βάσκε, πάτερ ἄκακε Δαρειάν, οἶ:
βaske πέρ
G. omisso
ἄκακε
. Ex illa scriptura nominis
árεo
ortum
eo
, quod pro eo habent Vit. Lips. Mosc. Rob.
β. πατὴρ
Turn.
Sageiar of
edd. vett. et M. a sec. manu: a pr. manu
δαρια or
scriptum fuisse videtur.
δαρειὰν οἴ
G. Ven. A.
δαρειὰν οἳ
Lips.
Sagrar of
Vit. Post
of
Cantabr. 1.
al að að að
addit. Unus scholiastarum hanc explicationem addidit,
ßdoze zaì nogɛvIŋti, ☎ 1α-qɛɛ déoлora
. Hinc Siebelis in diatriba de Persis p. 123. coniecturam fecit quae aliorum commentis praestat: scripsisse enim putavit Aeschylum
Auger ura
. Sed scholiastes
d'éσлотα
dixisse videtur, quo honorificam patris appellationem aliquo modo exprimeret. Neque librorum lectionem mutare ausim, praesertim quum in scholio ad v. 653. dictum sit
ἔοικε δὲ ὁ Δαρεῖος καὶ Δαρειὰν λέγεσθαι
. Et agnovit
Δαρειάν
Lobeckius Paralip. p. 190. Puto autem hanc formam ex iis esse nominibus, quae
vлozogioτizà
vocantur, et quidem ex genere amplificativo. V. quae de
nv
et
av
formis leguntur in Etym. M. p. 586, 39. 599, 14. 825, 11. et Apollonii excerpta post Maittarium de dial. ed. Sturz. p. 571. de quo loco egit Bastius ad Greg. Cor. p. 904. Blomfieldius Aeschylum scripsisse putat
aqɛî', lavoî
, permotus ludicris versibus Aristophanis Ran. 1027. (1039) seq. qui versus ita fere scribendi videntur, ἐχάρην γοῦν, ἡνία ἐπήισαν Δαρείου τοῦ τεθνεῶτος, ὁ χορὸς δ᾽ εὐθὺς τὰ χεῖρ᾽ ὧδὶ ξυγκρούσας εἶπεν αυοῖ, quum intelligebant prodire mortuum Darium. V. de his versibus Naekium Opusc. I. p. 193. seqq. Ceterum Aeschyli versus
Báoze náteg azazɛ, Jaguar
ex Cretico in paeonem primum soluto et dochmio constat.