Acharnians. Aristophanes. . 2026-09-08.
Search the Perseus Catalog for:
Search the Perseus Catalog for:
Current edition Experimental
English (Sanjaya, generated; selected passages) (OCR draft) (English) (Source: pnadelofficial/aristophanes-sanjaya, commit c319590c139e5603e71f0699caa0663d823af8ad. Machine-generated source annotations retained; see Sanjaya import audit for coverage and limitations.)
Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.
Editions (1)
Ἀχαρνῆς Perseus (Aristophanes. Aristophanis Comoediae, Vol. 1. Hall, F. W. and Geldart, William M., editors. Oxford: Clarendon Press, 1906.) — 490-625 focus
Χορός
τί δράσεις; τί φήσεις; εὖ ἴσθι νυν
490
ἀναίσχυντος ὢν σιδηροῦς τʼ ἀνήρ,
ὅστις παρασχὼν τῇ πόλει τὸν αὐχένα
ἅπασι μέλλεις εἷς λέγειν τἀναντία.
ἁνὴρ οὐ τρέμει τὸ πρᾶγμʼ. εἶά νυν,
ἐπειδήπερ αὐτὸς αἱρεῖ, λέγε.
495
Δικαιόπολις
μή μοι φθονήσητʼ ἄνδρες οἱ θεώμενοι,
εἰ πτωχὸς ὢν ἔπειτʼ ἐν Ἀθηναίοις λέγειν
μέλλω περὶ τῆς πόλεως, τρυγῳδίαν ποιῶν.
τὸ γὰρ δίκαιον οἶδε καὶ τρυγῳδία.
500
ἐγὼ δὲ λέξω δεινὰ μὲν δίκαια δέ.
οὐ γάρ με νῦν γε διαβαλεῖ Κλέων ὅτι
ξένων παρόντων τὴν πόλιν κακῶς λέγω.
αὐτοὶ γάρ ἐσμεν οὑπὶ Ληναίῳ τʼ ἀγών,
κοὔπω ξένοι πάρεισιν· οὔτε γὰρ φόροι
505
ἥκουσιν οὔτʼ ἐκ τῶν πόλεων οἱ ξύμμαχοι·
ἀλλʼ ἐσμὲν αὐτοὶ νῦν γε περιεπτισμένοι·
τοὺς γὰρ μετοίκους ἄχυρα τῶν ἀστῶν λέγω.
ἐγὼ δὲ μισῶ μὲν Λακεδαιμονίους σφόδρα,
καὐτοῖς ὁ Ποσειδῶν οὑπὶ Ταινάρῳ θεὸς
510
σείσας ἅπασιν ἐμβάλοι τὰς οἰκίας·
κἀμοὶ γάρ ἐστʼ ἀμπέλια διακεκομμένα.
ἀτὰρ φίλοι γὰρ οἱ παρόντες ἐν λόγῳ,
τί ταῦτα τοὺς Λάκωνας αἰτιώμεθα;
ἡμῶν γὰρ ἄνδρες, κοὐχὶ τὴν πόλιν λέγω,
515
μέμνησθε τοῦθʼ ὅτι οὐχὶ τὴν πόλιν λέγω,
ἀλλʼ ἀνδράρια μοχθηρά, παρακεκομμένα,
ἄτιμα καὶ παράσημα καὶ παράξενα,
ἐσυκοφάντει Μεγαρέων τὰ χλανίσκια·
κεἴ που σίκυον ἴδοιεν ἢ λαγῴδιον
520
ἢ χοιρίδιον ἢ σκόροδον ἢ χόνδρους ἅλας,
ταῦτʼ ἦν Μεγαρικὰ κἀπέπρατʼ αὐθημερόν.
καὶ ταῦτα μὲν δὴ σμικρὰ κἀπιχώρια,
πόρνην δὲ Σιμαίθαν ἰόντες Μεγαράδε
νεανίαι κλέπτουσι μεθυσοκότταβοι·
525
κᾆθʼ οἱ Μεγαρῆς ὀδύναις πεφυσιγγωμένοι
ἀντεξέκλεψαν Ἀσπασίας πόρνα δύο·
κἀντεῦθεν ἀρχὴ τοῦ πολέμου κατερράγη
Ἕλλησι πᾶσιν ἐκ τριῶν λαικαστριῶν.
ἐντεῦθεν ὀργῇ Περικλέης οὑλύμπιος
530
ἤστραπτʼ ἐβρόντα ξυνεκύκα τὴν Ἑλλάδα,
ἐτίθει νόμους ὥσπερ σκόλια γεγραμμένους,
ὡς χρὴ Μεγαρέας μήτε γῇ μήτʼ ἐν ἀγορᾷ
μήτʼ ἐν θαλάττῃ μήτʼ ἐν οὐρανῷ μένειν.
ἐντεῦθεν οἱ Μεγαρῆς, ὅτε δὴ ʼπείνων βάδην,
535
Λακεδαιμονίων ἐδέοντο τὸ ψήφισμʼ ὅπως
μεταστραφείη τὸ διὰ τὰς λαικαστρίας·
κοὐκ ἠθέλομεν ἡμεῖς δεομένων πολλάκις.
κἀντεῦθεν ἤδη πάταγος ἦν τῶν ἀσπίδων.
ἐρεῖ τις, οὐ χρῆν· ἀλλὰ τί ἐχρῆν, εἴπατε.
540
541
φέρʼ εἰ Λακεδαιμονίων τις ἐκπλεύσας σκάφει
ἀπέδοτο φήνας κυνίδιον Σεριφίων,
καθῆσθʼ ἂν ἐν δόμοισιν; ἦ πολλοῦ γε δεῖ·
καὶ κάρτα μέντἂν εὐθέως καθείλκετε
τριακοσίας ναῦς, ἦν δʼ ἂν ἡ πόλις πλέα
545
θορύβου στρατιωτῶν, περὶ τριηράρχου βοῆς,
μισθοῦ διδομένου, παλλαδίων χρυσουμένων,
στοᾶς στεναχούσης, σιτίων μετρουμένων,
ἀσκῶν, τροπωτήρων, κάδους ὠνουμένων,
σκορόδων, ἐλαῶν, κρομμύων ἐν δικτύοις,
550
στεφάνων, τριχίδων, αὐλητρίδων, ὑπωπίων·
τὸ νεώριον δʼ αὖ κωπέων πλατουμένων,
τύλων ψοφούντων, θαλαμιῶν τροπουμένων,
αὐλῶν, κελευστῶν, νιγλάρων, συριγμάτων.
ταῦτʼ οἶδʼ ὅτι ἂν ἐδρᾶτε· τὸν δὲ Τήλεφον
555
οὐκ οἰόμεσθα; νοῦς ἄρʼ ἡμῖν οὐκ ἔνι.
557
Ἡμιχόριον Α
ἄληθες ὦπίτριπτε καί μιαρώτατε;
ταυτὶ σὺ τολμᾷς πτωχὸς ὢν ἡμᾶς λέγειν,
καὶ συκοφάντης εἴ τις ἦν ὠνείδισας;
Ἡμιχόριον Β
νὴ τὸν Ποσειδῶ καὶ λέγει γʼ ἅπερ λέγει
560
δίκαια πάντα κοὐδὲν αὐτῶν ψεύδεται.
Ἡμιχόριον Α
εἶτʼ εἰ δίκαια, τοῦτον εἰπεῖν αὔτʼ ἐχρῆν;
ἀλλʼ οὔτι χαίρων ταῦτα τολμήσει λέγειν.
Ἡμιχόριον Β
οὗτος σὺ ποῖ θεῖς; οὐ μενεῖς; ὡς εἰ θενεῖς
τὸν ἄνδρα τοῦτον, αὐτὸς ἀρθήσει τάχα.
565
Ἡμιχόριον Α
ἰὼ Λάμαχʼ ὦ βλέπων ἀστραπάς,
βοήθησον ὦ γοργολόφα φανείς,
ἰὼ Λάμαχʼ ὦ φίλʼ ὦ φυλέτα·
εἴτε τις ἔστι ταξίαρχος ἢ στρατηγὸς ἢ
τειχομάχας ἀνήρ, βοηθησάτω
570
τις ἀνύσας. ἐγὼ γὰρ ἔχομαι μέσος.
572
Λάμαχος
πόθεν βοῆς ἤκουσα πολεμιστηρίας;
ποῖ χρὴ βοηθεῖν; ποῖ κυδοιμὸν ἐμβαλεῖν;
τίς Γοργόνʼ ἐξήγειρεν ἐκ τοῦ σάγματος;
Δικαιόπολις
ὦ Λάμαχʼ ἥρως, τῶν λόφων καὶ τῶν λόχων.
575
Ἡμιχόριον Α
ὦ Λάμαχʼ, οὐ γὰρ οὗτος ἅνθρωπος πάλαι
ἅπασαν ἡμῶν τὴν πόλιν κακορροθεῖ;
Λάμαχος
οὗτος σὺ τολμᾷς πτωχὸς ὢν λέγειν τάδε;
Δικαιόπολις
ὦ Λάμαχʼ ἥρως, ἀλλὰ συγγνώμην ἔχε,
εἰ πτωχὸς ὢν εἶπόν τι κἀστωμυλάμην.
Λάμαχος
τί δʼ εἶπας ἡμᾶς; οὐκ ἐρεῖς;
580
Δικαιόπολις
οὐκ οἶδά πω·
ὑπὸ τοῦ δέους γὰρ τῶν ὅπλων εἰλιγγιῶ.
ἀλλʼ ἀντιβολῶ σʼ ἀπένεγκέ μου τὴν μορμόνα.
Λάμαχος
ἰδού.
Δικαιόπολις
παράθες νυν ὑπτίαν αὐτὴν ἐμοί.
Λάμαχος
κεῖται.
Δικαιόπολις
φέρε νυν ἀπὸ τοῦ κράνους μοι τὸ πτερόν.
Λάμαχος
τουτὶ πτίλον σοι.
585
Δικαιόπολις
τῆς κεφαλῆς νύν μου λαβοῦ,
ἵνʼ ἐξεμέσω· βδελύττομαι γὰρ τοὺς λόφους.
Λάμαχος
οὗτος τί δράσεις; τῷ πτίλῳ μέλλεις ἐμεῖν;
πτίλον γάρ ἐστιν—
Δικαιόπολις
εἰπέ μοι τίνος ποτὲ
ὄρνιθός ἐστιν; ἆρα κομπολακύθου;
Λάμαχος
οἴμʼ ὡς τεθνήξεις.
590
Δικαιόπολις
μηδαμῶς ὦ Λάμαχε·
οὐ γὰρ κατʼ ἰσχύν ἐστιν· εἰ δʼ ἰσχυρὸς εἶ,
τί μʼ οὐκ ἀπεψώλησας; εὔοπλος γὰρ εἶ.
Λάμαχος
ταυτὶ λέγεις σὺ τὸν στρατηγὸν πτωχὸς ὤν;
Δικαιόπολις
ἐγὼ γάρ εἰμι πτωχός;
Λάμαχος
ἀλλὰ τίς γὰρ εἶ;
Δικαιόπολις
ὅστις; πολίτης χρηστός, οὐ σπουδαρχίδης,
595
ἀλλʼ ἐξ ὅτου περ ὁ πόλεμος, στρατωνίδης,
σὺ δʼ ἐξ ὅτου περ ὁ πόλεμος, μισθαρχίδης.
Λάμαχος
ἐχειροτόνησαν γάρ με —
Δικαιόπολις
κόκκυγές γε τρεῖς.
ταῦτʼ οὖν ἐγὼ βδελυττόμενος ἐσπεισάμην,
ὁρῶν πολιοὺς μὲν ἄνδρας ἐν ταῖς τάξεσιν,
600
νεανίας δʼ οἵους σὺ διαδεδρακότας,
τοὺς μὲν ἐπὶ Θρᾴκης μισθοφοροῦντας τρεῖς δραχμάς,
Τεισαμενοφαινίππους Πανουργιππαρχίδας,
ἑτέρους δὲ παρὰ Χάρητι τοὺς δʼ ἐν Χάοσιν,
Γερητοθεοδώρους Διομειαλαζόνας,
605
τοὺς δʼ ἐν Καμαρίνῃ κἀν Γέλα κἀν Καταγέλᾳ.
Λάμαχος
ἐχειροτονήθησαν γάρ.
Δικαιόπολις
αἴτιον δὲ τί
ὑμᾶς μὲν ἀεὶ μισθοφορεῖν ἁμῃγέπῃ,
τωνδὶ δὲ μηδένʼ; ἐτεὸν ὦ Μαριλάδη
ἤδη πεπρέσβευκας σὺ πολιὸς ὢν † ἓν ἢ; †
610
ἀνένευσε· καίτοι γʼ ἐστὶ σώφρων κἀργάτης.
τί δαὶ Δράκυλλος ἢ Εὐφορίδης ἢ Πρινίδης;
εἶδέν τις ὑμῶν τἀκβάτανʼ ἢ τοὺς Χάονας;
οὔ φασιν. ἀλλʼ ὁ Κοισύρας καὶ Λάμαχος,
οἷς ὑπʼ ἐράνου τε καὶ χρεῶν πρώην ποτέ,
615
ὥσπερ ἀπόνιπτρον ἐκχέοντες ἑσπέρας,
ἅπαντες
ἐξίστω παρῄνουν οἱ φίλοι.
Λάμαχος
ὦ δημοκρατία ταῦτα δῆτʼ ἀνασχετά;
Δικαιόπολις
οὐ δῆτʼ ἐὰν μὴ μισθοφορῇ γε Λάμαχος.
Λάμαχος
ἀλλʼ οὖν ἐγὼ μὲν πᾶσι Πελοποννησίοις
620
ἀεὶ πολεμήσω καὶ ταράξω πανταχῇ
καὶ ναυσὶ καὶ πεζοῖσι κατὰ τὸ καρτερόν.
Δικαιόπολις
ἐγὼ δὲ κηρύττω γε Πελοποννησίοις
ἅπασι καὶ Μεγαρεῦσι καὶ Βοιωτίοις
πωλεῖν ἀγοράζειν πρὸς ἐμέ, Λαμάχῳ δὲ μή.
625
Translations (1)
Acharnians (OCR draft) Experimental (English (Anonymous; Liveright, 192?). Migrated from Perseus legacy XML; source wording and notes retained. See TEI header and migration inventory.) — 496 focus
DICAEOPOLIS
Spectators, be not angered if, although I am a beggar, I dare in a Comedy to speak before the people of
Athens
of the public weal; Comedy too can sometimes discern what is right. I shall not please, but I shall say what is true. Besides, Cleon shall not be able to accuse me of attacking
Athens
before strangers;
1
we are by ourselves at the festival of the Lenaea; the period when our allies send us their tribute and their soldiers is not yet. Here is only the pure wheat without chaff; as to the resident strangers settled among us, they and the citizens are one, like the straw and the ear.
I detest the Lacedaemonians with all my heart, and may Poseidon, the god of Taenarus,
2
cause an earthquake and overturn their dwellings! My vines also have been cut. But come (there are only friends who hear me), why accuse the Laconians of all our woes? Some men (I do not say the city, note particularly that I do not say the city), some wretches, lost in vices, bereft of honour, who were not even citizens of good stamp, but strangers, have accused the Megarians of introducing their produce fraudulently, and not a cucumber, a leveret, a suck[l]ing pig, a clove of garlic, a lump of salt was seen without its being said,
Halloa! these come from
Megara
, and their being instantly confiscated. Thus far the evil was not serious and we were the only sufferers. But now some young drunkards go to
Megara
and carry off the courtesan Simaetha; the Megarians, hurt to the quick, run off in turn with two harlots of the house of Aspasia; and so for three gay women
Greece
is set ablaze. Then Pericles, aflame with ire on his Olympian height, let loose the lightning, caused the thunder to roll, upset
Greece
and passed an edict, which ran like the song,
That the Megarians be banished both from our land and from our markets and from the sea and from the continent.
3
Meanwhile the Megarians, who were beginning to die of hunger, begged the Lacedaemonians to bring about the abolition of the decree, of which those harlots were the cause; several times we refused their demand; and from that time there was horrible clatter of arms everywhere.
Commentary
Commentary (Sanjaya, generated; selected passages) (OCR draft) (Source: pnadelofficial/aristophanes-sanjaya, commit c319590c139e5603e71f0699caa0663d823af8ad. Machine-generated source annotations retained; see Sanjaya import audit for coverage and limitations.) focus
526.
mvp-tlg0019-tlg001-sanjaya-com-eng1-15
Line 526
528.
mvp-tlg0019-tlg001-sanjaya-com-eng1-16
Line 528