Ἰλλυρικὴν περὶ χέρσον ἐλίσσεται ἄχρι κολώνης,
οὐρέων τʼ ἠλιβάτων, τὰ Κεραύνια κικλήσκουσιν.
Κεῖνον δʼ ἂν περὶ κόλπον ἴδοις ἐρικυδέα τύμβον,
390
τύμβον, ὃν Ἁρμονίης Κάδμοιό τε φῆμις ἐνίσπει
κεῖθι γὰρ εἰς ὀφίων σκολιὸν δέμας ἠλλάξαντο,
ὁππότ ἀπʼ Ἰσμηνοῦ λιπαρὸν μετὰ γῆρας ἵκοντο.
Ἔνθα σφιν τέρας ἄλλο θεοὶ θέσαν· ἀμφὶ γὰρ αἶαν
κείνην ἀμφοτέρωθεν ἐρηρέδαται δύο πέτραι,
395
αἵτ’ ἄμφω ξυνίασι δονεύμεναι, εὖτέ τις ἀρχὴλον
γίγνεται ἐνναέτησι κυλινδομένοιο κακοῖο.
Πρὸς δὲ νότον,μάλα πολλὸνὑπέρ Θρῄκην ἐρίβω·
Ὡρικίην θʼ ὑπῖρ αΐαν, ἐρείδεται Ἑλλάδος ἀρχή,
πολλὸν ἀνερχομένη, δισσῇ ζωσθεῖσα θαλάσσῃ,
400
Αἰγαίῃ Σικελῇ τʼ ἄνεμον δέ τοι ἔλλαχʼ ἑκάστη,
ἑσπέρτον Σικελὴ, τόν τε ζέφυρον καλέουσιν,
Orbis Descriptio. Dionysius Periegetes. ed. Karl Müller. United States. 2017.
Funding provided by Harvard Library Arcadia Fund.