Apollonius Dyscolus De pronominibus 221

ed. Richard Schneider

Table of Contents

Search the Perseus Catalog for:

← Previous Next →

De pronominibus. Apollonius Dyscolus. ed. Richard Schneider. United States. 2016.

Funding provided by Harvard Library Arcadia Fund.

Current edition First1KGreek

Περὶ ἀντωνυμίας (Greek) (Apollonius Dyscolus. Apollonii Dyscoli Quae supersunt. Vol. 1.1. (Grammatici Graeci, Volume 2.1). Schneider, Richard; Uhlig, Gustav, editors. Leipzig: Teubner, 1878.)

Notes on the current edition

Περὶ ἀντωνυμίας

1. Argvm. 1 Personis variantibus verborum fines, initia pronominun mutantur. Cuius rei haec est causa. Pronomina necesse est uti casibus, qui suapte natura. fines eorum sibi vindicarunt; nihil igitur ad personas siguificandas superest praeter initia. — 13 Verba autem, ut in quibus unus nominativus insit, nihil obstat quominus ad indicandas personas varient exitus, cum de casu non dubitetur 17 Ut personalium, ita possessivorum duales pluralesque complures personas complectuntur; et in prima quidem etiam secundam vel etiam tertiam continent. — 21 ln possessivis et pronominibus et nominibus possessio subauditur; inest et possessoris et possessionis persona; pro iis substituitur genetivus possessoris cum possessione. His vero rebus inter se differunt: 1) quod pronomina quemlibet possessorem, nomina interdum certum quendam indicant 2) quod in nominibus possessivis semper duae insunt tertiae personae, in pronominibus non semper; 3) quod in possessivis ab appellativis ductis, quot sint possessores, ignoratur, non ignoratur in pronominibus,
2. Txstim. 21 Prisc. XII 20 588, 16 Commune habent possessiva pronomina cum possessius nominibus, quod in utrisque possessio subauditur, quod binae intellegunttur personae, quod in genetivos primitivorum similiter resolvumtur cun possessione; non commune, quod pronomina possessiva omnis sunt communic possessoris, nomina vero possessiva non omnis . ., et quod nomina tertiae intellequntur personae, nisi adiungantur verbis sustantivis vel vocativis, pronomina vero et primae et secundae inveniumtur personae. dubitatur numerus possessoris in nominibus possessivis, quae ab appellativis derivantur, . . i pronominibus vero non . . . possessiva nomina ascendentibus non solent adiungi, ut ‘Hectoreus pater’ non dicimus, ‘frater’ vero vel ‘servus’ dicimus; pronomina vero adiunquntur, ut ‘meus pater’.
3. Discr. script. 7. διηλλαξεν A | 11. ἀλλὰ μὴν] fol. 190 v. | o (non ουντο, ut b in var. loct. refert), quod charta a bibliopesa membranae illita est, in fine vocis εκινουντο non cernitur in A | 12 vocis πτῶϲιν nihil videtur praeter vestigium π litterae in A | 15. ακολυτωϲ A 18. καὶ δευτέρου RSkrzeczka, ἢ δευτέρου Ab | 20. ϲόϲ b, η ϲοϲ sed η delet A
4. B
5. C
6. 131 A
7. B