Sophocles, Ajax, Lewis Campbell (Translator), 237

Search the Perseus Catalog for:

View: By Card

← Previous Next →

OD

What words have passed? I cannot blame the man

Who meets foul speech with bitterness of tongue.

Ajax. Sophocles. Lewis Campbell (Translator). London, New York and Toronto. 1906.

Current edition Experimental

English (Lewis Campbell, 1906) (OCR draft) (English) (English (Lewis Campbell, 1906))

Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.

Editions (4)

Αἴας μαστιγοφόρος First1KGreek (Sophocles. Sophoclis Aiax. Lobeck Christian, editor. Berlin: Weidmann, 1866.) — 258-342 focus

ΧΟΡΟΣ

Ἀλλ’ εἰ πέπαυται, κάρτ’ ἂν εὐτυχεῖν

δοκῶ. φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

265 Πότερα δ’ ἂν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,
260

φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,

ἢ κοινὸς ὲν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

ΧΟΡΟΣ

Τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ἡμεῖς ἄρ’ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.

ΧΟΡΟΣ

Πῶς τοῦτ’ ἔλεξας; οὐ κάτοιδ’ ὅπως λέγεις. 270
265

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ἀνὴρ ἐκεῖνος, ἡνίκ’ ἦν ὲν τῇ νόσῳ,

αὐτὸς μὲν ἥδεθ’ οἷσιν εἰιχετ’ ὲν κακοῖς,

ἡμᾶς δὲ τοὺς φρονοῦντας ἠνία ξυνών·

νῦν δ’, ὡς ἔληξε κἀνέπνευσε τῆς νόσου,

κεῖνός τε λύπῃ πᾶς ἐλήλαται κακῇ, 275
270

ἡμάς θ’ ὁμοίως οὐδὲν ἧσσον ἢ πάρος.

ἆρ’ ἔστι ταῦτα δὶς τόσ’ ἐξ ἁπλῶν κακά;

ΧΟΡΟΣ

Ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ’κ θεοῦ

πληγή τις ἥκῃ· πῶς γὰρ, εἰ πεπαυμένος

μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται; 280
275

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ὡς ὧδ’ ἐχόντων τῶνδ’ ἐπίστασθαί σε χρή,

ΧΟΡΟΣ

Τις γάρ ποτ’ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προςέπτατο ;

δήλωσον ἡμῖν, τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ἅπαν μαθήσει τοὖργον, ὡς κοινωνὸς ὤν.

κεῖνος γὰρ ἄκρας νυκτὸς, ἡνίχ’ ἕσπεροι 285
280

λαμπτῆρες οὐκἐτ’ ᾖθον, ἄμφηκες λαβὼν

ὲμαίετ’ ἔγχος ἐξόδους ἕρπειν κενάς.

κἀγὼ ’πιπλήσσω καὶ λέγω, τί χρῆμα δρᾷς,

Αἴας; τί τήνδ’ ἄκλητος οὔθ’ ὑπ’ ἀγγέλων

κληθεὶς ἀφορμᾷς πεῖραν, οὔτε του κλύων 290
285

σάλπιγγος; ἀλλὰ νῦν γε πᾶς εὕδει στρατός. —

ὁ δ’ εἶπε πρός με βαί’, ἀεὶ δ’ ὑμνούμενα,

γύναι, γυναιξὶ κόσμον ἡ σιγὴ φέρει.

κἀγὼ μαθοῦσ’ ἔληξ’, ὁ δ’ ἐσσύθη μόνος.

καὶ τὰς ὲκεῖ μὲν οὐκ ἔχω λέγειν πάθας. 295
290

ἔσω δ’ ὲςῆλθε συνδέτους ἄγων ὁμοῦ

ταύρους, κύνας βοτῆρας, εὔκερών τ’ ἄγραν.

καὶ τοὺς μὲν ηὐχένιζε, τοὺς δ’ ἄνω τρέπων

ἔσφαζε κἀρράχιζε, τοὺς δὲ δεσμίους

300 ᾐκίζεθ’, ὥστε φῶτας, ὲν ποίμναις πίτνων.
295

τέλος δ’ ὑπάξας διὰ θυρῶν, σκιᾷ τινὶ

λόγους ἀνέσπα, τοὺς μὲν Ἀτρειδῶν κάτα,

τοὺς δ’ ἀμφ’ Ὀδυσσεῖ, ξυντιθεὶς γέλων πολὺν,

ὅσην κατ’ αὐτῶν ὕβριν ἐκτίσαιτ’ ἰών·

305 κἄπειτ’ ἐπᾴξας αὖθις ἐς δόμους πάλιν,
300

ἔμφρων μόλις πως ξὺν χρόνῳ καθίσταται,

καὶ πλῆρες ἄτης ὡς διοπτεύει στέγος,

παίσας κάρα ’θώὐζεν· ὲν δ’ ἐρειπίοις

νεκρῶν ὲρειφθεὶς ἕζετ’ ἀρνείου φόνου,

310 κόμην ἀπρὶξ ὄνυξι συλλαβὼν χερί.
305

καὶ τὸν μὲν ἧστο πλεῖστον ἄφθογγος χρόνον·

ἔπειτ’ ἐμοὶ τὰ δείν’ ἐπηπείλησ’ ἔπη,

εἰ μὴ φανοίην πᾶν τὸ συντυχὸν πάθος,

κἀνήρετ’, ὲν τῷ πράγματος κυρεῖ ποτἐ.

315 κἀγὼ, φίλοι, δείσασα τοὐ ἑιργασμένον
310

ἔλεξα πᾶν, ὅσονπερ ἐξηπιστάμην,

ὁ δ’ εὐθὺς ἐξῴμωξεν οἰμωγὰς λυγρὰς,

ἃς οὔποτ’ αὐτοῦ πρόσθεν εἰςήκουσ’ ἐγώ.

πρὸς γὰρ κακοῦ τε καὶ βαρυψύχου γόους

320 τοιούςδ’ ἀεί ποτ’ ἀνδρὸς ὲξηγεῖτ’ ἔχειν.
315

ἀλλ’ ἀψόφητος ὀξέων κωκυμάτων

ὑπεστέναζε, ταῦρος ὣς βρυχώμενος.

νῦν δ’ ὲν τοιᾷδε κείμενος κακῇ τύχῃ

ἄσιτος ἀνὴρ, ἄποτος, ὲν μέσοις βοτοῖς

325 σιδηροκμῆσιν ἥσυχος θακεῖ πεσών.
320

καὶ δῆλός έστιν ὥς τι δρασείων κακόν.

τοιαῦτα γάρ πως καὶ λέγει κὠδύρεται.

Ἀλλ’, ὦ φίλοι, τούτων γὰρ οὕνεκ’ ἐστάλην,

ἀρήξατ’ εξελθόντες, εἰ δύνασθέ τι.

330 φίλων γὰρ οἱ τοιοίδε νικῶνται λόγοις.
325

ΧΟΡΟΣ

Τέκμησσα, δεινὰ, παῖ Τελεύταντος, λέγεις

ἡμῖν, τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.

ΑΙΑΣ

Ἰώ μοί μοι.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Τάχ’, ὡς ἔοικε μᾶλλον. ἢ οὐκ ἠκούσατε

Αἴαντος, οἵαν τήνδε θωύσσει βοήν; 335
330

ΑΙΑΣ

Ἰώ μοί μοι.

ΧΟΡΟΣ

ἀνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν ἢ τοῖς πάλαι

νοσήμασι ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.

ΑΙΑΣ

Ἰὼ παῖ, παῖ.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ὤ μοι τάλαιν’, Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ. 340
335

τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτ’ εἶ; τάλαιν’ ἐγώ.

ΑΙΑΣ

Τεῦκρον καλῶ, ποῦ Τεῦκρος; ἦ τὸν εἰςαεὶ

λεηλατήσει χρόνον; ἐγὼ δ’ ἀπόλλυμαι.

ΧΟΡΟΣ

ἀνὴρ φρονεῖν ἔοικεν· ἀλλ’ ἀνοίγετε.

τάχ’ ἄν τιν’ αἰδῶ κἀπ’ ἐμοὶ βλέψας λάβοι. 345
340

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ἴδου, διοίγω· προςβλἐπειν δ’ ἔξεστί σοι

τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.

¹

Αἴας First1KGreek (Sophocles. Sophoclis Fabulae. Pearson, Alfred Chilton, editor. Oxford: Clarendon Press, 1924.) — 214-262 focus

Τέκμησσα

πῶς δῆτα λέγω λόγον ἄρρητον;

θανάτῳ γὰρ ἴσον πάθος ἐκπεύσῃ.
215

μανίᾳ γὰρ ἁλοὺς ἡμὶν ὁ κλεινὸς

νύκτερος Αἴας ἀπελωβήθη.

τοιαῦτʼ ἂν ἴδοις σκηνῆς ἔνδον

χειροδάικτα σφάγιʼ αἱμοβαφῆ,

κείνου χρηστήρια τἀνδρός.
220

str.

Χορός

οἵαν ἐδήλωσας ἀνδρὸς αἴθονος

ἀγγελίαν ἄτλατον οὐδὲ φευκτάν,

τῶν μεγάλων Δαναῶν ὕπο κλῃζομέναν,
225

τὰν ὁ μέγας μῦθος ἀέξει.

οἴμοι φοβοῦμαι τὸ προσέρ-

πον. περίφαντος ἁνὴρ

θανεῖται, παραπλάκτῳ

χερὶ συγκατακτὰς
230

κελαινοῖς ξίφεσιν βοτὰ καὶ

βοτῆρας ἱππονώμας ποίμναν·

Τέκμησσα

ὤμοι· κεῖθεν κεῖθεν ἄρʼ ἡμῖν

δεσμῶτιν ἄγων ἤλυθε ποίμναν·

¹²³⁴⁵⁶⁷⁸⁹¹⁰¹¹¹²¹³¹⁴¹⁵

ὧν τὰ μὲν εἴσω σφάζʼ ἐπὶ γαίας,
235

τὰ δὲ πλευροκοπῶν δίχʼ ἀνερρήγνυ.

δύο δʼ ἀργίποδας κριοὺς ἀνελὼν

τοῦ μὲν κεφαλὴν καὶ γλῶσσαν ἄκραν

ῥιπτεῖ θερίσας, τὸν δʼ ὀρθὸν ἄνω

κίονι δήσας
240

μέγαν ἱπποδέτην ῥυτῆρα λαβὼν

παίει λιγυρᾷ μάστιγι διπλῇ,

κακὰ δεννάζων ῥήμαθʼ, ἃ δαίμων

κοὐδεὶς ἀνδρῶν ἐδίδαξεν.

ant.

Χορός

ὥρα τινʼ ἤδη κάρα καλύμμασι
245

κρυψάμενον ποδοῖν κλοπὰν ἀρέσθαι,

ἢ θοὸν εἰρεσίας ζυγὸν ἑζόμενον

ποντοπόρῳ ναῒ μεθεῖναι.
250

τοίας ἐρέσσουσιν ἀπει-

λὰς δικρατεῖς Ἀτρεῖδαι

καθʼ ἡμῶν· πεφόβημαι

λιθόλευστον Ἄρη

ξυναλγεῖν μετὰ τοῦδε τυπείς,
255

τὸν αἶσʼ ἄπλατος ἴσχει.

Τέκμησσα

οὐκέτι· λαμπρᾶς γὰρ ἄτερ στεροπᾶς

ᾄξας ὀξὺς νότος ὣς λήγει,

καὶ νῦν φρόνιμος νέον ἄλγος ἔχει·

τὸ γὰρ ἐσλεύσσειν οἰκεῖα πάθη,
260

μηδενὸς ἄλλου παραπράξαντος,

μεγάλας ὀδύνας ὑποτείνει.

Greek (Lewis Campbell, 1879) (OCR draft) Experimental (Greek (Lewis Campbell, 1879)) — 237 focus

δύο δ᾽ ἀργίποδας κριοὺς ἀνελὼν

Greek (F. Storr, 1912) (OCR draft) Experimental (Greek (F. Storr, 1912)) — 214-262 focus

Τέκμησσα

πῶς δῆτα λέγω λόγον ἄρρητον;

θανάτῳ γὰρ ἴσον βάρος ἐκπεύσει.
215

μανίᾳ γὰρ ἁλοὺς ἡμὶν ὁ κλεινὸς

νύκτερος Αἴας ἀπελωβήθη.

τοιαῦτʼ ἂν ἴδοις σκηνῆς ἔνδον

χειροδάϊκτα σφάγιʼ αἱμοβαφῆ,

κείνου χρηστήρια τἀνδρός.
220

221

Χορός

οἵαν ἐδήλωσας ἀνέρος αἴθονος

ἀγγελίαν ἄτλατον οὐδὲ φευκτάν,

τῶν μεγάλων Δαναῶν ὕπο κλῃζομέναν,
225

τὰν ὁ μέγας μῦθος ἀέξει.

οἴμοι φοβοῦμαι τὸ προσέρπον· περίφαντος ἁνὴρ

θανεῖται, παραπλάκτῳ χερὶ συγκατακτὰς
230

κελαινοῖς ξίφεσιν βοτὰ καὶ βοτῆρας ἱππονώμας.

233

Τέκμησσα

ὤμοι· κεῖθεν κεῖθεν ἄρʼ ἡμῖν

δεσμῶτιν ἄγων ἤλυθε ποίμνην·

ὧν τὴν μὲν ἔσω σφάζʼ ἐπὶ γαίας,
235

τὰ δὲ πλευροκοπῶν δίχʼ ἀνερρήγνυ.

δύο δʼ ἀργίποδας κριοὺς ἀνελὼν

τοῦ μὲν κεφαλὴν καὶ γλῶσσαν ἄκραν

ῥιπτεῖ θερίσας, τὸν δʼ ὀρθὸν ἄνω

κίονι δήσας
240

μέγαν ἱπποδέτην ῥυτῆρα λαβὼν

παίει λιγυρᾷ μάστιγι διπλῇ,

κακὰ δεννάζων ῥήμαθʼ, ἃ δαίμων

κοὐδεὶς ἀνδρῶν ἐδίδαξεν.

245

Χορός

ὥρα τινʼ ἤδη τοι κρᾶτα καλύμμασι
245

κρυψάμενον ποδοῖν κλοπὰν ἀρέσθαι

ἢ θοὸν εἰρεσίας ζυγὸν ἑζόμενον

ποντοπόρῳ ναῒ μεθεῖναι.
250

τοίας ἐρέσσουσιν ἀπειλὰς δικρατεῖς Ἀτρεῖδαι

καθʼ ἡμῶν· πεφόβημαι λιθόλευστον Ἄρη

ξυναλγεῖν μετὰ τοῦδε τυπείς, τὸν αἶσʼ ἄπλατος ἴσχει.
255

257

Τέκμησσα

οὐκέτι· λαμπρᾶς γὰρ ἄτερ στεροπῆς

ᾄξας ὀξὺς νότος ὣς λήγει,

καὶ νῦν φρόνιμος νέον ἄλγος ἔχει·

τὸ γὰρ ἐσλεύσσειν οἰκεῖα πάθη,
260

μηδενὸς ἄλλου παραπράξαντος,

μεγάλας ὀδύνας ὑποτείνει.

Translations (4)

German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review) (OCR draft) Experimental (German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review)) — 233 focus

Weh! Dorther, dorther kam er zu uns,
225

Und führte die Heerd' in gefesseltem Zug;

Und die einen erwürgt' er am Boden im Zelt,

Und die anderen hieb er mitten entzwei,

Griff zween weißfüßige Widder sodann,

Mäht' einem das Haupt und die Zunge herab,
230

Und warf sie hinweg;

Und den anderen band er am Pfeiler empor,

Und faßte den Roßzaum doppelt und schwang

Und geißelte, daß hell schwirrte der Schlag,

Schmachworte zugleich ausschüttend, die nur
235

Ein Gott, kein Mensch, ihm gelehrt hat.

Gegenstrophe.

Der Chor.

English (Thomas Francklin, 1758–1759) (OCR draft) Experimental (English (Thomas Francklin, 1758–1759)) — 237 focus

Agamemnon

Still remember

For whom thou pleadst, Ulysses.

English (Robert Potter, 1788) (OCR draft) Experimental (English (Robert Potter, 1788)) — 237 focus

Teucer
1168

And in meet time his son and wife approach

To deck the tomb of the unhappy dead.

English (Sir Richard Jebb, 1904) (OCR draft) Experimental (English (Sir Richard Jebb, 1904)) — 214-260 focus

Tecmessa

Oh, how am I to tell a tale too terrible for words?

Grave as death is the suffering which you will hear. By madness our glorious Ajax was seized in the night, and he has been subjected to utter disgrace. All this you may see inside his dwelling—butchered victims bathed in blood,
215

sacrifices of no hand but his.
220

221

Chorus

What report of the fiery warrior have you revealed to us, unbearable, nor yet escapable—

a report which the great Danaans propound, which their powerful storytelling spreads! Ah, me, I shudder at the future’s advancing step. In public view the man will die
225

because the dark sword in his frenzied hand massacred the herds and the horse-guiding herdsmen.
230

231

Tecmessa

Ah! Then it was from there, from there that he came to me with his captive flock!

Of part, he cut the throats on the floor inside; some, striking their sides, he tore asunder. Then he caught up two white-footed rams and sheared off the head of one and its tongue-tip, and flung them away;
235

the other he bound upright to a pillar, and seizing a heavy strap from a horse’s harness he flogged it with a whistling, doubled lash, while he cursed it with awful imprecations which a god, and no mortal, had taught him.
240

245

Chorus

The time has come for each of us to veil his head and steal away on foot, or to sit and take on the swift yoke of rowing,
245

giving her way to the sea-faring ship. So angry are the threats which the brother-kings, the sons of Atreus, speed against us! I fear to share in bitter death beneath an onslaught of stones,
250

crushed at this man’s side, whom an untouchable fate holds in its grasp.
255

257

Tecmessa

It grips him no longer. For like a southerly wind after it has started up sharply without bright lightning he grows calm. And now in his right mind he has new pain.

To look on self-made suffering, when no other has had a hand in it—this induces sharp pains.
260

Commentary

Commentary (R. C. Jebb) (OCR draft) (Commentary (R. C. Jebb))

mvp-comment-781-1 φλαῦρα ¹

mvp-comment-781-2 συμβαλεῖν ἔπη κακά ²

mvp-comment-781-3 κακά ³

Commentary (Lewis Campbell, 1879) (OCR draft) (Commentary (Lewis Campbell, 1879)) focus

1322-1323. mvp-comment-846-1 Odysseus will not commit himself to a condemnation of Teucer till he knows what has been said. 'Perhaps he only spoke under provocation.' Ср. O. T. 523, 4, ἀλλ᾽ ἦλθε μὲν δὴ τοῦτο τοῦνειδος τάχ᾽ ἂν | ὀργῇ βιασθὲν μᾶλλον ἢ γνώμῃ φρενῶν.

1323. mvp-comment-847-1 συμβαλεῖν] For this epexegetic inf. cp. Thuc. 3. 40. § 1, ξυγγνώμην ἁμαρτεῖν ἀνθρωπίνως λήψονται. συμβαλεῖν] Sc. τοῖς φλαύροις.

Sophocles Ajax 237

Lewis Campbell (Translator)

Search the Perseus Catalog for:

OD

What words have passed? I cannot blame the man

Who meets foul speech with bitterness of tongue.

Current edition Experimental

ΧΟΡΟΣ

Ἀλλ’ εἰ πέπαυται, κάρτ’ ἂν εὐτυχεῖν

δοκῶ. φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

265 Πότερα δ’ ἂν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,
260

φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,

ἢ κοινὸς ὲν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

ΧΟΡΟΣ

Τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ἡμεῖς ἄρ’ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.

ΧΟΡΟΣ

Πῶς τοῦτ’ ἔλεξας; οὐ κάτοιδ’ ὅπως λέγεις. 270
265

ΧΟΡΟΣ

Ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ’κ θεοῦ

πληγή τις ἥκῃ· πῶς γὰρ, εἰ πεπαυμένος

μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται; 280
275

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ὡς ὧδ’ ἐχόντων τῶνδ’ ἐπίστασθαί σε χρή,

ΧΟΡΟΣ

Τις γάρ ποτ’ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προςέπτατο ;

δήλωσον ἡμῖν, τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.

ΧΟΡΟΣ

Τέκμησσα, δεινὰ, παῖ Τελεύταντος, λέγεις

ἡμῖν, τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.

ΑΙΑΣ

Ἰώ μοί μοι.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Τάχ’, ὡς ἔοικε μᾶλλον. ἢ οὐκ ἠκούσατε

Αἴαντος, οἵαν τήνδε θωύσσει βοήν; 335
330

ΑΙΑΣ

Ἰώ μοί μοι.

ΧΟΡΟΣ

ἀνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν ἢ τοῖς πάλαι

νοσήμασι ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.

ΑΙΑΣ

Ἰὼ παῖ, παῖ.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ὤ μοι τάλαιν’, Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ. 340
335

τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτ’ εἶ; τάλαιν’ ἐγώ.

ΑΙΑΣ

Τεῦκρον καλῶ, ποῦ Τεῦκρος; ἦ τὸν εἰςαεὶ

λεηλατήσει χρόνον; ἐγὼ δ’ ἀπόλλυμαι.

ΧΟΡΟΣ

ἀνὴρ φρονεῖν ἔοικεν· ἀλλ’ ἀνοίγετε.

τάχ’ ἄν τιν’ αἰδῶ κἀπ’ ἐμοὶ βλέψας λάβοι. 345
340

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ἴδου, διοίγω· προςβλἐπειν δ’ ἔξεστί σοι

τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.

¹

Der Chor.

Agamemnon

Still remember

For whom thou pleadst, Ulysses.

Teucer
1168

And in meet time his son and wife approach

To deck the tomb of the unhappy dead.

Tecmessa

It grips him no longer. For like a southerly wind after it has started up sharply without bright lightning he grows calm. And now in his right mind he has new pain.

To look on self-made suffering, when no other has had a hand in it—this induces sharp pains.
260

Commentary

Stable identifiers

Search the Perseus Catalog for:

Search the Perseus Catalog for:

OD What words have passed? I cannot blame the man Who meets foul speech with bitterness of tongue.

Current edition Experimental

ΧΟΡΟΣ Ἀλλ’ εἰ πέπαυται, κάρτ’ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ. φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ 265 Πότερα δ’ ἂν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις, 260 φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν, ἢ κοινὸς ὲν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

ΧΟΡΟΣ Τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ Ἡμεῖς ἄρ’ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.

ΧΟΡΟΣ Πῶς τοῦτ’ ἔλεξας; οὐ κάτοιδ’ ὅπως λέγεις. 270 265

ΧΟΡΟΣ Ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ’κ θεοῦ πληγή τις ἥκῃ· πῶς γὰρ, εἰ πεπαυμένος μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται; 280 275

ΤΕΚΜΗΣΣΑ Ὡς ὧδ’ ἐχόντων τῶνδ’ ἐπίστασθαί σε χρή,

ΧΟΡΟΣ Τις γάρ ποτ’ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προςέπτατο ; δήλωσον ἡμῖν, τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.

ΧΟΡΟΣ Τέκμησσα, δεινὰ, παῖ Τελεύταντος, λέγεις ἡμῖν, τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.

ΑΙΑΣ Ἰώ μοί μοι.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ Τάχ’, ὡς ἔοικε μᾶλλον. ἢ οὐκ ἠκούσατε Αἴαντος, οἵαν τήνδε θωύσσει βοήν; 335 330

ΑΙΑΣ Ἰώ μοί μοι.

ΧΟΡΟΣ ἀνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν ἢ τοῖς πάλαι νοσήμασι ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.

ΑΙΑΣ Ἰὼ παῖ, παῖ.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ Ὤ μοι τάλαιν’, Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ. 340 335 τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτ’ εἶ; τάλαιν’ ἐγώ.

ΑΙΑΣ Τεῦκρον καλῶ, ποῦ Τεῦκρος; ἦ τὸν εἰςαεὶ λεηλατήσει χρόνον; ἐγὼ δ’ ἀπόλλυμαι.

ΧΟΡΟΣ ἀνὴρ φρονεῖν ἔοικεν· ἀλλ’ ἀνοίγετε. τάχ’ ἄν τιν’ αἰδῶ κἀπ’ ἐμοὶ βλέψας λάβοι. 345 340

ΤΕΚΜΗΣΣΑ Ἴδου, διοίγω· προςβλἐπειν δ’ ἔξεστί σοι τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ. 1

Der Chor.

Agamemnon Still remember For whom thou pleadst, Ulysses.

Teucer 1168 And in meet time his son and wife approach To deck the tomb of the unhappy dead.

Tecmessa It grips him no longer. For like a southerly wind after it has started up sharply without bright lightning he grows calm. And now in his right mind he has new pain. To look on self-made suffering, when no other has had a hand in it—this induces sharp pains. 260

Commentary

Stable identifiers

OD

What words have passed? I cannot blame the man

Who meets foul speech with bitterness of tongue.

ΧΟΡΟΣ

Ἀλλ’ εἰ πέπαυται, κάρτ’ ἂν εὐτυχεῖν

δοκῶ. φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

265 Πότερα δ’ ἂν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,
260

φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,

ἢ κοινὸς ὲν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

ΧΟΡΟΣ

Τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ἡμεῖς ἄρ’ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.

ΧΟΡΟΣ

Πῶς τοῦτ’ ἔλεξας; οὐ κάτοιδ’ ὅπως λέγεις. 270
265

ΧΟΡΟΣ

Ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ’κ θεοῦ

πληγή τις ἥκῃ· πῶς γὰρ, εἰ πεπαυμένος

μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται; 280
275

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ὡς ὧδ’ ἐχόντων τῶνδ’ ἐπίστασθαί σε χρή,

ΧΟΡΟΣ

Τις γάρ ποτ’ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προςέπτατο ;

δήλωσον ἡμῖν, τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.

ΧΟΡΟΣ

Τέκμησσα, δεινὰ, παῖ Τελεύταντος, λέγεις

ἡμῖν, τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.

ΑΙΑΣ

Ἰώ μοί μοι.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Τάχ’, ὡς ἔοικε μᾶλλον. ἢ οὐκ ἠκούσατε

Αἴαντος, οἵαν τήνδε θωύσσει βοήν; 335
330

ΑΙΑΣ

Ἰώ μοί μοι.

ΧΟΡΟΣ

ἀνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν ἢ τοῖς πάλαι

νοσήμασι ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.

ΑΙΑΣ

Ἰὼ παῖ, παῖ.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ὤ μοι τάλαιν’, Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ. 340
335

τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτ’ εἶ; τάλαιν’ ἐγώ.

ΑΙΑΣ

Τεῦκρον καλῶ, ποῦ Τεῦκρος; ἦ τὸν εἰςαεὶ

λεηλατήσει χρόνον; ἐγὼ δ’ ἀπόλλυμαι.

ΧΟΡΟΣ

ἀνὴρ φρονεῖν ἔοικεν· ἀλλ’ ἀνοίγετε.

τάχ’ ἄν τιν’ αἰδῶ κἀπ’ ἐμοὶ βλέψας λάβοι. 345
340

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ἴδου, διοίγω· προςβλἐπειν δ’ ἔξεστί σοι

τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.

¹

Agamemnon

Still remember

For whom thou pleadst, Ulysses.

Teucer
1168

And in meet time his son and wife approach

To deck the tomb of the unhappy dead.

Tecmessa

It grips him no longer. For like a southerly wind after it has started up sharply without bright lightning he grows calm. And now in his right mind he has new pain.

To look on self-made suffering, when no other has had a hand in it—this induces sharp pains.
260