Notes on the current edition
Περὶ ἀντωνυμίας
1.
ARGVM. 3 ‘Absurdum est dicere, inquit Trypho, ideo quod ἕ inclinetur, etiam id inclinari, quod pro eo usurpatur, αὐτόν nam etiam οὐ οἶ enclitica. sunt, non sunt quae in eorum locum substituutur, αὐτοῦ αὐτῷ᾿. Quae non. possunt comparari cum αὐτόν, quod omnino inclinari nequeunt nam si accentum retraherent, aeolicae formae evaderent. — 16 Omni primitivo recto tono notato adicitur αὐτόϲ, cuius genetivus etiam cum possessivis construitur. 23 Unum αὐτόν geminatur, unum componitur, cum pronominibus ita, ut posteriorem, cum aliis vocabulis ita, ut priorem locum occupet.
2.
TESTIM. 16 Prisc. XII, 6 p. 580, 11 Bertz ipse vero ommibus verbis adinndum perfectionem habet: ipse dedi, ipse dedist’. ergo hoc pronomen ἐπιταγματικόν, hoc est impositivum vel subiunctivum, vocant Graec, quod vel subiungit vel subiumqitur alteri peronomini.
3.
DISCR. SCRIPT. 1. ἔτι — 2 δεικτική eicienda esse censet RSkrzeczka | δεικτικοτεραι A 3 — 4. μεταλαμβανόμενον αὐτόν aut μεταλαμβανόμενον τὸ αὐτόν RSkrzeczka, μεταλαμβανόμενον καὶ αὐτόν Ab, Portasse, τὸ μεταλαμβανόμενον εἰϲ αὐτό vel εἰϲ αὐτήν᾿ b in var. lect. | 9. ηγειρην A 10. τὸ ἐγκλιτικὸν GUhlig, τῶν ἐγκλιτικῶν Ab | 12. ἥμιν GUhlig, ήμῖν b | 13. απολλυμενηϲ A | 14. τρανωτερον A | ἀλλa νοεῖν Ab, ἀλλ᾿ ἀνιέναι KLehrs | 15. ὄπωϲ b, o A, litterae πωϲ ab A1 | 16. ϲυνεϲτιν A | 16.—17. διὸ καὶ ἐπιταγματική] fol 167 v. | 21. ἢ b | 23. ε littera vocis εν ex η facta ab Ax in A | αυ, ταυτοϲ A, αυταυτόϲ HLAhrens, αὔταυτοϲ b | αἰ δε A, αἰ δὴ b, αἰ HLAhrens
