331.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-270
ναΐοισιν ἐμβολαῖς:
ναΐοισιν ἐμβολαῖς
M. Lips. Ven. A. Cantabr. 1. et, ut videtur, 2. Lambeth. Ox. Turn.
ναΐοισιν ἐμβολαῖς
G. Par. H. N. Ald. Rob. et supra scriptum in Cantabr. 2.
ναΐοισι συμβολαῖς
Ven. B. et a sec. manu Vit.
ναΐοισι συμβολαῖς
Mosc. et a pr. manu Vit. In Lips. alteri
ι
in
ναΐοισι
syllabae
ο
superscriptum. Conf. v. 274.
332.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-271
μὲν:
μὲν
omittunt Lips. et pauci alii. Suprascriptum est a sec. manu in Vit.
βάρβαρον:
δ'
pro
ἂν
Par. F. L. 19 Rob.
οὖνθ'
ante corr. Lips. In fine versus
βαρβάρων
M. G. Vit. Lips. Ven. A. B. Mosc. Ox. Par. C. F. H. K. N. Ald. Rob.
βαρβάρους
Turn. ex coniectura, ut videtur, qua expeditissima fit constructio. Sed antiquitus non fuisse scriptum
βαρβάρους
quum codicum fortasse omnium in voce
βαρβάρων
consensus docet, tum quod tollendae difficultatis caussa
ἂν
a nonnullis in
ἦν
mutatum est, ut in Vit. ad
βαρβάρων
adscriptum est et in margine M.
λείπει τὸ ἦν
. Neque tamen intelligi debet
ἦν
: non enim opponi recte potest
ἀλλ' οὐκ ἦν
, sed
ἀλλ' οὐκ ἐκράτησαν
. Wakefieldius, qui in Del. trag. I. p. 16.
μὲν οὖν
pro
μὲν ἂν
scribendum esse coniecit, protulisset quod probabile videri posset, si simul proximo versu
ναυσὶν
mutasset in
ναῦς ἦν
. Lenissima mutatione scripsi
βάρβαρον
. In idem inciderunt Blomfieldius et Halmius.
333.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-272
ναυσὶν:
ναυσὶν
Porsonus.
ναυσὶ
libri.
Ἕλλησιν:
Ἕλλησιν
Brunckius. Libri
ἕλλησι
. De numero navium aliter ab aliis, ut fit in huiusmodi rebus, indicato, dixerunt Valckenarius ad Herod. VII. 89. Wesselingius ad Diod. XI. 3. Spanhemius ad Iulianum p. 280. Siebelis in diatriba de Aeschyli Persis p. 61.
335.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-273
τῶνδε:
τῶνδε
Brunckius, contra libros, ut videtur, omnes.
336.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-274
δὲ, καὶ γὰρ:
δὲ γὰρ
, omissis particulis
δὲ
et
καί
, Lips. Hunc versum cum duobus sequentibus affert Plutarchus in vita Themistoclis c. 14.
337.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-275
ὧν ἦγε πλῆθος:
νεῶν τὸ πλῆθος
pro
ὧν ἦγε πλῆθος
Plutarchus scripsit.
αἱ δ᾽:
αἱ δ'
Vit. Lips. Ald. Rob.
ὑπέρκομποι:
ὑπέρκοποι
Wakefieldius in Del. trag. I. p. 107. et Blomfieldius, qui in adn. ad Sept. ad Th. v. 387.
ὑπέρκομπος
tragicis omnino abiudicavit. Dixit contra hanc opinionem Lobeckius ad Soph. Ai. v. 127.
339-342.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-276
μή σοι δοκοῦμεν τῇδε λειφθῆναι μάχῃ; ἀλλ᾽ ὧδε δαίμων τις κατέφθειρε στρατόν, τάλαντα βρίσας οὐκ ἰσορρόπῳ τύχῃ. θεοὶ πόλιν σώζουσι Παλλάδος θεᾶς.: Quod Brunckius et Schützius ex Heathii coniectura dederunt,
δοκῶμεν
, id habet G. In ceteris omnibus, nominatim in M. Vit. Lips. Ven. A. B. et edd. ante Brunckium, est
δοκοῦμεν
. Deinde
λειφθῆναι
M. Vit. Mosc.
λειφθῆναι
, ad
ει
supra adscripto
η
, Lips. Scholiastes utrum
δοκοῦμεν
an
δοκῶμεν
legerit, ex eius interpretatione
μὴ δόκει
non potest perspici. Illud vero planum est, si duo sequentes versus nuntio continuantur, ut fit in libris omnibus, non posse
δοκοῦμεν
legi, quod sic mirum in modum abrupta et inconcinna fieret oratio, sed legendum esse
δοκῶμεν
, quo haec commode et cum praecedentibus et cum sequentibus cohaereant: ita se habet ratio, ne nos hac ex parte putes in pugna inferiores fuisse: sed deus aliquis exercitum perdidit, non aequa lance sortem ponderans. At vero uti tantus librorum in indicativo consensus suspicionem facit, coniunctivum in codice Guelferbytano emendationem esse vel critici vel librarii, sentientis quam male conveniret indicativus in illo quem indicavi orationis decursu, ita multo magis haec suspicio eo augetur et confirmatur, quod oratione nuntii usque ad verba
οὐκ ἰσορρόπῳ τύχῃ
producta, quae deinceps sequuntur prorsus perturbata et perversa sunt. Quae quum vulgo sic personis divisa sint,
ΑΤ. θεοὶ πόλιν σώζουσι Παλλάδος θεᾶς. ΑΓΓ. ἔστ' ἆρ᾽ Ἀθηνῶν, ἔστ᾽ ἀπόρθητος πόλις, · ἀνδρῶν γὰρ ὄντων ἕρκος ἐστὶν ἀσφαλές
, primus sensit Schützius versum, qui in his medius est, Atossae tribuendum esse: etsi illud non recte fecit, quod in commentario ad maiores editiones illam personarum distinctionem, quae est in editione Robortelli, adsciscendam iudicavit, qua duo priores versus Atossae, extremus nuntio tribuitur. Neque enim hoc modo multum tollitur de inconcinnitate orationis. Rectius in minore editione primum versum nuntio, secundum Atossae, tertium rursus nuntio adscripsit, quam rationem iure probavit Iacobsius in iis quae de Aeschyli Persis scripsit in Wielandii Museo Attico vol. IV. p. 1. sive in Opusculis suis vol. V. sed rursus ille rectius Schützio de hoc loco sentiens. Nam quum Schützius primum versum cum praecedente nuntii oratione coniunxisset, audaciore facta mutatione, nulloque prorsus stabilita fundamento,
θεὸς πόλιν δ᾽ ἔσωσε Παλλάδος θεᾶς
, vidit Iacobsius servandam esse vulgatam lectionem, sed praecedere huic versui debuisse dictum aliquod Atossae. Quod ille quum nullum reperiret, ut qui orationem nuntii putaret verbis
οὐκ ἰσορρόπῳ τύχῃ
finiri, excidisse versum Atossae post illam orationem nuntii credidit. At nihil excidit, sed illa ipsa lectio,
μὴ σοί δοκοῦμεν
, ita est comparata ut sequentes versus ab nuntii oratione seiungi postulet. Quos duo versus si Atossae tribueris, non solum haec, sed reliqua quoque ex illa Iacobsii personarum divisione rectissime procedent. Nuntius igitur sic finit orationem suam, numquid hac ex parte tibi videmur inferiores fuisse? Iam dicenti Atossae at ergo deus quispiam classem, iniqua lance fortunam dispensans, afflixit, ita ille respondet, dii Palladis urbem servant. Atque eodem modo deinceps amplius interroganti respondet.
340.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-277
ὧδε:
ὧδε
hic non significat tantopere, sed potius ergo, i. e. in hoc rerum statu, quum haec ita sint. Ut in Prometheo v. 514.
μυρίαις δὲ πημοναῖς δύαις τε καμφθεὶς ὧδε δεσμὰ φυγγάνω.
In prosa oratione plerumque
οὕτως
invenitur, cuius exempla vide apud Taylorem ad Demosthenis or. in Midiam p. 627. Adde quos nominat Schaeferus ad Dion. Hal. de struct. verb. p. 414. et quae ego dixi ad Vigerum p. 933. Herodotus saepe sic
δὲ
quoque usurpat. Sensit vim particulae scholiastes qui adscripsit, licet obscurius,
ἐνταῦθα, ἤγουν εἰς τὸ πλῆθος
. Debebat sic explicare, quum haec ita sint, ut Persae tanto navium numero Graecis superiores essent, deus aliquis exercitum prodiderit necesse est.
341.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-278
τάλαντα:
τάλαντ᾽ ὑβρίσας
Lips.
ἰσορρόπῳ:
ἰσορρόπῳ
, expuncto postea
ν
, Vit.
ἰσορρόπων
Ven. B.
εἰσορρόπῳ
a pr. manu M.
342.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-279
343.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-280
ἔτ᾽ ἄρ᾽:
ἔστ' ἆρ'
M.
ἔστ᾽ ἂρ
Ald.
ἔστ᾽ ἄρ᾽
Turn.
ἔτ᾽ ἂρ
Rob.
ἔτ᾽ ἄρ'
G. Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Mosc. Ox. Par. L. N. quod Schützius
γ'
in
ἄρ'
mutato in editionem minorem merito recepit. Recte monuit Iacobsius fidem historicam Aeschyli, quam Siebelis p. 63. propter hunc versum graviter vituperavit, non meruisse hanc reprehensionem: nam neque negare voluisse poetam captas eo bello a Persis Athenas esse, nec sequente versu aliud contineri quam Athenienses ipsos in pugna non succubuisse. Poterat, opinor, longius progredi. Tantum abest enim ut reprehendi ob hos versus Aeschylus debeat, ut etiam laudandus esse videatur. Nam quum constaret inter omnes, captas esse vastatasque Athenas brevi ante pugnam Salaminiam, maluit poeta subindicare hanc rem, sed cum laude Atheniensium, quam non attingenda dissimulasse cladem videri. In qua re magnam artem et sagacissimum prodidit iudicium. Nam quum Atossam faceret interrogantem, ut consentaneum erat, de illa ipsa re, quam minime iucundam auditu esse Atheniensibus sciebat, fieri non potuit quin exspectatione quadam et metu commoverentur spectatores, ne referentem audirent nuntium quod factum esse graviter ferebant. Sed hunc metum tam callide et cogitate dispellit poeta, ut illa nuntii responsio etiam laudem et gloriam afferat Atheniensibus. Apte comparat cum hoc versu Iacobsius responsum a Themistocle, testibus Herodoto VIII. 61. et Plutarcho in Themistocle c. 11. Adimanto datum, urbem non esse in moenibus ac domibus, sed in CC triremibus positam. Quod dictum quis dubitabit pervulgatum apud Athenienses fuisse, ita ut iure credi possit allusisse eo hic Aeschylum.
344.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-281
ἀνδρῶν γὰρ ὄντων: corum qui viri sunt.
ἕρκος:
ἕρκος
a pr. manu M.
345.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-282
δὲ: omittunt Vit. Par. N. Pro eo
τε
habet Ven. A.
ναυσὶ:
ναυσὶν
M.
συμβολῆς τίς ἦν:
συμβολαῖς ἦν τις
Lips.
συμβολὴ
affertur ex Par. C.
ἦν
omittit Colb. 2.
347.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-283
πλήθει:
πλήθη
G.
καταυχήσας:
κατακαυχήσας
Ox. Par. C. Ald. Turn. et adscriptum in Par. B.
348.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-284
ἦρξεν μέν:
ἦρξέν
, omisso
μέν
.
ἦρξε μὲν
G. Vit. Lips. Cantabr. 2. Ald. Turn.
ἦρξεν
Rob.
350.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-285
NA: Sicinnum dicit, vernam Themistoclis et eius liberorum paedagogum, de quo Herodotus VIII. 75. Diodorus Siculus XI. 17.
352.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-286