Sophocles, Ajax, ed. Francis Storr, 481

Search the Perseus Catalog for:

View: By Scene

← Previous Next →

Χορός

οὐδεὶς ἐρεῖ ποθʼ ὡς ὑπόβλητον λόγον,

Αἴας, ἔλεξας, ἀλλὰ τῆς σαυτοῦ φρενός·

παῦσαί γε μέντοι καὶ δὸς ἀνδράσιν φίλοις

γνώμης κρατῆσαι, τάσδε φροντίδας μεθείς.

Τέκμησσα

ὦ δέσποτʼ Αἴας, τῆς ἀναγκαίας τύχης
485

οὐκ ἔστιν οὐδὲν μεῖζον ἀνθρώποις κακόν.

ἐγὼ δʼ ἐλευθέρου μὲν ἐξέφυν πατρός,

εἴπερ τινὸς σθένοντος ἐν πλούτῳ Φρυγῶν·

νῦν δʼ εἰμὶ δούλη· θεοῖς γὰρ ὧδʼ ἔδοξέ που

καὶ σῇ μάλιστα χειρί. τοιγαροῦν, ἐπεὶ
490

τὸ σὸν λέχος ξυνῆλθον, εὖ φρονῶ τὰ σά,

καί σʼ ἀντιάζω πρός τʼ ἐφεστίου Διὸς

εὐνῆς τε τῆς σῆς, ᾗ συνηλλάχθης ἐμοί,

μή μʼ ἀξιώσῃς βάξιν ἀλγεινὴν λαβεῖν

τῶν σῶν ὑπʼ ἐχθρῶν, χειρίαν ἐφείς τινι.
495

ᾗ γὰρ θάνῃς σὺ καὶ τελευτήσας ἀφῇς,

ταύτῃ νόμιζε κἀμὲ τῇ τόθʼ ἡμέρᾳ

βίᾳ ξυναρπασθεῖσαν Ἀργείων ὕπο

ξὺν παιδὶ τῷ σῷ δουλίαν ἕξειν τροφήν.

καί τις πικρὸν πρόσφθεγμα δεσποτῶν ἐρεῖ
500

λόγοις ἰάπτων· ἴδετε τὴν ὁμευνέτιν

Αἴαντος, ὃς μέγιστον ἴσχυσεν στρατοῦ,

οἵας λατρείας ἀνθʼ ὅσου ζήλου τρέφει.

τοιαῦτʼ ἐρεῖ τις· κἀμὲ μὲν δαίμων ἐλᾷ,

σοὶ δʼ αἰσχρὰ τἄπη ταῦτα καὶ τῷ σῷ γένει.
505

ἀλλʼ αἴδεσαι μὲν πατέρα τὸν σὸν ἐν λυγρῷ

γήρᾳ προλείπων, αἴδεσαι δὲ μητέρα

πολλῶν ἐτῶν κληροῦχον, ἥ σε πολλάκις

θεοῖς ἀρᾶται ζῶντα πρὸς δόμους μολεῖν·

οἴκτιρε δʼ, ὦναξ, παῖδα τὸν σόν, εἰ νέας
510

τροφῆς στερηθεὶς σοῦ διοίσεται μόνος

ὑπʼ ὀρφανιστῶν μὴ φίλων, ὅσον κακὸν

κείνῳ τε κἀμοὶ τοῦθʼ, ὅταν θάνῃς, νεμεῖς.

ἐμοὶ γὰρ οὐκέτʼ ἔστιν εἰς ὅ τι βλέπω

πλὴν σοῦ. σὺ γάρ μοι πατρίδʼ ᾔστωσας δόρει,
515

καὶ μητέρʼ ἄλλη μοῖρα τὸν φύσαντά τε

καθεῖλεν Ἅιδου θανασίμους οἰκήτορας.

τίς δῆτʼ ἐμοὶ γένοιτʼ ἂν ἀντὶ σοῦ πατρίς;

τίς πλοῦτος; ἐν σοὶ πᾶσʼ ἔγωγε σῴζομαι.

ἀλλʼ ἴσχε κἀμοῦ μνῆστιν· ἀνδρί τοι χρεὼν
520

μνήμην προσεῖναι, τερπνὸν εἴ τί που πάθοι.

χάρις χάριν γάρ ἐστιν ἡ τίκτουσʼ ἀεί·

ὅτου δʼ ἀπορρεῖ μνῆστις εὖ πεπονθότος,

οὐκ ἂν γένοιτʼ ἔθʼ οὗτος εὐγενὴς ἀνήρ.

Ajax. Sophocles. ed. Francis Storr. London. 1913.

Sponsored by Perseus Project, Tufts University.

Funding provided by The Annenberg CPB/Project.

Current edition Experimental

Αἴας (Greek) (Sophocles, Volume 2. Storr, Francis, editor. London; New York: William Heinemann Ltd.; The Macmillan Company, 1913.)

Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.

Editions (3)

Αἴας μαστιγοφόρος First1KGreek (Sophocles. Sophoclis Aiax. Lobeck Christian, editor. Berlin: Weidmann, 1866.) — 425-591 focus

ΑΙΑΣ

430 Αἰαῖ· τίς ἄν ποτ’ ᾤεθ’ ὧδ’ ἐπώνυμον
425

τοὐμὸν ξυνοίσειν ὄνομα τοῖς ἐμοῖς κακοῖς;

νῦν γὰρ πάρεστι καὶ δὶς αἰάζειν ἐμοὶ,

καὶ τρίς· τοιούτοις γὰρ κακοῖς ἐντυγχάνω ·

ὅτου πατὴρ μὲν τἧςδ’ ἀπ’ Ἰδαίας χθονὸς,

435 τὰ πρῶτα καλλιστεῖ’ ἀριστεύσας στρατοῦ,
430

πρὸς οἶκον ἦλθε πάσαν εὔκλειαν φέρων.

ἐγὼ δ’ ὁ κείνου παῖς, τὸν αὐτὸν εἰς τόπον

Τροίας ἐπελθὼν οὐκ ἐλάσσονι σθένει,

οὐδ’ ἔργα μείω χειρὸς ἀρκέσας ἐμῆς,

440 ἄτιμος Ἀργείοισιν ὧδ’ ἀπόλλυμαι.
435

καίτοι τοσοῦτόν γ’ ὲζεπίστασθαι δοκῶ,

εἰ ζῶν Ἀχιλλεὺς τῶν ὅπλων τῶν ὧν πέρι

κρίνειν ἔμελλε κράτος ἀριστείας τινὶ,

οὐκ ἄν τις αὔτ’ ἔμαρψεν ἄλλος ἀντ’ ἐμοῦ.

445 νῦν δ’ αὔτ’ Ἀτρεῖδαι φωτὶ παντουργῷ φρένας
440

ἔπραξαν, ἀνδρὸς τοῦδ’ ἀπώσαντες κράτη.

κεἰ μὴ τόδ’ ὄμμα καὶ φρένες διάστροφοι

γνώμης ἀπῇξαν τῆς ἐμῆς, οὐκ ἄν ποτε

δίκην κατ’ ἄλλου φωτὸς ὧδ’ ἐψήφισαν.

450 νῦν δ’ ἡ Δῖός γοργῶπις ἀδάματος θεὰ
445

ἤδη μ’ ἐπ’ αὐτοῖς χεῖρ’ ἐπεντύνοντ’ ἐμὴν

ἔσφηλεν, ἐμβαλοῦσα λυσσώδη νόσον,

ὥστ’ ὲν τοιοῖςδε χεῖρας αἱμάξαι βοτοῖς·

κεῖνοι δ’ ἐπεγγελῶσιν ἐκπεφευγότες,

ἐμοῦ μὲν οὐχ ἑκόντος· εἰ δέ τις θεῶν 455
450

βλάπτοι, φύγοι γ ἂν χὠ κακὸς τὸν κρείσσονα.

καὶ νῦν τί χρὴ δρᾷν; ὅστις ἐμφανῶς θεοῖς

ἐχθαίρομαι, μισεῖ δέ μ’ Ἑλλήνων στρατός·

ἔχθει δὲ Τροία πᾶσα καὶ πεδία τάδε.

πότερα πρὸς οἴκους, ναυλόχους λιπὼν ἕδρας, 460
455

μόνους τ’ Ἀτρείδας, πέλαγος Αἰγαῖον περῶ;

καὶ ποῖον ὄμμα πατρὶ δηλώσω φανεὶς

Τελαμῶνι; πῶς με τλήσεταί ποτ’ εἰςιδεῖν

γυμνὸν φανέντα τῶν ἀριστείων ἄτερ,

ὦν αὐτὸς ἔσχε στέφανον εὐκλείας μέγαν; 465
460

οὐκ ἔστι τοὖργον τλητόν· ἀλλὰ δῆτ’ ἰὼν

πρὸς ἔρυμα Τρώων, ξυμπεσὼν μόνος μόνοις

καὶ δρῶν τι χρηστὸν, εἶτα λοίσθιον θάνω;

ἀλλ’ ὧδέ γ’ Ἀτρείδας ἂν εὐφράναιμί που.

οὐκ ἔστι ταῦτα· πεῖρά τις ζητητέα 470
465

τοιάδ’, ἀφ’ ἧς γέροντι δηλώσω πατρὶ,

μή τοι φύσιν γ’ ἄσπλαγχνος ἐκ κείνου γεγώς.

αἰσχρὸν γὰρ ἄνδρα τοῦ μακροῦ χρῄζειν βίου,

κακοῖσιν ὅστις μηδὲν ἐξαλλάσσεται.

τί γὰρ παρ’ ἦμαρ ἡμέρα τέρπειν ἔχει 475
470

προςθεῖσα κἀναθεῖσα τοῦ γε κατθανεῖν;

οὐκ ἂν πριαίμην οὐδενὸς λόγου βροτὸν,

ὅστις κεναῖσιν ἐλπίσιν θερμαίνεται.

ἀλλ’ ἢ καλῶς ζῆν ἢ καλῶς τεθνηκέναι

τὸν εὐγενῆ χρή· πάντ’ ἀκήκοας λόγον. 480
475

ΧΟΡΟΣ

Οὐδεὶς ἐρεῖ ποθ’, ὡς ὑπόβλητον λόγον,

Αἴας, ἔλεξας, ἀλλὰ τῆς σαυτοῦ φρενός.

παῦσαί γε μέντοι καὶ δὸς ἀνδράσιν φίλοις

γνώμης κρατῆσαι, τάςδε φροντἐδας μεθείς.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

ὦ δἐσποτ’ Αἴας, τῆς ἀναγκαίας τύχης 485
480

οὐκ ἔστιν οὐδὲν μεῖζον ἀθρώποις κακ(ν.

ἐγὼ δ’ ἐλευθέρου μὲν ἐξέφυν πατρὸς,

εἴπερ τινὸς, σθένοντος ὲν πλούτῳ, Φρύγων·

νῦν δ’ εἰμὶ δούλη· θεοῖς γὰρ ὧδ’ ἔδοξέ που,

490 καὶ σῇ μάλιστα χειρί· τοιγαροῦν, ἐπεὶ
485

τὸ σὸν λέχος ξυνῆλθον, εὗ φρονῶ τὰ σὰ,

καί σ’ ἀντιάζω πρός τ’ ὲᾳεστἐου Δῖός

εὐνῆς τε τῆς σῆς, ἧς συνηλλάχθης ἐμοὶ,

μή μ’ ἀξιώσῃς βάξιν ἀλγεινὴν λαβεῖν

495 τῶν σῶν ὑπ’ ἐχθρῶν, χειρίαν ἀφεὶς τινί.
490

ἢν γὰρ θάνῃς σὺ καἰ τελευτήσας ἀφῇς,

ταύτῃ νόμιζε κἀμὲ τῇ τόθ’ ἡμέρᾳ

βίᾳ ξυναρπασθεῖσαν Ἀργείων ὕπο

ζῆν παιδὶ τῷ σῷ δουλίαν ἕξειν τροφήν.

500 καί τις πικρὸν πρόςφθεγμα δεσποτῶν ἐρεῖ,
495

λόγοις ἰάπτων, ἴδετε τὴν ὁμευνέτιν

Αἴαντος, ὃς μέγιστον ἴσχυσε στρατοῦ,

οἷας λατρείας ἀνθ’ ὅσου ζήλου τρἐφει!

τοιαῦτ’ ἐρεῖ τις· κἀμὲ μὲν δαίμων ἐλᾷ

505 σοὶ δ’ αἰσχρὰ τἄπη ταῦτα καὶ τῷ σῷ γένει.
500

ἀλλ’ αἴδεσαι μὲν πατέρα τὸν σὸν ὲν λυγρῷ

γήρᾳ προλείπων· αἴδεσαι δὲ μητέρα

πολλῶν ἐτῶν κληροῦχον, ἥ σε πολλάκις

θεοῖς ἀρᾶται ζῶντα πρὸς δόμους μολεῖν.

510 οἴκτειρε δ’, ὦναξ, παῖδα τὸν σὸν, εἰ νέας
505

τροφῆς στερηθεὶς σοῦ διοίσεται μόνος

ὑπ’ ὀρφανιστῶν μὴ φίλων, ὅσον κακὸν

κείνῳ τε κάμοι τοῦθ’, ὅταν θάνῃς, νεμεῖς.

ἐμοὶ γάρ οὐκ ἔτ’ ἐστὶν εἰς ὅ τι βλέπω,

515 πλὴν σοῦ· σὺ γάρ μοι πατρίδ’ ᾔστωσας δορὶ,
510

καὶ μητέρ’ ἄλλη μοῖρα τὸν φύσαντά τε

καθεῖλεν Ἅιδου θανασίμους οἰκήτορας.

τίς δἧτ’ ἐμοὶ γένοιτ’ ἂν ἀντὶ σοῦ πατρίς;

τίς πλοῦτος; ὲν σοὶ πᾶσ’ ἔγωγε σώζομαι.

ὁ20 ἀλλ’ ἴσχε κἀμοῦ μνῆστιν· ἀνδρί τοι χρεὼν
515

μνήμην προφάναι, τερπνὸν εἰ τί που πάθοι.

χάρις χάριν γάρ έστιν ἡ τίκτουσ’ ἀεί·

ὅτου δ’ ἀπορρεῖ μνῆστις εὖ πεπονθότος,

οὐκ ἂν γένοιτ’ ἔθ’ οὗτος εὐγενὴς ἀνήρ.

ΧΟΡΟΣ

Αἴας, ἔχειν σ’ ἂν οἶκτον, ὡς κἀγὼ, φρενὶ, 525
520

θἐλοιμ’ ἄν· αἰνοίης γὰρ ἂν τὰ τῆςδ’ ἔπη.

ΑΙΑΣ

Καὶ κάρτ’ ἐπαίνου τεύξεται πρὸς γοῦν ἐμοῦ,

ἐὰν μόνον τὸ ταχθὲν εὖ τολμᾷ τελεῖν.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ἀλλ’, ὦ φίλ’ Αἴας, πάντ’ ἔγωγε πείσομαι.

ΑΙΑΣ

κόμιζέ νύν μοι παῖδα τὸν ἐμὸν, ὡς ἴδω. 530
525

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Καὶ μὴν φόβοισί γ’ αὐτὸν ἐξελυσάμην.

ΑΙΑΣ

ἐν τοῖςδε τοῖς κακοῖσιν, ἢ τί μοι λέγεις;

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

μὴ σοί γέ που δύστηνος ἀντήσας θάνοι.

ΑΙΑΣ

Πρέπων γέ τἂν ἦν δαίμονος τοὐμοῦ τόδε.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ἀλλ’ οὖν ἐγὼ ’φύλαξα, τοῦτό γ’ ἀρκέσαι. 535
530

ΑΙΑΣ

ἐπῄνεσ’ ἔργον καὶ πρόνοιαν ἣν ἔθου.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Τι δἦτ’ ἂν ὡς ἐκ τῶνδ’ ἂν ὠφελοῖμί σε;

ΑΙΑΣ

Δός μοι προσειπεῖν αὐτὸν ἐμφανῆ τ ἰδεῖν.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Καὶ μὴν πέλας γε προςπόλοις φυλάσσεται.

ΑΙΑΣ

Τί δῆτα μέλλει μὴ οὐ παρουσίαν ἔχειν; 540
535

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

ὦ παῖ, πατὴρ καλεῖ σε· δεῦρο προσπόλων

ἄγ’ αὐτὸν, ὅςπερ χερσὶν εὐθύνων κυρεῖς.

ΑΙΑΣ

ἕρποντι φωνεῖς ἢ λελειμμένῳ λόγου;

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Καὶ δὴ κομίζει προςπόλων ὅδ’ ὲγγύθεν.

545 Αἶρ’ αὐτὸν, αἶρε δεῦρο · ταρβήσει γὰρ οὒ,
540

νεοσφαγῆ που τόνδε προςλεύσσων φόνον,

εἴπερ δικαίως ἔστ’ ἐμός τὰ πατρόθεν.

ἀλλ’ αὐτίκ’ ὠμοῖς αὐτὸν ὲν νόμοις πατρὸς

δεῖ πωλοδαμνεῖν κἀξομοιοῦσθαι φύσιν.

550 ὦ παῖ, γένοιο πατρὸς εὐτυχέστερος,
545

τὰ δ’ ἄλλ’ ὅμοιος· καὶ γένοι’ ἂν οὐ κακὸς.

καίτοι σε καὶ νῦν τοῦτό γε ζηλοῦν ἔχω,

ὁθούνεκ’ οὐδὲν τῶνδ’ ὲπαισθάνει κακῶν.

ἐν τῷ φρονεῖν γὰρ μηδὲν, ἥδιστος βίος,

τὸ μὴ φρονεῖν γὰρ κάρτ’ ἀνώδυνον κακὸν,
550

555 ἕως τὸ χαίρειν καὶ τὸ λυπεῖσθαι μάθῃς.

ὅταν δ’ ἵκῃ πρὸς τοῦτο, δεῖ σ’ ὅπως πατρὸς

δείξεις ἐν ἐχθροῖς, οἷος ἐς οἴου ’τράφης.

τέως δὲ κούφοις πνεύμασιν βόσκου, νέαν

ψυχὴν ἀτάλλων, μητρὶ τῇδε χαρμονήν.
555

560 οὔτοι σ’ Ἀχαιῶν, οἶδα, μή τις ὑβρίσῃ

στυγναῖσι λώβαις, οὐδὲ χωρὶς ὄντ’ ἐμοῦ.

τοῖον πυλωρὸν φύλακα Τεῦκρον ἀμφὶ σοὶ

λείψω τροφῆς ἄοκνον ἔμπα, κεἰ τανῦν

τηλωπὸς οἰχνεῖ, δυςμενῶν θήραν ἔχων.
560

565 ἀλλ’ ἄνδρες ἀσπιστῆρες, ἐνάλιος λεὼς,

ὑμῖν τε κοινὴν τήνδ’ ἐπισκήπτω χάριν,

κείνῳ τ’ ἐμὴν ἀγγείλατ’ ἐντολὴν, ὅπως

τὸν παῖδα τόνδε πρὸς δόμους ἐμοὺς ἄγων

Τελαμῶνι δείξει μητρί τ’, Ἐριβοίᾳ λέγω,
565

570 ὥς σφιν γένηται γηροβοσκὸς εἰςαεὶ,

ἔς τ’ ἂν μυχοὺς κίχωσι τοῦ κάτω θεοῦ.

καὶ τἀμὰ τεύχη μήτ’ ἀγωνάρχαι τινὲς

θήσουσ Ἀχαιοῖς, μήθ’ ὁ λυμεὼν ἐμός.

ἀλλ’ αὐτό μοι σὺ, παῖ, λαβὼν, ἐπώνυμον,
570

575 Εὐρύσακες, ἴσχε, διὰ πολυῤρόφου στρέφων

πόρπακος, ἑπτάβοιον ἄρρηκτον σάκος.

τὰ δ’ ἄλλα τεύχη κοίν’ ἐμοὶ τεθάψεται.

ἀλλ’ ὡς τάχος τὸν παῖδα τόνδ’ ἤδη δέχου,

καὶ δῶμα πάκτου, μηδ ’ ἐπισκήνους γόους
575

580 δάκρυε· κάρτα τοι φιλοίκτιστον γυνή.

πύκαζε θάσσον· οὐ πρὸς ἰατροῦ σοφοῦ,

θροεῖν ὲπῳδὰς πρὸς τομῶντι πήματι.

ΧΟΡΟΣ

Δέδοικ’ ἀκούων τήνδε τὴν προθυμίαν,

οὐ γάρ μ’ ἀρέσκει γλῶσσά σου τεθηγμένη.
580

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

585 ὦ δέσποτ’ Αἴας, τί ποτε δρασείεις φρενί;

ΑΙΑΣ μὴ κρῖνε, μὴ ’ξέταζε, σωφρονεῖν καλόν.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Οἴ μ’, ὡς ἀθυμῶ! καί σε πρὸς τοῦ σοῦ τέκνου

καὶ θεῶν ἱκνοῦμαι, μὴ προδοὺς ἡμᾶς γένῃ.

ΑΙΑΣ

Ἄγαν γε λυπεῖς· οὐ κάτοισθ’, ἐγὼ θεοῖς
585

590 ὡς οὐδὲν ἀρκεῖν εἴμ’ ὀφειλέτης ἔτι;

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

εὔφημα φώνει.

ΑΙΑΣ

τοῖς ἀκούουσιν λέγε.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Σὺ δ’ οὐχὶ πείσει;

ΑΙΑΣ

πόλλ’ ἄγαν ἤδη θροεῖς.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ταρβῶ γὰρ, ὦναξ.

ΑΙΑΣ

οὐ ξυνέρξεθ’ ὡς τάχος;

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

πρὸς θεῶν μαλάσσου.
590

ΑΙΑΣ

μῶρά μοι δοκεῖς φρονεῖν,

595 εἰ τοὐμὸν ἦθος ἄρτι παιδεύειν νοεῖς.

Αἴας First1KGreek (Sophocles. Sophoclis Fabulae. Pearson, Alfred Chilton, editor. Oxford: Clarendon Press, 1924.) — 430-595 focus

Αἴας

αἰαῖ· τίς ἄν ποτʼ ᾤεθʼ ὧδʼ ἐπώνυμον
430

τοὐμὸν ξυνοίσειν ὄνομα τοῖς ἐμοῖς κακοῖς;

νῦν γὰρ πάρεστι καὶ δὶς αἰάζειν ἐμοὶ

καὶ τρίς· τοιούτοις γὰρ κακοῖς ἐντυγχάνω·

ὅτου πατὴρ μὲν τῆσδʼ ἀπʼ Ἰδαίας χθονὸς

τὰ πρῶτα καλλιστεῖʼ ἀριστεύσας στρατοῦ
435

πρὸς οἶκον ἦλθε πᾶσαν εὔκλειαν φέρων·

ἐγὼ δʼ ὁ κείνου παῖς, τὸν αὐτὸν ἐς τόπον

Τροίας ἐπελθὼν οὐκ ἐλάσσονι σθένει,

οὐδʼ ἔργα μείω χειρὸς ἀρκέσας ἐμῆς,

ἄτιμος Ἀργείοισιν ὧδʼ ἀπόλλυμαι.
440

καίτοι τοσοῦτόν γʼ ἐξεπίστασθαι δοκῶ,

εἰ ζῶν Ἀχιλλεὺς τῶν ὅπλων τῶν ὧν πέρι

κρίνειν ἔμελλε κράτος ἀριστείας τινί,

οὐκ ἄν τις αὔτʼ ἔμαρψεν ἄλλος ἀντʼ ἐμοῦ.

νῦν δʼ αὔτʼ Ἀτρεῖδαι φωτὶ παντουργῷ φρένας
445

ἔπραξαν, ἀνδρὸς τοῦδʼ ἀπώσαντες κράτη.

κεἰ μὴ τόδʼ ὄμμα καὶ φρένες διάστροφοι

γνώμης ἀπῇξαν τῆς ἐμῆς, οὐκ ἄν ποτε

δίκην κατʼ ἄλλου φωτὸς ὧδʼ ἐψήφισαν.

νῦν δʼ ἡ Διὸς γοργῶπις ἀδάματος θεὰ
450

ἤδη μʼ ἐπʼ αὐτοῖς χεῖρʼ ἐπευθύνοντʼ ἐμὴν

ἔσφηλεν ἐμβαλοῦσα λυσσώδη νόσον,

¹²³⁴⁵⁶⁷⁸⁹¹⁰¹¹

ὥστʼ ἐν τοιοῖσδε χεῖρας αἱμάξαι βοτοῖς·

κεῖνοι δʼ ἐπεγγελῶσιν ἐκπεφευγότες,

ἐμοῦ μὲν οὐχ ἑκόντος· εἰ δέ τις θεῶν
455

βλάπτοι, φύγοι τἂν χὡ κακὸς τὸν κρείσσονα.

καὶ νῦν τί χρὴ δρᾶν; ὅστις ἐμφανῶς θεοῖς

ἐχθαίρομαι, μισεῖ δέ μʼ Ἑλλήνων στρατός,

ἔχθει δὲ Τροία πᾶσα καὶ πεδία τάδε.

πότερα πρὸς οἴκους, ναυλόχους λιπὼν ἕδρας
460

μόνους τʼ Ἀτρείδας, πέλαγος Αἰγαῖον περῶ;

καὶ ποῖον ὄμμα πατρὶ δηλώσω φανεὶς

Τελαμῶνι; πῶς με τλήσεταί ποτʼ εἰσιδεῖν

γυμνὸν φανέντα τῶν ἀριστείων ἄτερ,

ὧν αὐτὸς ἔσχε στέφανον εὐκλείας μέγαν;
465

οὐκ ἔστι τοὔργον τλητόν. ἀλλὰ δῆτʼ ἰὼν

πρὸς ἔρυμα Τρώων, ξυμπεσὼν μόνος μόνοις

καὶ δρῶν τι χρηστόν, εἶτα λοίσθιον θάνω;

ἀλλʼ ὧδέ γʼ Ἀτρείδας ἂν εὐφράναιμί που.

οὐκ ἔστι ταῦτα. πεῖρά τις ζητητέα
470

τοιάδʼ ἀφʼ ἧς γέροντι δηλώσω πατρὶ

μή τοι φύσιν γʼ ἄσπλαγχνος ἐκ κείνου γεγώς.

αἰσχρὸν γὰρ ἄνδρα τοῦ μακροῦ χρῄζειν βίου,

κακοῖσιν ὅστις μηδὲν ἐξαλλάσσεται.

τί γὰρ παρʼ ἦμαρ ἡμέρα τέρπειν ἔχει
475

προσθεῖσα κἀναθεῖσα τοῦ γε κατθανεῖν;

οὐκ ἂν πριαίμην οὐδενὸς λόγου βροτῶν

ὅστις κεναῖσιν ἐλπίσιν θερμαίνεται.

ἀλλʼ ἢ καλῶς ζῆν ἢ καλῶς τεθνηκέναι

τὸν εὐγενῆ χρή. πάντʼ ἀκήκοας λόγον.
480
¹²¹³¹⁴¹⁵¹⁶¹⁷¹⁸¹⁹²⁰²¹

Χορός

οὐδεὶς ἐρεῖ ποθʼ ὡς ὑπόβλητον λόγον,

Αἴας, ἔλεξας, ἀλλὰ τῆς σαυτοῦ φρενός.

παῦσαί γε μέντοι καὶ δὸς ἀνδράσιν φίλοις

γνώμης κρατῆσαι τάσδε φροντίδας μεθείς.

Τέκμησσα

ὦ δέσποτʼ Αἴας, τῆς ἀναγκαίας τύχης
485

οὐκ ἔστιν οὐδὲν μεῖζον ἀνθρώποις κακόν.

ἐγὼ δʼ ἐλευθέρου μὲν ἐξέφυν πατρός,

εἴπερ τινὸς σθένοντος ἐν πλούτῳ Φρυγῶν·

νῦν δʼ εἰμὶ δούλη. θεοῖς γὰρ ὧδʼ ἔδοξέ που

καὶ σῇ μάλιστα χειρί. τοιγαροῦν, ἐπεὶ
490

τὸ σὸν λέχος ξυνῆλθον, εὖ φρονῶ τὰ σά,

καί σʼ ἀντιάζω πρός τʼ ἐφεστίου Διὸς

εὐνῆς τε τῆς σῆς, ᾗ συνηλλάχθης ἐμοί,

μή μʼ ἀξιώσῃς βάξιν ἀλγεινὴν λαβεῖν

τῶν σῶν ὑπʼ ἐχθρῶν, χειρίαν ἀφείς τινι.
495

εἰ γὰρ θάνῃς σὺ καὶ τελευτήσας ἀφῇς,

ταύτῃ νόμιζε κἀμὲ τῇ τόθʼ ἡμέρᾳ

βίᾳ ξυναρπασθεῖσαν Ἀργείων ὕπο

ξὺν παιδὶ τῷ σῷ δουλίαν ἕξειν τροφήν.

καί τις πικρὸν πρόσφθεγμα δεσποτῶν ἐρεῖ
500

λόγοις ἰάπτων, ἴδετε τὴν ὁμευνέτιν

Αἴαντος, ὃς μέγιστον ἴσχυσε στρατοῦ,

οἵας λατρείας ἀνθʼ ὅσου ζήλου τρέφει.

τοιαῦτʼ ἐρεῖ τις· κἀμὲ μὲν δαίμων ἐλᾷ,

σοὶ δʼ αἰσχρὰ τἄπη ταῦτα καὶ τῷ σῷ γένει.
505

ἀλλʼ αἴδεσαι μὲν πατέρα τὸν σὸν ἐν λυγρῷ

γήρᾳ προλείπων, αἴδεσαι δὲ μητέρα

²²²³²⁴²⁵²⁶²⁷²⁸²⁹³⁰³¹³²³³³⁴³⁵³⁶

πολλῶν ἐτῶν κληροῦχον, ἥ σε πολλάκις

θεοῖς ἀρᾶται ζῶντα πρὸς δόμους μολεῖν·

οἴκτιρε δʼ, ὦναξ, παῖδα τὸν σόν, εἰ νέας
510

τροφῆς στερηθεὶς σοῦ διοίσεται μόνος

ὑπʼ ὀρφανιστῶν μὴ φίλων, ὅσον κακὸν

κείνῳ τε κἀμοὶ τοῦθʼ, ὅταν θάνῃς, νεμεῖς.

ἐμοὶ γὰρ οὐκέτʼ ἔστιν εἰς ὅ τι βλέπω

πλὴν σοῦ. σὺ γάρ μοι πατρίδʼ ᾔστωσας δορί,
515

καὶ μητέρʼ ἄλλη μοῖρα τὸν φύσαντά τε

καθεῖλεν Ἅιδου θανασίμους οἰκήτορας.

τίς δῆτʼ ἐμοὶ γένοιτʼ ἂν ἀντὶ σοῦ πατρίς;

τίς πλοῦτος; ἐν σοὶ πᾶσʼ ἔγωγε σῴζομαι.

ἀλλʼ ἴσχε κἀμοῦ μνῆστιν· ἀνδρί τοι χρεὼν
520

μνήμην προσεῖναι, τερπνὸν εἴ τί που πάθοι.

χάρις χάριν γάρ ἐστιν ἡ τίκτουσʼ ἀεί·

ὅτου δʼ ἀπορρεῖ μνῆστις εὖ πεπονθότος,

οὐκ ἂν γένοιτʼ ἔθʼ οὗτος εὐγενὴς ἀνήρ.

Χορός

Αἴας, ἔχειν σʼ ἂν οἶκτον ὡς κἀγὼ φρενὶ
525

θέλοιμʼ ἄν· αἰνοίης γὰρ ἂν τὰ τῆσδʼ ἔπη.

Αἴας

καὶ κάρτʼ ἐπαίνου τεύξεται πρὸς γοῦν ἐμοῦ,

ἐὰν μόνον τὸ ταχθὲν εὖ τολμᾷ τελεῖν.

Τέκμησσα

ἀλλʼ, ὦ φίλʼ Αἴας, πάντʼ ἔγωγε πείσομαι.

Αἴας

κόμιζέ νύν μοι παῖδα τὸν ἐμόν, ὡς ἴδω.
530

Τέκμησσα

καὶ μὴν φόβοισί γʼ αὐτὸν ἐξελυσάμην.

Αἴας

ἐν τοῖσδε τοῖς κακοῖσιν, ἢ τί μοι λέγεις;

Τέκμησσα

μὴ σοί γέ που δύστηνος ἀντήσας θάνοι.

Αἴας

πρέπον γέ τἂν ἦν δαίμονος τοὐμοῦ τόδε.

³⁷³⁸³⁹⁴⁰⁴¹⁴²⁴³⁴⁴⁴⁵⁴⁶⁴⁷⁴⁸

Τέκμησσα

ἀλλʼ οὖν ἐγὼ ʼφύλαξα τοῦτό γʼ ἀρκέσαι.
535

Αἴας

ἐπῄνεσʼ ἔργον καὶ πρόνοιαν ἣν ἔθου.

Τέκμησσα

τί δῆτʼ ἂν ὡς ἐκ τῶνδʼ ἂν ὠφελοῖμί σε;

Αἴας

δός μοι προσειπεῖν αὐτὸν ἐμφανῆ τʼ ἰδεῖν.

Τέκμησσα

καὶ μὴν πέλας γε προσπόλοις φυλάσσεται.

Αἴας

τί δῆτα μέλλει μὴ οὐ παρουσίαν ἔχειν;
540

Τέκμησσα

ὦ παῖ, πατὴρ καλεῖ σε. δεῦρο προσπόλων

ἄγʼ αὐτὸν ὅσπερ χερσὶν εὐθύνων κυρεῖς.

Αἴας

ἕρποντι φωνεῖς, ἢ λελειμμένῳ λόγου;

Τέκμησσα

καὶ δὴ κομίζει προσπόλων ὅδʼ ἐγγύθεν.

Αἴας

αἶρʼ αὐτόν, αἶρε δεῦρο· ταρβήσει γὰρ οὔ,
545

νεοσφαγῆ που τόνδε προσλεύσσων φόνον,

εἴπερ δικαίως ἔστʼ ἐμὸς τὰ πατρόθεν.

ἀλλʼ αὐτίκʼ ὠμοῖς αὐτὸν ἐν νόμοις πατρὸς

δεῖ πωλοδαμνεῖν κἀξομοιοῦσθαι φύσιν.

ὦ παῖ, γένοιο πατρὸς εὐτυχέστερος,
550

τὰ δʼ ἄλλʼ ὁμοῖος· καὶ γένοιʼ ἂν οὐ κακός.

καίτοι σε καὶ νῦν τοῦτό γε ζηλοῦν ἔχω,

ὁθούνεκʼ οὐδὲν τῶνδʼ ἐπαισθάνῃ κακῶν.

ἐν τῷ φρονεῖν γὰρ μηδὲν ἥδιστος βίος,

τὸ μὴ φρονεῖν γὰρ κάρτʼ ἀνώδυνον κακόν,

ἕως τὸ χαίρειν καὶ τὸ λυπεῖσθαι μάθῃς.
555

ὅταν δʼ ἵκῃ πρὸς τοῦτο, δεῖ σʼ ὅπως πατρὸς

δείξεις ἐν ἐχθροῖς οἷος ἐξ οἵου ʼτραφῆς.

τέως δὲ κούφοις πνεύμασιν βόσκου, νέαν

ψυχὴν ἀτάλλων, μητρὶ τῇδε χαρμονήν.

οὔτοι σʼ Ἀχαιῶν, οἶδα, μή τις ὑβρίσῃ
560

στυγναῖσι λώβαις, οὐδὲ χωρὶς ὄντʼ ἐμοῦ.

τοῖον πυλωρὸν φύλακα Τεῦκρον ἀμφί σοι

⁴⁹⁵⁰⁵¹⁵²⁵³⁵⁴⁵⁵⁵⁶

λείψω τροφῆς ἄοκνον ἔμπα κεἰ τανῦν

τηλωπὸς οἰχνεῖ, δυσμενῶν θήραν ἔχων.

ἀλλʼ, ἄνδρες ἀσπιστῆρες, ἐνάλιος λεώς,
565

ὑμῖν τε κοινὴν τήνδʼ ἐπισκήπτω χάριν,

κείνῳ τʼ ἐμὴν ἀγγείλατʼ ἐντολήν, ὅπως

τὸν παῖδα τόνδε πρὸς δόμους ἐμοὺς ἄγων

Τελαμῶνι δείξει μητρί τʼ, Ἐριβοίᾳ λέγω,

ὥς σφιν γένηται γηροβοσκὸς εἰσαεί,
570

ἔστʼ ἂν μυχοὺς κίχωσι τοῦ κάτω θεοῦ,

καὶ τἀμὰ τεύχη μήτʼ ἀγωνάρχαι τινὲς

θήσουσʼ Ἀχαιοῖς μήτε λυμεὼν ἐμός.

ἀλλʼ αὐτό μοι σύ, παῖ, λαβὼν ἐπώνυμον,

Εὐρύσακες, ἴσχε διὰ πολυρράφου στρέφων
575

πόρπακος ἑπτάβοιον ἄρρηκτον σάκος·

τὰ δʼ ἄλλα τεύχη κοίνʼ ἐμοὶ τεθάψεται.

ἀλλʼ ὡς τάχος τὸν παῖδα τόνδʼ ἤδη δέχου,

καὶ δῶμα πάκτου, μηδʼ ἐπισκήνους γόους

δάκρυε. κάρτα τοι φιλοίκτιστον γυνή.
580

πύκαζε θᾶσσον. οὐ πρὸς ἰατροῦ σοφοῦ

θρηνεῖν ἐπῳδὰς πρὸς τομῶντι πήματι.

Χορός

δέδοικʼ ἀκούων τήνδε τὴν προθυμίαν.

οὐ γάρ μʼ ἀρέσκει γλῶσσά σου τεθηγμένη.

Τέκμησσα

ὦ δέσποτʼ Αἴας, τί ποτε δρασείεις φρενί;
585

Αἴας

μὴ κρῖνε, μὴ ʼξέταζε· σωφρονεῖν καλόν.

Τέκμησσα

οἴμʼ ὡς ἀθυμῶ· καί σε πρὸς τοῦ σοῦ τέκνου

καὶ θεῶν ἱκνοῦμαι, μὴ προδοὺς ἡμᾶς γένῃ.

Αἴας

ἄγαν γε λυπεῖς. οὐ κάτοισθʼ ἐγὼ θεοῖς

⁵⁷⁵⁸⁵⁹⁶⁰⁶¹⁶²⁶³⁶⁴⁶⁵⁶⁶⁶⁷⁶⁸⁶⁹⁷⁰⁷¹⁷²

ὡς οὐδὲν ἀρκεῖν εἴμʼ ὀφειλέτης ἔτι;
590

Τέκμησσα

εὔφημα φώνει.

Αἴας

τοῖς ἀκούουσιν λέγε.

Τέκμησσα

σὺ δʼ οὐχὶ πείσῃ;

Αἴας

πόλλʼ ἄγαν ἤδη θροεῖς.

Τέκμησσα

ταρβῶ γάρ, ὦναξ.

Αἴας

οὐ ξυνέρξεθʼ ὡς τάχος;

Τέκμησσα

πρὸς θεῶν, μαλάσσου.

Αἴας

μῶρά μοι δοκεῖς φρονεῖν,

εἰ τοὐμὸν ἦθος ἄρτι παιδεύειν νοεῖς.
595

Greek (Lewis Campbell, 1879) (OCR draft) Experimental (Greek (Lewis Campbell, 1879)) — 481 focus

οὐδεὶς ἐρεῖ ποθ᾽ ὡς ὑπόβλητον λόγον λον λόγον,

Αίας, ἔλεξας, ἀλλὰ τῆς σαυτοῦ τῆσαὐτοῦ τοῦ φρενός.

παῦσαί γε μέντοι καὶ δὸς ἀνδράσιν φίλοις

γνώμης κρατῆσαι, τάσδε φροντίδας μεθείς.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ.

ὦ δέσποτ᾽ Αἴας, τῆς ἀναγκαίας τύχης
485

οὐκ ἔστιν οὐδὲν μεῖζον ἀνθρώποις κακόν ..ον κακὸν.

ἐγὼ δ᾽ ἐλευθέρου μὲν ἐξέφυν πατρός,

εἴπερ τινὸς τινὸς σθένοντος ἐν πλούτῳ Φρυγῶν·

νῦν δ᾽ εἰμὶ δούλη. θεοῖς γὰρ ὧδ᾽ ἔδοξέ που

καὶ σῇ μάλιστα χειρί. τοιγαροῦν, ἐπεὶ
490

τὸ σὸν λέχος ξυνῆλθον, εὖ φρονῶ τὰ σά,

καί σ'᾽ ἀντιάζω πρός τ' ἐφεστίου Διὸς

εὐνῆς τε τῆς σῆς, ᾗ ἧς ἧς συνηλλάχθης συναλλάχθης συνηλλάχθης ἐμοί,

μή μ' ἀξιώσῃς βάξιν ἀλγεινὴν λαβεῖν

τῶν σῶν ὑπ᾽ ἐχθρῶν, χειρίαν ἐφεὶς ἀφείς ἐφεὶς τινί.
495

εἰ ἦν εἰ ἣν γὰρ θάνῃς θάνεις θάνηισ θάνης σὺ καὶ τελευτήσας τελευτήσεισ τελευτήσας ἀφῇς ἀφ' ἀφείς,

ταύτῃ νόμιζε κἀμὲ τῇ τόθ᾽ ἡμέρᾳ

βίᾳ ξυναρπασθεῖσαν ᾿Αργείων ὕπο

ξὺν παιδὶ τῷ σῷ δουλίαν δούλιον δουλίαν ἕξειν τροφήν.

καί τις πικρὸν πρόσφθεγμα δεσποτῶν ἐρεῖ
500

λόγοις ἰάπτων ἀτίζων ἰάπτων πέμπων, ἴδετε τὴν ὁμευνέτιν

Αἴαντος, ὃς μέγιστον ἴσχυσε στρατοῦ,

οἵας λατρείας ἀνθ᾽ ὅσου ζήλου τρέφει.

τοιαῦτ᾽ ἐρεῖ τις· κἀμὲ μὲν δαίμων ἐλᾷ,

σοὶ δ᾽ σοὶτ᾽ σοὶ δ' αἰσχρὰ τἄπη ταῦτα καὶ τῷ σῷ γένει.
505

ἀλλ᾽ αἴδεσαι μὲν πατέρα τὸν σὸν ἐν λυγρῷ

γήρᾳ προλείπων, αἴδεσαι δὲ μητέρα

πολλῶν ἐτῶν κληροῦχον, ἥ σε με σε πολλάκις

θεοῖς ἀρᾶται ἀρᾶ(ι)ται ζῶντα πρὸς δόμους μολεῖν·

οἰκτειρε δ', ὧναξ, παῖδα τὸν σόν, εἰ νέας
510

τροφῆς στερηθεὶς σοῦ διοίσεται μόνος

ὑπ᾿ ὀρφανιστῶν μὴ φίλων, ὅσον κακὸν

κείνῳ τε κἀμοὶ τοῦθ᾽, ὅταν θάνῃς, νεμεῖς νεμεῖ.

ἐμοὶ γὰρ οὐκέτ᾽ ἐστὶν ἐστὶ ἐστὶν εἰς ὅ τι βλέπω

πλὴν σοῦ. σὺ σοὶ γάρ μοι μου πατρίδ᾽ ᾔστωσας δορί,
515

καὶ μητέρ᾽ ἄλλη μητέρ᾽ ἄλλη μητέρ᾽ ἀλλ᾽ ἡ μοῖρα τὸν φύσαντά τε τε τε με με τε

καθεῖλεν Ἅιδου θανασίμους οἰκήτορας.

τίς δῆτ᾽ ἐμοὶ γένοιτ᾽ ἂν ἀντὶ γένοιτ᾽ ἀντὶ γένοιτ᾽ ἂν ἀντὶ σοῦ πατρίς ;

τίς πλοῦτος; ἐν σοὶ πᾶσ᾽ πα.. πᾶσ᾽ πᾶσιν ἔγωγε σώζομαι.

ἀλλ᾽ ἴσχε κἀμοῦ μνῆστιν. ἀνδρί τοι χρεὼν
520

μνήμην προσεῖναι, τερπνὸν εἴ τί που πάθοι πάθηι πάθοι πάθη.

χάρις χάριν γάρ ἐστιν ἡ τίκτουσ᾽ ἀεί·

ὅτου δ᾽ ἀπορρεῖ μνῆστις εὖ πεπονθότος,

οὐκ ἂν γένοιτ᾽ ἔθ᾽ γένοιτό ποθ᾿ γένοιθ᾽ οὗτος οὗτος εὐγενὴς ἀνήρ.

ΧΟΡΟΣ.

Translations (5)

English (Lewis Campbell, 1906) (OCR draft) Experimental (English (Lewis Campbell, 1906)) — 481 focus

From thine own spirit, Aias, all may tell,

That utterance came, and none have prompted thee.

Yet stay thy hurrying thought, and by thy friends

Be ruled to loose this burden from thy mind.

TEC

O my great master! heaviest of all woe
485

Is theirs whose life is crushed beyond recall.
485

I, born of one the mightiest of the free
485

And wealthiest in the Phrygian land, am now
485

A captive. So Heaven willed, and thy strong arm
485

Determined. Therefore, since the hour that made

My being one with thine, I breathe for thee;

And I beseech thee by the sacred fire

Of home, and by the sweetness of the night

When from thy captive I became thy bride,

Leave me not guardless to the unworthy touch

And cruel taunting of thine enemies’

For, shouldst thou die and leave us, then shall I

Borne off by Argive violence with thy boy

Eat from that day the bread of slavery.

And some one of our lords shall smite me there

With galling speech: Behold the concubine

Of Aias, first of all the Greeks for might,

How envied once, worn with what service now!

So will they speak; and while my quailing heart

Shall sink beneath its burden, clouds of shame

Will dim thy glory and degrade thy race.

Oh! think but of thy father, left to pine

In doleful age, and let thy mother’s grief—

Who, long bowed down with many a careful year,

Prays oftentimes thou may’st return alive—
490

O’er awe thee. Yea, and pity thine own son,
490

Unsheltered in his boyhood, lorn of thee,
490

With bitter foes to tend his orphanhood,
490

Think, O my lord, what sorrow in thy death
490

Thou send’st on him and me. For I have nought

To lean to but thy life. My fatherland

Thy spear hath ruined. Fate—not thou—hath sent

My sire and mother to the home of death

What wealth have I to comfort me for thee?

What land of refuge? Thou art all my stay

Oh, of me too take thought! Shall men have joy,

And not remember? Or shall kindness fade?

Say, can the mind be noble, where the stream

Of gratitude is withered from the spring?

CH

German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review) (OCR draft) Experimental (German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review)) — 481 focus

Wohl Keiner sagt, Herr, daß ein Wort, fremdher entlehnt,
460

Du mir geredet; nein, es kam aus deiner Brust.

Doch laß es gut sein, laß von deiner Freunde Rath

Dein Herz bezwingen, und verbanne diesen Gram.

Tekmessa.

Herrscher Ajas, härter drückt kein andres Leid

Die Menschen, als des Knechtes unfreiwillig Loos.
465

Frei war der Vater, welchem ich entsprossen bin,

Wie Keiner, reich und mächtig einst im Phrygerland;

Nun bin ich Sklavin: so gefiel's den Göttern wohl,

Und deiner Hand vor Allem. Drum, seitdem ich, Herr,

Dein Lager theile, bin ich dein mit Liebe stets.
470

Und nun beschwör' ich bei dem Zeus des Herdes dich,¹

Bei deinem Lager, welches dich mit mir vereint :

Von deinen Widersachern laß kein höhnend Wort

Jemals mich hören, gib mich nicht in ihre Hand!

Denn solltest du mir sterben und im Tode mich
475

Verlassen, ja dann glaube, daß an diesem Tag

Auch ich, gewaltsam weggeraubt von Argos' Heer,

Das Joch der Knechtschaft dulden muß mit deinem Sohn.

Da spricht der Herren mancher wohl ein bittres Wort,

Und rust, mich höhnend: Sehet hier das Eheweib
480

Des Ajas, der so mächtig Argos' Heer gebot,

Seht, welche Knechtschaft sie getauscht um welches Glück!

So redet Mancher. Mich verfolgt ein böser Gott,

Dir bringen diese Worte Schmach und deinem Stamm.

Nein, scheue deinen Vater, und verlaß ihn nicht
485

Im trüben Alter, scheue fromm die Mutter auch,

Die schon so viele Jahre sah und oft um dich

Die Götter anfleht, daß du lebend wiederkehrst;

Mitleidig denke deines Sohns, der ohne dich,

Allein, beraubt der jungen Pflege, schmachten wird
490

In eines Vormunds harter Zucht, welch bittre Noth

Du mir und diesem, wenn du stirbst, zum Erbe gibst!

Mir blieb ja Nichts, worauf ich hoffend schauen kann,

Als du. Die Stadt der Väter hast du mir zerstört,

Und Mutter, Vater raffte mir ein andres Loos
495

Hinab in Hades' Todeshaus, zu wohnen dort.

Wo fänd' ich anders, als in dir, mein Vaterland?

Wo fänd' ich Reichthum? Nur in dir ruht all mein Glück.

So denke denn auch meiner! Ziemt's dem Manne doch,

Erinnerung zu pflegen, wenn ihm Liebes ward,
500

Und Liebe zeuget allezeit auch Liebe ja.

Doch wer Erinn'rung alter Huld zerrinnen läßt,

Der ist in keinem Falle mehr ein edler Mann.

Der Chor.

English (Thomas Francklin, 1758–1759) (OCR draft) Experimental (English (Thomas Francklin, 1758–1759)) — 481 focus

Had not my mind been wrought on by some power

Superior, and my eyes averted from them.

They had not lived to give another sentence ;

But Jove's great daughter, the invincible,

The dreadful Pallas, turned my arm aside,

Just raised against them, and inspired me thus

With liorrid rage to dip my murd'rous hand

In blood of guiltless cattle : they meantime

Smile at tlie danger 'scaped, and triumph o'er me.

But, when the gods oppose us, valour bends

To cowai-dico, and strength to weakness yields ;

By Troy detested, and by Greece forsaken ?

Shall I go leave the Atridae here alone

To fight their cause, and seek my native land ?

But how shall I appear before my father.

Spoiled of his honours 1 he who ever crowned

^Vith glory sits ; it must not, cannot be.

What if I rush amid the Trojan host,

And with my single arm oppose them all,

Do something noble, and as nobly perish !

But that would please th' Atridje, therefore never

Shall it be done : no, 1 will do a deed

To show my father that I still deserve

The name of son, and emulate my sire :

When life but teems with unremitted woes,

'Tis poor in man to wish a longer date :

For what can day on day, and year on year,

But put off wished-for death, and lengthen pain ?

Of little worth is he who still depends

On fruitless hope ; for it becomes the brave

To live with honour, or to die with glory.

Ye have my thoughts.

Chor Thoughts not unworthy of thee,

Ajax ; but quit, oh ! quit, thy horrid purpose.

And yield thee to thy friends.

Tecmessa

My lord, my master,
485

W^hich cruel fortune brings on human kind :
485

Of noblest race (a better, Phrygia boasts not)
485

Tecmessa was, and from a father sprung
485

Happy and free, though now a wretched slave ;
485

For so the gods and thy all-conqu'ring arm
485

Decreed : but since partaker of thy bed.

Thou knovv'st I ever have with tend'rest care

Watched o'er thee : therefore, by domestic Jove,

Here I entreat thee, by the sacred tie

That binds us, let me not with foul reproach

And bitter scorn be taunted by thy foes,

When they surround me, as I know they will :

For oh ! when thou shalt die, that very day

The Greeks with violence will seize on me ;

Tecmessa then and thy loved son shall eat

The bread of slavery. Then some haughty lord,

Insulting loud, shall cry, behold the wife

How is she fall'n ! from envied happiness

To servitude and woe ! Such vile upbraidings

Oft shall I hear, on thee and on thy race

Casting foul shame. Oh, then relent, my Ajax 1

Think on thy father in the vale of years,

Think on thy aged mother, who with vows

Incessant prays the gods to send thee back

Safe to thy native land ! Pity thy son,

Without a father in his tender youth
490

To form his mind, left to the unfriendly hands
490

Of those who love him not. Alas ! what woes
490

Wilt thou bequeath to me and to tliy child !
490

I have no hope, no stay but thee alone.
490

Thy hand destroyed my country and my mother ;

Death snatched my father to the realms below.

Deprived of thee what country will receive me,

Or where shall I subsist ? Thou art my all,

My only safeguard : do not, do not leave me !

Nought so becomes a man as gratitude

For good received, and noble deeds are still

The offspring of benevolence, whilst he

With whom remembrance dies of blessings past

Is vile and worthless.

Chorus

English (Robert Potter, 1788) (OCR draft) Experimental (English (Robert Potter, 1788)) — 481 focus

No man will ever say these words are false;

They are the genuine dictates of thy heart.

Yet he thou soften'd; let thy friends prevail;

Appease thy mind, nor harbour thoughts like these.

Tecmessa

My lord, loved Ajax, no severer ill,
485

Than the necessity of fate, can fall
485

On man's unhappy race. I was born free;
485

My father 'mongst the Phrygians of high pow'r,
485

And ample wealth; but now I am a slave;
485

Such was the pleasure of the gods, and such
485

Thy puissant hand. Led from that hour to share

Thy bed, to thee benevolent I deem

Thy welfare mine; and by Ephestian Jove, i

By the dear tie that binds my fate to thine,

I now implore thee, leave me not exposed

To the offensive insults of thy foes,

Ah, leave me not to other lords a slave!

For, shou'dst thou die, abandon'd and bereaved

Of thee that very day, be thou assured,

I, with thy son, by some proud Argive seized

By force abhorr'd, shall eat the wretched food

Of slavery; and some lord with bitter taunt

Shall cut me to the soul, and say, Behold

The wife of Ajax, of the Grecian host

Once the most potent, from that envied height

Sunk to this abject state of servitude :

Thus shall he taunt me, by ill fate depress'd,

With words to thee disgraceful, and thy race.

But, ah! respect thy father, left to waste

In grief the cheerless hours of age; respect

Thy mother, to the weight of many years

Consign'd; with pray'rs she oft invokes the gods

To see thee in her house with life return'd..

Pity thy son, O king; of thee bereaved,
490

Who shall instruct and form his infant mind,
490

Left to unfriendly guardians? Shou'dst thou die,
490

What ill to him and me dost thou bequeath?
490

Nothing remains for me, to which mine eye
490

Looks up, save thee. Beneath thy conquering spear
490

My ruin'd country, and my mother sunk;

Fate snatch'd my father to the realms below,

And both my parents have their mansion there.

What country will console me for thy loss,

What wealth? On thee my all of safety rests,

Then hold me in thy memory: it becomes

A man, if aught delightful to his soul

He hath received, to bear a grateful mind: A

Kindness gives birth to kindness; in the heart

When grateful memory holds its seat no more,

The man to every generous sense is lost,

Chorus

English (Sir Richard Jebb, 1904) (OCR draft) Experimental (English (Sir Richard Jebb, 1904)) — 481 focus

Chorus

No man shall say that you have spoken a bastard word, Ajax, or one not bred of your own heart. Yet at least pause; dismiss these thoughts, and grant friends the power to rule your purpose.

Tecmessa

Ajax, my lord, the fortune that humans are compelled to endure is their gravest evil. I was the daughter of a free-born father mighty in wealth, if any Phrygian was. Now I am a slave, for somehow the gods so ordained,
485

and even more so did your strong hand. Therefore, since I have come into your bed, I wish you well, and I do beg you, by the Zeus of our hearth, by your marriage-bed in which you coupled with me, do not condemn me to the cruel talk
490

of your enemies, do not leave me to the hand of a stranger! On whatever day you die and widow me by your death, on that same day, be sure, I shall also be seized forcibly by the Greeks and, with your son, shall obtain a slave’s portion.
495

Then one of my masters will name me bitterly, shooting me with taunts: See the concubine of Ajax, who was the mightiest man in the army. See what menial tasks she tends to, in place of such an enviable existence! Such things will men say, and so will destiny afflict me
500

while the shame of these words will stain you and your family. Show respect to your father, whom you abandon in miserable old age, and respect your mother with her share of many years, who often prays to the gods that you may come home alive.
505

Pity, too, my king, your son. Pity him the great sorrow which at your death you will bequeath both to him and to me, if robbed of nurturing care he must spend his days apart from you, an orphan tended by guardians who are neither family nor friends.
I have nothing left to which I can look,
510

save you, and you are the reason. Your spear ravaged my country to nothingness, and another fate has brought down my mother and father, giving them a home in Hades in their death. What homeland, then, could I have without you? What wealth? My welfare is entirely in your hands.
515

So remember me, too. A true man should cherish remembrance, if anywhere he takes some pleasure. It is kindness that always begets kindness. But whoever lets the memory of benefits seep from him, he can no longer be a noble man.
520

Commentary

Commentary (R. C. Jebb) (OCR draft) (Commentary (R. C. Jebb))

mvp-comment-288-1 ὑπόβλητον ¹

mvp-comment-289-1 γε μέντοι ² κρατῆσαι ³

mvp-comment-290-1 τῆς ἀναγκαίας τύχης ⁴

mvp-comment-291-1 εἴπερ τινὸς σθένοντος ⁵

mvp-comment-291-2 ἐν πλούτῳ ⁶

mvp-comment-292-1 θεοῖς ⁷

mvp-comment-292-2 μάλιστα ⁸

mvp-comment-293-1 τοιγαροῦν ⁹

mvp-comment-293-2 τὸ σὸν λέχος ξυνῆλθον ¹⁰

mvp-comment-293-3 τὰ σά ¹¹

mvp-comment-294-1 ἐφεστίου Διὸς ¹²

mvp-comment-295-1 συνηλλάχθης ¹³

mvp-comment-296-1 βάξιν λαβεῖν … ὑπ’ ἐχθρῶν ¹⁴

mvp-comment-296-2 χειρίαν ¹⁵

mvp-comment-296-3 ἐφεὶς ¹⁶

mvp-comment-297-1 ᾗ γὰρ θάνῃς σὺ ¹⁷ ᾗ ¹⁸ εἰ ¹⁹

mvp-comment-297-2 ἀφῇς ²⁰

mvp-comment-298-1 ξυναρπασθεῖσαν ²¹ δουλίαν ²² δούλιν ²³

mvp-comment-298-2 τροφή ²⁴

mvp-comment-299-1 καί τις ²⁵

mvp-comment-299-2 πικρὸν πρόσφθεγμα … ἐρεῖ ²⁶ πικρὸν ²⁷

mvp-comment-299-3 λόγοις ἰάπτων ²⁸ λόγοις ²⁹ ἰάπτων ³⁰

mvp-comment-300-1 ἵσχυσε ³¹

mvp-comment-300-2 οἵας … ὅσου ³²

mvp-comment-300-3 ζήλου ³³

mvp-comment-300-4 τρέφει ³⁴

mvp-comment-301-1 κἀμὲ μὲν ³⁵ σοὶ δ’ αἰσχρὰ ³⁶ ἐλᾷ ³⁷

mvp-comment-301-2 αἰσχρὰ ³⁸

mvp-comment-302-1 αἴδεσαι … προλείπων ³⁹ προλείπων ⁴⁰

mvp-comment-302-2 κληροῦχον ⁴¹

mvp-comment-302-3 ἀρᾶται ⁴²

mvp-comment-303-1 οἴκτιρε ⁴³ εἰ ⁴⁴

mvp-comment-303-2 διοίσεται ⁴⁵ σοῦ … μόνος ⁴⁶

mvp-comment-304-1 ὑπ’ ὀρφανιστῶν ⁴⁷

mvp-comment-304-2 The word

ὀρφανιστής

(found only here) =

ἐπίτροπος

, ‘guardian.’ Eustathius (p. 533. 30), on Il. 5. 158

χηρωσταὶ δὲ διὰ κτῆσιν δατέοντο

, explains

χηρωσταί

as those who administered the property of persons who left no direct heirs (

τοὺς χηρεύοντας διαδόχων

); adding,

οἵτινες κατὰ λόγον ἄλλον καὶ ὀρφανισταὶ ἐκαλοῦντο, ὡς ὀρφανῶν ὑπεριστάμενοι, καθὰ καὶ Σοφοκλῆς δηλοῖ

. Apparently, then, he knew the word only from this verse. (The verb

ὀρφανίζω

usu.=to make

ὀρφανός

mvp-comment-304-3 μὴ φίλων ⁴⁸

mvp-comment-304-4 Compare Andromachè's description, in her lament over Hector, of the lot in store for her child,

ἦμαρ δ’ ὀρφανικὸν παναφήλικα παῖδα τίθησιν

, ‘the day of orphanhood makes a child companionless,’ etc.: Il. 22. 490 —498.

mvp-comment-305-1 βλέπω ⁴⁹

mvp-comment-305-2 ᾔστωσας ⁵⁰

mvp-comment-305-3 δορί ⁵¹ δόρει ⁵²

mvp-comment-306-1 ἄλλη μοῖρα ⁵³

mvp-comment-307-1 καθεῖλεν … οἰκήτορας ⁵⁴ Ἅιδου, θανασίμους ⁵⁵

mvp-comment-308-1 πατρίς ⁵⁶

mvp-comment-308-2 ἐν σοὶ … σῴζομαι ⁵⁷ πᾶς’ ⁵⁸

mvp-comment-309-1 κἀμοῦ ⁵⁹

mvp-comment-309-2 προσεῖναι ⁶⁰

mvp-comment-309-3 τερπνὸν εἴ τί που πάθοι ⁶¹

mvp-comment-310-1 χάρις χάριν γάρ ⁶²

mvp-comment-310-2 τίκτους’ ⁶³

mvp-comment-311-1 ἀπορρεῖ ⁶⁴

mvp-comment-311-2 γένοιτ’ ⁶⁵

Commentary (Lewis Campbell, 1879) (OCR draft) (Commentary (Lewis Campbell, 1879)) focus

481. mvp-comment-329-1 ὑπόβλητον] 'False,' i.e. unreal and not your own. Supr. 189, εἰ δ᾽ ὑποβαλλόμενοι | κλέπτουσι μύθους, κ.τ.λ.

482. mvp-comment-330-1 ἀλλὰ τῆς σαυτοῦ φρενός] 'But one proceeding from your inmost thought.'

484. mvp-comment-331-1 γνώμης κρατήσαι] 'To overrule thy purpose.' Cp. supr. 448, γνώμης ἀπῇξαν τῆς ἐμῆς. In Phil. 972, δούς is used absolutely with dat. of the person for 'yielding to advice.' Cp. Trach. 1117, δός μοι σεαυτόν.

485. mvp-comment-332-1 This speech of Tecmessa's has a certain general resemblance to that of Andromache in Il. 6. 407 foll. τῆς ἀναγκαίας τύχης] 'Helpless misfortune.' ἀναγκαία τύχη is the crushing calamity that leaves its victim no chance of extricating himself. The phrase is touchingly expressive of Tecmessa's orphaned and captive state.

488. mvp-comment-333-1 εἴπερ τινός] The hypothetical clause εἴπερ τις is attracted, as a sort of pronoun, into the construction of the clause on which it depends. See E. on L. § 35. p. 60, and cp. ἔνιοι. So in O. C. 734, σθένουσαν.. εἴ τιν' Ἑλλάδος. For σθένοντος ἐν πλούτῳ, cp. Pind. Isthm. 3. 2, σθένει πλούτου; Eur. Εl. 939.

489. mvp-comment-334-1 που] 'I suppose.'

490. mvp-comment-335-1 μάλιστα] 'Above all.' The power of Ajax is more manifest to Tecmessa than that of the gods themselves, and she has learnt to adopt something of his bold way of speaking about them. Cp. infr. 950-3. She knows, too, that it is dangerous in his presence to acknowledge the gods as supreme over him. Cp. infr. 589, 90.

491. mvp-comment-336-1 τὸ σὸν λέχος ξυνῆλθον] Sc. σοί implied in τὸ σόν. 'Since I came to wedlock with thee.' εὐ φρονῶ τὰ σά] 'My thoughts are wholly for thy good.' As she is one with him, she feels that she has a right to speak of what concerns them both.

492-493. mvp-comment-337-1 πρός τ᾽ ἐφεστίου Διὸς | εὐνῆς τε τῆς σῆς] « By Zeus who has watched over our hearth, and by my union with thee.' Tecmessa's claim rests (1) on her having been admitted by Ajax himself to share his home; (2) on the yet closer tie which binds them together.

493. mvp-comment-338-1 'And by thy marriage bed wherein thou wast joined with me.' For τῆς σῆς, cp. Il. 18. 433; Od. 4. 333. ξυναλλάξασθαι is here 'to enter upon a new relation with.' Cp. especially Eur. Ι. Α. 1157, οὗ σοι καταλλαχθεῖσα, κ.τ.λ.

494. mvp-comment-339-1 μή μ᾿ ἀξιώσῃς] 'Have more regard for me than to let me.' βάξιν] For βάζειν, of ill-natured talk, cp. Hes. Op. 184, τοὺς δ᾽ ἄρα μέμψονται χαλεποῖς βάζοντες ἔπεσσι: (Eur.) Rhes. 718, ἑστίαν ᾿Ατρειδᾶν κακῶς | ἔβαζε.

495. mvp-comment-340-1 χειρίαν ἐφεὶς τινί] 'Letting me fall under the hand of some one.' Cp. infr. 1297, ἐφῆκεν ἐλλοῖς ἰχθύσιν διαφθοράν.

496. mvp-comment-341-1 εἰ γὰρ θάνῃς σύ] Cp. Ο. C. 1443, εἴ σου στερηθῶ. Some editors have unnecessarily changed ei to ᾖ. For ταύτῃ, in l. 497, without pronominal correlative, cp. Trach. 719, 20, κεῖνος εἰ σφαλήσεται, | ταύτῃ σὺν ὁρμῇ κἀμὲ συνθανεῖν ἅμα. The slight inexactness is here supplemented by the addition of τῇ τότε. ἀφῆς] Sc. ἡμᾶς.

499. mvp-comment-342-1 δουλίαν .. τροφήν] 'The life of slaves.' For the condition of the captive widow, cp. Od. 8. 526 foll. ἡ μὲν τὸν θνήσκοντα καὶ ἀσπαίροντ᾽ ἐσιδοῦσα, | ἀμφ᾿ αὐτῷ χυμένη λίγα κωκύει· οἱ δὲ τ' ὄπισθεν | κόπτοντες δούρεσσι μετάφρενον ἠδὲ καὶ ὤμους, | εἴρερον εἰσανάγουσι πόνον τ' ἐχέμεν καὶ ὀϊζύν· | τῆς δ᾽ ἐλεεινοτάτῳ ἄχεῖ φθινύθουσι παρειαί, and for that of the orphan, Il. 22. 490, ἦμαρ δ᾽ ὀρφανικὸν παναφήλικα, κ.τ.λ.

500. mvp-comment-343-1 πρόσφθεγμα here is what is spoken not to, but at or about a person.

501. mvp-comment-344-1 λόγοις ἰάπτων] 'Hitting with sharp words.' The construction follows the analogy of βάλλειν τινὰ λίθῳ.

502. mvp-comment-345-1 μέγιστον ἴσχυσε] 'Surpassed all men in might.' So the force of the aorist may be expressed.

503. mvp-comment-346-1 οἷας λατρείας] 'What a life of servitude.' The plural indicates the various menial actions included in λατρείας. ἀνθ᾽ ὅσου ζήλου] 'Instead of being so envied as she was.' ζῆλος in the sense of an envied condition occurs several times in Demosthenes. See L. and S. s. v.

504. mvp-comment-347-1 κἀμὲ μὲν δαίμων ἐλᾷ] ‘And I indeed shall go whither destiny shall drive me.' Tecmessa means to say that her lot, however terrible, matters little, but that the honour of Ajax and his race is in question.

508. mvp-comment-348-1 κληρούχον] 'Inheritress,' i. e. possessor. The specific word is used with a generic meaning. Essay on L. §52. p. 97.

510. mvp-comment-349-1 εἰ] 'To think how.' Essay on L. § 28. p. 46.

510-511. mvp-comment-350-1 νέας.. μόνος] ‘With his young life uncared for, bereaved of you, either (1) 'he will live his life' (see L. and S. s. v. διαφέρω), or (2) ‘he will be torn in pieces' (= διαφορηθήσεται). Against (1), which is the Scholiast's and Musgrave's interpretation, it may be urged that ὑπ᾿ ὀρφανιστῶν = ' at the mercy of guardians,' is rather abrupt after διοίσεται in this sense, and that the only authority for this use of the middle voice of διαφέρω is Hippocrates, Art. 823: against (2), which is substantially Hermann's, it can only be said that strictly passive uses of οἴσομαι are rare. Hesychius and the ancient scholiast support (1). For (2) cp. Dem. contr. Steph. p. 1120, 64, ἐπειδὴ δ᾽ ἀπώλετ᾽ ἐκεῖνος, οὐχ ἥκιστα ὑπὸ τούτου καὶ τῶν τοιούτων διαφορηθείς. For νέα τροφή, cp. Ο. C. 345, 6, ἐξ ὅτου νέας | τροφῆς ἔληξε καὶ κατίσχυσεν δέμας.

512. mvp-comment-351-1 ὑπ᾿ ὀρφανιστῶν μὴ φίλων] Tecmessa bitterly remarks that the only guardians of Eurysaces' orphanhood will not be true guardians, but enemies. ὅσον κακόν, κ.τ.λ.] These words resume the suppressed antecedent of the hypothetical clause, εἰ νέας, κ.τ.λ.

516. mvp-comment-352-1 'And another doom,' etc.; i.e. they were not slain in the destruction of the city. Cp. II. 6. 428. The correction from καὶ μητέρ᾽ ἀλλ᾽ ἡ το καὶ μητέρ᾽ ἄλλη, is not without MS. authority, and is every way necessary; above all as Sophocles thus avoids making Ajax the slayer of Tecmessa's parents. But Hermann's suggestion that a line may have dropped out between 515 and 516, deserves consideration. As he points out, dé rather than καί would seem to be the natural conjunction as the sentence stands.

517. mvp-comment-353-1 θανασίμους is proleptic: 'Laid them low in death and made them inhabitants of the unseen world.'

518-519. mvp-comment-354-1 τίς . . πλοῦτος] « What home or what wealth could be mine instead of you?'

518. mvp-comment-355-1 can e'er be mine to compensate for thee? What fortune?'

519. mvp-comment-356-1 ἐν σοὶ πᾶσ᾽ ἔγωγε σώζομαι] 'My hopes all rest on thee.' For this use of wâs, see Essay on L. § 23. p. 38; and cp. supr. 275.

520. mvp-comment-357-1 Tecmessa, from l. 505 onwards, has tried to put herself out of sight, and to move Ajax by appealing to other interests. But in concluding she returns to the direct personal appeal with which she began. And when this fails to rouse him, she even ventures a word of affectionate reproach.

Search the Perseus Catalog for:

Search the Perseus Catalog for:

Current edition Experimental

ΧΟΡΟΣ Αἴας, ἔχειν σ’ ἂν οἶκτον, ὡς κἀγὼ, φρενὶ, 525 520 θἐλοιμ’ ἄν· αἰνοίης γὰρ ἂν τὰ τῆςδ’ ἔπη.

ΑΙΑΣ Καὶ κάρτ’ ἐπαίνου τεύξεται πρὸς γοῦν ἐμοῦ, ἐὰν μόνον τὸ ταχθὲν εὖ τολμᾷ τελεῖν.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ Ἀλλ’, ὦ φίλ’ Αἴας, πάντ’ ἔγωγε πείσομαι.

ΑΙΑΣ κόμιζέ νύν μοι παῖδα τὸν ἐμὸν, ὡς ἴδω. 530 525

ΤΕΚΜΗΣΣΑ Καὶ μὴν φόβοισί γ’ αὐτὸν ἐξελυσάμην.

ΑΙΑΣ ἐν τοῖςδε τοῖς κακοῖσιν, ἢ τί μοι λέγεις;

ΤΕΚΜΗΣΣΑ μὴ σοί γέ που δύστηνος ἀντήσας θάνοι.

ΑΙΑΣ Πρέπων γέ τἂν ἦν δαίμονος τοὐμοῦ τόδε.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ Ἀλλ’ οὖν ἐγὼ ’φύλαξα, τοῦτό γ’ ἀρκέσαι. 535 530

ΑΙΑΣ ἐπῄνεσ’ ἔργον καὶ πρόνοιαν ἣν ἔθου.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ Τι δἦτ’ ἂν ὡς ἐκ τῶνδ’ ἂν ὠφελοῖμί σε;

ΑΙΑΣ Δός μοι προσειπεῖν αὐτὸν ἐμφανῆ τ ἰδεῖν.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ Καὶ μὴν πέλας γε προςπόλοις φυλάσσεται.

ΑΙΑΣ Τί δῆτα μέλλει μὴ οὐ παρουσίαν ἔχειν; 540 535

ΤΕΚΜΗΣΣΑ ὦ παῖ, πατὴρ καλεῖ σε· δεῦρο προσπόλων ἄγ’ αὐτὸν, ὅςπερ χερσὶν εὐθύνων κυρεῖς.

ΑΙΑΣ ἕρποντι φωνεῖς ἢ λελειμμένῳ λόγου;

ΧΟΡΟΣ Δέδοικ’ ἀκούων τήνδε τὴν προθυμίαν, οὐ γάρ μ’ ἀρέσκει γλῶσσά σου τεθηγμένη. 580

ΤΕΚΜΗΣΣΑ 585 ὦ δέσποτ’ Αἴας, τί ποτε δρασείεις φρενί; ΑΙΑΣ μὴ κρῖνε, μὴ ’ξέταζε, σωφρονεῖν καλόν.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ Οἴ μ’, ὡς ἀθυμῶ! καί σε πρὸς τοῦ σοῦ τέκνου καὶ θεῶν ἱκνοῦμαι, μὴ προδοὺς ἡμᾶς γένῃ.

ΑΙΑΣ Ἄγαν γε λυπεῖς· οὐ κάτοισθ’, ἐγὼ θεοῖς 585 590 ὡς οὐδὲν ἀρκεῖν εἴμ’ ὀφειλέτης ἔτι;

ΤΕΚΜΗΣΣΑ εὔφημα φώνει.

ΑΙΑΣ τοῖς ἀκούουσιν λέγε.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ Σὺ δ’ οὐχὶ πείσει;

ΑΙΑΣ πόλλ’ ἄγαν ἤδη θροεῖς.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ Ταρβῶ γὰρ, ὦναξ.

ΑΙΑΣ οὐ ξυνέρξεθ’ ὡς τάχος;

ΤΕΚΜΗΣΣΑ πρὸς θεῶν μαλάσσου. 590

ΑΙΑΣ μῶρά μοι δοκεῖς φρονεῖν, 595 εἰ τοὐμὸν ἦθος ἄρτι παιδεύειν νοεῖς.

Χορός Αἴας, ἔχειν σʼ ἂν οἶκτον ὡς κἀγὼ φρενὶ 525 θέλοιμʼ ἄν· αἰνοίης γὰρ ἂν τὰ τῆσδʼ ἔπη.

Αἴας καὶ κάρτʼ ἐπαίνου τεύξεται πρὸς γοῦν ἐμοῦ, ἐὰν μόνον τὸ ταχθὲν εὖ τολμᾷ τελεῖν.

Τέκμησσα ἀλλʼ, ὦ φίλʼ Αἴας, πάντʼ ἔγωγε πείσομαι.

Αἴας κόμιζέ νύν μοι παῖδα τὸν ἐμόν, ὡς ἴδω. 530

Τέκμησσα καὶ μὴν φόβοισί γʼ αὐτὸν ἐξελυσάμην.

Αἴας ἐν τοῖσδε τοῖς κακοῖσιν, ἢ τί μοι λέγεις;

Τέκμησσα μὴ σοί γέ που δύστηνος ἀντήσας θάνοι.

Αἴας πρέπον γέ τἂν ἦν δαίμονος τοὐμοῦ τόδε. 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48

Τέκμησσα ἀλλʼ οὖν ἐγὼ ʼφύλαξα τοῦτό γʼ ἀρκέσαι. 535

Αἴας ἐπῄνεσʼ ἔργον καὶ πρόνοιαν ἣν ἔθου.

Τέκμησσα τί δῆτʼ ἂν ὡς ἐκ τῶνδʼ ἂν ὠφελοῖμί σε;

Αἴας δός μοι προσειπεῖν αὐτὸν ἐμφανῆ τʼ ἰδεῖν.

Τέκμησσα καὶ μὴν πέλας γε προσπόλοις φυλάσσεται.

Αἴας τί δῆτα μέλλει μὴ οὐ παρουσίαν ἔχειν; 540

Τέκμησσα ὦ παῖ, πατὴρ καλεῖ σε. δεῦρο προσπόλων ἄγʼ αὐτὸν ὅσπερ χερσὶν εὐθύνων κυρεῖς.

Αἴας ἕρποντι φωνεῖς, ἢ λελειμμένῳ λόγου;

Τέκμησσα καὶ δὴ κομίζει προσπόλων ὅδʼ ἐγγύθεν.

Χορός δέδοικʼ ἀκούων τήνδε τὴν προθυμίαν. οὐ γάρ μʼ ἀρέσκει γλῶσσά σου τεθηγμένη.

Τέκμησσα ὦ δέσποτʼ Αἴας, τί ποτε δρασείεις φρενί; 585

Αἴας μὴ κρῖνε, μὴ ʼξέταζε· σωφρονεῖν καλόν.

Τέκμησσα οἴμʼ ὡς ἀθυμῶ· καί σε πρὸς τοῦ σοῦ τέκνου καὶ θεῶν ἱκνοῦμαι, μὴ προδοὺς ἡμᾶς γένῃ.

Αἴας ἄγαν γε λυπεῖς. οὐ κάτοισθʼ ἐγὼ θεοῖς 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 ὡς οὐδὲν ἀρκεῖν εἴμʼ ὀφειλέτης ἔτι; 590

Τέκμησσα εὔφημα φώνει.

Αἴας τοῖς ἀκούουσιν λέγε.

Τέκμησσα σὺ δʼ οὐχὶ πείσῃ;

Αἴας πόλλʼ ἄγαν ἤδη θροεῖς.

Τέκμησσα ταρβῶ γάρ, ὦναξ.

Αἴας οὐ ξυνέρξεθʼ ὡς τάχος;

Τέκμησσα πρὸς θεῶν, μαλάσσου.

Αἴας μῶρά μοι δοκεῖς φρονεῖν, εἰ τοὐμὸν ἦθος ἄρτι παιδεύειν νοεῖς. 595

ΧΟΡΟΣ.

From thine own spirit, Aias, all may tell, That utterance came, and none have prompted thee. Yet stay thy hurrying thought, and by thy friends Be ruled to loose this burden from thy mind.

CH

Wohl Keiner sagt, Herr, daß ein Wort, fremdher entlehnt, 460 Du mir geredet; nein, es kam aus deiner Brust. Doch laß es gut sein, laß von deiner Freunde Rath Dein Herz bezwingen, und verbanne diesen Gram.

Der Chor.

Chorus

No man will ever say these words are false; They are the genuine dictates of thy heart. Yet he thou soften'd; let thy friends prevail; Appease thy mind, nor harbour thoughts like these.

Chorus

Chorus No man shall say that you have spoken a bastard word, Ajax, or one not bred of your own heart. Yet at least pause; dismiss these thoughts, and grant friends the power to rule your purpose.

Commentary

Stable identifiers

ΧΟΡΟΣ

Αἴας, ἔχειν σ’ ἂν οἶκτον, ὡς κἀγὼ, φρενὶ, 525
520

θἐλοιμ’ ἄν· αἰνοίης γὰρ ἂν τὰ τῆςδ’ ἔπη.

ΑΙΑΣ

Καὶ κάρτ’ ἐπαίνου τεύξεται πρὸς γοῦν ἐμοῦ,

ἐὰν μόνον τὸ ταχθὲν εὖ τολμᾷ τελεῖν.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ἀλλ’, ὦ φίλ’ Αἴας, πάντ’ ἔγωγε πείσομαι.

ΑΙΑΣ

κόμιζέ νύν μοι παῖδα τὸν ἐμὸν, ὡς ἴδω. 530
525

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Καὶ μὴν φόβοισί γ’ αὐτὸν ἐξελυσάμην.

ΑΙΑΣ

ἐν τοῖςδε τοῖς κακοῖσιν, ἢ τί μοι λέγεις;

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

μὴ σοί γέ που δύστηνος ἀντήσας θάνοι.

ΑΙΑΣ

Πρέπων γέ τἂν ἦν δαίμονος τοὐμοῦ τόδε.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ἀλλ’ οὖν ἐγὼ ’φύλαξα, τοῦτό γ’ ἀρκέσαι. 535
530

ΑΙΑΣ

ἐπῄνεσ’ ἔργον καὶ πρόνοιαν ἣν ἔθου.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Τι δἦτ’ ἂν ὡς ἐκ τῶνδ’ ἂν ὠφελοῖμί σε;

ΑΙΑΣ

Δός μοι προσειπεῖν αὐτὸν ἐμφανῆ τ ἰδεῖν.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Καὶ μὴν πέλας γε προςπόλοις φυλάσσεται.

ΑΙΑΣ

Τί δῆτα μέλλει μὴ οὐ παρουσίαν ἔχειν; 540
535

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

ὦ παῖ, πατὴρ καλεῖ σε· δεῦρο προσπόλων

ἄγ’ αὐτὸν, ὅςπερ χερσὶν εὐθύνων κυρεῖς.

ΑΙΑΣ

ἕρποντι φωνεῖς ἢ λελειμμένῳ λόγου;

ΧΟΡΟΣ

Δέδοικ’ ἀκούων τήνδε τὴν προθυμίαν,

οὐ γάρ μ’ ἀρέσκει γλῶσσά σου τεθηγμένη.
580

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

585 ὦ δέσποτ’ Αἴας, τί ποτε δρασείεις φρενί;

ΑΙΑΣ μὴ κρῖνε, μὴ ’ξέταζε, σωφρονεῖν καλόν.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Οἴ μ’, ὡς ἀθυμῶ! καί σε πρὸς τοῦ σοῦ τέκνου

καὶ θεῶν ἱκνοῦμαι, μὴ προδοὺς ἡμᾶς γένῃ.

ΑΙΑΣ

Ἄγαν γε λυπεῖς· οὐ κάτοισθ’, ἐγὼ θεοῖς
585

590 ὡς οὐδὲν ἀρκεῖν εἴμ’ ὀφειλέτης ἔτι;

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

εὔφημα φώνει.

ΑΙΑΣ

τοῖς ἀκούουσιν λέγε.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Σὺ δ’ οὐχὶ πείσει;

ΑΙΑΣ

πόλλ’ ἄγαν ἤδη θροεῖς.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ταρβῶ γὰρ, ὦναξ.

ΑΙΑΣ

οὐ ξυνέρξεθ’ ὡς τάχος;

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

πρὸς θεῶν μαλάσσου.
590

ΑΙΑΣ

μῶρά μοι δοκεῖς φρονεῖν,

595 εἰ τοὐμὸν ἦθος ἄρτι παιδεύειν νοεῖς.

Χορός

Αἴας, ἔχειν σʼ ἂν οἶκτον ὡς κἀγὼ φρενὶ
525

θέλοιμʼ ἄν· αἰνοίης γὰρ ἂν τὰ τῆσδʼ ἔπη.

Αἴας

καὶ κάρτʼ ἐπαίνου τεύξεται πρὸς γοῦν ἐμοῦ,

ἐὰν μόνον τὸ ταχθὲν εὖ τολμᾷ τελεῖν.

Τέκμησσα

ἀλλʼ, ὦ φίλʼ Αἴας, πάντʼ ἔγωγε πείσομαι.

Αἴας

κόμιζέ νύν μοι παῖδα τὸν ἐμόν, ὡς ἴδω.
530

Τέκμησσα

καὶ μὴν φόβοισί γʼ αὐτὸν ἐξελυσάμην.

Αἴας

ἐν τοῖσδε τοῖς κακοῖσιν, ἢ τί μοι λέγεις;

Τέκμησσα

μὴ σοί γέ που δύστηνος ἀντήσας θάνοι.

Αἴας

πρέπον γέ τἂν ἦν δαίμονος τοὐμοῦ τόδε.

³⁷³⁸³⁹⁴⁰⁴¹⁴²⁴³⁴⁴⁴⁵⁴⁶⁴⁷⁴⁸

Τέκμησσα

ἀλλʼ οὖν ἐγὼ ʼφύλαξα τοῦτό γʼ ἀρκέσαι.
535

Αἴας

ἐπῄνεσʼ ἔργον καὶ πρόνοιαν ἣν ἔθου.

Τέκμησσα

τί δῆτʼ ἂν ὡς ἐκ τῶνδʼ ἂν ὠφελοῖμί σε;

Αἴας

δός μοι προσειπεῖν αὐτὸν ἐμφανῆ τʼ ἰδεῖν.

Τέκμησσα

καὶ μὴν πέλας γε προσπόλοις φυλάσσεται.

Αἴας

τί δῆτα μέλλει μὴ οὐ παρουσίαν ἔχειν;
540

Τέκμησσα

ὦ παῖ, πατὴρ καλεῖ σε. δεῦρο προσπόλων

ἄγʼ αὐτὸν ὅσπερ χερσὶν εὐθύνων κυρεῖς.

Αἴας

ἕρποντι φωνεῖς, ἢ λελειμμένῳ λόγου;

Τέκμησσα

καὶ δὴ κομίζει προσπόλων ὅδʼ ἐγγύθεν.

Χορός

δέδοικʼ ἀκούων τήνδε τὴν προθυμίαν.

οὐ γάρ μʼ ἀρέσκει γλῶσσά σου τεθηγμένη.

Τέκμησσα

ὦ δέσποτʼ Αἴας, τί ποτε δρασείεις φρενί;
585

Αἴας

μὴ κρῖνε, μὴ ʼξέταζε· σωφρονεῖν καλόν.

Τέκμησσα

οἴμʼ ὡς ἀθυμῶ· καί σε πρὸς τοῦ σοῦ τέκνου

καὶ θεῶν ἱκνοῦμαι, μὴ προδοὺς ἡμᾶς γένῃ.

Αἴας

ἄγαν γε λυπεῖς. οὐ κάτοισθʼ ἐγὼ θεοῖς

⁵⁷⁵⁸⁵⁹⁶⁰⁶¹⁶²⁶³⁶⁴⁶⁵⁶⁶⁶⁷⁶⁸⁶⁹⁷⁰⁷¹⁷²

ὡς οὐδὲν ἀρκεῖν εἴμʼ ὀφειλέτης ἔτι;
590

Τέκμησσα

εὔφημα φώνει.

Αἴας

τοῖς ἀκούουσιν λέγε.

Τέκμησσα

σὺ δʼ οὐχὶ πείσῃ;

Αἴας

πόλλʼ ἄγαν ἤδη θροεῖς.

Τέκμησσα

ταρβῶ γάρ, ὦναξ.

Αἴας

οὐ ξυνέρξεθʼ ὡς τάχος;

Τέκμησσα

πρὸς θεῶν, μαλάσσου.

Αἴας

μῶρά μοι δοκεῖς φρονεῖν,

εἰ τοὐμὸν ἦθος ἄρτι παιδεύειν νοεῖς.
595

From thine own spirit, Aias, all may tell,

That utterance came, and none have prompted thee.

Yet stay thy hurrying thought, and by thy friends

Be ruled to loose this burden from thy mind.

Wohl Keiner sagt, Herr, daß ein Wort, fremdher entlehnt,
460

Du mir geredet; nein, es kam aus deiner Brust.

Doch laß es gut sein, laß von deiner Freunde Rath

Dein Herz bezwingen, und verbanne diesen Gram.

No man will ever say these words are false;

They are the genuine dictates of thy heart.

Yet he thou soften'd; let thy friends prevail;

Appease thy mind, nor harbour thoughts like these.

Chorus

No man shall say that you have spoken a bastard word, Ajax, or one not bred of your own heart. Yet at least pause; dismiss these thoughts, and grant friends the power to rule your purpose.