis inclusit, ut nuntius hoc uno versu responderet,
ἄνδρες τεθνᾶσιν ἐκ χερῶν αὐτοκτόνων
. Sed rectius Porsonus illum versum non hic, sed infra eiecisset. Illo enim loco perabsurdum est, quae modo clare dicta erant, his verbis iterari,
πόλις σέσωσται· βασιλέοιν δ᾽ ὁμοσπόροιν πέπωκεν αἷμα γαῖ ὑπ' ἀλλήλων φόνῳ
. Quod credas non latuisse librarium, qui codicem Vit. scripsit, vel alium, quem hic secutus est: tribuit enim hos versus nuntio, quum ea, quae inde a verbis
τοιαῦτα χαίρειν
procedunt, choro adscripsisset, similiterque in Lipsiensi ad illum versum
τοιαῦτα χαίρειν
chori nomen adscriptum est, hic autem versus
πατρὸς κατ' εὐχάς
cum duobus sequentibus nuntio tributi sunt. Contra choro interroganti
τί δ' ἐστὶ πρᾶγος νεόκοτον πόλει παρόν;
quid potuit aptius responderi quam
πόλις σέσωσται
? Quid autem ineptius fuisset quam, ubi nuntius respondisset
ἄνδρες τεθνᾶσιν ἐκ χερῶν αὐτοκτόνων
, chorum subiicere
τίνες; τί δ᾽ εἶπας; παραφρονῶ φόβῳ λόγου
, et mox, quod prorsus absurdum esset,
μάντις εἰμὶ τῶν κακῶν
? Non magis reliqua sana sunt. Illa quidem,
φρονοῦσα νῦν ἄκουσον, Οἰδίπου γένος
, poeta tragicus non posuisset sic ut oratio explenda esset ex praegressis nuntii verbis, sed ut e sequentibus. Huic versui,
οἳ 'γὼ τάλαινα, μάντις εἰμὶ τῶν κακῶν
, non subiecisset illa, quae sunt confirmantis ante dicta, non rem novam afferentis,
οὐδ᾽ ἀμφιλέκτως μὴν κατεσποδημένοι
, sed apertis verbis dixisset mortui sunt. Nec posuisset ista,
ἐκεῖθε κἦλθον
, nisi proxime praegresso, quo referrentur. Nam si aliquam vim esse in his verbis volumus, sententia haec sit necesse est, eo igitur pervenerunt, ut mutua caede se interimerent? Quid porro hoc est, quod his verbis,
βαρέα δ' οὖν ὅμως φράσον
, respondet nuntius
οὕτως ἀδελφαῖς χερσὶν ἠναίροντ' ἄγαν
? Id vero non narrantis est et ad chori interrogationem respondentis, sed sortem fratrum conquerentis: quare, ut brevius dicam, non nuntii est, sed chori. Denique nihil frigidius fingi potuit, quam eodem modo a choro, si praecedens versus nuntii est, iterari
οὕτως ὁ δαίμων κοινὸς ἦν ἀμφοῖν ἅμα
. Haec igitur tam foede depravata ita mutare ausus sum, ut res ipsa, ut mos tragicorum, ut Aeschyli ingenium postulare videbantur. Iam enim metuenti choro, ne aliud urbi malum immineat, respondet nuntius, ut et hac sollicitudine liberet chorum, et, quid acciderit, narrare incipiat,
πόλις σέσωσται βασιλέοιν δ᾽ ὁμοσπόροιν
. Praesagiens mala chorus respondet
τίνων, τί δ᾽ εἶπας, παραφρονῶ φόβῳ λόγου
. Ad haec nuntius, nominatim, de quibus loquatur, indicaturus, adhuc suspensa oratione,
φρονοῦσα νῦν ἄκουσον, Οἰδίπου γένους
. Jam certius rem intelligit chorus:
οι 'γώ τάλαινα, μάντις εἰμὶ τῶν κακῶν
. Tum vero nuntius concludit orationem,
πέπωκεν αἷμα γαῖ᾽ ὑπ' ἀλλήλων φόνῳ
. Ibi chorus, facinoris atrocitate exhorrescens, apertius etiam sibi narrari rem postulat:
ἐκεῖθι κἦλθον; βαρέα δ᾽ οὖν ὅμως φράσον
. Respondet ergo non ambigue nuntius,
ἄνδρες τεθνᾶσιν ἐκ χερῶν αὐτοκτόνων
. Inde chorus, rem paene incredibilem secum reputans,
οὕτως ἀδελφαῖς χερσὶν ἠναίροντ᾽ ἄγαν
. Confirmat id nuntius:
οὐδ᾽ ἀμφιλέκτως μὴν κατεσποδημένοι
. Iterum chorus, eadem cogitatione occupatus,
οὕτως ὁ δαίμων κοινὸς ἦν ἀμφοῖν ἅμα
. Quae iterum denique confirmat nuntius. Non dubito, qui sensum habent tragicorum lectione bene subactum, re diligenter considerata facile ad meam sententiam perductum iri. Origo autem tantae perturbationis, si ad levem, sed eum satis certum errorem attenderis, patebit planissime. In antiquo illo libro, ex quo nostri codices ducti sunt, librarii negligentia omissus fuerat hic versus,
πέπωκεν αἷμα γαῖ᾽ ὑπ᾽ ἀλλήλων φόνῳ
. Quem versum librarius una cum illo versu, ad quem haec verba referebantur,
πόλις σέσωσται· βασιλέοιν δ᾽ ὁμοσπόροιν
, adiecit in fine huius colloquii, signis quibusdam monens, ad quem ille locum pertineret. Signis illis, ut saepe factum est, neglectis, grammaticus aliquis emendationem aggressus, neque suspicatus duos illos versus alieno loco positos esse, quum omne colloquium chori cum nuntio videret esse perturbatissimum (et quam perturbatum videri debuerit, facile intelliget, qui totum hunc locum, uti nobis emendatus est, legere volet versu illo omisso), grammaticus igitur versus in alium ordinem redegit, simulque genitivos
βασιλέοιν δ᾽ ὁμοσπόροιν
et
τίνων
et
γένους
, qui non habebant quo referrentur, in nominativos mutavit.
789.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-859
πέπωκεν ... γαῖ᾽:
πέπωκεν
M. G. Par. B. Turn.
πέπτωκεν
Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Colb. 1.2. Mosc. 1. Ox. Par. K. L. Taur. Ald.
πέπωκτα
Rob. Deinde
γαῖ'
G. Ald. Rob. Turn. Idem adscriptum in Par. B. et in M. a recentiore manu ex
γὰρ
(sic) factum.
γῆν
Vit. Cantabr. 1. Colb. 2. Par. B. et adscripto γρ.
γῆ
Lips.
γῆ
Mosc. 1. Ox.
γῇ
regius Spanhemii. In G. ad
πέπωκεν αἷμα γαῖ'
hoc scholion adscriptum est,
πέπτωκεν αἷμα γαῖα. γράφεται καὶ πέπωκε. πέπτωκεν ἤγουν κέχυται τὸ αἷμα αὐτῶν ἐν τῇ γῇ, τῷ φόνῳ τῷ ἐπ᾽ ἀλλήλων γενομένῳ
.
789
790.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-860
ἐκεῖθι κἦλθον
ἐκεῖθε
Par. E.
zɛłodov
, ad primam syllabam a sec. manu 2. supra adscripto, M.
xelov
Rob.
βαρέα δ᾽ οὖν ὅμως Μ. G. Vit. Par. B. Ald. Turn.
βαρέα μὲν ὅμως
Cantabr. 1. 2. Rob.
βαρέα μ᾽ ὅμως
Lips.
βαρέα μὲν ἀλλ᾽ ὅμως
Par. C. F. K. L. Ask. A. Ven. B. idemque adscriptum in Par. B.
βαρέα
an
βαρέως
Mosc. 1. habeat dubium.
βαρέως μὲν ἄλλα
sine codicis nota Spanhemius adscripsit.
φράσον
φράσω
Par. E.
790
791.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-861
ἄνδρες libri.
χερῶν G. Turn.
χειρῶν
M. Vit. Lips. Cantabr. 1. Ald. Rob.
χρεών
Par. E.
αὐτοκτόνων
αυτομάτων
, supra scripto a sec. manu
.κτόνων.
, Μ.
791
792.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-862
ἠναίροντ᾽ Lips.
ἀνῄροντ'
Turn. Nauckio ad Aristoph. p. 18. hoc versu
ἅμα
, versu qui nobis 794. est
ἄγαν
scribendum videtur.
792
793.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-863
μὴν M. Lips. Ald. Turn.
νῦν
G. Vit. Mosc. 2. Vind. 1. Rob.
γε μὴν
Cantabr. 1.
κατεσποδημένοι
κατεσποδημένοις
G.
793
794.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-864
οὕτως
οὗτος
G.
ὄντως
Vind. 1. 3.
κοινὸς
κοίνως
Par. G.
794
795.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-865
δ᾽ Ad
δ'
a recentiore manu
γ
supra adscriptum in M.
ἀναλοῖ
ἐναλοῖ
G.
ἑναλοῖ
, cum glossa ἠφάνισε, Mosc. 2.
795
796.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-866
χαίρειν καὶ
χαίρειν κακὰ καὶ
Vit. Mosc. 1. Par. N. Colb. 1.
δακρύεσθαι
δακρύσασθαι
G. Vit. Taur. Vind. 1. 3. Turn.
δακρύσεσθαι
, addito e ab ipsa, ut videtur, prima manu, Μ.
δακρύεσθαι
Lips. Arund. Cantabr. 2. Par. A. B. H. K. L. Ven. Β. Αld. Rob.
δακρύσεσθαι
Mosc. 1. Par. E. N. Colb. 1. Vind. 2. 4.
796
797.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-867
πόλιν
πόλις
Taur. et hoc ex
πόλιν
factum in G.
εὖ πράσσουσαν
εἶ πράσσουσαν
M. G. Lips. Turn.
εὐπράσσουσαν
Vit. Ald. Rob.
εὖ πράσσουσα
Taur.
797
799.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-868
Σκύθῃ σιδήρῳ
Σκύθης σίδηρος
ex hoc versu habet Stephanus Byz. in v. Σκύθαι, ubi in libris
σκύθης ὁ σίδηρος
scriptum est.
κτημάτων
σκύθησισιδηροκτημάτων
Lips.
χρημάτων
a pr. manu Cantabr. 2.
παμπησίαν
παμπησίας
Mosc. 1.
799
800.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-869
ἐν ταφῇ Μ. G. Vit. Ald. Turn.
ἐν τάφῳ
Par. F.K. L. Ask. A. Rob.
ἐν σαφῇ
Lips. Omittit has voces Par.E.
χθόνα Libri
χθονός
. Brunckius scribendum putabat
χθόνα
, usus argumento inani, quod χθονός non haberet unde regatur. Necessaria tamen illa emendatio est meritoque recepta a Blomfieldio, quia sensus non potest alius esse, quam tantum illos patriae terrae esse habituros, quantum sepulcro sufficiat: quae sententia iam supra prolata erat a choro v. 712.
χθόνα ναίειν διαπήλας, ὁπόσαν καὶ φθιμένοισιν κατέχειν, τῶν μεγάλων πεδίων ἀμοίρους
. Sophocles Oed. Col. v. 789.
ἔστιν δὲ παισὶ τοῖς ἐμοῖσι τῆς ἐμῆς χθονὸς λαχεῖν τοσοῦτον, ἐνθανεῖν μόνον
.
800
801.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-870
δυςπότμους
δυσποτμῶς
Cantabr. 1.
φρουρούμενοι Libri
φορούμενοι
. Videri potest hoc intelligendum esse de exsequiis: sed scribendum potius est
φρουρούμενοι
, ut hoc insolentius active dictum sit.
801
802.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-871
ὦ μεγάλε Ζεῦ afferunt Tzetzes in Exegesi Iliadis p. 121, 20. Eustathius p. 1214, 55. 1843, 17.
ὦ μεγάλε Ζεῦ καὶ πολισσοῦχοι
ὦ μεγάλε Ζεῦ καὶ πολισσοῦχοι θεοὶ
Tzetzes ad Hesiodi O. et D. v. 118. Ac
πολιοῦχοι
πολισσοῦχοι
M. Vit. Rob. Turn.
πολισούχοι
G. Lips. Vind. 1. 2. 4. Ald.
πολισοῦχον
Par. C.
πολιοῦχοι
Burtonus scribendum esse vidit.
καὶ omittit Par. E.
802
803-804.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-872
δαίμονες, οἳ τούςδε ῥύεσθε Κάδμου πύργους Libri
δαίμονες οἳ δὴ κάδμου πύργους | τούσδε ῥύεσθε
, nisi quod
δὴ
omittit Taur.
κάμδου
habet Lips.
τούσδε φύεσθαι
Lips. Mosc. 1.
τούσδ᾽ ἐρύεσθε
, supra adscripto
τούσδε φυλάσσετε
, Mosc. 1. In M. fuisse videtur
τούσδ' ἐρύεσθαι
, sed ut ipsa prima manus
αι
in
ε
mutaverit: hinc deinde factum
τούσδε ῥύεσθε
. Metrum monstrat aut excidisse aliquid post ῥύεσθε (et putavit Dindorfius excidisse dipodiam anapaesticam, qua ultima illius verbi syllaba producta fuerit), aut aliter haec perturbata esse. Scripsi
δαίμονες, οἳ τούςδε ῥύεσθε Κάδμου πύργους
.
805.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-873
χαίρω κἀπολολύξω
χαίρων ἀπολολύξω
Lips.
805
806.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-874
σωτῆρι πόλεως ἀσινείᾳ
πόλεως ἀσινεῖ σωτῆρι
M. Lips. Ald. Rob. Τurn.
πόλεως ἀσινεῖ σωτηρία
G. Vit. Mosc. 1. (
σωτηρίᾳ
Vit. Mosc. 1.) Par. E.N. Colb. 1. Vind. 1. 3. Altera lectio, bona ad sensum, metro repugnat. Prior sensum praebet minime aptum. Nam sive σωτῆρι de Iove, sive, quod Stanleius fecit, generatim de deo dici putes, cur servatore urbis potius, quam servata urbe, cur Iove magis aut deo, quam diis his, quos modo invocaverat, laetatur chorus? Itaque scripsi
σωτῆρι πόλεως ἀσινείᾳ
. Σωτὴρ ἀσίνεια est σωτηρία. Hinc eo vocabulo solo usus est scholiastes, qui haec adscripsit,
ἆρα χαίρω καὶ ὑμνήσω καὶ παιανίσω ἐπὶ τῇ πόλεως σωτηρίᾳ
. Non legitur haec adnotatio in M. Alter autem scholiastes
ἀσινεῖ
, inquit,
ἀβλαβεῖ. σωτηρίας τοῦτο γὰρ ἐπίθετον
. Eone ordine hic verba posuerit? Et quid attinebat monere, ἀσινεῖ epitheton esse σωτηρίας, quod neminem latere poterat? Nisi fallor, observatio illa vitium traxit e corrupto textu poetae, scripseratque scholiastes
ἀσινείᾳ, ἀβλαβείᾳ σωτῆρι τοῦτο γὰρ ἐπίθετον
. Apertum est idoneam caussam fuisse, quare hoc adderet, τοῦτο γὰρ ἐπίθετον.
806
808.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-875
πολεμάρχας
πολεμάρχας
, quod adscriptum est in Par. Β. merito recepit Brunckius. Sic etiam Arund. Par. E. Vind. 2. 4. Ceteri
πολεμάρχους
.
808
809.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-876
κατ'
καὶ κατ'
Αld. Rob.
ἐπωνυμίαν M. G. Lips. Par. A. Ald. Rob.
ἐπωνυμίους
, supra scripto
αν
, Vit.
ἐπωνυμίην
Turn. et plerique, ut videtur, codices.
809
810.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-877
καὶ πολυνεικεῖς
καὶ
omissum prius, sed minio supra scriptum in G.
καὶ πολυνεικεῖς
post
ὀρθῶς
collocavit Blomfieldius. Βothius et Dindorfius haec duo vocabula delenda esse putaverunt. Mihi non videtur esse veri simile aut praetermissum esse Eteoclem aut non significatum Polynicem. Scholiastes haec adnotavit,
ὀρθῶς οὖν καὶ ἐπωνύμως Ἐτεοκλῆς καὶ Πολυνείκης ἐκλήθησαν
. Puto dimidiam versus partem excidisse: quam sic explevi,
* κλεινοί τ' ἐτεὸν* καὶ πολυνεικεῖς
. Possunt alia excogitari, veluti
σύν τ' εὐκλείᾳ
.
810
811.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-878
813.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-879
γένεος Οἰδίπου τ'
γένεος τ'
Lips.
γένος
Ask. A. Colb. 1.
οἰδίπου
, omisso
τ'
, Rob.
οἰδίπου γ'
Cantabr. 1.
τὸ τέ παρέλκει
adscriptum in Par. Β. 2. ut Stanleius scribendum putabat. Brunckius vulgatam scripturam ita tuetur, ut duas imprecationes intelligendas censeat, unam qua olim universum Labdacidarum genus devotum fuisset, alteram Oedipi, quam is filiis dixerit. Recte, puto: sed quae huic explicationi firmandae attulit, Eur. Phoen. 1075. Soph. Ant. 593. 860. minus apta sunt quam, quem omisit, Phoenissarum versus 1605. ubi Oedipus sic dicit,
ἀρὰς παραλαβὼν Λαΐου καὶ παισὶ δούς
. Ibi scholiastes
ἀρὰς δὲ λέγει τὰς παρακολουθούσας τῷ γένει αὐτῶν ἀπὸ τοῦ Πέλοπος, οὐχ ἃς αὐτῷ ὁ Λάϊος προςηράσατο, ἐπεὶ οὐδὲ φέρεται τι τοιοῦτον ἀπὸ τοῦ Λαΐου πρὸς τὸν Οἰδίποδα, ἀλλ' ὡς ὁ Πέλοψ Λαΐῳ κατηράσατο δυςθυμήσας ἐπὶ τῇ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Χρυσίππου ἁρπαγῇ, ἣν ἑρπάξατο ὁ Λάιος
.
813
814.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-880
κακόν με M. Lips. Arund. Cantabr. 2. Par. B. Rob.
κακόν μοι
Vit. Colb. 1.
κακόν μου
G. Cantabr. 1. Mosc. 1. Ox. Par. C. E. F. Ask. A. Colb. 2. Taur. Vind. 1. Ald. Turn. idemque adscriptum in Par. B. Lectum etiam esse
κακὸν
ex adnotatione codicis Vit. †
κακὸν ἀντὶ τοῦ κινδύνου
, colligas.
καρδίαν Cantabr. 1. 2. Par. H. L. ut Brunckius scribendum esse coniecerat.
καρδίαι
(sic, non καρδίαν) Μ.
καρδία
vel
καρδίᾳ
G. Vit. Lips. Arund. Mosc. 1. Ox. Par. A. B. Ask. A. Colb. 1. Ald. Rob.
κραδία
Turn.
τι omittit Taur.
τι
in
μι
mutatum in Par.B.
περιπίτνει a pr. manu M.
περιπιτνεῖ
M. a recentiore manu et Vit. Lips. Turn.
πέρι πιτνεῖ
Ald.
περὶ πιτνεῖ
Rob.
περιπίπτει
Arund. Par. F. K. Ask. Α.
περιπνεῖ
G. Taur. Ex Par. E.
κρού
enotatum.
814
815.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-881
τύμβῳ μέλος
μέλος τύμβῳ
Arund.
μὲ τύμβῳ
ex Par. E. enotatum.
815
816.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-882
θυιάς Μ.
θυάς
ceteri. Ante hanc vocem Rob.
ὡς
habet,
θυὰς ὡς
ex Ask. A. affertur. Non habent
ὡς
M. G. Vit. Lips. Ox. Par. C. E. L. N. Colb. 1. Taur. Ald. Turn.
αἱματοσταγεῖς
αἱματοστυγεῖς
Ald. Rob.
816
817.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-883
δυςμόρως Μ. (sic M. ut videtur, non δυσφόρως) G. Arund. Mosc. 2. Par. A. B. (ex Par. B. Faehsius
δυσφόρους
. γρ.
δυσμόρους
affert) Vind. 3.
δυσμόρους
Lips. Rob. Τurn.
δυσφόρως
Ox. et Faehsio teste Par. L.
δυσφόρους
Mosc. 1. Colb. 1. Ald. et adscripto
δυσμόρους
Vit. Par. N.
δυσφόρους μόρους
Par. C.
817
818.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-884
819.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-885
ξυναυλία Ald.
δορός
δουρός
G. Lips.
819
820.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-886
ἀπεῖπε
ἀπεῖπεν
M. Par. L.
820
821.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-887
πατρόθεν
πρόθεν
Par. G.
πατρῴα
Par. F. K. In hoc versu desinit Taur.
821
822.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-888
ἄπιστοι
ἄπιστοι
ad
α
superscripto
αι
Vind. 4.
ἄπιστα
Rob.
822
823.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-889
μέριμνα
μέριμναι
Vit. Lips. Cantabr. 1. Ald. Turn.
πτόλιν
πόλιν
G. Vit. Ox. Par. C. Vind. 2. 4. Ald. Rob.
πτόλιν
M. Lips.
823
824.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-890
θέσφατ᾽ Μ. Arund. Par. E. L. Colb. 1. Vind. 1. 2. 3. 4.
καὶ θέσφατ'
G. Vit. Lips. Ald. Rob. Turn.
824
825.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-891
εἰργάσασθ᾽
εἰργάσασθε
Ald. Turn.
825
826.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-892
ἦλθε δ᾽ αἰακτὰ
ἦλθ᾽ αἰακτὰ
G.
826
827.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-893
828.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-894
προῦπτος Non animadverterunt critici haec quoque antistrophica esse. In
προϋπτος
litteras
ροῦπ
in litura habet M.
τρεπτός
Arund.
828
829.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-895
διπλαῖ μέριμναι
διπλαῖς μερίμναις
ante rasuram in M. fuisse videtur.
829
830.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-896
δίδυμ᾽ ἀγανόρεα κακά
δίδυμ᾽ ἀνορέα
M. G. Vit. Mosc. 1. 2. Ox. Vind. 1. 2. 3. 4. Ald.
δίδυμ ἀνορέᾳ
Turn.
διδομανόρεα
Arund. Par. L. Rob.
διδυμανόρια
varia lectio apud Turnebum, et sic Lips. sed ut penultima vocalis in
α
aut in
ε
mutata videatur.
διδυμάνορα
Par. A. (
δίδυμ' ἄνορα
ex Colb. 2. affertur).
διδυμ᾽ ἄνορα
Cantabr. 1. Deinde
κάκ'
omnes libri. Scripsi mutatione lenissima
διπλαῖ μέριμναι, δίδυμ᾽ ἀγανόρεα κακά
, gemina fortiter patrata mala.
αὐτοφόνα M. Lips. Ald. Rob.
αὐτόφονα
G. Vit. Turn.
αὐτόφονον
Par. E.
δίμοιρα, τέλεα τάδε πάθη· τί φῶ; Tum omnes
δίμοιρα τέλεια
. Denique
τὰ πάθη. τί φῶ
M. G. Vit. Lips. Vind. 2. 3. 4. Turn.
τάδε πάθη. τί φῶ
Arund. Par. Α. (
δὲ τὰ
ex Colb. 2. affertur) Rob.
τάδε παθεῖν. τί φῶ
Ven. Β.
τὰ δὲ πάθη. τί φῶ
Cantabr. 1. 2. Par. Κ.
τε πάθη. τί φῶ
Vind. 1.
πάθη τί φῶ
Ox. Ald. Sententiae pariter et metro ut consulerem, scripsi
αὐτοφόνα, δίμοιρα, τέλεα τάδε πάθη· τί φῶ;
830
831.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-897
τί δ᾽ ἄλλο γ᾽ ἢ πόνοι δόμων ἐφέστιοι Vulgo
τί δ᾽ ἄλλο γ᾽ ἢ πόνοι πόνων δόμων ἐφέστιοι
. Sola hic Rob. editio salutem affert, in qua
πόνων
omissum est. Eadem
δομάτων
, sic,
831
832.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-898
ἀλλὰ γόων, φίλαι, κατ' οὗρον Libri
ἀλλὰ γόον ὦ φίλαι
, nisi quod
γόων
habent Lips. Arund. Cantabr. 1. Rob. et
ο
supra scripto Par. C. Idem
γόων
supra adscriptum in Par. B. Recte hoc recepit Brunckius: sed metrum postulat, ut etiam
ὦ
deleatur, et scribatur
φίλιαι
.
κατ' οὖργον
, sed
υ
a recentiore manu inserto, Μ.
γρ. κακούργων
Par. B.
832
833.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-899
κρατὶ
κράτει
Par. E.
κρατεῖ
Par. G.
833
834.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-900
πίτυλον
πύτιλον
G.
αἰεὶ
αἰεί
recte G. Vind. 1. 2.
ἀεὶ
Vind. 3. 4.
αἰέν
ceteri.
834
835.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-901
τὰν ναύστολον μελάγκροκον θεωρίδα Libri
τὰν ἄστονον μελάγκροκον ναύστολον θεωρίδα
, nisi quod
τὴν
habet Par. G.
ταἄστονον
G.
τὴν νῦν ἄστολον
Lips. et in margine γρ.
ἄστονον
, sed addito signo, quod hanc lectionem ad
ναύστολον
pertinere indicat.
ἄστολον
pro
ἄστονον
commemorat etiam secundus scholiastes.
τὴν ἄστονον μελάγκροκον ἄστολον θεωρίδα
Rob. Deinde
μελαγκροκάν
Μ.
μελάγκαρον
Ald. Thomas M. p. 181, 10. ed. Ritsch. ex hoc loco affert
ναύστολον μελάγκροκον θεωρίδα
. Apparet scribendum esse
τὰν ναύστολον μελάγκροκον θεωρίδα
. Vidit hoc etiam Dindorfius.
τὰν ναύστολον
primo in
τὴν ἄστολον
, inde in
τὰν ἄστονον
abiit, et adscripta vera lectio alienum locum occupavit. Αἰεὶ ostendit
ἀμείβεται
non esse de hoc praesenti planctu intelligendum, sed de remigatione, qua perpetuo mortui in Orcum transferuntur. Θεωρίς autem non navis est, sed via. Hesychius in v. θεωροί, —
λέγουσι δὲ καὶ τὴν ὁδόν, δι' ἧς ἴασιν ἐπὶ τὰ ἱερά, θεωρίδα
. Euripides Hec. v. 1105. (1073.)
ἢ τὸν ἐς Αΐδα μελανοχρῶτα πορθμὸν ἄξω τάλας;
Hoc igitur dicit chorus, largo cum luctu in capite vestro imitamini remigationem manuum, quae perpetuo per Acherontem navalem nigram viam, non calcatam Apollini, non lustratam soli, ad omnes recipiens ignotum litus transit. Magna audacia
μελάγκροκον
poeta dixit, nisi forte scripsit
μελαγκρόκων
, mortuorum, ut
μελάμπεπλος
. dicitur rex mortuorum ab Euripide Alc. v. 859.
835
836.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-902
τὰν
τὴν
Par. G.
ἀστιβῆ Ἀπόλλωνι
ἀστιβὴ Πόλλωνι
Pauwius. Libri
ἀστιβῆ Ἀπόλλωνι
.
ἀνάλιον
ἀνάλιον
ad alteram syllabam η superscripto Lips.
836
837.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-903
πάνδοκον
πάνδομον
, sed cum glossa τὴν πάντας δεχομένην, G.
ἀφανῆ Boeckhius in praefatione lectionum aestivarum a. 1827. p. 11. in
δυσχερῆ
vel
τηλαυγῆ
mutandum putavit, utrumque non recte.
837
838.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-904
ἀλλὰ γὰρ ἥκουσ'
ἀλλ' ἥκουσ'
Colb. 1. 2.
οἴκουσ'
Par. E.
ἐπὶ πρᾶγος
ἐπὶ πράγω
Lips.
838
839.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-905
Ἀντιγόνη τ' ἠδ᾽ Ἰσμήνη
ἀντιγόνην
Par. C.
ἀντιγόνη τ' ἠδ᾽
Μ.
ἀντιγόνη θ᾽ ἡδ᾽
G. Vit. Colb. 1. Ald.
ἀντιγόνη θ᾽ ἢ δ'
Rob.
Ἀντιγόνη θ' ήδ'
Turn.
ἀντιγόνη τ' ἠδ᾽
, γρ.
θ' ήδ'
ex Par. B. Faehsius affert.
ἀντιγόνη δ᾽ Ἰσμήνη
Lips.
839
840.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-906
ἀδελφοῖν
ἀδελφῶν
Par. C.
ἀδελφοῖν
. γρ.
ἀδελφῶν
. supra ser.
ἀδελφόν
ex Par. B. Faehsius enotavit.
ἀδελφοῖς
Cantabr. 2. Post
ἀδελφοῖν
interpungunt G. Vit. Turn. Et sane melius
θρῆνον ἀδελφοῖν
cum praecedentibus coniungimus, ut explicetur eo
πράγος
, quam cum sequentibus.
840
841.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-907
ἐκ omittit Par. N.
καὶ
pro eo habet Colb. 2.
841
843.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-908
ἡμᾶς
ὑμᾶς
Vit. Ask. A.
φήμης
φήμη
Par. E. Πρότερον φήμης esse puto ante luctum sororum.
843
844.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-909
θ᾽ omittunt G. Vind. 1. Rob.
ὕμνον
ὕμνον τ'
Colb. 2.
Ἐρινύος
ἐρινθος
M. Ceteri
Ἐριννύος
.
844
845.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-910
ἰαχεῖν
ἴσχειν
Par. E.
Ἀΐδα τ' M. G. Vit. Lips. Ald. Rob. Turn.
αἵδα τ'
edidit Victorius. Friget dativus et praecessit modo
ὕμνον Ἐρινύος
.
845
846.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-911
ἐπιμέλπειν
ἐπιμάρπτειν
varia lectio apud Turnebum, γρ.
ἐπιμάπτειν
sic Par. B.
846
847.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-912
NA Male hi versus in libris tribuuntur hemichorio. Chori sunt universi, cuius nomine vel a coryphaeo vel a paucis ex choro pronunciabantur. Mox demum, quum melica incipiunt, chorus in duas partes dividitur.
847
848.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-913
δυςαδελφόταται
δυσαδελφώταται
G.
δυσαδελφότατε
Lips.
848
849.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-914
ἐσθῆσιν Μ.
αἰσθῆσι
Colb. 2. Ceteri
ἐσθῆσι
, nisi quod
ἐσθῆτα
habent Rob. et
σε
superscripto Cantabr. 2. Probat
ἐσθῆτα
scholiasta secundus.
849
850-851.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-915
οὐδείς, μὴ ἐκ
οὐδεὶς μὴ ἐκ
G. Ald.
οὐδείμη κ
Lips.
με
μὲ
ὀρθῶς Cantabr. 1.
852.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-916
ἰὼ ἰὼ
ἰὼ
semel Par. F. Haec antistrophica esse olim a me animadversum est in libro III. de metris, sed ut in nonnullis peccarem.
852
853.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-917
φίλων
φίλον
Ald.
φίλων τ'
Par. E.
ἀτρύμονες
ἀπούμονες
Lips.
853
855.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-918
ἀλκᾷ
μέλεοι
bisyllabum est, ut v. 920.
ἀλκα
M. G. Vit. Lips. Ald. Rob. Turn. γρ.
αἰχμᾷ
manus secunda in margine M. et sic Arund. Ox. Par. E. H.
ἀκμῇ
, supra scripto
λκ
, Colb. 1.
855
857.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-919
εὕροντο
εὕροντο
, ad alteram syllabam
α
supra adscripto, Lips.
εὕραντο
Ald. Rob.
δόμων omittit Par. E.
λύμῃ
λύμη
Cantabr. 1. Par. B. et
η
superscripto Lips.
857
858.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-920
ἰὼ ἰὼ
ἰὼ
semel Colb. 1.
δωμάτων M. Lips. Turn.
δομάτων
Rob.
δόμων
G. Vit. Ox. Ven. A. Ald.
858
859.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-921
ἐρειψίτοιχοι G. Turn.
ἐρειψίτοιχον
Cantabr. 1.
ἐριψίτοιχοι
Vit. Lips. Arund. Cantabr. 2. Ald. Rob.
ἐρριψίτοιχοι
Par. L.
ἐρριψίτοιχον
sic M.
καὶ
ἐπὶ
pro
καὶ
Colb. 1.
χους
Lips. Ald. Rob.
859
860.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-922
τί δὴ Libri
δὴ
, nisi quod
δὴ
Rob. habet, Turn. autem hanc vocem omittit. Scribendum esse
τί δὴ
vidit etiam Lachmannus.
διήλλαχθε
διήλαχθε
Par. C.
διηλλάχθαι
Arund.
διήλλακτε
Vit.
διήλαχθες
Lips.
860
861.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-923
σὺν
σὺν
habent M. G. Vit. Lips. Ald. Turn. Omittunt Cantabr. 2. Par. A. K. L. N. Rob.
σιδάρῳ
σιδάρη
M. Vit. Ald. Rob. Turn.
σιδήρῳ
vel
σιδήρω
G. Lips. Cantabr. 2. Par. C. Post hunc versum legebantur hi duo,
οὐκ ἔτ᾽ ἐπὶ φιλίᾳ, ἀλλ' ἐπὶ φόνῳ διεκρίθητε
, in quibus
οὐκέτ'
habent Vit. Lips. et, ut videtur, a pr. manu M.
οὐκέτι
G.
οὐκ
, omisso
ἔτ'
, Par. A. Eiiciendam esse hanc adnotationem interpretis monui in libro III. de metris p. 422. idemque vidisse Stanleium Butlerus narrat. Omittit ista verba codex Arund. quod ignorabam, quum librum illum scriberem. Ex codice Farnesiano Elmsleius in Museo critico II. p. 458. hanc adnotationem Triclinii edidit,
περισσὸν ἦν ἐνταῦθα τὸ οὐκέτ' ἐπὶ φιλίᾳ ἀλλ' ἐπὶ φόνῳ διεκρίθητε, καὶ ἄμετρον καὶ κοινόλεκτον. διὸ καὶ ἐξεβλήθη παρ' ἐμοῦ
.
861
862.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-924
Οἰδιπόδα Hemichorii nota carent libri. Post
οἰδιπόδα
, cui in Vit.
ος
supra adscriptum est, in Rob. additur
τάλαινα
. In Vit. adscripta interpretatio
ἀληθῶς, ἢ τὰ κατεύγματα τοῦ Οἰδίποδος
, in G.
τὰς ἀράς
. Iungendum
Οἰδιπόδα Ἐρινύς
.
862
863.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-925
ἀληθῆ Accusativum pluralem
ἀληθῆ
Schützius male in
ἀληθὴς
mutavit.
Ἐρινὺς Μ.
Ἐριννὺς
vulgo.
ἐπέκρανεν M. Par. L. Ald. Rob.
ἐπέρανεν
, eraso
κ
, G.
ἀπέκρανε
Lips. Ceteri
ἐπέκρανε
.
863
864.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-926
NA Hemichorii notam omittit Arund. et, ut videtur, M.
864
865.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-927
δῆθ᾽
δῆτα
M. G. Vit. Lips. Arund. Cantabr. 2. regius Spanhemii.
δῆτα δ'
Rob. Hemichorii notam ante
ὁμοσπλάγχνων
habent Lips. Par. L. N. Erasa in M.
ὁμοσπλάγχνων Inter
ὁμ
et
οσπλάγχνων
litura in M. γρ.
ὠμοσπλάγχνων
Par. B.
865
866.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-928
τε omittunt G. Par. E.
866
867.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-929
NA Versum excidisse viderunt etiam Lachmannus et Elmsleius Mus. crit. II. p. 458.
867
868-869.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-930
αἰαῖ δ᾽ ἀντιφόνων θανάτων ἀραί Hemichorii notam omittunt M. G. Vit. Lips.
αἰ αἰ
M. Lips. Vulgo
αἰαῖ
. Altero loco
αἰ
.
αἴδ'
G.
θανάτῳ
Ald.
θανόντων
Turn. metro quidem, sed non syllabis antistrophico versui respondentibus. V. ad v. 880.
870-871.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-931
διανταίαν λέγεις πεπλαγμένους καὶ δόμοισιν ἐννέπειν Vulgo haec ita scripta leguntur,
ΗΜ. διανταίαν λέγεις πλαγάν. ΗΜ. δόμοισι καὶ σώμασι πεπλαγμένους ἐννέπω
. Lineolam, mutatae personae notam, M. ante
διανταίαν
et ante
πεπλαγμένους
habet, ante
δόμοισι
erasa est.
διαντέαν
G.
δι᾽ ἀνταίων
Ald.
πληγὴν
Lips.
πλαγὴν
Cantabr. 2.
δώμασι
pro
δόμοισι
G. Par. F. K. L.
σώμασιν
Μ.
πεπληγμένους
Vit. Lips. Cantabr. 2. Αld.
πεπληγμένην
Cantabr. 1.
πεπληγμένῃ
Ask. Α.
ἐννεπῶ
Lips. Agnoscunt vulgatam lectionem scholiastae. Sed foede haec corrupta esse et metrum ostendit, et non modo exilis, sed etiam barbare expressa sententia. Ac
πλαγάν
quidem ab interprete adiectum esse intellexit Elmsleius, qui ita haec conformavit,
διανταίαν λέγεις δόμοισι καὶ σώμασιν πεπλαγμένους
, omisso
ἐννέπω
. Mihi
σώμασι
nihil aliud esse videtur quam vitiose scriptum
δώμασι
, quod pro
δόμοισι
aliquot libri habent, poetam autem scripsisse puto
διανταίαν λέγεις πεπλαγμένους καὶ δόμοισιν ἐννέπειν
. Etiam domum mortifero vulnere percussam esse dicit.
872.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-932
NA Hemichorii notam recte delevit Elmsleius. Non habet eam G.
872
873.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-933
874.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-934
σὺν propter metrum addidi.
874
875.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-935
καὶ
δὲ καὶ
etiam G.
δὲ
, omisso
καὶ
, Vind. 2. 4.
στόνος
πολιστόνος
Par. E.
πόλιν τε ὑπ᾽ ἀνδρῶν στόνος
Par. F. K.
πόλιν τε
ex Ven. B. enotatum est.
875
876.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-936
στένουσι πύργοι, στένει Non habent libri hemichorii notam.
στένουσι τε
G.
στέργουσι
Par. E. Ante
στένει
hemichorii notam habent M. Arund. Rob. ante
μενεῖ
G. Lips. Rob.
δὲ
post
στένει
addunt Lips. Turn.
876
878.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-937
κτέανά In
κτέανα
quattuor ultimas syllabas a recentiore manu habet Μ.
τ᾽ ἐπιγόνοις
τ'
(sic, non δ')
ἐπὶ γόνοις
G. Vit.
878
879.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-938
NA Hemichorii notam suppeditat G.
879
880.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg004-hermann1852-appcrit-lat1-939
δι' ὧν νεῖκος ἔβα θανάτου τέλος Libri
δι᾽ ὧν νεῖκος ἔβα καὶ θανάτου τέλος
. Ad ultimam vocem
ων
γρ.
μένος
adscriptum in Mosc. 1. Non congruit hic versus cum strophico. Suspicari possis v. 869. ante
θανάτων
syllabam, veluti
σφιν
, excidisse. Sed melius hic
καὶ
omittitur, ut
τέλος
accusativus sit ab
ἔβα
pendens.
880