Quae post versum 784. sequuntur, valde perturbata sunt. Ea in omnibus libris hoc ordine scripta leguntur, . Difficile dictu fortasse videbitur, unde tanta oriri perturbatio potuerit. Factam tamen esse, neque ista hoc ordine scribi ab Aeschylo potuisse, manifestum est. Persequar singula. Primus horum versuum, , qui infra paene iisdem litteris repetitur, hac ipsa repetitione suspicionem vitii movet. Magis etiam eo, quod nuntio contra morem tragicorum hic duo versus tribuuntur, quum chorus uno interrogaverit. Itaque Porsonus hunc versum uncis inclusit, ut nuntius hoc uno versu responderet, . Sed rectius Porsonus illum versum non hic, sed infra eiecisset. Illo enim loco perabsurdum est, quae modo clare dicta erant, his verbis iterari, . Quod credas non latuisse librarium, qui codicem Vit. scripsit, vel alium, quem hic secutus est: tribuit enim hos versus nuntio, quum ea, quae inde a verbis procedunt, choro adscripsisset, similiterque in Lipsiensi ad illum versum chori nomen adscriptum est, hic autem versus cum duobus sequentibus nuntio tributi sunt. Contra choro interroganti quid potuit aptius responderi quam ? Quid autem ineptius fuisset quam, ubi nuntius respondisset , chorum subiicere , et mox, quod prorsus absurdum esset, ? Non magis reliqua sana sunt. Illa quidem, , poeta tragicus non posuisset sic ut oratio explenda esset ex praegressis nuntii verbis, sed ut e sequentibus. Huic versui, , non subiecisset illa, quae sunt confirmantis ante dicta, non rem novam afferentis, , sed apertis verbis dixisset mortui sunt. Nec posuisset ista, , nisi proxime praegresso, quo referrentur. Nam si aliquam vim esse in his verbis volumus, sententia haec sit necesse est, eo igitur pervenerunt, ut mutua caede se interimerent? Quid porro hoc est, quod his verbis, , respondet nuntius ? Id vero non narrantis est et ad chori interrogationem respondentis, sed sortem fratrum conquerentis: quare, ut brevius dicam, non nuntii est, sed chori. Denique nihil frigidius fingi potuit, quam eodem modo a choro, si praecedens versus nuntii est, iterari . Haec igitur tam foede depravata ita mutare ausus sum, ut res ipsa, ut mos tragicorum, ut Aeschyli ingenium postulare videbantur. Iam enim metuenti choro, ne aliud urbi malum immineat, respondet nuntius, ut et hac sollicitudine liberet chorum, et, quid acciderit, narrare incipiat, . Praesagiens mala chorus respondet . Ad haec nuntius, nominatim, de quibus loquatur, indicaturus, adhuc suspensa oratione, . Jam certius rem intelligit chorus: . Tum vero nuntius concludit orationem, . Ibi chorus, facinoris atrocitate exhorrescens, apertius etiam sibi narrari rem postulat: . Respondet ergo non ambigue nuntius, . Inde chorus, rem paene incredibilem secum reputans, . Confirmat id nuntius: . Iterum chorus, eadem cogitatione occupatus, . Quae iterum denique confirmat nuntius. Non dubito, qui sensum habent tragicorum lectione bene subactum, re diligenter considerata facile ad meam sententiam perductum iri. Origo autem tantae perturbationis, si ad levem, sed eum satis certum errorem attenderis, patebit planissime. In antiquo illo libro, ex quo nostri codices ducti sunt, librarii negligentia omissus fuerat hic versus, . Quem versum librarius una cum illo versu, ad quem haec verba referebantur, , adiecit in fine huius colloquii, signis quibusdam monens, ad quem ille locum pertineret. Signis illis, ut saepe factum est, neglectis, grammaticus aliquis emendationem aggressus, neque suspicatus duos illos versus alieno loco positos esse, quum omne colloquium chori cum nuntio videret esse perturbatissimum (et quam perturbatum videri debuerit, facile intelliget, qui totum hunc locum, uti nobis emendatus est, legere volet versu illo omisso), grammaticus igitur versus in alium ordinem redegit, simulque genitivos et et , qui non habebant quo referrentur, in nominativos mutavit.

οἴ γὼ: Canterus. Μ. G. Vit. Lips. Ald. Rob. Turn.

πέπωκεν ... γαῖ᾽: M. G. Par. B. Turn. Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Colb. 1.2. Mosc. 1. Ox. Par. K. L. Taur. Ald. Rob. Deinde G. Ald. Rob. Turn. Idem adscriptum in Par. B. et in M. a recentiore manu ex (sic) factum. Vit. Cantabr. 1. Colb. 2. Par. B. et adscripto γρ. Lips. Mosc. 1. Ox. regius Spanhemii. In G. ad hoc scholion adscriptum est, .

N. Wecklein, 1902, p. 79

drittes Epeisodion: ein Bote meldet die Katastrophe, den Wechselmord der beiden Brü- der. Schol. ἄγγελος ὁ καὶ πρότερον ἀπαγγείλας περὶ τῆς τῶν Ἀργείων ἐφόδου, οὗτος καὶ νῦν ἀπαγγέλλει τὴν ἀδελφοκτονίαν. Daß es der gleiche sein soll, ergibt sich aus 782 f.

N. Wecklein, 1902, p. 80

Für πρᾶγμα geben jüngere Handschriften πρᾶγος. νεόκοτον, νέον, wie Pers. 260. Für das wenig passende πλέον vermutet Dindorf πάλιν. Vielleicht hat es διπλοῦν (günstig und ungünstig) ge- heiben. Vgl. Soph. Ο. Τ. 938 τί δ' ἔστι; ποίαν δύναμιν ὧδ᾽ ἔχει διπλῆν.

N. Wecklein, 1902, p. 80

Diesen Vers, welcher aus 805 stammt und die Stichomythie stört, hat Porson getilgt.