Search the Perseus Catalog for:

← Previous Next →

Dicaeopolis: Behold, look at this, the living one,

Dicaeopolis: And this man here will be a Tynnicus.

Dikaiopolis: By Zeus, I certainly will not shield myself,

Dikaiopolis: I will speak on behalf of the Spartans as it seems to me.

Dikaiopolis: and yet I am afraid of many things; for indeed the manners

370

Dikaiopolis: I know the country bumpkins are very happy,

Dikaiopolis: if anyone praises them and the city.

Dikaiopolis: a man who claims what is unjust and calls unjust what is just;

Dikaiopolis: And here too they go unnoticed while being auctioned off.

Dikaiopolis: I know the minds of the elders once again, that...

375

Dikaiopolis: They see nothing else but to count votes.

Dicaeopolis: I myself was hurt by Cleon.

Dikaiopolis: I know because of last year's comedy.

Dikaiopolis: for since he dragged me into the council chamber

Dikaiopolis: He slandered me and falsely slandered me.

380

Dicaeopolis: and he stole from the city and washed it, so that he was very nearly...

Dikaiopolis: I have been ruined, having been engaged in sordid business.

Dikaiopolis: Now therefore, allow me first before I speak.

Dikaiopolis: 'Pack me up as if I were the most wretched.'

Acharnians. Aristophanes. . 2026-09-08.

Current edition Experimental

English (Sanjaya, generated; selected passages) (OCR draft) (English) (Source: pnadelofficial/aristophanes-sanjaya, commit c319590c139e5603e71f0699caa0663d823af8ad. Machine-generated source annotations retained; see Sanjaya import audit for coverage and limitations.)

Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.

Editions (1)

Ἀχαρνῆς Perseus (Aristophanes. Aristophanis Comoediae, Vol. 1. Hall, F. W. and Geldart, William M., editors. Oxford: Clarendon Press, 1906.) — 347-488 focus

Δικαιόπολις

ἐμέλλετʼ ἄρα πάντως ἀνήσειν τῆς βοῆς,

ὀλίγου τʼ ἀπέθανον ἄνθρακες Παρνήθιοι,

καὶ ταῦτα διὰ τὴν ἀτοπίαν τῶν δημοτῶν.

ὑπὸ τοῦ δέους δὲ τῆς μαρίλης μοι συχνὴν
350

ὁ λάρκος ἐνετίλησεν ὥσπερ σηπία.

δεινὸν γὰρ οὕτως ὀμφακίαν πεφυκέναι

τὸν θυμὸν ἀνδρῶν ὥστε βάλλειν καὶ βοᾶν

ἐθέλειν τʼ ἀκοῦσαι μηδὲν ἴσον ἴσῳ φέρον,

ἐμοῦ ʼθέλοντος ὑπὲρ ἐπιξήνου λέγειν
355

ὑπὲρ Λακεδαιμονίων ἅπανθʼ ὅσʼ ἂν λέγω·

καίτοι φιλῶ γε τὴν ἐμὴν ψυχὴν ἐγώ.

358

Χορός

τί οὖν οὐ λέγεις, ἐπίξηνον ἐξενεγκὼν θύραζʼ,

ὅ τι ποτʼ ὦ σχέτλιε τὸ μέγα τοῦτʼ ἔχεις;
360

πάνυ γὰρ ἔμεγε πόθος ὅ τι φρονεῖς ἔχει.

ἀλλʼ ᾗπερ αὐτὸς τὴν δίκην διωρίσω,

θεὶς δεῦρο τοὐπίξηνον ἐγχείρει λέγειν.
365

366

Δικαιόπολις

ἰδοὺ θεᾶσθε, τὸ μὲν ἐπίξηνον τοδί,

ὁ δʼ ἀνὴρ ὁ λέξων οὑτοσὶ τυννουτοσί.

ἀμέλει μὰ τὸν Δίʼ οὐκ ἐνασπιδώσομαι,

λέξω δʼ ὑπὲρ Λακεδαιμονίων ἅ μοι δοκεῖ.

καίτοι δέδοικα πολλά· τούς τε γὰρ τρόπους
370

τοὺς τῶν ἀγροίκων οἶδα χαίροντας σφόδρα,

ἐάν τις αὐτοὺς εὐλογῇ καὶ τὴν πόλιν

ἀνὴρ ἀλαζὼν καὶ δίκαια κἄδικα·

κἀνταῦθα λανθάνουσʼ ἀπεμπολώμενοι·

τῶν τʼ αὖ γερόντων οἶδα τὰς ψυχὰς ὅτι
375

οὐδὲν βλέπουσιν ἄλλο πλὴν ψηφηδακεῖν.

αὐτός τʼ ἐμαυτὸν ὑπὸ Κλέωνος ἅπαθον

ἐπίσταμαι διὰ τὴν πέρυσι κωμῳδίαν.

εἰσελκύσας γάρ μʼ ἐς τὸ βουλευτήριον

διέβαλλε καὶ ψευδῆ κατεγλώττιζέ μου
380

κἀκυκλοβόρει κἄπλυνεν, ὥστʼ ὀλίγου πάνυ

ἀπωλόμην μολυνοπραγμονούμενος.

νῦν οὖν με πρῶτον πρὶν λέγειν ἐάσατε

ἐνσκευάσασθαί μʼ οἷον ἀθλιώτατον.

385

Χορός

τί ταῦτα στρέφει τεχνάζεις τε καὶ πορίζεις τριβάς;
385

λαβὲ δʼ ἐμοῦ γʼ ἓνεκα παρʼ Ἱερωνύμου

σκοτοδασυπυκνότριχά τινʼ Ἄιδος κυνῆν·
390

ἀλλʼ ἐξάνοιγε μηχανὰς τὰς Σισύφου,

ὡς σκῆψιν ἁγὼν οὗτος οὐκ ἐσδέξεται.

393

Δικαιόπολις

ὥρα ʼστὶν ἤδη καρτερὰν ψυχὴν λαβεῖν,

καί μοι βαδιστέʼ ἐστὶν ὡς Εὐριπίδην.

παῖ παῖ.
395

Κηφισόφων

τίς οὗτος,

Δικαιόπολις

ἔνδον ἔστʼ Εὐριπίδης;

Κηφισόφων

οὐκ ἔνδον ἔνδον ἐστίν, εἰ γνώμην ἔχεις.

Δικαιόπολις

πῶς ἔνδον εἶτʼ οὐκ ἔνδον;

Κηφισόφων

ὀρθῶς ὦ γέρον.

ὁ νοῦς μὲν ἔξω ξυλλέγων ἐπύλλια

οὐκ ἔνδον, αὐτὸς δʼ ἔνδον ἀναβάδην ποιεῖ

τραγῳδίαν.
400

Δικαιόπολις

ὦ τρισμακάριʼ Εὐριπίδη,

ὅθʼ ὁ δοῦλος οὑτωσὶ σαφῶς ἀπεκρίνατο.

ἐκκάλεσον αὐτόν.

Κηφισόφων

ἀλλʼ ἀδύνατον.

Δικαιόπολις

ἀλλʼ ὅμως·

οὐ γὰρ ἂν ἀπέλθοιμʼ, ἀλλὰ κόψω τὴν θύραν.

Εὐριπίδη, Εὐριπίδιον,

ὑπάκουσον, εἴπερ τώποτʼ ἀνθρώπων τινί·
405

Δικαιόπολις καλεῖ σε Χολλῄδης, ἐγώ.

407

Εὐριπίδης

ἀλλʼ οὐ σχολή.

Δικαιόπολις

ἀλλʼ ἐκκυκλήθητʼ.

Εὐριπίδης

ἀλλʼ ἀδύνατον.

Δικαιόπολις

ἀλλʼ ὅμως.

Εὐριπίδης

ἀλλʼ ἐκκυκλήσομαι· καταβαίνειν δʼ οὐ σχολή.

Δικαιόπολις

Εὐριπίδη,
410

Εὐριπίδης

τί λέλακας;

Δικαιόπολις

ἀναβάδην ποιεῖς,

ἐξὸν καταβάδην; οὐκ ἐτὸς χωλοὺς ποιεῖς.

ἀτὰρ τί τὰ ῥάκιʼ ἐκ τραγῳδίας ἔχεις,

ἐσθῆτʼ ἐλεινήν; οὐκ ἐτὸς πτωχοὺς ποιεῖς.

ἀλλʼ ἀντιβολῶ πρὸς τῶν γονάτων σʼ Εὐριπίδη,

δός μοι ῥάκιόν τι τοῦ παλαιοῦ δράματος.
415

δεῖ γάρ με λέξαι τῷ χορῷ ῥῆσιν μακράν·

αὕτη δὲ θάνατον, ἢν κακῶς λέξω, φέρει.

Εὐριπίδης

τὰ ποῖα τρύχη; μῶν ἐν οἷς Οἰνεὺς ὁδὶ

ὁ δύσποτμος γεραιὸς ἠγωνίζετο;

Δικαιόπολις

οὐκ Οἰνέως ἦν, ἀλλʼ ἔτʼ ἀθλιωτέρου.
420

Εὐριπίδης

τὰ τοῦ τυφλοῦ Φοίνικος;

Δικαιόπολις

οὐ Φοίνικος, οὔ·

ἀλλʼ ἕτερος ἦν Φοίνικος ἀθλιώτερος.

Εὐριπίδης

ποίας ποθʼ ἁνὴρ λακίδας αἰτεῖται πέπλων;

ἀλλʼ ἦ Φιλοκτήτου τὰ τοῦ πτωχοῦ λέγεις;

Δικαιόπολις

οὐκ ἀλλὰ τούτου πολὺ πολὺ πτωχιστέρου.
425

Εὐριπίδης

ἀλλʼ ἦ τὰ δυσπινῆ ʼθέλεις πεπλώματα,

ἃ Βελλεροφόντης εἶχʼ ὁ χωλὸς οὑτοσί;

Δικαιόπολις

οὐ Βελλεροφόντης· ἀλλὰ κἀκεῖνος μὲν ἦν

χωλὸς προσαιτῶν στωμύλος δεινὸς λέγειν.

Εὐριπίδης

οἶδʼ ἄνδρα Μυσὸν Τήλεφον.
430

Δικαιόπολις

ναὶ Τήλεφον·

τούτου δὸς ἀντιβολῶ σέ μοι τὰ σπάργανα.

Εὐριπίδης

ὦ παῖ δὸς αὐτῷ Τηλέφου ῥακώματα.

κεῖται δʼ ἄνωθεν τῶν Θυεστείων ῥακῶν

μεταξὺ τῶν Ἰνοῦς.

Κηφισόφων

ἰδοὺ ταυτὶ λαβέ.

Δικαιόπολις

ὦ Ζεῦ διόπτα καὶ κατόπτα πανταχῇ,
435

ἐνσκευάσασθαί μʼ οἷον ἀθλιώτατον.

Εὐριπίδη, ʼπειδήπερ ἐχαρίσω ταδί,

κἀκεῖνά μοι δὸς τἀκόλουθα τῶν ῥακῶν,

τὸ πιλίδιον περὶ τὴν κεφαλὴν τὸ Μύσιον.

δεῖ γάρ με δόξαι πτωχὸν εἶναι τήμερον,
440

εἶναι μὲν ὅσπερ εἰμί, φαίνεσθαι δὲ μή·

τοὺς μὲν θεατὰς εἰδέναι μʼ ὃς εἴμʼ ἐγώ,

τοὺς δʼ αὖ χορευτὰς ἠλιθίους παρεστάναι,

ὅπως ἂν αὐτοὺς ῥηματίοις σκιμαλίσω.

Εὐριπίδης

δώσω· πυκνῇ γὰρ λεπτὰ μηχανᾷ φρενί.
445

Δικαιόπολις

εὐδαιμονοίης, Τηλέφῳ δʼ ἁγὼ φρονῶ.

εὖ γʼ οἷον ἤδη ῥηματίων ἐμπίμπλαμαι.

ἀτὰρ δέομαί γε πτωχικοῦ βακτηρίου.

Εὐριπίδης

τουτὶ λαβὼν ἄπελθε λαΐνων σταθμῶν.

Δικαιόπολις

ὦ θύμʼ, ὁρᾷς γὰρ ὡς ἀπωθοῦμαι δόμων,
450

πολλῶν δεόμενος σκευαρίων· νῦν δὴ γενοῦ

γλίσχρος προσαιτῶν λιπαρῶν τʼ. Εὐριπίδη

δός μοι σπυρίδιον διακεκαυμένον λύχνῳ.

454

Εὐριπίδης

τί δʼ ὦ τάλας σε τοῦδʼ ἔχει πλέκους χρέος;

Δικαιόπολις

χρέος μὲν οὐδέν, βούλομαι δʼ ὅμως λαβεῖν.
455

Εὐριπίδης

λυπηρὸς ἴσθʼ ὢν κἀποχώρησον δόμων.

Δικαιόπολις

φεῦ·

εὐδαιμονοίης, ὥσπερ ἡ μήτηρ ποτέ.

Εὐριπίδης

ἄπελθε νῦν μοι.

Δικαιόπολις

μἀλλά μοι δὸς ἓν μόνον

κοτυλίσκιον τὸ χεῖλος ἀποκεκρουσμένον.

Εὐριπίδης

φθείρου λαβὼν τόδʼ· ἴσθʼ ὀχληρὸς ὢν δόμοις.
460

Δικαιόπολις

οὔπω μὰ Δίʼ· οἶσθʼ οἷʼ αὐτὸς ἐργάζει κακά.

ἀλλʼ ὦ γλυκύτατʼ Εὐριπίδη τουτὶ μόνον

δός μοι χυτρίδιον σφογγίῳ βεβυσμένον.

Εὐριπίδης

ὦνθρωπʼ ἀφαιρήσει με τὴν τραγῳδίαν·

ἄπελθε ταυτηνὶ λαβών.
465

Δικαιόπολις

ἀπέρχομαι.

καίτοι τί δράσω; δεῖ γὰρ ἑνὸς οὗ μὴ τυχὼν

ἀπόλωλʼ. ἄκουσον ὦ γλυκύτατʼ Εὐριπίδη·

τουτὶ λαβὼν ἄπειμι κοὐ πρόσειμʼ ἔτι·

ἐς τὸ σπυρίδιον ἰσχνά μοι φυλλεῖα δός.

Εὐριπίδης

ἀπολεῖς μʼ. ἰδού σοι. φροῦδά μοι τὰ δράματα.
470

Δικαιόπολις

ἀλλʼ οὐκέτʼ, ἀλλʼ ἄπειμι. καὶ γάρ εἰμʼ ἄγαν

ὀχληρός, οὐ δοκῶν με κοιράνους στυγεῖν.

οἴμοι κακοδαίμων, ὡς ἀπόλωλʼ. ἐπελαθόμην

ἐν ᾧπέρ ἐστι πάντα μοι τὰ πράγματα.

Εὐριπίδιον ὦ φιλτάτιον καὶ γλυκύτατον,
475

κάκιστʼ ἀπολοίμην, εἴ τί σʼ αἰτήσαιμʼ ἔτι,

πλὴν ἓν μόνον, τουτὶ μόνον τουτὶ μόνον,

σκάνδικά μοι δὸς μητρόθεν δεδεγμένος.

Εὐριπίδης

ἁνὴρ ὑβρίζει· κλῇε πηκτὰ δωμάτων.

Δικαιόπολις

ὦ θύμʼ ἄνευ σκάνδικος ἐμπορευτέα.
480

ἆρʼ οἶσθʼ ὅσον τὸν ἀγῶνʼ ἀγωνιεῖ τάχα,

μέλλων ὑπὲρ Λακεδαιμονίων ἀνδρῶν λέγειν;

πρόβαινέ νυν ὦ θυμέ· γραμμὴ δʼ αὑτηί.

ἕστηκας; οὐκ εἶ καταπιὼν Εὐριπίδην;

ἐπῄνεσʼ· ἄγε νυν ὦ τάλαινα καρδία
485

ἄπελθʼ ἐκεῖσε, κᾆτα τὴν κεφαλὴν ἐκεῖ

παράσχες εἰποῦσʼ ἅττʼ ἂν αὐτῇ σοι δοκῇ.

τόλμησον ἴθι χώρησον, ἄγαμαι καρδίας.

Translations (1)

Acharnians (OCR draft) Experimental (English (Anonymous; Liveright, 192?). Migrated from Perseus legacy XML; source wording and notes retained. See TEI header and migration inventory.) — 366 focus

DICAEOPOLIS

Here is the block; and, though I am but a very sorry speaker, I wish nevertheless to talk freely of the Lacedaemonians and without the protection of my buckler. Yet I have many reasons for fear. I know our rustics; they are delighted if some braggart comes, and rightly or wrongly, loads both them and their city with praise and flattery; they do not see that such toad-eaters¹ are traitors, who sell them for gain. As for the old men, I know their weakness; they only seek to overwhelm the accused with their votes.² Nor have I forgotten how Cleon treated me because of my comedy last year;³ he dragged me before the Senate and there he uttered endless slanders against me; 'twas a tempest of abuse, a deluge of lies. Through what a slough of mud he dragged me! I almost perished. Permit me, therefore, before I speak, to dress in the manner most likely to draw pity.

Commentary

Commentary (Sanjaya, generated; selected passages) (OCR draft) (Source: pnadelofficial/aristophanes-sanjaya, commit c319590c139e5603e71f0699caa0663d823af8ad. Machine-generated source annotations retained; see Sanjaya import audit for coverage and limitations.) focus

377. mvp-tlg0019-tlg001-sanjaya-com-eng1-8

Line 377

αὐτός τʼ ἐμαυτὸν ὑπὸ Κλέωνος ἅπαθον

The phrase αὐτός τʼ ἐμαυτὸν presents a rare and emphatic pleonasm (αὐτός + reflexive pronoun) typically found in Aristophanic comedy to underscore the personal agency and victimhood of the speaker against the specific targeting of Cleon. While the reflexive ἐμαυτὸν is standard for the first person, the addition of αὐτός here functions not merely as an intensifier but as a focalizing device, isolating the speaker as the specific object of Cleon's action in a context of political persecution. This construction is syntactically distinct from the more common αὐτὸς ἑαυτόν or simple reflexive usage, highlighting the dramatic irony of the protagonist (Dicaeopolis) claiming personal victimization by the most powerful demagogue in Athens.

Search the Perseus Catalog for:

Search the Perseus Catalog for:

Current edition Experimental

Δικαιόπολις ὥρα ʼστὶν ἤδη καρτερὰν ψυχὴν λαβεῖν, καί μοι βαδιστέʼ ἐστὶν ὡς Εὐριπίδην. παῖ παῖ. 395

Κηφισόφων τίς οὗτος,

Δικαιόπολις ἔνδον ἔστʼ Εὐριπίδης;

Κηφισόφων οὐκ ἔνδον ἔνδον ἐστίν, εἰ γνώμην ἔχεις.

Δικαιόπολις πῶς ἔνδον εἶτʼ οὐκ ἔνδον;

Κηφισόφων ὀρθῶς ὦ γέρον. ὁ νοῦς μὲν ἔξω ξυλλέγων ἐπύλλια οὐκ ἔνδον, αὐτὸς δʼ ἔνδον ἀναβάδην ποιεῖ τραγῳδίαν. 400

Δικαιόπολις ὦ τρισμακάριʼ Εὐριπίδη, ὅθʼ ὁ δοῦλος οὑτωσὶ σαφῶς ἀπεκρίνατο. ἐκκάλεσον αὐτόν.

Κηφισόφων ἀλλʼ ἀδύνατον.

Εὐριπίδης ἀλλʼ οὐ σχολή.

Δικαιόπολις ἀλλʼ ἐκκυκλήθητʼ.

Εὐριπίδης ἀλλʼ ἀδύνατον.

Δικαιόπολις ἀλλʼ ὅμως.

Εὐριπίδης ἀλλʼ ἐκκυκλήσομαι· καταβαίνειν δʼ οὐ σχολή.

Δικαιόπολις Εὐριπίδη, 410

Εὐριπίδης τί λέλακας;

Εὐριπίδης τὰ ποῖα τρύχη; μῶν ἐν οἷς Οἰνεὺς ὁδὶ ὁ δύσποτμος γεραιὸς ἠγωνίζετο;

Δικαιόπολις οὐκ Οἰνέως ἦν, ἀλλʼ ἔτʼ ἀθλιωτέρου. 420

Εὐριπίδης τὰ τοῦ τυφλοῦ Φοίνικος;

Δικαιόπολις οὐ Φοίνικος, οὔ· ἀλλʼ ἕτερος ἦν Φοίνικος ἀθλιώτερος.

Εὐριπίδης ποίας ποθʼ ἁνὴρ λακίδας αἰτεῖται πέπλων; ἀλλʼ ἦ Φιλοκτήτου τὰ τοῦ πτωχοῦ λέγεις;

Δικαιόπολις οὐκ ἀλλὰ τούτου πολὺ πολὺ πτωχιστέρου. 425

Εὐριπίδης ἀλλʼ ἦ τὰ δυσπινῆ ʼθέλεις πεπλώματα, ἃ Βελλεροφόντης εἶχʼ ὁ χωλὸς οὑτοσί;

Δικαιόπολις οὐ Βελλεροφόντης· ἀλλὰ κἀκεῖνος μὲν ἦν χωλὸς προσαιτῶν στωμύλος δεινὸς λέγειν.

Εὐριπίδης οἶδʼ ἄνδρα Μυσὸν Τήλεφον. 430

Δικαιόπολις ναὶ Τήλεφον· τούτου δὸς ἀντιβολῶ σέ μοι τὰ σπάργανα.

Εὐριπίδης ὦ παῖ δὸς αὐτῷ Τηλέφου ῥακώματα. κεῖται δʼ ἄνωθεν τῶν Θυεστείων ῥακῶν μεταξὺ τῶν Ἰνοῦς.

Κηφισόφων ἰδοὺ ταυτὶ λαβέ.

Εὐριπίδης δώσω· πυκνῇ γὰρ λεπτὰ μηχανᾷ φρενί. 445

Δικαιόπολις εὐδαιμονοίης, Τηλέφῳ δʼ ἁγὼ φρονῶ. εὖ γʼ οἷον ἤδη ῥηματίων ἐμπίμπλαμαι. ἀτὰρ δέομαί γε πτωχικοῦ βακτηρίου.

Εὐριπίδης τουτὶ λαβὼν ἄπελθε λαΐνων σταθμῶν.

Εὐριπίδης τί δʼ ὦ τάλας σε τοῦδʼ ἔχει πλέκους χρέος;

Δικαιόπολις χρέος μὲν οὐδέν, βούλομαι δʼ ὅμως λαβεῖν. 455

Εὐριπίδης λυπηρὸς ἴσθʼ ὢν κἀποχώρησον δόμων.

Δικαιόπολις φεῦ· εὐδαιμονοίης, ὥσπερ ἡ μήτηρ ποτέ.

Εὐριπίδης ἄπελθε νῦν μοι.

Δικαιόπολις μἀλλά μοι δὸς ἓν μόνον κοτυλίσκιον τὸ χεῖλος ἀποκεκρουσμένον.

Εὐριπίδης φθείρου λαβὼν τόδʼ· ἴσθʼ ὀχληρὸς ὢν δόμοις. 460

Δικαιόπολις οὔπω μὰ Δίʼ· οἶσθʼ οἷʼ αὐτὸς ἐργάζει κακά. ἀλλʼ ὦ γλυκύτατʼ Εὐριπίδη τουτὶ μόνον δός μοι χυτρίδιον σφογγίῳ βεβυσμένον.

Εὐριπίδης ὦνθρωπʼ ἀφαιρήσει με τὴν τραγῳδίαν· ἄπελθε ταυτηνὶ λαβών. 465

Εὐριπίδης ἀπολεῖς μʼ. ἰδού σοι. φροῦδά μοι τὰ δράματα. 470

Εὐριπίδης ἁνὴρ ὑβρίζει· κλῇε πηκτὰ δωμάτων.

Commentary

Line 377

Stable identifiers

Δικαιόπολις

ὥρα ʼστὶν ἤδη καρτερὰν ψυχὴν λαβεῖν,

καί μοι βαδιστέʼ ἐστὶν ὡς Εὐριπίδην.

παῖ παῖ.
395

Κηφισόφων

τίς οὗτος,

Δικαιόπολις

ἔνδον ἔστʼ Εὐριπίδης;

Κηφισόφων

οὐκ ἔνδον ἔνδον ἐστίν, εἰ γνώμην ἔχεις.

Δικαιόπολις

πῶς ἔνδον εἶτʼ οὐκ ἔνδον;

Κηφισόφων

ὀρθῶς ὦ γέρον.

ὁ νοῦς μὲν ἔξω ξυλλέγων ἐπύλλια

οὐκ ἔνδον, αὐτὸς δʼ ἔνδον ἀναβάδην ποιεῖ

τραγῳδίαν.
400

Δικαιόπολις

ὦ τρισμακάριʼ Εὐριπίδη,

ὅθʼ ὁ δοῦλος οὑτωσὶ σαφῶς ἀπεκρίνατο.

ἐκκάλεσον αὐτόν.

Κηφισόφων

ἀλλʼ ἀδύνατον.

Εὐριπίδης

ἀλλʼ οὐ σχολή.

Δικαιόπολις

ἀλλʼ ἐκκυκλήθητʼ.

Εὐριπίδης

ἀλλʼ ἀδύνατον.

Δικαιόπολις

ἀλλʼ ὅμως.

Εὐριπίδης

ἀλλʼ ἐκκυκλήσομαι· καταβαίνειν δʼ οὐ σχολή.

Δικαιόπολις

Εὐριπίδη,
410

Εὐριπίδης

τί λέλακας;

Εὐριπίδης

τὰ ποῖα τρύχη; μῶν ἐν οἷς Οἰνεὺς ὁδὶ

ὁ δύσποτμος γεραιὸς ἠγωνίζετο;

Δικαιόπολις

οὐκ Οἰνέως ἦν, ἀλλʼ ἔτʼ ἀθλιωτέρου.
420

Εὐριπίδης

τὰ τοῦ τυφλοῦ Φοίνικος;

Δικαιόπολις

οὐ Φοίνικος, οὔ·

ἀλλʼ ἕτερος ἦν Φοίνικος ἀθλιώτερος.

Εὐριπίδης

ποίας ποθʼ ἁνὴρ λακίδας αἰτεῖται πέπλων;

ἀλλʼ ἦ Φιλοκτήτου τὰ τοῦ πτωχοῦ λέγεις;

Δικαιόπολις

οὐκ ἀλλὰ τούτου πολὺ πολὺ πτωχιστέρου.
425

Εὐριπίδης

ἀλλʼ ἦ τὰ δυσπινῆ ʼθέλεις πεπλώματα,

ἃ Βελλεροφόντης εἶχʼ ὁ χωλὸς οὑτοσί;

Δικαιόπολις

οὐ Βελλεροφόντης· ἀλλὰ κἀκεῖνος μὲν ἦν

χωλὸς προσαιτῶν στωμύλος δεινὸς λέγειν.

Εὐριπίδης

οἶδʼ ἄνδρα Μυσὸν Τήλεφον.
430

Δικαιόπολις

ναὶ Τήλεφον·

τούτου δὸς ἀντιβολῶ σέ μοι τὰ σπάργανα.

Εὐριπίδης

ὦ παῖ δὸς αὐτῷ Τηλέφου ῥακώματα.

κεῖται δʼ ἄνωθεν τῶν Θυεστείων ῥακῶν

μεταξὺ τῶν Ἰνοῦς.

Κηφισόφων

ἰδοὺ ταυτὶ λαβέ.

Εὐριπίδης

δώσω· πυκνῇ γὰρ λεπτὰ μηχανᾷ φρενί.
445

Δικαιόπολις

εὐδαιμονοίης, Τηλέφῳ δʼ ἁγὼ φρονῶ.

εὖ γʼ οἷον ἤδη ῥηματίων ἐμπίμπλαμαι.

ἀτὰρ δέομαί γε πτωχικοῦ βακτηρίου.

Εὐριπίδης

τουτὶ λαβὼν ἄπελθε λαΐνων σταθμῶν.

Εὐριπίδης

τί δʼ ὦ τάλας σε τοῦδʼ ἔχει πλέκους χρέος;

Δικαιόπολις

χρέος μὲν οὐδέν, βούλομαι δʼ ὅμως λαβεῖν.
455

Εὐριπίδης

λυπηρὸς ἴσθʼ ὢν κἀποχώρησον δόμων.

Δικαιόπολις

φεῦ·

εὐδαιμονοίης, ὥσπερ ἡ μήτηρ ποτέ.

Εὐριπίδης

ἄπελθε νῦν μοι.

Δικαιόπολις

μἀλλά μοι δὸς ἓν μόνον

κοτυλίσκιον τὸ χεῖλος ἀποκεκρουσμένον.

Εὐριπίδης

φθείρου λαβὼν τόδʼ· ἴσθʼ ὀχληρὸς ὢν δόμοις.
460

Δικαιόπολις

οὔπω μὰ Δίʼ· οἶσθʼ οἷʼ αὐτὸς ἐργάζει κακά.

ἀλλʼ ὦ γλυκύτατʼ Εὐριπίδη τουτὶ μόνον

δός μοι χυτρίδιον σφογγίῳ βεβυσμένον.

Εὐριπίδης

ὦνθρωπʼ ἀφαιρήσει με τὴν τραγῳδίαν·

ἄπελθε ταυτηνὶ λαβών.
465

Εὐριπίδης

ἀπολεῖς μʼ. ἰδού σοι. φροῦδά μοι τὰ δράματα.
470

Εὐριπίδης

ἁνὴρ ὑβρίζει· κλῇε πηκτὰ δωμάτων.