Sophocles, Oedipus at Colonus, Robert Potter (Translator), 186

Search the Perseus Catalog for:

View: By Card

← Previous Next →

Oedipus

And sisters of their father?

Wretched me!

Oedipus at Colonus. Sophocles. Robert Potter (Translator). London. 1820.

Current edition Experimental

English (Robert Potter, 1788) (OCR draft) (English) (English (Robert Potter, 1788))

Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.

Editions (2)

Greek (Lewis Campbell, 1879) (OCR draft) Experimental (Greek (Lewis Campbell, 1879)) — 186 focus

τέτροφεν ἄφιλον ἀποστυγεῖν

Greek (F. Storr, 1912) (OCR draft) Experimental (Greek (F. Storr, 1912)) — 254-509 focus

Χορός

ἀλλʼ ἴσθι, τέκνον Οἰδίπου, σέ τʼ ἐξ ἴσου

οἰκτίρομεν καὶ τόνδε συμφορᾶς χάριν·
255

τὰ δʼ ἐκ θεῶν τρέμοντες οὐ σθένοιμεν ἂν

φωνεῖν πέρα τῶν πρὸς σὲ νῦν εἰρημένων.

Οἰδίπους

τί δῆτα δόξης ἢ τί κληδόνος καλῆς

μάτην ῥεούσης ὠφέλημα γίγνεται,

εἰ τάς γʼ Ἀθήνας φασὶ θεοσεβεστάτας
260

εἶναι, μόνας δὲ τὸν κακούμενον ξένον

σῴζειν οἵας τε καὶ μόνας ἀρκεῖν ἔχειν;

κἄμοιγε ποῦ τοῦτʼ ἐστίν, οἵτινες βάθρων

ἐκ τῶνδέ μʼ ἐξάραντες εἶτʼ ἐλαύνετε,

ὄνομα μόνον δείσαντες; οὐ γὰρ δὴ τό γε
265

σῶμʼ οὐδὲ τἄργα τἄμʼ· ἐπεὶ τά γʼ ἔργα μου

πεπονθότʼ ἐστὶ μᾶλλον ἢ δεδρακότα,

εἴ σοι τὰ μητρὸς καὶ πατρὸς χρείη λέγειν,

ὧν οὕνεκʼ ἐκφοβεῖ με· τοῦτʼ ἐγὼ καλῶς

ἔξοιδα. καίτοι πῶς ἐγὼ κακὸς φύσιν,
270

ὅστις παθὼν μὲν ἀντέδρων, ὥστʼ εἰ φρονῶν

ἔπρασσον, οὐδʼ ἂν ὧδʼ ἐγιγνόμην κακός;

νῦν δʼ οὐδὲν εἰδὼς ἱκόμην ἵνʼ ἱκόμην,

ὑφʼ ὧν δʼ ἔπασχον, εἰδότων ἀπωλλύμην.

ἀνθʼ ὧν ἱκνοῦμαι πρὸς θεῶν ὑμᾶς, ξένοι,
275

ὥσπερ με κἀνεστήσαθʼ, ὧδε σώσατε,

καὶ μὴ θεοὺς τιμῶντες εἶτα τοὺς θεοὺς

μοίρας ποιεῖσθε μηδαμῶς· ἡγεῖσθε δὲ

βλέπειν μὲν αὐτοὺς πρὸς τὸν εὐσεβῆ βροτῶν,

βλέπειν δὲ πρὸς τοὺς δυσσεβεῖς, φυγὴν δέ του
280

μήπω γενέσθαι φωτὸς ἀνοσίου βροτῶν.

ξὺν οἷς σὺ μὴ κάλυπτε τὰς εὐδαίμονας

ἔργοις Ἀθήνας ἀνοσίοις ὑπηρετῶν,

ἀλλʼ ὥσπερ ἔλαβες τὸν ἱκέτην ἐχέγγυον,

ῥύου με κἀκφύλασσε· μηδέ μου κάρα
285

τὸ δυσπρόσοπτον εἰσορῶν ἀτιμάσῃς,

ἥκω γὰρ ἱερὸς εὐσεβής τε καὶ φέρων

ὄνησιν ἀστοῖς τοῖσδʼ· ὅταν δʼ ὁ κύριος

παρῇ τις, ὑμῶν ὅστις ἐστὶν ἡγεμών,

τότʼ εἰσακούων πάντʼ ἐπιστήσει· τὰ δὲ
290

μεταξὺ τούτου μηδαμῶς γίγνου κακός.

Χορός

ταρβεῖν μέν, ὦ γεραιέ, τἀνθυμήματα

πολλή ʼστʼ ἀνάγκη τἀπὸ σοῦ· λόγοισι γὰρ

οὐκ ὠνόμασται βραχέσι· τοὺς δὲ τῆσδε γῆς

ἄνακτας ἀρκεῖ ταῦτά μοι διειδέναι.
295

296

Οἰδίπους

καὶ ποῦ ʼσθʼ ὁ κραίνων τῆσδε τῆς χώρας, ξένοι;

Χορός

πατρῷον ἄστυ γῆς ἔχει· σκοπὸς δέ νιν,

ὃς κἀμὲ δεῦρʼ ἔπεμψεν, οἴχεται στελῶν.

Οἰδίπους

ἦ καὶ δοκεῖτε τοῦ τυφλοῦ τινʼ ἐντροπὴν

ἢ φροντίδʼ, ἕξειν, αὐτὸν ὥστʼ ἐλθεῖν πέλας;
300

Χορός

καὶ κάρθʼ, ὅταν περ τοὔνομʼ αἴσθηται τὸ σόν.

Οἰδίπους

τίς δʼ ἔσθʼ ὁ κείνῳ τοῦτο τοὔπος ἀγγελῶν;

Χορός

μακρὰ κέλευθος· πολλὰ δʼ ἐμπόρων ἔπη

φιλεῖ πλανᾶσθαι, τῶν ἐκεῖνος ἀΐων,

θάρσει, παρέσται. πολὺ γάρ, ὦ γέρον, τὸ σὸν
305

ὄνομα διήκει πάντας, ὥστε κεἰ βραδὺς

εὕδει, κλύων σοῦ δεῦρʼ ἀφίξεται ταχύς.

Οἰδίπους

ἀλλʼ εὐτυχὴς ἵκοιτο τῇ θʼ αὑτοῦ πόλει

ἐμοί τε· τίς γὰρ ἐσθλὸς οὐχ αὑτῷ φίλος;

Ἀντιγόνη

ὦ Ζεῦ, τί λέξω; ποῖ φρενῶν ἔλθω, πάτερ;
310

Οἰδίπους

τί δʼ ἔστι, τέκνον Ἀντιγόνη;

Ἀντιγόνη

γυναῖχʼ ὁρῶ

στείχουσαν ἡμῶν ἆσσον, Αἰτναίας ἐπὶ

πώλου βεβῶσαν· κρατὶ δʼ ἡλιοστεγὴς

κυνῆ πρόσωπα Θεσσαλίς νιν ἀμπέχει.

τί φῶ;
315

ἆρʼ ἔστιν; ἆρʼ οὐκ ἔστιν; ἢ γνώμη πλανᾷ;

καὶ φημὶ κἀπόφημι κοὐκ ἔχω τί φῶ.

τάλαινα.

οὐκ ἔστιν ἄλλη· φαιδρὰ γοῦν ἀπʼ ὀμμάτων

σαίνει με προσστείχουσα· σημαίνει δʼ ὅτι
320

μόνης τόδʼ ἐστὶ δῆλον Ἰσμήνης κάρα.

Οἰδίπους

πῶς εἶπας, ὦ παῖ;

Ἀντιγόνη

παῖδα σήν, ἐμὴν δʼ ὁρᾶν

ὅμαιμον· αὐδῇ δʼ αὐτίκʼ ἔξεστιν μαθεῖν.

Ἰσμήνη

ὦ δισσὰ πατρὸς καὶ κασιγνήτης ἐμοὶ

ἥδιστα προσφωνήμαθʼ, ὡς ὑμᾶς μόλις
325

εὑροῦσα λύπῃ δεύτερον μόλις βλέπω.

Οἰδίπους

ὦ τέκνον, ἥκεις;

Ἰσμήνη

ὦ πάτερ δύσμοιρʼ ὁρᾶν.

Οἰδίπους

τέκνον, πέφηνας;

Ἰσμήνη

οὐκ ἄνευ μόχθου γέ μοι.

Οἰδίπους

πρόσψαυσον, ὦ παῖ.

Ἰσμήνη

θιγγάνω δυοῖν ὁμοῦ.

Οἰδίπους

ὦ σπέρμʼ ὅμαιμον.
330

Ἰσμήνη

ὦ δυσάθλιαι τροφαί.

Οἰδίπους

ἦ τῆσδε κἀμοῦ;

Ἰσμήνη

δυσμόρου τʼ ἐμοῦ τρίτης.

Οἰδίπους

τέκνον, τί δʼ ἦλθες;

Ἰσμήνη

σῇ, πάτερ, προμηθίᾳ.

Οἰδίπους

πότερα πόθοισι;

Ἰσμήνη

καὶ λόγων γʼ αὐτάγγελος,

ξὺν ᾧπερ εἶχον οἰκετῶν πιστῷ μόνῳ.

Οἰδίπους

οἱ δʼ αὐθόμαιμοι ποῦ νεανίαι πονεῖν;
335

Ἰσμήνη

εἴσʼ οὗπέρ εἰσι· δεινὰ τἀν κείνοις τανῦν.

337

Οἰδίπους

ὦ πάντʼ ἐκείνω τοῖς ἐν Αἰγύπτῳ νόμοις

φύσιν κατεικασθέντε καὶ βίου τροφάς·

ἐκεῖ γὰρ οἱ μὲν ἄρσενες κατὰ στέγας

θακοῦσιν ἱστουργοῦντες, αἱ δὲ σύννομοι
340

τἄξω βίου τροφεῖα πορσύνουσʼ ἀεί.

σφῷν δʼ, ὦ τέκνʼ, οὓς μὲν εἰκὸς ἦν πονεῖν τάδε,

κατʼ οἶκον οἰκουροῦσιν ὥστε παρθένοι,

σφὼ δʼ ἀντʼ ἐκείνων τἀμὰ δυστήνου κακὰ

ὑπερπονεῖτον. ἡ μὲν ἐξ ὅτου νέας
345

τροφῆς ἔληξε καὶ κατίσχυσεν δέμας,

ἀεὶ μεθʼ ἡμῶν δύσμορος πλανωμένη

γερονταγωγεῖ, πολλὰ μὲν κατʼ ἀγρίαν

ὕλην ἄσιτος νηλίπους τʼ ἀλωμένη,

πολλοῖσι δʼ ὄμβροις ἡλίου τε καύμασιν
350

μοχθοῦσα τλήμων δεύτερʼ ἡγεῖται τὰ τῆς

οἴκοι διαίτης, εἰ πατὴρ τροφὴν ἔχοι.

σὺ δʼ, ὦ τέκνον, πρόσθεν μὲν ἐξίκου πατρὶ

μαντεῖʼ ἄγουσα πάντα, Καδμείων λάθρᾳ,

ἃ τοῦδʼ ἐχρήσθη σώματος, φύλαξ τέ μου
355

πιστὴ κατέστης, γῆς ὅτʼ ἐξηλαυνόμην·

νῦν δʼ αὖ τίνʼ ἥκεις μῦθον, Ἰσμήνη, πατρὶ

φέρουσα; τίς σʼ ἐξῆρεν οἴκοθεν στόλος;

ἥκεις γὰρ οὐ κενή γε, τοῦτʼ ἐγὼ σαφῶς

ἔξοιδα, μὴ οὐχὶ δεῖμʼ ἐμοὶ φέρουσά τι.
360

Ἰσμήνη

ἐγὼ τὰ μὲν παθήμαθʼ ἅπαθον, πάτερ,

ζητοῦσα τὴν σὴν ποῦ κατοικοίης τροφήν,

παρεῖσʼ ἐάσω· δὶς γὰρ οὐχὶ βούλομαι

πονοῦσά τʼ ἀλγεῖν καὶ λέγουσʼ αὖθις πάλιν.

ἃ δʼ ἀμφὶ τοῖν σοῖν δυσμόροιν παίδοιν κακὰ
365

νῦν ἐστι, ταῦτα σημανοῦσʼ ἐλήλυθα.

πρὶν μὲν γὰρ αὐτοῖς ἦν ἔρως Κρέοντί τε

θρόνους ἐᾶσθαι μηδὲ χραίνεσθαι πόλιν,

λόγῳ σκοποῦσι τὴν πάλαι γένους φθοράν,

οἵα κατέσχε τὸν σὸν ἄθλιον δόμον·
370

νῦν δʼ ἐκ θεῶν του κἀλιτηρίου φρενὸς

εἰσῆλθε τοῖν τρὶς ἀθλίοιν ἔρις κακή,

ἀρχῆς λαβέσθαι καὶ κράτους τυραννικοῦ.

χὠ μὲν νεάζων καὶ χρόνῳ μείων γεγὼς

τὸν πρόσθε γεννηθέντα Πολυνείκη θρόνων
375

ἀποστερίσκει, κἀξελήλακεν πάτρας.

ὁ δʼ, ὡς καθʼ ἡμᾶς ἔσθʼ ὁ πληθύων λόγος,

τὸ κοῖλον Ἄργος βὰς φυγὰς προσλαμβάνει

κῆδός τε καινὸν καὶ ξυνασπιστὰς φίλους

ὡς αὐτίκʼ Ἄργος ἢ τὸ Καδμείων πέδον
380

τιμῇ καθέξον ἢ πρὸς οὐρανὸν βιβῶν.

ταῦτʼ οὐκ ἀριθμός ἐστιν, ὦ πάτερ, λόγων,

ἀλλʼ ἔργα δεινά· τοὺς δὲ σοὺς ὅπου θεοὶ

πόνους κατοικτιοῦσιν οὐκ ἔχω μαθεῖν.

385

Οἰδίπους

ἤδη γὰρ ἔσχες ἐλπίδʼ ὡς ἐμοῦ θεοὺς
385

ὤραν τινʼ ἕξειν, ὥστε σωθῆναί ποτε;

Ἰσμήνη

ἔγωγε τοῖς νὺν γʼ, ὦ πάτερ, μαντεύμασιν.

Οἰδίπους

ποίοισι τούτοις; τί δὲ τεθέσπισται, τέκνον;

Ἰσμήνη

σὲ τοῖς ἐκεῖ ζητητὸν ἀνθρώποις ποτὲ

θανόντʼ ἔσεσθαι ζῶντά τʼ εὐσοίας χάριν.
390

Οἰδίπους

τίς δʼ ἂν τοιοῦδʼ ὑπʼ ἀνδρὸς εὖ πράξειεν ἄν;

Ἰσμήνη

ἐν σοὶ τὰ κείνων φασὶ γίγνεσθαι κράτη.

Οἰδίπους

ὅτʼ οὐκέτʼ εἰμί, τηνικαῦτʼ ἄρʼ εἴμʼ ἀνήρ;

Ἰσμήνη

νῦν γὰρ θεοί σʼ ὀρθοῦσι, πρόσθε δʼ ὤλλυσαν.

Οἰδίπους

γέροντα δʼ ὀρθοῦν φλαῦρον ὃς νέος πέσῃ.
395

Ἰσμήνη

καὶ μὴν Κρέοντά γʼ ἴσθι σοι τούτων χάριν

ἥξοντα βαιοῦ κοὐχὶ μυρίου χρόνου.

Οἰδίπους

ὅπως τί δράσῃ, θύγατερ; ἑρμήνευέ μοι.

Ἰσμήνη

ὥς σʼ ἄγχι γῆς στήσωσι Καδμείας, ὅπως

κρατῶσι μὲν σοῦ, γῆς δὲ μὴ ʼμβαίνῃς ὅρων.
400

Οἰδίπους

ἡ δʼ ὠφέλησις τίς θύρασι κειμένου;

Ἰσμήνη

κείνοις ὁ τύμβος δυστυχῶν ὁ σὸς βαρύς.

Οἰδίπους

κἄνευ θεοῦ τις τοῦτό γʼ ἂν γνώμῃ μάθοι.

Ἰσμήνη

τούτου χάριν τοίνυν σε προσθέσθαι πέλας

χώρας θέλουσι, μηδʼ ἵνʼ ἂν σαυτοῦ κρατοῖς.
405

Οἰδίπους

ἦ καὶ κατασκιῶσι Θηβαίᾳ κόνει;

Ἰσμήνη

ἀλλʼ οὐκ ἐᾷ τοὔμφυλον αἷμά σʼ, ὦ πάτερ.

Οἰδίπους

οὐκ ἆρʼ ἐμοῦ γε μὴ κρατήσωσίν ποτε.

Ἰσμήνη

ἔσται ποτʼ ἆρα τοῦτο Καδμείοις βάρος.

Οἰδίπους

ποίας φανείσης, ὦ τέκνον, συναλλαγῆς;
410

Ἰσμήνη

τῆς σῆς ὑπʼ ὀργῆς, σοῖς ὅταν στῶσιν τάφοις.

Οἰδίπους

ἃ δʼ ἐννέπεις, κλύουσα τοῦ λέγεις, τέκνον;

Ἰσμήνη

ἀνδρῶν θεωρῶν Δελφικῆς ἀφʼ ἑστίας.

Οἰδίπους

καὶ ταῦτʼ ἐφʼ ἡμῖν Φοῖβος εἰρηκὼς κυρεῖ;

Ἰσμήνη

ὥς φασιν οἱ μολόντες εἰς Θήβης πέδον.
415

Οἰδίπους

παίδων τις οὖν ἤκουσε τῶν ἐμῶν τάδε;

Ἰσμήνη

ἄμφω γʼ ὁμοίως, κἀξεπίστασθον καλῶς.

Οἰδίπους

κᾆθʼ οἱ κάκιστοι τῶνδʼ ἀκούσαντες, πάρος

τοὐμοῦ πόθου προύθεντο τὴν τυραννίδα;

Ἰσμήνη

ἀλγῶ κλύουσα ταῦτʼ ἐγώ, φέρω δʼ ὅμως.
420

421

Οἰδίπους

ἀλλʼ οἱ θεοί σφιν μήτε τὴν πεπρωμένην

ἔριν κατασβέσειαν, ἔν τʼ ἐμοὶ τέλος

αὐτοῖν γένοιτο τῆσδε τῆς μάχης πέρι,

ἧς νῦν ἔχονται κἀπαναίρονται δόρυ·

ὡς οὔτʼ ἂν ὃς νῦν σκῆπτρα καὶ θρόνους ἔχει
425

μείνειεν οὔτʼ ἂν οὑξεληλυθὼς πάλιν

ἔλθοι ποτʼ αὖθις· οἵ γε τὸν φύσαντʼ ἐμὲ

οὕτως ἀτίμως πατρίδος ἐξωθούμενον

οὐκ ἔσχον οὐδʼ ἤμυναν, ἀλλʼ ἀνάστατος

αὐτοῖς ἐπέμφθην κἀξεκηρύχθην φυγάς.
430

εἴποις ἂν ὡς θέλοντι τοῦτʼ ἐμοὶ τότε

πόλις τὸ δῶρον εἰκότως κατῄνεσεν.

οὐ δῆτʼ, ἐπεί τοι τὴν μὲν αὐτίχʼ ἡμέραν,

ὁπηνίκʼ ἔζει θυμός, ἥδιστον δέ μοι

τὸ κατθανεῖν ἦν καὶ τὸ λευσθῆναι πέτροις,
435

οὐδεὶς ἔρωτʼ ἐς τόνδʼ ἐφαίνετʼ ὠφελῶν·

χρόνῳ δʼ, ὅτʼ ἤδη πᾶς ὁ μόχθος ἦν πέπων,

κἀμάνθανον τὸν θυμὸν ἐκδραμόντα μοι

μείζω κολαστὴν τῶν πρὶν ἡμαρτημένων,

τὸ τηνίκʼ ἤδη τοῦτο μὲν πόλις βίᾳ
440

ἤλαυνέ μʼ ἐκ γῆς χρόνιον, οἱ δʼ ἐπωφελεῖν,

οἱ τοῦ πατρός, τῷ πατρὶ δυνάμενοι, τὸ δρᾶν

οὐκ ἠθέλησαν, ἀλλʼ ἔπους σμικροῦ χάριν

φυγάς σφιν ἔξω πτωχὸς ἠλώμην ἀεί.

ἐκ ταῖνδε δʼ, οὔσαιν παρθένοιν, ὅσον φύσις
445

δίδωσιν αὐταῖν, καὶ τροφὰς ἔχω βίου

καὶ γῆς ἄδειαν καὶ γένους ἐπάρκεσιν·

τὼ δʼ ἀντὶ τοῦ φύσαντος εἱλέσθην θρόνους

καὶ σκῆπτρα κραίνειν καὶ τυραννεύειν χθονός.

ἀλλʼ οὔ τι μὴ λάχωσι τοῦδε συμμάχου,
450

οὐδέ σφιν ἀρχῆς τῆσδε Καδμείας ποτὲ

ὄνησις ἥξει· τοῦτʼ ἐγῷδα, τῆσδέ τε

μαντεῖʼ ἀκούων συννοῶν τε τἀξ ἐμοῦ

παλαίφαθʼ ἁμοὶ Φοῖβος ἤνυσέν ποτε.

πρὸς ταῦτα καὶ Κρέοντα πεμπόντων ἐμοῦ
455

μαστῆρα, κεἴ τις ἄλλος ἐν πόλει σθένει.

ἐὰν γὰρ ὑμεῖς, ὦ ξένοι, θέληθʼ ὁμοῦ

προστάτισι ταῖς σεμναῖσι δημούχοις θεαῖς

ἀλκὴν ποεῖσθαι, τῇδε τῇ πόλει μέγαν

σωτῆρʼ ἀρεῖσθε, τοῖς δʼ ἐμοῖς ἐχθροῖς πόνους.
460

461

Χορός

ἐπάξιος μέν, Οἰδίπους, κατοικτίσαι,

αὐτός τε παῖδές θʼ αἵδʼ· ἐπεὶ δὲ τῆσδε γῆς

σωτῆρα σαυτὸν τῷδʼ ἐπεμβάλλεις λόγῳ,

παραινέσαι σοι βούλομαι τὰ σύμφορα.

Οἰδίπους

ὦ φίλταθʼ, ὡς νῦν πᾶν τελοῦντι προξένει.
465

Χορός

θοῦ νῦν καθαρμὸν τῶνδε δαιμόνων, ἐφʼ ἃς

τὸ πρῶτον ἵκου καὶ κατέστειψας πέδον.

Οἰδίπους

τρόποισι ποίοις; ὦ ξένοι, διδάσκετε.

Χορός

πρῶτον μὲν ἱερὰς ἐξ ἀειρύτου χοὰς

κρήνης ἐνεγκοῦ, διʼ ὁσίων χειρῶν θιγών.
470

Οἰδίπους

ὅταν δὲ τοῦτο χεῦμʼ ἀκήρατον λάβω;

Χορός

κρατῆρές εἰσιν, ἀνδρὸς εὔχειρος τέχνη,

ὧν κρᾶτʼ ἔρεψον καὶ λαβὰς ἀμφιστόμους.

Οἰδίπους

θαλλοῖσιν ἢ κρόκαισιν, ἢ ποίῳ τρόπῳ;

Χορός

οἰός γε νεαρᾶς νεοπόκῳ μαλλῷ λαβών.
475

Οἰδίπους

εἶεν· τὸ δʼ ἔνθεν ποῖ τελευτῆσαί με χρή;

Χορός

χοὰς χέασθαι στάντα πρὸς πρώτην ἕω.

Οἰδίπους

ἦ τοῖσδε κρωσσοῖς οἷς λέγεις χέω τάδε;

Χορός

τρισσάς γε πηγάς· τὸν τελευταῖον δʼ ὅλον.

Οἰδίπους

τοῦ τόνδε πλήσας θῶ; δίδασκε καὶ τόδε.
480

Χορός

ὕδατος, μελίσσης· μηδὲ προσφέρειν μέθυ.

Οἰδίπους

ὅταν δὲ τούτων γῆ μελάμφυλλος τύχῃ;

Χορός

τρὶς ἐννέʼ αὐτῇ κλῶνας ἐξ ἀμφοῖν χεροῖν

τιθεὶς ἐλαίας τάσδʼ ἐπεύχεσθαι λιτάς.

Οἰδίπους

τούτων ἀκοῦσαι βούλομαι· μέγιστα γάρ.
485

Χορός

ὥς σφας καλοῦμεν Εὐμενίδας, ἐξ εὐμενῶν

στέρνων δέχεσθαι τὸν ἱκέτην σωτήριον,

αἰτοῦ σύ τʼ αὐτὸς κεἴ τις ἄλλος ἀντὶ σοῦ,

ἄπυστα φωνῶν μηδὲ μηκύνων βοήν·

ἔπειτʼ ἀφέρπειν ἄστροφος. καὶ ταῦτά σοι
490

δράσαντι θαρσῶν ἂν παρασταίην ἐγώ·

ἄλλως δὲ δειμαίνοιμʼ ἄν, ὦ ξένʼ, ἀμφὶ σοι.

Οἰδίπους

ὦ παῖδε, κλύετον τῶνδε προσχώρων ξένων;

Ἀντιγόνη

ἠκούσαμέν τε χὤ τι δεῖ πρόστασσε δρᾶν.

Οἰδίπους

ἐμοὶ μὲν οὐχ ὁδωτά· λείπομαι γὰρ ἐν
495

τῷ μὴ δύνασθαι μήδʼ ὁρᾶν, δυοῖν κακοῖν·

σφῷν δʼ ἁτέρα μολοῦσα πραξάτω τάδε.

ἀρκεῖν γὰρ οἶμαι κἀντὶ μυρίων μίαν

ψυχὴν τάδʼ ἐκτίνουσαν, ἢν εὔνους παρῇ.

ἀλλʼ ἐν τάχει τι πράσσετον· μόνον δέ με
500

μὴ λείπετʼ· οὐ γὰρ ἂν σθένοι τοὐμὸν δέμας

ἔρημον ἕρπειν οὐδʼ ὑφηγητοῦ δίχα.

Ἰσμήνη

ἀλλʼ εἶμʼ ἐγὼ τελοῦσα· τὸν τόπον δʼ ἵνα

χρῆσταί μʼ ἐφευρεῖν, τοῦτο βούλομαι μαθεῖν.

Χορός

τοὐκεῖθεν ἄλσους, ὦ ξένη, τοῦδʼ· ἢν δέ του
505

σπάνιν τινʼ ἴσχῃς, ἔστʼ ἔποικος ὃς φράσει.

Ἰσμήνη

χωροῖμʼ ἂν ἐς τόδʼ· Ἀντιγόνη, σὺ δʼ ἐνθάδε

φύλασσε πατέρα τόνδε· τοῖς τεκοῦσι γὰρ

οὐδʼ εἰ πονεῖ τις, δεῖ πόνου μνήμην ἔχειν.

Translations (4)

English (Lewis Campbell, 1906) (OCR draft) Experimental (English (Lewis Campbell, 1906)) — 186 focus

ISM

I will be ministrant. But let me know

Where I must find the place of offering.

German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review) (OCR draft) Experimental (German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review)) — 192 focus

Hier steh' und nicht von dem Felsumkreis

Ausschreitend bewege den Fuß mehr!

Oedipus.

Hier, meinst du?

Der Chor.

Genug!

Oedipus.

Und soll ich

Nun sizen?

Der Chor.

Kauere seitwärts

Hier oben auf diesen Stein.
190
(indeß Dedipus tastend nach dem Size sucht)

Antigone.

Mich laß, Vater, gewähren: reihe

Bedächtig den Schritt zum Schritt,

weh, weh mir!

An meinen freundlich besorgten Arm

Deine greise Gestalt gelehnt.
195

Der Chor.

Ha, mein grausames Schicksal!

Armer, da du mir nun gefolgt,

Wer der Sterblichen bist du? Sprich!

Wer, Nothbeladner? Welches Land

Nennen wir deine Heimat?
200

English (Thomas Francklin, 1758–1759) (OCR draft) Experimental (English (Thomas Francklin, 1758–1759)) — 186 focus

Theseus
(Edi. Reward them, Jove.

What sayst thou ? wilt thou follow me?

O^Idi. I would,

If it were lawful, but it must be here —

This is the place-

English (Sir Richard Jebb, 1904) (OCR draft) Experimental (English (Sir Richard Jebb, 1904)) — 118-250 focus

The Chorus of elders of Colonus enters the orchestra.

Chorus

Look! Who was he, then? Where is he staying? Where has he rushed from this place,

man most insatiate of all who live? Scan the ground, look well, press the search everywhere. A wanderer that old man must have been,
120

a wanderer, not a dweller in the land; otherwise he never would have advanced into this untrodden grove of the maidens with whom none may strive.
125

Their name we tremble to speak; we pass them by with eyes turned away, moving our lips, without sound or word, in still devotion.
But now it is said that one has come who reveres them not at all;
130

and him I cannot yet discern, though I look round all the holy place, nor do I know where to find his lodging.
135
Oedipus steps forward with Antigone.

Oedipus

Behold the man you seek! In sound is my sight, as the saying goes.

Chorus

Oh! Oh! Fearful he is to see, and fearful to hear!
140

Oedipus

Do not regard me, I beg you, as a lawless man.

Chorus

Zeus defend us! Who may this old man be?

Oedipus

Not so wholly of the best fate

that you would call him fortunate, guardians of this land! It is plain; otherwise I would not be creeping, as you see, by the eyes of others, and buoying my strength upon weakness.
145

148

Chorus

Alas! Were you sightless even from birth?

Evil have been your days, and many, it appears. But at least if I can help it, you shall not add this curse to your lot. You go too far—too far!
150

That your rash steps may intrude on the field of this voiceless, grassy glade, where the waters of the mixing bowl blend their stream with the flow of honied offerings, beware, unhappiest of strangers.
155

Retire! Withdraw! Let a wide space part us. Do you hear, toil-worn wanderer? If you have anything to say in converse with us,
160

leave forbidden ground, and speak where it is lawful for all; but, till then, refrain.
165

Oedipus

Daughter, to what counsel shall we incline?
170

Antigone

My father, we must behave just as the townspeople do, listening and giving way where it is necessary.

Oedipus

Then give me your hand.

Antigone

I lay it in yours.

Oedipus

Strangers, let me not suffer wrong

when I have trusted in you, and have passed from my refuge!
175

176

Chorus

Never, old man, never will anyone remove you from your resting-place here against your will.

Oedipus begins to move forward.

Oedipus

Further, then?

Chorus

Come still further.

Oedipus

Further?
180

Chorus

Lead him onward, maiden, for you hear us and obey.

Antigone

Oedipus

Antigone

Come, follow this way with your dark steps, father, as I lead you.

Oedipus

Chorus

Stranger in a foreign land,

poor man, have the courage to detest what the city steadfastly holds as not dear, and to reverence what it holds dear!
185

Oedipus

Lead me, then, child, to a spot where I may speak and listen within piety’s domain,

and let us not wage war with necessity.
190

192

Chorus

There! Do not incline your steps beyond that ledge of bedrock.

Oedipus

This far?

Chorus

Enough, I say

Oedipus

Shall I sit down?
195

Chorus

Yes, move sideways, and crouch low on the edge of the rock.

Antigone

Father, this is my task: calmly to—

Oedipus

Ah me! ah me!

Antigone

—fit step to step, and lean your aged frame upon my dear arm.
200

Oedipus

Alas for my sad destruction!

Antigone seats him on the rock.

Chorus

Ah, poor man, since now you are at ease, speak! What is your lineage among mortals? With what name are you led on your weary path?

What fatherland can you tell us of?
205

207

Oedipus

Strangers, I am without a city, but do not—

Chorus

What is this that you forbid, old man?

Oedipus

do not, do not ask me who I am! Do not seek or probe further!
210

Chorus

What does this mean?

Oedipus

Horrid the birth—

Chorus

Speak!

Oedipus

My child—ah, me!—what shall I say?

Chorus

What is your lineage, stranger? Speak! And who is your father?
215

Oedipus

Woe is me! What will become of me, my child?

Antigone

Speak, for you are driven to the verge.

Oedipus

Then speak I will. I have no way to hide it.

Chorus

You two make a long delay. Come, hasten!

Oedipus

Do you know of a son of Laius?
220

Chorus

Oh!

Oedipus

—And the race of the Labdacidae?

Chorus

O Zeus!

Oedipus

—and the pitiful Oedipus?

Chorus

You are he?

Oedipus

Have no fear of any words that I speak—

Chorus

Ah, no, no!

Oedipus

Unhappy that I am!

Chorus

Oh, oh!

Oedipus

Daughter, what is about to happen?
225

Chorus

Out with you! Go forth from the land!

Oedipus

And your promise—to what fulfillment will you bring it?

Chorus

No man is visited by the punishment of fate if he requites deeds which were first done to himself.

Deceit on the one part matches deceits on the other, and gives pain instead of pleasure for reward. And you—back with you! Out from your seat!
230

Away from my land with all speed, that you may not fasten some heavier burden on my city!
235

Antigone

Reverent strangers, since you have not endured my aged father—knowing, as you do,

the rumor of his unintended deeds—pity at least my poor self, I implore you, who supplicate you for my father alone. I beg you with eyes that can still look
240

on your own, like one sprung from your own blood, that this sufferer may meet with reverent treatment.
On you, as on a god, we depend in our misery. But come, grant the favor for which we hardly dare hope!
245

I implore you by everything that you hold dear at home: by child, by wife, or treasure, or god! Look well and you will not find the mortal who, if a god should lead him on, could escape.
250

Commentary

Commentary (R. C. Jebb) (OCR draft) (Commentary (R. C. Jebb))

mvp-comment-405-1 ἄλαστ’ ἔχειν ¹

Commentary (Lewis Campbell, 1879) (OCR draft) (Commentary (Lewis Campbell, 1879)) focus

537. mvp-comment-299-1 I have suffered woes that will not be forgotten.' ἄλαστα is first governed by ἔπαθον, then ἔχειν is added pleonastically, and ἄλαστα is resumed. Sc. ἔπαθον ἄλαστα, ὥστε ἄλαστα ἔχειν τὰ παθήματα.

Search the Perseus Catalog for:

Search the Perseus Catalog for:

Oedipus And sisters of their father? Wretched me!

Current edition Experimental

Οἰδίπους καὶ ποῦ ʼσθʼ ὁ κραίνων τῆσδε τῆς χώρας, ξένοι;

Χορός πατρῷον ἄστυ γῆς ἔχει· σκοπὸς δέ νιν, ὃς κἀμὲ δεῦρʼ ἔπεμψεν, οἴχεται στελῶν.

Οἰδίπους ἦ καὶ δοκεῖτε τοῦ τυφλοῦ τινʼ ἐντροπὴν ἢ φροντίδʼ, ἕξειν, αὐτὸν ὥστʼ ἐλθεῖν πέλας; 300

Χορός καὶ κάρθʼ, ὅταν περ τοὔνομʼ αἴσθηται τὸ σόν.

Οἰδίπους τίς δʼ ἔσθʼ ὁ κείνῳ τοῦτο τοὔπος ἀγγελῶν;

Οἰδίπους ἀλλʼ εὐτυχὴς ἵκοιτο τῇ θʼ αὑτοῦ πόλει ἐμοί τε· τίς γὰρ ἐσθλὸς οὐχ αὑτῷ φίλος;

Ἀντιγόνη ὦ Ζεῦ, τί λέξω; ποῖ φρενῶν ἔλθω, πάτερ; 310

Οἰδίπους τί δʼ ἔστι, τέκνον Ἀντιγόνη;

Οἰδίπους πῶς εἶπας, ὦ παῖ;

Ἀντιγόνη παῖδα σήν, ἐμὴν δʼ ὁρᾶν ὅμαιμον· αὐδῇ δʼ αὐτίκʼ ἔξεστιν μαθεῖν.

Ἰσμήνη ὦ δισσὰ πατρὸς καὶ κασιγνήτης ἐμοὶ ἥδιστα προσφωνήμαθʼ, ὡς ὑμᾶς μόλις 325 εὑροῦσα λύπῃ δεύτερον μόλις βλέπω.

Οἰδίπους ὦ τέκνον, ἥκεις;

Ἰσμήνη ὦ πάτερ δύσμοιρʼ ὁρᾶν.

Οἰδίπους τέκνον, πέφηνας;

Ἰσμήνη οὐκ ἄνευ μόχθου γέ μοι.

Οἰδίπους πρόσψαυσον, ὦ παῖ.

Ἰσμήνη θιγγάνω δυοῖν ὁμοῦ.

Οἰδίπους ὦ σπέρμʼ ὅμαιμον. 330

Ἰσμήνη ὦ δυσάθλιαι τροφαί.

Οἰδίπους ἦ τῆσδε κἀμοῦ;

Ἰσμήνη δυσμόρου τʼ ἐμοῦ τρίτης.

Οἰδίπους τέκνον, τί δʼ ἦλθες;

Ἰσμήνη σῇ, πάτερ, προμηθίᾳ.

Οἰδίπους πότερα πόθοισι;

Ἰσμήνη καὶ λόγων γʼ αὐτάγγελος, ξὺν ᾧπερ εἶχον οἰκετῶν πιστῷ μόνῳ.

Οἰδίπους οἱ δʼ αὐθόμαιμοι ποῦ νεανίαι πονεῖν; 335

Ἰσμήνη εἴσʼ οὗπέρ εἰσι· δεινὰ τἀν κείνοις τανῦν.

Οἰδίπους ἤδη γὰρ ἔσχες ἐλπίδʼ ὡς ἐμοῦ θεοὺς 385 ὤραν τινʼ ἕξειν, ὥστε σωθῆναί ποτε;

Ἰσμήνη ἔγωγε τοῖς νὺν γʼ, ὦ πάτερ, μαντεύμασιν.

Οἰδίπους ποίοισι τούτοις; τί δὲ τεθέσπισται, τέκνον;

Ἰσμήνη σὲ τοῖς ἐκεῖ ζητητὸν ἀνθρώποις ποτὲ θανόντʼ ἔσεσθαι ζῶντά τʼ εὐσοίας χάριν. 390

Οἰδίπους τίς δʼ ἂν τοιοῦδʼ ὑπʼ ἀνδρὸς εὖ πράξειεν ἄν;

Ἰσμήνη ἐν σοὶ τὰ κείνων φασὶ γίγνεσθαι κράτη.

Οἰδίπους ὅτʼ οὐκέτʼ εἰμί, τηνικαῦτʼ ἄρʼ εἴμʼ ἀνήρ;

Ἰσμήνη νῦν γὰρ θεοί σʼ ὀρθοῦσι, πρόσθε δʼ ὤλλυσαν.

Οἰδίπους γέροντα δʼ ὀρθοῦν φλαῦρον ὃς νέος πέσῃ. 395

Ἰσμήνη καὶ μὴν Κρέοντά γʼ ἴσθι σοι τούτων χάριν ἥξοντα βαιοῦ κοὐχὶ μυρίου χρόνου.

Οἰδίπους ὅπως τί δράσῃ, θύγατερ; ἑρμήνευέ μοι.

Ἰσμήνη ὥς σʼ ἄγχι γῆς στήσωσι Καδμείας, ὅπως κρατῶσι μὲν σοῦ, γῆς δὲ μὴ ʼμβαίνῃς ὅρων. 400

Οἰδίπους ἡ δʼ ὠφέλησις τίς θύρασι κειμένου;

Ἰσμήνη κείνοις ὁ τύμβος δυστυχῶν ὁ σὸς βαρύς.

Οἰδίπους κἄνευ θεοῦ τις τοῦτό γʼ ἂν γνώμῃ μάθοι.

Ἰσμήνη τούτου χάριν τοίνυν σε προσθέσθαι πέλας χώρας θέλουσι, μηδʼ ἵνʼ ἂν σαυτοῦ κρατοῖς. 405

Οἰδίπους ἦ καὶ κατασκιῶσι Θηβαίᾳ κόνει;

Ἰσμήνη ἀλλʼ οὐκ ἐᾷ τοὔμφυλον αἷμά σʼ, ὦ πάτερ.

Οἰδίπους οὐκ ἆρʼ ἐμοῦ γε μὴ κρατήσωσίν ποτε.

Ἰσμήνη ἔσται ποτʼ ἆρα τοῦτο Καδμείοις βάρος.

Οἰδίπους ποίας φανείσης, ὦ τέκνον, συναλλαγῆς; 410

Ἰσμήνη τῆς σῆς ὑπʼ ὀργῆς, σοῖς ὅταν στῶσιν τάφοις.

Οἰδίπους ἃ δʼ ἐννέπεις, κλύουσα τοῦ λέγεις, τέκνον;

Ἰσμήνη ἀνδρῶν θεωρῶν Δελφικῆς ἀφʼ ἑστίας.

Οἰδίπους καὶ ταῦτʼ ἐφʼ ἡμῖν Φοῖβος εἰρηκὼς κυρεῖ;

Ἰσμήνη ὥς φασιν οἱ μολόντες εἰς Θήβης πέδον. 415

Οἰδίπους παίδων τις οὖν ἤκουσε τῶν ἐμῶν τάδε;

Ἰσμήνη ἄμφω γʼ ὁμοίως, κἀξεπίστασθον καλῶς.

Οἰδίπους κᾆθʼ οἱ κάκιστοι τῶνδʼ ἀκούσαντες, πάρος τοὐμοῦ πόθου προύθεντο τὴν τυραννίδα;

Ἰσμήνη ἀλγῶ κλύουσα ταῦτʼ ἐγώ, φέρω δʼ ὅμως. 420

Οἰδίπους ὦ φίλταθʼ, ὡς νῦν πᾶν τελοῦντι προξένει. 465

Χορός θοῦ νῦν καθαρμὸν τῶνδε δαιμόνων, ἐφʼ ἃς τὸ πρῶτον ἵκου καὶ κατέστειψας πέδον.

Οἰδίπους τρόποισι ποίοις; ὦ ξένοι, διδάσκετε.

Χορός πρῶτον μὲν ἱερὰς ἐξ ἀειρύτου χοὰς κρήνης ἐνεγκοῦ, διʼ ὁσίων χειρῶν θιγών. 470

Οἰδίπους ὅταν δὲ τοῦτο χεῦμʼ ἀκήρατον λάβω;

Χορός κρατῆρές εἰσιν, ἀνδρὸς εὔχειρος τέχνη, ὧν κρᾶτʼ ἔρεψον καὶ λαβὰς ἀμφιστόμους.

Οἰδίπους θαλλοῖσιν ἢ κρόκαισιν, ἢ ποίῳ τρόπῳ;

Χορός οἰός γε νεαρᾶς νεοπόκῳ μαλλῷ λαβών. 475

Οἰδίπους εἶεν· τὸ δʼ ἔνθεν ποῖ τελευτῆσαί με χρή;

Χορός χοὰς χέασθαι στάντα πρὸς πρώτην ἕω.

Οἰδίπους ἦ τοῖσδε κρωσσοῖς οἷς λέγεις χέω τάδε;

Χορός τρισσάς γε πηγάς· τὸν τελευταῖον δʼ ὅλον.

Οἰδίπους τοῦ τόνδε πλήσας θῶ; δίδασκε καὶ τόδε. 480

Χορός ὕδατος, μελίσσης· μηδὲ προσφέρειν μέθυ.

Οἰδίπους ὅταν δὲ τούτων γῆ μελάμφυλλος τύχῃ;

Χορός τρὶς ἐννέʼ αὐτῇ κλῶνας ἐξ ἀμφοῖν χεροῖν τιθεὶς ἐλαίας τάσδʼ ἐπεύχεσθαι λιτάς.

Οἰδίπους τούτων ἀκοῦσαι βούλομαι· μέγιστα γάρ. 485

Οἰδίπους ὦ παῖδε, κλύετον τῶνδε προσχώρων ξένων;

Ἀντιγόνη ἠκούσαμέν τε χὤ τι δεῖ πρόστασσε δρᾶν.

Oedipus

And sisters of their father?

Wretched me!

Οἰδίπους

καὶ ποῦ ʼσθʼ ὁ κραίνων τῆσδε τῆς χώρας, ξένοι;

Χορός

πατρῷον ἄστυ γῆς ἔχει· σκοπὸς δέ νιν,

ὃς κἀμὲ δεῦρʼ ἔπεμψεν, οἴχεται στελῶν.

Οἰδίπους

ἦ καὶ δοκεῖτε τοῦ τυφλοῦ τινʼ ἐντροπὴν

ἢ φροντίδʼ, ἕξειν, αὐτὸν ὥστʼ ἐλθεῖν πέλας;
300

Χορός

καὶ κάρθʼ, ὅταν περ τοὔνομʼ αἴσθηται τὸ σόν.

Οἰδίπους

τίς δʼ ἔσθʼ ὁ κείνῳ τοῦτο τοὔπος ἀγγελῶν;

Οἰδίπους

ἀλλʼ εὐτυχὴς ἵκοιτο τῇ θʼ αὑτοῦ πόλει

ἐμοί τε· τίς γὰρ ἐσθλὸς οὐχ αὑτῷ φίλος;

Ἀντιγόνη

ὦ Ζεῦ, τί λέξω; ποῖ φρενῶν ἔλθω, πάτερ;
310

Οἰδίπους

τί δʼ ἔστι, τέκνον Ἀντιγόνη;

Οἰδίπους

πῶς εἶπας, ὦ παῖ;

Ἀντιγόνη

παῖδα σήν, ἐμὴν δʼ ὁρᾶν

ὅμαιμον· αὐδῇ δʼ αὐτίκʼ ἔξεστιν μαθεῖν.

Ἰσμήνη

ὦ δισσὰ πατρὸς καὶ κασιγνήτης ἐμοὶ

ἥδιστα προσφωνήμαθʼ, ὡς ὑμᾶς μόλις
325

εὑροῦσα λύπῃ δεύτερον μόλις βλέπω.

Οἰδίπους

ὦ τέκνον, ἥκεις;

Ἰσμήνη

ὦ πάτερ δύσμοιρʼ ὁρᾶν.

Οἰδίπους

τέκνον, πέφηνας;

Ἰσμήνη

οὐκ ἄνευ μόχθου γέ μοι.

Οἰδίπους

πρόσψαυσον, ὦ παῖ.

Ἰσμήνη

θιγγάνω δυοῖν ὁμοῦ.

Οἰδίπους

ὦ σπέρμʼ ὅμαιμον.
330

Ἰσμήνη

ὦ δυσάθλιαι τροφαί.

Οἰδίπους

ἦ τῆσδε κἀμοῦ;

Ἰσμήνη

δυσμόρου τʼ ἐμοῦ τρίτης.

Οἰδίπους

τέκνον, τί δʼ ἦλθες;

Ἰσμήνη

σῇ, πάτερ, προμηθίᾳ.

Οἰδίπους

πότερα πόθοισι;

Ἰσμήνη

καὶ λόγων γʼ αὐτάγγελος,

ξὺν ᾧπερ εἶχον οἰκετῶν πιστῷ μόνῳ.

Οἰδίπους

οἱ δʼ αὐθόμαιμοι ποῦ νεανίαι πονεῖν;
335

Ἰσμήνη

εἴσʼ οὗπέρ εἰσι· δεινὰ τἀν κείνοις τανῦν.

Οἰδίπους

ἤδη γὰρ ἔσχες ἐλπίδʼ ὡς ἐμοῦ θεοὺς
385

ὤραν τινʼ ἕξειν, ὥστε σωθῆναί ποτε;

Ἰσμήνη

ἔγωγε τοῖς νὺν γʼ, ὦ πάτερ, μαντεύμασιν.

Οἰδίπους

ποίοισι τούτοις; τί δὲ τεθέσπισται, τέκνον;

Ἰσμήνη

σὲ τοῖς ἐκεῖ ζητητὸν ἀνθρώποις ποτὲ

θανόντʼ ἔσεσθαι ζῶντά τʼ εὐσοίας χάριν.
390

Οἰδίπους

τίς δʼ ἂν τοιοῦδʼ ὑπʼ ἀνδρὸς εὖ πράξειεν ἄν;

Ἰσμήνη

ἐν σοὶ τὰ κείνων φασὶ γίγνεσθαι κράτη.

Οἰδίπους

ὅτʼ οὐκέτʼ εἰμί, τηνικαῦτʼ ἄρʼ εἴμʼ ἀνήρ;

Ἰσμήνη

νῦν γὰρ θεοί σʼ ὀρθοῦσι, πρόσθε δʼ ὤλλυσαν.

Οἰδίπους

γέροντα δʼ ὀρθοῦν φλαῦρον ὃς νέος πέσῃ.
395

Ἰσμήνη

καὶ μὴν Κρέοντά γʼ ἴσθι σοι τούτων χάριν

ἥξοντα βαιοῦ κοὐχὶ μυρίου χρόνου.

Οἰδίπους

ὅπως τί δράσῃ, θύγατερ; ἑρμήνευέ μοι.

Ἰσμήνη

ὥς σʼ ἄγχι γῆς στήσωσι Καδμείας, ὅπως

κρατῶσι μὲν σοῦ, γῆς δὲ μὴ ʼμβαίνῃς ὅρων.
400

Οἰδίπους

ἡ δʼ ὠφέλησις τίς θύρασι κειμένου;

Ἰσμήνη

κείνοις ὁ τύμβος δυστυχῶν ὁ σὸς βαρύς.

Οἰδίπους

κἄνευ θεοῦ τις τοῦτό γʼ ἂν γνώμῃ μάθοι.

Ἰσμήνη

τούτου χάριν τοίνυν σε προσθέσθαι πέλας

χώρας θέλουσι, μηδʼ ἵνʼ ἂν σαυτοῦ κρατοῖς.
405

Οἰδίπους

ἦ καὶ κατασκιῶσι Θηβαίᾳ κόνει;

Ἰσμήνη

ἀλλʼ οὐκ ἐᾷ τοὔμφυλον αἷμά σʼ, ὦ πάτερ.

Οἰδίπους

οὐκ ἆρʼ ἐμοῦ γε μὴ κρατήσωσίν ποτε.

Ἰσμήνη

ἔσται ποτʼ ἆρα τοῦτο Καδμείοις βάρος.

Οἰδίπους

ποίας φανείσης, ὦ τέκνον, συναλλαγῆς;
410

Ἰσμήνη

τῆς σῆς ὑπʼ ὀργῆς, σοῖς ὅταν στῶσιν τάφοις.

Οἰδίπους

ἃ δʼ ἐννέπεις, κλύουσα τοῦ λέγεις, τέκνον;

Ἰσμήνη

ἀνδρῶν θεωρῶν Δελφικῆς ἀφʼ ἑστίας.

Οἰδίπους

καὶ ταῦτʼ ἐφʼ ἡμῖν Φοῖβος εἰρηκὼς κυρεῖ;

Ἰσμήνη

ὥς φασιν οἱ μολόντες εἰς Θήβης πέδον.
415

Οἰδίπους

παίδων τις οὖν ἤκουσε τῶν ἐμῶν τάδε;

Ἰσμήνη

ἄμφω γʼ ὁμοίως, κἀξεπίστασθον καλῶς.

Οἰδίπους

κᾆθʼ οἱ κάκιστοι τῶνδʼ ἀκούσαντες, πάρος

τοὐμοῦ πόθου προύθεντο τὴν τυραννίδα;

Ἰσμήνη

ἀλγῶ κλύουσα ταῦτʼ ἐγώ, φέρω δʼ ὅμως.
420

Οἰδίπους

ὦ φίλταθʼ, ὡς νῦν πᾶν τελοῦντι προξένει.
465

Χορός

θοῦ νῦν καθαρμὸν τῶνδε δαιμόνων, ἐφʼ ἃς

τὸ πρῶτον ἵκου καὶ κατέστειψας πέδον.

Οἰδίπους

τρόποισι ποίοις; ὦ ξένοι, διδάσκετε.

Χορός

πρῶτον μὲν ἱερὰς ἐξ ἀειρύτου χοὰς

κρήνης ἐνεγκοῦ, διʼ ὁσίων χειρῶν θιγών.
470

Οἰδίπους

ὅταν δὲ τοῦτο χεῦμʼ ἀκήρατον λάβω;

Χορός

κρατῆρές εἰσιν, ἀνδρὸς εὔχειρος τέχνη,

ὧν κρᾶτʼ ἔρεψον καὶ λαβὰς ἀμφιστόμους.

Οἰδίπους

θαλλοῖσιν ἢ κρόκαισιν, ἢ ποίῳ τρόπῳ;

Χορός

οἰός γε νεαρᾶς νεοπόκῳ μαλλῷ λαβών.
475

Οἰδίπους

εἶεν· τὸ δʼ ἔνθεν ποῖ τελευτῆσαί με χρή;

Χορός

χοὰς χέασθαι στάντα πρὸς πρώτην ἕω.

Οἰδίπους

ἦ τοῖσδε κρωσσοῖς οἷς λέγεις χέω τάδε;

Χορός

τρισσάς γε πηγάς· τὸν τελευταῖον δʼ ὅλον.

Οἰδίπους

τοῦ τόνδε πλήσας θῶ; δίδασκε καὶ τόδε.
480

Χορός

ὕδατος, μελίσσης· μηδὲ προσφέρειν μέθυ.

Οἰδίπους

ὅταν δὲ τούτων γῆ μελάμφυλλος τύχῃ;

Χορός

τρὶς ἐννέʼ αὐτῇ κλῶνας ἐξ ἀμφοῖν χεροῖν

τιθεὶς ἐλαίας τάσδʼ ἐπεύχεσθαι λιτάς.

Οἰδίπους

τούτων ἀκοῦσαι βούλομαι· μέγιστα γάρ.
485

Οἰδίπους

ὦ παῖδε, κλύετον τῶνδε προσχώρων ξένων;

Ἀντιγόνη

ἠκούσαμέν τε χὤ τι δεῖ πρόστασσε δρᾶν.

Ἰσμήνη

ἀλλʼ εἶμʼ ἐγὼ τελοῦσα· τὸν τόπον δʼ ἵνα

χρῆσταί μʼ ἐφευρεῖν, τοῦτο βούλομαι μαθεῖν.

Χορός

τοὐκεῖθεν ἄλσους, ὦ ξένη, τοῦδʼ· ἢν δέ του
505

σπάνιν τινʼ ἴσχῃς, ἔστʼ ἔποικος ὃς φράσει.

Ἰσμήνη

χωροῖμʼ ἂν ἐς τόδʼ· Ἀντιγόνη, σὺ δʼ ἐνθάδε

φύλασσε πατέρα τόνδε· τοῖς τεκοῦσι γὰρ

οὐδʼ εἰ πονεῖ τις, δεῖ πόνου μνήμην ἔχειν.