887.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1001
παίουσ':
πταίουσ'
Par. L.
παύουσ'
Par. Κ.
παίουσιν
G.
παίουσ'
etiam M. habere videtur. Hoc dicit, perturbala dicta mea illiduntur (h. e. luctantur) diri fluctibus fati.
888.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1002
πρὸς κύμασιν:
στυγνοῖς
Cantabr. 1. 2. Par. L. Vind. 1. 3.
στυγνῆς πρὸς κύμασι
G. et a pr. manu M. in quo a sec. manu
προς
factum est. In G. adscriptae hae interpretationes,
λυπηραῖς, ταραχαῖς
. Lips.
πρὸς κύμασιν ἄτης
, ad penultimam superscripto
ι
.
889.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1003
NA: Totam primam huius carminis stropham habet scholion haud dubie recentissimum ad primum epigramma Callimachi. Nicephorus Gregoras Hist. Byz. VIII. 14. p. 383. ed. Bonn.
ἦ σοφὸς ἦν ἄρ᾽ ἐκεῖνος ὃς πρῶτος ἐν γνώμῃ τόδ᾽ ἐβάστασε καὶ γλώσσῃ διεμυθολόγησεν, εἴτε Θαλῆς ὁ Μιλήσιος ἦν, εἴτε Πλάτων ὁ Ἀρίστωνος, εἴτε καὶ ἄμφω, παρὰ θατέρου ἕτερος ἐκδεξάμενος, τό γ' ἑαυτὸν μακαρίζειν ἐκθύμως, ὅτι μὴ βάρβαρος, ἀλλ᾽ Ἕλλην γεγένηται
. Idem XXI. 5. p. 1025.
ἀλλὰ γὰρ ἦ σοφὸς ἦν ἐκεῖνος ὃς πρῶτος ἐν γνώμῃ τόδ᾽ ἐβάστασε καὶ γλώττῃ διεμυθολόγησε, τὸν μακρὸν ἅπαντα φύειν τ' ἄδηλα χρόνον καὶ τὰ φανέντα καλύπτειν·
quae posteriora ex Sophoclis Aiace v. 646. sumpta sunt.
890.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1004
γνώμᾳ:
γνώμᾳ
, superscripto
ῃ
, Lips.
890.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1005
ἐβάστασε:
ἐβάσταζε
Par. Ε. et e corr. Lips. in quo fuerat
ἐβάσταξε
.
890-891.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1006
γλώσσᾳ:
γλώσσῃ
G. Ald. Rob.
γλώσσα
, superscripto
ῃ
, Lips.
γλῶσσα
a pr. manu M. ex quo factum
γλώσσαι
.
891.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1007
διεμυθολόγησεν:
διεμυθολόγησε
Vit.
892.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1008
ἀριστεύει: Eustathius p. 717, 4. et 758, 63.
ὡς τὸ κηδεύειν καθ' ἑαυτὸν ἀριστεύει μακρύ
.
ἀριστεύοι
Lips.
ἀριστεύειν
G. Bess. Ald.
893.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1009
πλούτῳ:
πλούτου
, superscripto
ῳ
, Vit.
894.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1010
895.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1011
895.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1012
χερνήτην:
χερνήταν
, ultimae vocali superscripto
η
, Lips.
896.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1013
μήποτε, μήποτέ μ', ὦ:
μήποτε μήποτέ μ' ὦ
M. Vit. Rob. Τurn.
μήποτε μήποτ᾽ ὦ
G. Lips. aliique et Ald.
μήποτέ με ὦ
pauci codices.
897.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1014
λεχέων Διὸς: Manifestum est post
Μοῖραι
excidisse quattuor syllabas. Non inepte coniiciat quis epitheto quo Sophocles usus est in Ant. v. 987. dixisse Aeschylum
ὦ Μοῖραι μακραίωνες
, quod hic ad futurum tempus esset referendum.
Διὸς λεχέων
Lips. aliique nonnulli.
Διός
omittunt Vit. aliique nonnulli et Ald. Turn.
λεχέων
omittit Par. L.
899.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1015
πλαθείην:
πλαθείην
M. Lips. Ox.
πλασθείην
G. Vit. aliique et edd. vett.
899.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1016
γαμέτᾳ:
γαμετᾷ
a pr. manu M. ex quo
γαμέτᾳ
a sec. manu factum.
ἐν γαμετᾷ
Lips. Ald. Rob.
ἐν γαμέτᾳ
G. Vit. Cantabr. 1. Par. C. D. E. Ven. 3. Turn. Delevit importunam praepositionem, quae a M. et, ut videtur, ab aliis abest, Canterus.
900.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1017
NA: Vehementer falsus est Doederlinus, qui ad Sophoclis Oed. Col. 563. quod
ἄστοργος
aliquando de homine dicatur, ita explicandum putavit
ἀστεργάνορα
, ut Io Iovi nupsisse significaretur, tamquam mortalium nuptiis sibi non suffecturis. Placuit hoc Halmio in Lectionum Aeschylearum parte priore. At nec nupsit Io Iovi, nec potest
ἀστεργάνωρ
illo significatu dici. Domo pulsa Io insania agitata fugit machinis Iunonis. Itaque virginitas eius dicitur non amans alicuius mariti, i. e. expers connubii.
901.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1018
εἰςορῶσ':
εἰσοροῦσ᾽
Lips.
901.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1019
Ἰοῦς:
Ἰὼ
ex correctione, quum prius
love
scriptum fuisset, Vit.
901.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1020
μέγα δαπτομέναν:
γάμῳ (γάμῳ Rob. Turn.) δαπτομέναν
M. Rob. Turn. et superscripto ultimae syllabae
η
Lips.
γάμῳ δαπτομένην
G. Vit.
γάμῳ
Par. Ε.
γάμων
Ven. 3.
με γάμῳ
Bess. Ald.
δαπανομένην
Colb. 1. Par. D.
δαπανωμένων
Par. G.
δ᾽ ἀπτομένην
Ald. Optime Schützius emendavit
μέγα δαπτομέναν
.
902.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1021
δυςπλάνοις:
δυσπλάγχνοις
M. Lips. aliique et Turn.
δυσσπλάγχνοις
G. Par. B. Ald. Rob.
δυσπλάχνων
, sed
οις
superscripto, Vit.
γρ. ἀσπλάγχνοις
Par. B. Veram scripturam
δυςπλάνοις
Turnebus attulit, haud dubie ex C. Sic etiam Ox. et Bigot.
902.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1022
ἀλατείαις:
ἀλατείαις
M. Par. D.
ἀλατείαισι
Vit. aliique et Rob.
ἀλατείαισι
G.
ἀλατίαισι
Lips. aliique pauci.
ἀλατίαισι
Ald.
ἀλατίαισιν
Turn.
ἀλατείῃσι
Par. E.
902.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1023
πόνων:
πόνων
omittunt Par. C. Turn. Similiter Io in Suppl. v. 546. dicitur
μαινομένα πόνοις ἀτίμοις ὀδύναις τε κεντροδαλήτισι θυὰς Ἥρας
.
903.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1024
ἐμοὶ δέ γ' ὅτε: Libri
ἐμοὶ δ᾽ ὅτι μὲν ὁμαλὸς ὁ γάμος
, nisi quod
δ'
omittunt Lips. Par. E. Vind. 2. 4.
904-906.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1025
οὐδὲ δέδια· μηδέ τού με:
οὐ δέδια· μηδὲ κρεισσόνων
M. Turn.
οὐδέδια μηδὲ κρεισσόνων
, deleto rursus quod explicandi caussa superscriptum erat δέδια, Vit.
οὐδὲδια μὴ δὲ κρ.
G. Ald.
οὐδὲ διὰ μὴ δὲ κρ.
Rob.
οὐ δεδία μὴ δε κρ.
Lips.
οὐδὲ διατομὴ δὲ κρ.
Par. E.
οὐδέ τι διακρεισ σόνων
et in margine
μηδέτι
Ven. 2.
ἔρως προςδράκοι ὄμμ' ἄφυκτον:
ἔρως ἄφυκτον ὄμμα
libri, nisi quod Par. Ε.
ἄφικτον
habet. Tum
προσδάρκοι με
Μ.
προσδέρκοι με
G. Vit. Lips. et sic, addito
με
, puto habere etiam Cantabr. 1. 2. Colb. 1. 2. Par. C. Ven. 2. 3. Vind. 1. 3. ex quibus
προσδέρκοι
adnotatum est.
προσδέρκει
Par. F.
προσδράμοι
Par. E. Vind. 2. 4. hi quoque, puto, non sine pronomine.
προσδράκη με
Rob.
προσδέρκοισθε
sine
με
Οχ. Ven. 1. Bess. Ald.
προσδέρκοιτο με
Turn. et quae seculae sunt editiones. Scholiastes Theocriti ad XV. 94. ὅμοιον δ᾽ ἐστὶ τῷ παρ' Αισχύλῳ “
μὴ δὲ κρεισσόνων θεῶν ἔρως ἄφυκτον ὄμμα προςδέρκοι με
.
ADNOTATIONES Nou epodum haec, sed antistrophica esse vidit Elmsleius, sed male ei cessit emendatio, quum sic scribendam stropham putavit,
ἐμοὶ διότι μὲν ὁμαλὸς ὁ γάμος, άφοβος, οὐδὲ δέδια· μηδὲ κρείσσων θεῶν ἔρως ἄφυκτον ὄμμι . . προςδράκοι με
Nam ut mittam alienum prorsus a tragoedia
διότι
, etiam sententia laboral. Qui enim sciant Oceanides par sibi connubium fore ? et, si sciunt, cur optant ne qui maiorum deorum amore earum incendatur? Rectius sensui prospexerant Pauwius, Heathius, Arnaldus, Giacomellus, qui
ὅτι
in
öre
mutari volebant. Multi anni sunt, quum in scholis meis scribendum esse censebam
ἐμοὶ δέ γ' ὅτε μὲν ὁμαλὸς ὁ γάμος, ἄφοβος, οὐδὲ δέδια, μηδ' ἄφυκτον κρεισσόνων θεῶν ἔρως ὄμμα με προςδρακείη.
Quorum postrema commemoravit Reisigius in comm. crit. ad Oed. Col. v. 1080. p. 333. Sed hodie haec non probo, primum propter
προςδρα- κείη
, quo passivo aoristo etsi Pindarus usus est, non tamen usi esse vi dentur tragici; tum propter collocationem verborum non iustam, quia
ἄφυκτον
non praemitti, sed postponi conveniebat; tum denique etiam propter scholiastae adnotationem, qui scribit
εἶτα παρακατιών, ἐφερμη νεύων τί ἔρως, φησὶν ὅτι ὄμμα φημὶ θεῶν ἄφυκτον
, licet ille male
ὄμμα ἄφυκτον
, qui accusativi sunt, pro nominativis per appositionem ad og additis habuit. Quae quum ita sint, finem strophae sic a poeta scriptum credo,
κρεισσόνων θεῶν ἔρως μηδέ τού με προςδράκοι ὄμμὲ ἄφυκτον.
Legitur
προςδρακεῖν
in Eum. v. 168. Quae Blomfieldius attulit, ut
κρείσσονας deos
appellari ostenderet, non magis ad rem pertinent quam Schaeferi iudicium in Melet. crit. p. 31. Aeschyli verbis eadem caussa abutentis. Hic enim non deos potentiores hominibus, sed maiorum gentium potiores inferioris ordinis diis intelligendos esse ipsa luce clarius est.