964.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1075
ὑποπτήσσειν:
ὑποπτήσειν
Lips. Cantabr. 1. 2. et ante sec. manus corr. M.
965.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1076
πολλοῦ γε:
πολλοῦ δὲ
M. Lips. Ox. Ald. et adnotatum in Par. B.
πολλῶ γε
Vit. Par. H.
966.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1077
967.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1078
ἀνιστορεῖς: etiam M. habere videtur, ut habent Vit. Lips. aliique et Rob. Codices nonnulli et Ald.
ἂν ἱστορεῖς
habent.
ἂν ἱστορῇς
. G. Ven. 3. Turn.
968.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1079
αὐθαδίσμασιν:
αὐθαδίσμασι
Vit.
969.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1080
κατούρισας:
καθώρισας
Μ. cum litura post
ρ
, et Rob.
καθώρουσας
Par. D.
καθωρούσας
Lips. Colb. 1.
καθώρισας
, cum glossa
ἐπέβαλες
, Vit.
κατώρουσας
, superscripto
ὅρμισας
, Mosc. 1.
κατώρουσας
Par. C. (in quo
με
superscriptum) F. Ven. 3. Vind. 3.
κατόρουσας
Par. L.
καθ- ώρμησας
Par. Ε.
καθώρμισας
, quod etiam in scholiis commemoratur, G. Ald. Turn. rell. Idem pro glossa adscriptum in Ven. 2.
κατήγα- γες
Arund. Colb. 2. Ven. 2. Nimia socordia in
καθώρμισας
acquieverunt editores. Vix enim credi potest, si hoc scripsisset poeta, tantam esse fluctuationem excitatam. Scripserat ille
κατούρισας
. Participium huius verbi sic interpretatur Hesychius,
κατουρίσας, ἀθρόως πάντα κά- λων καθεὶς καὶ μὴ διαμελλήσας
. Quod Eustathius p. 1452, 47. dicit,
ἐκεῖθεν καὶ οὐρίσαι τὸ ἀποκαταστῆναι εἰς οὔριον, ὡς φασιν οἱ πα- λαιοί, καὶ κατουρίζειν ῥῆμα τραγικῶς
, id quo pertineat patet ex his p. 1282, 17.
κατουρίζειν γε τὸ κατ᾽ οὖρον πλέειν, ὡς τὸ “πόλιν κατ' ὀρθὸν οὔρισας,”
quae Sophoclis verba sunt Oed. R. v. 695. Sed de Aeschyli versu dubitationem eximent quae scholiastes scripsit ad illa in´ Trachiniis v. 828.
καὶ τάδ᾽ ὀρθῶς ἔμπεδα κατουρίζει τροπικῶς δὲ κατουρίζει, ὥςπερ οὐρίῳ πνεύματι προςορμίζει ἡμῖν κατ' ὀρθὸν ἀννομένα
.
972.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1081
NA: Hic et duo qui sequuntur versus in libris omnibus continuantur Prometheo: quae ratio et per se frigida est et propter illa verba,
οὕτως ὑβρίζειν τοὺς ὑβρίζοντας χρεών
, quae, si praecedentes duo versus Promethei sunt, plane stolide ferocientis orationem praebent, non potest probari. Hinc apparet versus 972. 973. Mercurii esse, ironice Prometheo poenam pervicaciae exprobrantis. Ita deinde apte respondet Prometheus ferociae opponendam esse ferociam. Quomodo hi versus personis distribuendi essent vidit etiam Erfurdtius, ut ex litteris eius mense Februario a. 1812. ad me datis cognovi.
λατρεύειν:
λατρεύσειν
Lips.
973.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1082
φῦναι:
φῆναι
Μ. G. Vit. aliique et Ald. Turn.
φυῆναι
Vind. 2. 4.
φῦναι
Lips. Rob. Vict. edd. reliquae.
πιστὸν:
πιστὸν δ᾽
a pr. manu,
πιστόν γ'
a recentiore manu M.
974.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1083
975.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1084
πράγμασιν:
πράγμασι
M. Vit. Lips. ceterique plerique et Thomas M. p. 393, 3. et ex eo Favorinus in
τρυφῶ
. Id Brunckius restituit.
πήμασι
G. Bess. edd. vett. et adnotatum in Par. B.
976.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1085
χλιδῶντας:
χλιδόντας
a pr. manu M.
977.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1086
καὶ σὲ δ᾽: pravo accentu Victorius et Canterus.
καὶ σὲ δ᾽
emendate M. G. Vit. Lips. Rob. Turn.
καί σέ γ'
ex Elmsleii coniectura Blomfieldius. Obtemperarunt illi male considerato decreto Porsoni, qui in adnotatione ad Eur. Or. v. 614.
καὶ δέ
particulas in tragicis ferre nolebat. Discessit a Porsono Schaeferus ad Longum p. 350. sed non reddita ratione. Seidlerus ad Eur. El. 1112. (1117.), qui versus Promethei versui simillimus est,
τρόποι τοιοῦτοι· καὶ σὺ δ᾽ αὐθάδης ἔφυς
,
καὶ
etiam significare,
δέ
autem nectere sententias monuit. Scilicet
καὶ — γε
est
atque adeo
, et auget ante dicta, ut in Hecuba v. 1274. (1256. Pors.)
ΕΚ. οὐδὲν μέλει μοι, σοῦ γέ μοι δόντος δίκην. ΠΟ. καὶ σήν γ' ἀνάγκη παῖδα Κασσάνδραν θανεῖν. ἙΚ. ἀπέπτυσ᾽· αὐτῷ ταῦτα σοὶ δίδωμ᾽ ἔχειν. ΠΟ. κτενεῖ νιν ἡ τοῦδ᾽ ἄλοχος, οἰκουρὸς πικρά. ΕΚ. μήπω μανείη Τυνδαρὶς τοσόνδε παῖς. ΠΟ. καὐτόν γε τοῦτον, πέλεκυν ἐξάρασ᾽ ἄνω.
Multum ab hoc differt
καὶ δέ
, quo non augentur ea quae praecesserunt, sed additur iis diversum quid, quod eiusdem generis sit, unde
καὶ
, idque vel confirmandi caussa, ut in Promethei atque Euripideae Electrae exemplis,
dico autem te quoque in his : es autem tu quoque ferox
, vel simpliciter ut addatur aliquid consimile, ut in Persis v. 151.
προπίτνω, προπίτνω· καὶ προςφθόγγοις δὲ χρεὼν αὐτὴν πάντας μύθοισι προςαυδῶν.
Et v. 541. ubi quum feminas Persarum lugere dixit chorus, haec adiicit,
κἀγὼ δὲ μόρον τῶν οἰχομένων αἴρω δοκίμως πολυπενθῆ.
978.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1087
συμφοραῖς ἐπαιτιᾷ:
συμφορᾶς
Par. D. Et sic corrigendum putabat Valckenarius ad Phoen. 632. Ceteri libri
συμφοραῖς
. Id dicit
propter casus tuos
, non ut dativus ex praepositione quae est in
καὶ
pendeat, quod placebat Abreschio.
ἐπαιτιᾶς
Par. D.
979.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1088
ἐχθαίρω:
ἐχθραίνω
Par. D. N. Turn. Apud Aristophanem in Avibus v. 1547. Prometheus
μισῶ δ᾽ ἅπαντας τοὺς θεούς, ὡς οἶσθα σύ
.
980.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1089
ἐκδίκως:
ἀδίκως
G. Mosc. 2.
981.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1090
σμικρὰν: quod Brunckius posuit, habere videtur M. Ceteri
μικράν
.
983.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1091
πράσσοις:
πράσσεις
Par. E. Vindobonenses et Ald. sed optativus superscriptus in Vind. 3. In Vit. fuerat
πράσσοις
, quod in
πράσσεις
mutatum est, sed a pr. manu rursus superscripto
οι
.
984.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1092
ὤμοι: In G. Lips. Promethei exclamatio ut singularis versus separata est, scripta in Lips.
ἰώ μοι
. Elmsleius
οἴμοι
, idque in scholiastarum explicationibus ponitur. Non haec dolentis malis suis vox est, sed cum dolore indignantis ob perversum illud deorum de se iudicium. Quo plus autem ponderis in hac brevitate est, eo minus miranda est inversio
στιχομυθίας
, ut dehinc non Mercurius Prometheo, sed Prometheus Mercurio respondeat.
985.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1093
ἐκδιδάσκει: In
ἐκδιδάσκει
litteras
κδ
a recentiore,
δασ
a sec. manu in litura habet M.
987.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1094
προςηύδων:
προσηύδον
G. Lips.
990.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1095
ὥςτε παῖδά με:
ὡς παῖδά με
M. G. Vit. Lips. Vind. 2. 4.
ὡς παῖδ᾽ ὄντα με
Vind. 1. 3. edd. omnes.
ὥςτ' ἐμὲ
Par. E. Illud mirum, quod nulli editorum numerus, qui in vulgata scriptura est, offensioni fuit, quum praesertim omissum in M. aliisque codicibus participium admonere potuerit scripsisse Aeschylum
ὥςτε παῖδά με
.
991.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-1096
κἄτι:
καὶ ἔτι
M. (non
καί 'τι
) G. Vit. Lips. edd. vett.
κἄτι
Valckenarius ad Hipp. 914.
πευσεῖσθαι:
πευσείσθαι
M. G. Lips. Par. B. edd. vett.
πεύσεσθαι
Vit. Colb. 1. et in quo
ε
superscriptum Par. D.
πεσεῖσθαι
Ven. 3. et quantum Brunckius dispicere poterat Par. A.
προτρέψεται:
προστρέψεται
Vit. Par. C. Eodem modo quum
προτρέψεται
in M. recentior manus mutasset, adscripsit in margine
προτρέ
.
αἰθαλοῦσσα:
αἰθαλόεσσα
M. Vindobonenses.
αἰθόεσσα
G. Vit. Lips. Bess. edd. vett.
αἰθάλουσα
Par. A. Colb. 2. 7o.
αἰδαλοῦσσα
margo M. a sec. manu.
αἰδαλοῦσσα
Valckenarius ad Phoen. 524. et sic iam Canterus.
λευκοπτέρῳ δὲ νιφάδι:
Λευκοπτέροις δὲ νιφάσι
Colb. 1. Par. E. et adnotatum in Par. B.
βροντήμασιν:
βροντήμασιν
Vit. Ceteri
βροντήμασι
, praeter Bess. qui
βροντήματι
habet. γρ.
ἐκβροντήμασι
Par. B. In G. hoc ordine versus positi sunt, 998. 997. 999. sed adscriptis numeris
αγ
restitui iustus ordo iubetur.
χθονίοις: unus scholiastarum non ad
βροντήμασιν
rettulit, sed voluit de hominibus dictum esse. Hominum cur hic mentio fieret, caussa nulla erat, praesertim in loco deserto.
γνάμψει:
γνάψει
Cantabr. Colb. 1. et
μ
supra adscripto M.
κάμψει
Lips. Par. D.
γάμψει
Par. C.
ὥςτε:
ἅτε
pro
ὥςτε
G.
φράσαι:
φράσειν
M. Vit. Vind. 2.
φράσσειν
Colb. 1. Par. E.
φράσαι
, superscripto
σο
, Par. D.
νῦν:
νῦν
M.
νῦν
G. Vit. Lips. Ald. Rob.
νῶν
Turn.
ὦπται πάλαι δὴ καὶ βεβούλευται τάδε:
ὦπται πάλαι
M. idemque ex Par. C. affertur.
ὦπται δὲ ταῦτα, καὶ βεβούλευται πάλαι
Rob.
τόλμησόν ποτε:
τόλμησον ποτὲ
Lips. C.
NA: καὶ omittit Par. C.
ὀρθῶς:
κακῶς
pro
ὀρθῶς
Arund. Par. C. et adnotatum in Par. B.
με: omittit Vit. in quo
ἐμέ
ut explicatio superscriptum est.
εἰςελθέτω σε μήποθ' ὡς:
εἰσελθέτω σε μηπάθ᾽ ὡς
a pr. manu M. in cuius margine
μή πόθ᾽ ὡς
a recentiore manu adscriptum est.
εἰσελθέτω σε μήποθ' ὡς
G. sed ut signo sub
σὲ μήποθ'
apposito superscriptum
ἔννοια
inseri iubeatur.
εἰσελθέτω σ᾽ ἔννοια μήποθ' ὡς
Lips. aliique nonnulli.
στυγούμενον:
στυγούμενον
diphthongo a rec. manu scripta M.
ὑπτιάσμασιν:
ὑπτιάσμασιν
M.
ὑπτιάσμασι
G. Vit. Lips. et edd. ante Vict. Sopater parodus in Dax apud Athenaeum VI. p. 230. E.
δρακοντομίμοις ὀργάνων το ρεύμασιν
. De resupinatis manibus v. Spanh. ad Iulianum p. 262.
λῦσαί με δεσμῶν τῶνδε:
λῦσαί με τῶν δεσμῶν τῶνδε
Vit. et aliquot alii.
τοῦ παντὸς δέω:
τοῦ παντὸς δέων
Vit.
τοῦδε παντὼς δέω
, sic, omisso
τῶνδε
, G.
τοῦδε τοῦ παντὸς δέω
, omisso
τώνδε
, Lips.
καὶ μάτην ἐρεῖν:
ἀλλ᾽ ἐρεῖν μάτην
secunda manus in marg. G.
τέγγει:
τέγγῃ
libri.
μαλθάσσει κέαρ:
μαλθάσσῃ
M. G. Rob. Turn.
μαλθάσῃ
Vit. Lips. aliique et Ald. Post
μαλθάσσῃ
omnes libri habent
λιταῖς
et in principio sequentis versus
λιταῖς
, praeter Robortelli editionem, quae divisionem versuum eandem retinens ante
λιταῖς
inserit
γὰρ
. Recte videtur Porsonus, quem Blomfieldius secutus est, recepisse
κέαρ
, eiecisse autem
λιταῖς
, etsi ne apud scholiastas quidem ullum est Robortellianae scripturae vestigium. Non enim cuius precibus non flecteretur Prometheus dicendum erat, sed omnino precibus vinci durum eius cor recusare.
βιάζει:
βιάζει
Par. E. Ceteri
βιάζῃ
.
μάχει:
μάχη
libri.
νίαν
G. Mosc. 2.
ἀτὰρ:
αὐτὰρ
Vit. Lips. et adnotatum in Par. B.
σφοδρύνει:
σοφίζῃ
Lips. Rob. Ceteri
σφοδρύνῃ
.
ἀσθενεῖ:
ἀσθενῆ
Vit.
αὐτὴ:
αὐτῆ
Lips.
μεῖον: Omnes libri
μεῖζον
. Stanleii emendatio est
μεῖον
, recepta a Brunckio et Porsono alüsque. Servarunt
μεῖζον
Scholefieldius, cum scholiasta aeque ac nihil valet interpretans, et Wellauerus, significari volens neminem superal. At neque quod aeque ac nihil valet recte plus nihilo valere dicitur, neque de superando quoquam hic sermo est, sed de eo qui polleat pertinacia. Lentingius ad Eur. Andr. v. 690. Graecos aliter quam nos in talibus locutos esse suspicatur. At hoc genus comparationis cam rationem videtur habere, quae inverti nequeat. Neque inverterunt Graeci. Supra v. 510. Et v. 942.
ὡς ἐγὼ εὔελπίς εἰμι τῶνδέ σ' ἐκ δεσμῶν ἔτι λυθέντα μηδὲν μεῖον ἰσχύσειν Διός.
ἐμοὶ δ᾽ ἔλασσον Ζηνὸς ἢ μηδὲν μέλει.
Aristophanis quidem locum Acharn. v. 256. Lentingius non debebat afferre, qui adversetur potius eius suspicioni quam ut eam comprobet. In Andromachae Euripideae versu, qui est meae editionis 694. libri et plures et meliores
ὅσῳ
habent.
ἐὰν μὴ:
δὲ ἐὰν μὴ
G.
δὲ ἂν μὴ
Vit. Aliter in aliis libris peccatum.
πεισθῇς:
πείθη
Par. B. K. L. Ven. 2. adnotatumque in Vind. 3. qui
πεισθῇ
habet.
πεισθῇς
ceteri et adnotatum in Par. B.
χειμὼν καὶ κακῶν τρικυμία: Scholiastes Pindari ad Isthm. I. 52.
καὶ Αἰσχύλος τὴν δυστυχίαν χειμῶνα καὶ τρικυμίαν λέγει
. Scribendum enim ibi esse
Αἰσχύλος
pro vulgato
Ἀλκαῖος
Blomfieldius vidit.
ἄφυκτος:
ἀφύκτως
, mutatum a rec. manu in
ἄφυκτος
, M.
ἀκρίδα:
ἀκρίδα
Ald. Rob.
κεραυνίᾳ:
κεραυνίῳ
Vit. et ante correctionem Lips.
πετραία δ᾽ ἀγκάλη:
πετραίᾳ δ' ἀγκάλη
Ald. Rob.
ἐκτελευτήσας:
ἐκτελευτήσας
, superscripto a rec. manu γρ.
ἐκπλήσας
, Vit.
ἄψορρον:
ἄψορον
Lips. Inutilis coniectura Blomfieldii
ἄψορρος
.
ἐς:
εἰς
M. G. Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Par. D. H. Ald. Rob.
ἐς
Turn.
δέ σοι:
δ᾽ ἔτι
Par. H. Ceteri
δέ τοι
. At
τοι
particula quid hic opus sit non apparet. Requiritur potius
δέ σοι
, idque posui.
κύων: Grammaticus περὶ τρόπου μεταφορᾶς καὶ ὑπερβάτου apud Ruhnkenium Ep. crit. I. p. 93. (148.)
τῶν μεταφορῶν αἱ μὲν ἀπὸ εἴδους ἐπὶ εἶδος μεταφέρονται, ὡς τὸν ἀετὸν ἐπὶ τοῦ σκήπτρου τοῦ Διὸς κύνα Αἰσχύλος καλεῖ. εἴδη γὰρ ὅ τε κύων καὶ ὁ ἀετὸς τοῦ ζώου.
αἰετὸς:
αἰετὸς
libri praeter Lips. qui
ἀετὸς
habet.
λάβρως:
λάβρως
M. G. Vit. Bess. Ald. Turn.
λάβρος
Arund. Par. A. B. D. Rob. et superscripto
ως
Par. N.
λαῦρος
Mosc. 1. et superscripto
β
Lips. adnotatumque in Par. B.
ἄκλητος:
ἅλητος
G. Ad
ἄκλητος
in margine M. sec. manus
ἄκλειστος
adscripsit.
πανήμερος:
ἀνήμερος
Vit. ex correctione, quum antea, ut in ceteris, scriptum esset
πανήμερος
. Adiecta interpretatio
ἄγριος
. Aut aliter aut accuratius descripsit in Prometheo soluto apud Ciceronem Qu. Tusc. II. 10.
iam tertio me quoque funesto die tristi advolalu aduncis lacerans unguibus Iovis satelles pastu dilaniat fero.
κελαινόβρωτον δ᾽ ἧπαρ:
κελαινόβροτον δ᾽ ἧπαρ
Vit.
κελαινόβροτον ἧπαρ
Lips.
ἐκθοινήσεται:
ἐκθοινήσηται
Vit.
τοιοῦδε:
τοῦ σοῦ δὲ
Cantabr. 2. Ven. 3. et adnotatum in Par. B.
μόχθου:
τέρμα μόχθου
Lips.
μή τι:
μή του
M. Par. E. Vind. 1. 3.
τοι μὴ
, sed corr.
μή τι
, Mosc. 1.
μὴ δὲ
Cantabr. 2. et adnotatum in Par. B.
θεῶν τις:
θεῶν γε τὶς
Lips. Apollodorus II. 5, 11. §. 12. de Hercule
καὶ τὸν Προμηθέα διέλυσε δεσμὸν ἑλόμενον τὸν τῆς ἐλαίας, καὶ παρέσχε τῷ Διὶ Χείρωνα, ἀθάνατον ὄντα, θνήσκειν ἀντ᾽ αὐτοῦ θέλοντα
. Idem de Chirone II. 5, 4. §. 6.
ἀνίατον ἔχων τὸ ἕλκος εἰς τὸ σπήλαιον ἀπαλλάσσεται, κἀκεῖ τελευτῆσαι βουλόμενος καὶ μὴ δυνάμενος, ἐπείπερ ἀθάνατος ἦν, ἀντιδόντος Προμηθέως τὸν ἀντ᾽ αὐτοῦ τεθνηξόμενον ἀθάνατον, οὕτως ἀπέθανε
. V. ad fr. 214. Recte monuit Welckerus in Trilogia p. 48. dicere haec Mercurium, ut quae vix umquam sperandum sit eventura esse; nam aliter eum, quod tamen nolit, spem aliquam liberationis facere Prometheo. Ceterum facile, qui animum advertat, ne hanc quidem fabulam temere inventam esse sentiet. Significat enim periclitantibus nec semper bene cedentibus sollertis ingenii repertis perire quae manu effecta sint, mentis autem vim manere immortalem. Non dissimile est illud Homericum de Hercule, cuius mortalis natura simulacrum suum habet apud inferos,
αὐτὸς δὲ μετ᾿ ἀθανάτοισι θεοῖσιν τέρπεται ἐν θαλίῃς, καὶ ἔχει καλλίσφυρον Ἥβην.
θελήσῃ τ':
φωνῆ καὶ θελήσει τ'
Lips.
θελήσῃ δ'
Cantabr. 1. 2.
θελήσει το
Vit. Par. A. B. Ald. Rob.
πλήσῃ
, cum glossa
ὑπομείνῃ
, Mosc. 1.
εἰς: Non omittit
εἰς
M. sed ad
ἀναύγητον
super
ν
litteram
δ
recentior manus adscripsit.
κνεφαῖά τ' ἀμφὶ:
κνεμφαῖα τ' ἀμφὶ
Lips.
κνεφαῖα ἀμφὶ
Vit.
καὶ λίαν:
καὶ λίαν
omittunt Par. E. Vind. 2. 4. Ald. Rob.
καὶ λείαν
a pr. manu habuisse videtur M.
καὶ λίαν τ'
Lips.
ψευδηγορεῖν γὰρ οὐκ ἐπίσταται στόμα τὸ Δῖον: Scholiastes Pindari ad Ol. VI. 105. sine auctoris nomine haec affert,
ψευδηγορεῖν γὰρ οὐκ ἐπίσταται στόμα τὸ θεῖον
.
τελεῖ:
τελεῖν
Ox. Ald. quod adnotavit etiam Turnebus.
εὐβουλίας:
εὐβουλίας
et v. 1042.
εὐβουλίαν
Lips.
ἀμείνον':
ἄμεινον
M. a pr. manu et Vit.
ἀμείνων
G.
ἄνωγε γάρ σε τὴν αὐθαδίαν μεθέντ' ἐρευνᾶν τὴν σοφὴν εὐβουλίαν. πείθου: Schutzius haec verba,
ἄνωγε γάρ σε τὴν αὐθαδίαν μεθέντ᾽ ἐρευνᾶν τὴν σοφὴν εὐβουλίαν. πείθου
, interpretis esse suspicabatur. Recte fortasse.
σε:
σοι
pro
σε
Lips.
πείθου:
πιθοῦ
Cantabr. 2. Par. L. Vind. 2. 4. quod ex Elmsleii decreto Blomfieldius recepit. V. ad Soph. El. v. 1003.
εἰδότι τοί μοι: Hos anapaestos usque ad finem fabulae antithetica forma factos indicavi in El. doctr. metr. p. 784.
εἰδότι μοι
, omisso
τοι
, Lips. aliique et Rob.
εἶν᾿ ὅτι μοι
G.
εἰ δότι τι μοι
Bess.
εἰδὲ τί μοι
Ald.
ἐθώϋξεν:
ἐθώνξεν
M.
ἐθώνξε
G. Vit. Lips. edd. vett.
πρὸς ταῦτ᾽ ἐπ' ἐμοὶ ῥιπτέσθω:
προσταῦτ᾽
, litteris
στ
a rec. manu, M.
ἐπί μοι ῥιπτέσθω
(non
ῥιπτείσθω
) M.
ἐπ'
omittunt G. Mosc. 2. Ald.
βόστρυχος:
βόστρυφος
Lips.
αἰθὴρ δ':
αἰθέρα δ'
Vit.
σφακέλῳ τ' ἀγρίων ἀνέμων:
σφακέλῳ. τ' ἀγρίων τ' ἀνέμων
G. Ald.
πυθμένων:
πυθμίων
Lips.
συγχώσειεν:
συγχώσειεν
M.
συγχώσῃ
Vit. (in quo ab interprete superscriptum
ἐμὲ
) Turn. Vict.
συγχώσειεν ἐμὲ
G. Lips. Ox. Par. D. N. Bess. Ald. adnotatumque in Par. B.
συγχώσειε ἐμὲ
Par. B.
συγχώσειέ με
Ven. 2.
συγχώσει' ἐμὲ
Par. E. Vind. 2. 4.
συγχώσει με
Rob.
συγχώσειεν ἐμοῦ
Ven. 1. In edd. vett. plene interpungebatur ante
τῶν τ᾽ οὐρανίων
, quod corrigendum esse vidit Stanleius. Lucretius III. 854.
non, si terra mari miscebitur et mare caelo.
V. ibi interpretes et ad Iuvenalem II. 25.
ἄρδην:
ἄρδην
Lips.
ᾅδην
Par. D.
γρ. καὶ ᾅδην
margo Mosc. 1.
ἀνάγκης στερεαῖς δίναις:
ἀνάγκη στερραῖς δίκαις
Par. E.
στερραῖς
etiam Mosc. 2.
στερεαῖς
Mosc. 1. Ceteri
στερραῖς
. Praeferenda videtur apud Aeschylum antiquior forma
στερεαῖς
, qua versu quoque 174. usus est.
εἴ γ' οὐδ᾽ εὐχῇ τι χαλᾷ μανιῶν:
τοῦδ' εὐτυχῇ
, sic, spiritu et accentu in
η
a sec. manu additis (non
εἰ τοῦδ'
) M. in cuius margine recentior manus
εἰ τάδ'
adscripsit.
εἰ τάδ' εὐτυχῇ
Vit. Lips. Arund. Par. D. E. F. H. N. Ven. 1. 2. 3. Bess. Ald. Rob.
εἰ τάδ᾽ εὐτυχῇ
G.
εἰ τάδ᾽ εὐτυχεῖ
, superscripto
σοι
, Mosc. 1.
εἶτα δ' εὐτυχῇ
Cantabr. 1. 2. Par. K. L.
εἰ δ' εὐτυχῇ
Turn. Omnes libri
τί χαλᾷ μανιῶν
, nisi quod in Ald.
τὶ
scriptum, praeter Ven. 2. in quo est
τί μὴ χαλᾷ μανίαν
? Hic codex et Lips. Rob. hunc versum tribuunt choro. Canterus coniiciebat
εἰ δὲ τάδ᾽ ἀτυχῆ
Brunckius edidit
εἰ δὲ τάδ' ἀτυχεῖ
. Quod Porsonum, sed diffidenter coniecisse a Gaisfordio accepit,
εἰ μηδ᾽ ἀτυχῶν τι χαλᾷ μανιῶν
, recipiendum duxit Blomfieldius, interpretans parum accommodate si ne quum ausis quidem exciderit. Nam quae sunt illa ausa? Porsonum de consilio cogitasse puto, quo exciderit Prometheus, qui se speraverit liberatum iri a Iove, cognoscere cupiente quomodo effugere posset regni amittendi periculum. At et obscurius hoc dictum esset, et, ut Mercurius non perspexerit mentem Promethei, certe quod ad spectatores attinet parum apte, qui supra audiverunt tertia demum post decimam ab Ione generationem exstiturum esse qui liberet Prometheum. Omitto scripturam violentius quam par erat mutatam. Quam reprehensionem dum vitare vult Bothius, fato suo tractus deteriora dedit,
εἰ τᾷδ᾽ ἀτυχεῖ, τί χαλᾷ μανιῶν
? Sensu non malam, sed iusto audaciorem coniecturam, quam ego in Observationibus criticis adolescens et nondum cognita Medicei libri scriptura protuli,
τί τάδ᾽ ἠτύχθη
? recepit Boissonadius. Wellauerus, sententia bona, sed forma dicendi in hoc genere insueta, coniecit
εἰ τῇδε τύχῃ τί χαλᾷ μανιῶν
? ut
τί
interrogativum idem sit quod nihil. Reisigius coniecit
εἴ τι δὲ ψυχῇ τί χαλᾷ μανιῶν
? quod languidum est et certo non scriptum ab Aeschylo. Scholefieldius ex Butleri coniectura edidit
εἰ δ᾽ εὖ τάδ᾽ ἔχει, τί χαλᾷ μανιῶν
? quo sensu librorum nonnullorum
εἰ τάδ᾽ εὐτυχῆ
dictum esse scholiastae putarunt. Ineptam vero hanc sententiam esse sensit is qui in Ven. 2. scripsit
τί μὴ χαλᾷ μανίαν
. Dindorfius posuit
τί γὰρ ἐλλείπει μὴ παραπαίειν ἡ τοῦδε τύχη
? ut diceretur nihil Promethei fortunae ad mentis alienationem deesse. At hac sententia nihil alienius est. Esset haec enim et miserescentis oratio, et non exprobrantis insaniam, sed re vera mentis non compotem futurum credentis. Accedit quod sic perinutile additamentum est
τί χαλᾷ μανιῶν
? Blomfieldius in prima editione propius a vero abfuit, quum scriberet
εἰ γ' οὐδὲ τύχῃ τι χαλᾷ μανιῶν
, reprehensus ab Elmsleio ob soloecum
si ou. Perantiquum esse vitium ex scholiastarum adnotationibus intelligitur, qui vel
εἰ τάδ᾽ ἀτυχῆ
vel
εἰ τὰ τοῦδ' ἀτυχῆ
legerunt. Ortum id est ex eo, quod quum per errorem
τυχῆ
scriptum fuisset, supra adscriptum
εὐ
non, uti debebat, pro emendatione primae illius vocabuli syllabae, sed pro omissa syllaba acceptum est. Emendato igitur illo
τυχῆ
remanet antiqua scriptura
τοῦδ' εὐχῇ
vel
εἰ τοῦδ' εὐχῇ
, quae lenissima mutatione facta praebet
τί γὰρ ἐλλείπει μὴ παραπαίειν, εἴ γ' οὐδ᾽ εὐχῇ τι χαλᾷ μανιῶν;
quid enim deest ad insaniam, si ne voto quidem quidquam de furore suo remittit? i. e. si eo furoris progreditur, ut etiam optet illa fieri quae minatus est Iuppiter? Id
εἴ γ' οὐδέ
dici debuit, non potuit
εἴ γε μηδέ
. Nam
εἰ μή
est nisi: ubi autem aliquid sumitur, quod re vera aut non fit aut non factum est aut non est futurum,
οὐ
sequitur particulam conditionalem, quia idem significatur quod his,
ἐπεὶ οὐ
. Exempla, sed ratione rei non perspecta, attulit Creuzerus in Melet. parte III. p. 21. Magis perspexit Matthiae in gramm. Gr. §. 608, 5, b. p. 1440. Adde Xenoph. Anab. 1. 7, 18. VI. 6, 16.
ὑμεῖς γ' αἱ πημοσύναις: Huic versui Mercurii nomen apponunt Lips. Rob.
ὑμεῖς γε π.
M. G. Lips. ceterique plerique et Ald. Rob.
ὑμεῖς δὲ π.
Vit.
ὑμεῖς γ' αἱ π.
restituit Turnebus.
που: In Ven. 3.
ο
ad
ποῦ
superscriptum est.
ποι
Iacobo Tatio obsequens scripsit Blomfieldius.
ἄλλο τι:
ἄλλο τι
a pr. manu habuisse videtur M.
παραμυθοῦ μ':
παραμυθοῦ μοι
G. Mosc. 2.
ἄλλο τι παραμυθοῦ καὶ φώνει μοι
Bess.
ἄλλοτι καὶ παραμυθοῦ
Ald.
τοῦδ':
τοῦδ'
Vit. Par. E.
τοὺς προδότας γὰρ:
τοὺς προδότας γὰρ
libri. Blomfieldius Bothium secutus
τοὺς γὰρ προδότας
scripsit, quod non male factum iudicavit Elmsleius. Vt id ad numeros suavius sit, ad sententiam potior est librorum scriptura, praesertim si haec ita dicta sunt, ut non tantum ad Prometheum, sed etiam ad quendam eo tempore proditionis suspectum referuntur. Scholiastae ad v. 1070. Iphicratem quempiam respici volunt, qui pecunia corruptus exercitum hosti prodiderit. De eo Iphicrate nihil constat: clarum enim illum Iphicratem, qui res ab Olympiade XCVI. gessit, quo tempore pridem mortuus erat Aeschylus, intelligi non posse apertum est. Reisigio, ut quidem C. G. Hauptius in Aeschylearum quaestionum specimine primo p. 124. narrat, Pausaniae proditio, quae innotuerit Ol. LXXVII. 4. tangi visa est. Rectius, opinor, populi de Themistocle vel opinionem vel iudicium significari censebimus. Nam Themistocles, ut Diodorus XI. 54. scribit, quum proditionis accusatus, sed insons iudicatus, multum polleret Athenis, mox Ol. LXXVII. 2. ostracismo in exsilium est missus, mox autem iterum eiusdem criminis per Lacedaemonios reus factus Argis ad Admetum regem Molossorum confugit. Sed iam ante exsilium Timocreon Rhodius eum, quod se, hospitem suum, prodidisset, ut proditorem perstrinxerat versibus, quos in vita eius cap. 21. servavit Plutarchus, appellans
ψεύστην, ἄδικον, προδόταν, ὃς Τιμοκρέοντα ξεῖνον ἐόντ', ἀργυρίοις σκυβαλικτοῖσι πεισθείς, οὐ κατᾶγεν εἰς πάτραν Ἰάλυσον.
Cuiusmodi privati hominis proditio, quae deserendo amico fit, aptius hic notaretur quam proditio rei publicae: nec profecto mirandum esset, si sermonibus Atheniensium iactata ne scenicam quidem commemorationem effugisset.
νόσος: Post
νόσος
Lips. addit
χείρων
.
ἅ γ' ἐγὼ: Personae notam omittunt M. Lips.
ἅττ' ἂν γ' ἃ
Arund. quod erit fortasse qui defendendum putabit: sed ei exemplis opus erit, in quibus
μεμνῆσθαι ὅτε
cum praesente tempore constructum sit, qualia mihi quidem non sunt in promptu.
ἅττα ἐγὼ
Rob.
ἅττ' ἂν
Bess. Ald. Vict. Cant.
ἅ γ'
M. (sic M. non
ἃ γ' ὢ
) G. Vit. Lips. Par. A. B. E. F. N. Ven. 3.
ἃ γ', ἃ γ'
Turn.
ἃ γ'
Porsonus, quem secutus est Blomfieldius, male ille reprehendens Parrium
ἅγγελλε
coniicientem et qui huic assensus est Elmsleium, quia ne satis Graece quidem sic dici arbitrabatur: nam
γε
non posse nisi post
μέμνησθε
collocari. In quo non minus falli videtur, quam quum negavit in Sophoclis Antigona v. 207. scribi potuisse
κοὔποτ' ἐκ γ' ἐμοῦ
. Exemplorum quae Elmsleius ad probandum
ἃ γ'
attulit, unum hoc aptum est Aiacis v. 535.
ἀλλ᾽ οὖν ἐγὼ φύλαξα τοῦτό γ' ἀρκέσαι.
Ex quo intelligitur dicere potuisse Aeschylum
ἀλλ᾽ οὖν μέμνησθε ταῦτά γε, ἃ προλέγω
. Atqui quum
ἃ
pro
ταῦτα ἃ
dicitur, non alius particulae locus assignari potest quam post
ἃ
. Quare
ἃ γ' ἐγὼ προλέγω
recepi. Nam
ἅττα
dici non potuisse certum est. V. praef. ad Soph. Oed. R. p. VI. Temere enim oblocutus est Wellauerus.
θηραθεῖσαι:
παραθεῖσαι
, sed superscripto primae syllabae
θη
, G.
μέμψησθε:
πέμψησθε
et
εἴπηθ'
:
εἴπηθ'
G. et alii nonnulli.
ὡς:
ὃς
pro
ὡς
Lips. et alii nonnulli.
ὑμᾶς:
ὑμᾶς
, superscripto
ι
, Lips.
ὑμῖς
G. et alii nonnulli.
εἰςέβαλεν:
εἰσέβαλεν
M. Cantabr. 1.
εἰσέβαλε
G. Vit. Lips. edd. vett.
εἰσέβαλλεν
Colb. 2.
εἰσέβαλλε
Bess.
ὑπέβαλε
Mosc. 1.
μὴ δῆτ':
μὴ δέ τ'
G.
κοὐκ:
καὶ οὐκ
M. Vit. Lips. Rob. adnotatumque in Par. B.
οὐκ
, omisso
καὶ
, G. Cantabr. 2. Par. B. C. Bess. Ald.
κοὐκ
Turn.
λαθραίως:
κρυφίως
pro
λαθραίως
Par. F. K. L.
ἀπέραντον:
ἀπέρατον
, superscripto a rec. manu
ν
, M.
NA: Versus 1084-1094. choro tribuit Vit.
κοὐκ ἔτι:
τ' οὐκέτι
Rob.
κοὐ
, omisso
ἔτι
, Lips. Par. K. L. adnotatumque in Par. B.
σεσάλευται:
σαλεύεται
Vit. aliique nonnulli.
ἠχὼ:
ἠχὴ
ante correctionem Lips.
βρυχία:
βρυχία ἠχώ
neque ea est quae a mari venit, neque vero, ut scholiastis et Blomfieldio placuit,
μεγάλη
,
ἠχητική
, fremens esse potest. Vbique enim hoc vocabulum et quae cum eo cognata sunt
β
breve habentia a
βρέχειν
potius quam a
βρύχεσθαι
habent originem. Quo in genere et scholiastes Apollonii Rhodii ad I. 1310. et multi multis in veterum scriptorum locis errarunt. Iniiciat fortasse aliquam dubitationem illud Sophoclis in Antigona v. 336. ubi omnia tentans humani generis ausus dicitur per mare
περιβρυχίοισι περῶν ὑπ᾽ οἴδμασιν
. Sed ibi quoque non circum frementes, sed circum hiscentes undae intelligendae sunt. Quare si de sono tonitruum hic loqueretur Aeschylus,
βρυχία
dicere debebat. At non hoc ille, sed sonitum subterraneum isto nomine appellavit, quem
βροντήματα χθόνια
dixerat v. 996. Idque ostendunt etiam illa quae proxime praecedunt,
χθὼν σεσάλευται
. Ex quo intelligitur vocabulum illud eo hic significatu dictum esse, quo etiam
ὑποβρύχιος
interdum non id quod in aqua demersum est, sed omnino quod est aliqua re obrutum denotat. Sic Plato in Phaedro p. 248. A. animas curru vectas fingens,
αἱ δὲ δὴ ἄλλαι γλιχόμεναι μὲν ἅπασαι τοῦ ἄνω ἕπονται, ἀδυνατοῦσαι δὲ ὑποβρύχια συμπεριφέρονται, πατοῦσαι ἀλλήλας καὶ ἐπιβάλλουσαι, ἑτέρα πρὸ τῆς ἑτέρας πειρωμένη γενέσθαι
. Et Lucianus de Dipsadibus c. 3.
ἑρπετὰ γὰρ ποικίλα μεγέθει τε μέγιστα καὶ πλήθει πάμπολλα καὶ τὰς μορφὰς ἀλλόκοτα καὶ τὸν ἰὸν ἄμαχα ἐπινέμεται τὴν γῆν, τὰ μὲν ὑποβρύχια φωλεύοντα ἐν μυχῇ τῆς ψάμμου, τὰ δὲ ἄνω ἐπιπολάζοντα
.
εἱλίσσουσι:
ἑλίσσουσιν
M. Colb. 1.
ἑλίσσουσι
G. Vit. Lips. ceterique plerique et Ald. Rob.
ἑλλίσσουσι
Cantabr. 2.
ἐλείσσουσι
Par. E.
εἱλίσσουσι
Turn.
ἀποδεικνύμενα:
ἀποδεικνύμενα
M. G. Vit, et plerique codd. et Ald. Turn.
ἐπιδεικνύμενα
Ven. 3.
ἀντιδεικνύμενα
Par. F. K. L. N. Rob,
ἀντιδεικνύμην
Par. E.
ἀντιδικούμενα
non male Lips.
ξυντετάρακται:
ξυντέρακται
Vit.
ξυντετάρεκται
Lips.
φόβον:
φόνον
commemorat Stephanus, ex scholiis, nisi fallor, At is scribarum error est.
στείχει:
στείχειν
Lips.
ὦ μητρὸς ἐμῆς σέβας: In cod. Bigoti
Θέμις
pro
ἐμῆς
legi ait Blomfieldius. Cantabr. 1. 2.
θέμις
addunt post
πάντων
, item
θέμα
Par. E. γρ.
ὦ πάντων θέμις
in margine Lips. Sic legit etiam unus scholiastarum. Quum hoc systema uno hemistichio brevius in libris nostris sit quam illud cui respondet, apertum est aut in illo aliquid male additum, aut omissum aliquid in hoc esse. Atqui in illo nihil est quod non videatur a poeta esse profectum, hic vero est aliqua neglectorum a librariis aliquot verborum suspicio. Eam ego quidem non promam ex illa quorundam librorum scriptura
ὦ πάντων θέμις
, neque ex scholiastarum adnotationibus, quorum unus illam ipsam scripturam interpretatur, alii autem
ὦ μῆτερ ἐμὴ Γῆ εἰ ὦ Θέμις
vel
ὦ Γὴ ἢ ὦ Θέμι
adscripserunt. Patet enim haec omnia ab interpretibus profecta esse, qui quod supra Prometheus matrem suam et Themin et Tellurem appellasset, alterum horum numinum hic invocari intelligebant. Quorum ille rectius iudicavit, qui
Γῆ
adscripsit. Nam in huiusmodi obtestatione eos appellari deos convenit, quorum vis et potestas universam rerum naturam complectitur, i. e. caelum et terram, quo quidquid usquam testari insigne facinus possit uno complexu comprehendatur. Verum etsi dubitari non potest qum Prometheus, quum
ὦ μητρὸς ἐμῆς σέβας
dicit, Terram velit intelligi, tamen, si eam non ipso illo nomine invocat, et obscurior est illa appellatio, praesertim quum etiam Themin matrem eius perhiberi sciamus, et eam ob caussam etiam minus gravis omninoque minus apta. Neque vero hoc alterum nomen, Themis, non est huic loco accommodatissimum, quum, cuius rei caussa Prometheus caelum et terram antestatur, iniuria sit, qua eum summa affecit Iuppiter. Hinc coniici licet poetam, qui haec bene sentiret, utraque hic appellatione vocandam esse deam illam iudicasse. Itaque v. 1094.
ὦ Θέμις, ὦ Γῆ
inserui.
ἐςορᾷς:
ἐσορῶ
M. G. Vit. Lips. et ceteri, ut videtur, codd. et Ald. Rob.
εἰλίσσων
Turn.
ἔκδικα:
ἄδικα
G. Vit. Lips. aliique nonnulli. In fine Cantabr. 1. 2. signum interrogandi habent, quod Turnebus quoque commemoravit. Posuit hoc signum Scholefieldius, recte, mea sententia, quod sic fortior est et vehementior de iniuria conquerentis oratio.
