δύο δ᾽ ἀργίποδας κριοὺς ἀνελὼν
Ajax. Sophocles. ed. Lewis Campbell. Oxford. 1879.
Table of Contents
Search the Perseus Catalog for:
Search the Perseus Catalog for:
Current edition Experimental
Greek (Lewis Campbell, 1879) (OCR draft) (Greek) (Greek (Lewis Campbell, 1879))
Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.
Editions (3)
Αἴας μαστιγοφόρος First1KGreek (Sophocles. Sophoclis Aiax. Lobeck Christian, editor. Berlin: Weidmann, 1866.) — 258-342 focus
ΧΟΡΟΣ
Ἀλλ’ εἰ πέπαυται, κάρτ’ ἂν εὐτυχεῖν
δοκῶ. φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.
Ἀλλ’ εἰ πέπαυται, κάρτ’ ἂν εὐτυχεῖν
δοκῶ. φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.
ΤΕΚΜΗΣΣΑ
265
Πότερα δ’ ἂν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,
260
φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,
ἢ κοινὸς ὲν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;
265
Πότερα δ’ ἂν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,
260
φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,
ἢ κοινὸς ὲν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;
ΧΟΡΟΣ
Τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.
Τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.
ΤΕΚΜΗΣΣΑ
Ἡμεῖς ἄρ’ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.
Ἡμεῖς ἄρ’ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.
ΧΟΡΟΣ
Πῶς τοῦτ’ ἔλεξας; οὐ κάτοιδ’ ὅπως λέγεις.
270
265
Πῶς τοῦτ’ ἔλεξας; οὐ κάτοιδ’ ὅπως λέγεις.
270
265
ΤΕΚΜΗΣΣΑ
Ἀνὴρ ἐκεῖνος, ἡνίκ’ ἦν ὲν τῇ νόσῳ,
αὐτὸς μὲν ἥδεθ’ οἷσιν εἰιχετ’ ὲν κακοῖς,
ἡμᾶς δὲ τοὺς φρονοῦντας ἠνία ξυνών·
νῦν δ’, ὡς ἔληξε κἀνέπνευσε τῆς νόσου,
κεῖνός τε λύπῃ πᾶς ἐλήλαται κακῇ,
275
270
ἡμάς θ’ ὁμοίως οὐδὲν ἧσσον ἢ πάρος.
ἆρ’ ἔστι ταῦτα δὶς τόσ’ ἐξ ἁπλῶν κακά;
Ἀνὴρ ἐκεῖνος, ἡνίκ’ ἦν ὲν τῇ νόσῳ,
αὐτὸς μὲν ἥδεθ’ οἷσιν εἰιχετ’ ὲν κακοῖς,
ἡμᾶς δὲ τοὺς φρονοῦντας ἠνία ξυνών·
νῦν δ’, ὡς ἔληξε κἀνέπνευσε τῆς νόσου,
κεῖνός τε λύπῃ πᾶς ἐλήλαται κακῇ,
275
270
ἡμάς θ’ ὁμοίως οὐδὲν ἧσσον ἢ πάρος.
ἆρ’ ἔστι ταῦτα δὶς τόσ’ ἐξ ἁπλῶν κακά;
ΧΟΡΟΣ
Ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ’κ θεοῦ
πληγή τις ἥκῃ· πῶς γὰρ, εἰ πεπαυμένος
μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται;
280
275
Ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ’κ θεοῦ
πληγή τις ἥκῃ· πῶς γὰρ, εἰ πεπαυμένος
μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται;
280
275
ΤΕΚΜΗΣΣΑ
Ὡς ὧδ’ ἐχόντων τῶνδ’ ἐπίστασθαί σε χρή,
Ὡς ὧδ’ ἐχόντων τῶνδ’ ἐπίστασθαί σε χρή,
ΧΟΡΟΣ
Τις γάρ ποτ’ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προςέπτατο ;
δήλωσον ἡμῖν, τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.
Τις γάρ ποτ’ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προςέπτατο ;
δήλωσον ἡμῖν, τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.
ΤΕΚΜΗΣΣΑ
Ἅπαν μαθήσει τοὖργον, ὡς κοινωνὸς ὤν.
κεῖνος γὰρ ἄκρας νυκτὸς, ἡνίχ’ ἕσπεροι
285
280
λαμπτῆρες οὐκἐτ’ ᾖθον, ἄμφηκες λαβὼν
ὲμαίετ’ ἔγχος ἐξόδους ἕρπειν κενάς.
κἀγὼ ’πιπλήσσω καὶ λέγω, τί χρῆμα δρᾷς,
Αἴας; τί τήνδ’ ἄκλητος οὔθ’ ὑπ’ ἀγγέλων
κληθεὶς ἀφορμᾷς πεῖραν, οὔτε του κλύων
290
285
σάλπιγγος; ἀλλὰ νῦν γε πᾶς εὕδει στρατός. —
ὁ δ’ εἶπε πρός με βαί’, ἀεὶ δ’ ὑμνούμενα,
γύναι, γυναιξὶ κόσμον ἡ σιγὴ φέρει.
κἀγὼ μαθοῦσ’ ἔληξ’, ὁ δ’ ἐσσύθη μόνος.
καὶ τὰς ὲκεῖ μὲν οὐκ ἔχω λέγειν πάθας.
295
290
ἔσω δ’ ὲςῆλθε συνδέτους ἄγων ὁμοῦ
ταύρους, κύνας βοτῆρας, εὔκερών τ’ ἄγραν.
καὶ τοὺς μὲν ηὐχένιζε, τοὺς δ’ ἄνω τρέπων
ἔσφαζε κἀρράχιζε, τοὺς δὲ δεσμίους
300
ᾐκίζεθ’, ὥστε φῶτας, ὲν ποίμναις πίτνων.
295
τέλος δ’ ὑπάξας διὰ θυρῶν, σκιᾷ τινὶ
λόγους ἀνέσπα, τοὺς μὲν Ἀτρειδῶν κάτα,
τοὺς δ’ ἀμφ’ Ὀδυσσεῖ, ξυντιθεὶς γέλων πολὺν,
ὅσην κατ’ αὐτῶν ὕβριν ἐκτίσαιτ’ ἰών·
305
κἄπειτ’ ἐπᾴξας αὖθις ἐς δόμους πάλιν,
300
ἔμφρων μόλις πως ξὺν χρόνῳ καθίσταται,
καὶ πλῆρες ἄτης ὡς διοπτεύει στέγος,
παίσας κάρα ’θώὐζεν· ὲν δ’ ἐρειπίοις
νεκρῶν ὲρειφθεὶς ἕζετ’ ἀρνείου φόνου,
310
κόμην ἀπρὶξ ὄνυξι συλλαβὼν χερί.
305
καὶ τὸν μὲν ἧστο πλεῖστον ἄφθογγος χρόνον·
ἔπειτ’ ἐμοὶ τὰ δείν’ ἐπηπείλησ’ ἔπη,
εἰ μὴ φανοίην πᾶν τὸ συντυχὸν πάθος,
κἀνήρετ’, ὲν τῷ πράγματος κυρεῖ ποτἐ.
315
κἀγὼ, φίλοι, δείσασα τοὐ ἑιργασμένον
310
ἔλεξα πᾶν, ὅσονπερ ἐξηπιστάμην,
ὁ δ’ εὐθὺς ἐξῴμωξεν οἰμωγὰς λυγρὰς,
ἃς οὔποτ’ αὐτοῦ πρόσθεν εἰςήκουσ’ ἐγώ.
πρὸς γὰρ κακοῦ τε καὶ βαρυψύχου γόους
320
τοιούςδ’ ἀεί ποτ’ ἀνδρὸς ὲξηγεῖτ’ ἔχειν.
315
ἀλλ’ ἀψόφητος ὀξέων κωκυμάτων
ὑπεστέναζε, ταῦρος ὣς βρυχώμενος.
νῦν δ’ ὲν τοιᾷδε κείμενος κακῇ τύχῃ
ἄσιτος ἀνὴρ, ἄποτος, ὲν μέσοις βοτοῖς
325
σιδηροκμῆσιν ἥσυχος θακεῖ πεσών.
320
καὶ δῆλός έστιν ὥς τι δρασείων κακόν.
τοιαῦτα γάρ πως καὶ λέγει κὠδύρεται.
Ἀλλ’, ὦ φίλοι, τούτων γὰρ οὕνεκ’ ἐστάλην,
ἀρήξατ’ εξελθόντες, εἰ δύνασθέ τι.
330
φίλων γὰρ οἱ τοιοίδε νικῶνται λόγοις.
325
Ἅπαν μαθήσει τοὖργον, ὡς κοινωνὸς ὤν.
κεῖνος γὰρ ἄκρας νυκτὸς, ἡνίχ’ ἕσπεροι
285
280
λαμπτῆρες οὐκἐτ’ ᾖθον, ἄμφηκες λαβὼν
ὲμαίετ’ ἔγχος ἐξόδους ἕρπειν κενάς.
κἀγὼ ’πιπλήσσω καὶ λέγω, τί χρῆμα δρᾷς,
Αἴας; τί τήνδ’ ἄκλητος οὔθ’ ὑπ’ ἀγγέλων
κληθεὶς ἀφορμᾷς πεῖραν, οὔτε του κλύων
290
285
σάλπιγγος; ἀλλὰ νῦν γε πᾶς εὕδει στρατός. —
ὁ δ’ εἶπε πρός με βαί’, ἀεὶ δ’ ὑμνούμενα,
γύναι, γυναιξὶ κόσμον ἡ σιγὴ φέρει.
κἀγὼ μαθοῦσ’ ἔληξ’, ὁ δ’ ἐσσύθη μόνος.
καὶ τὰς ὲκεῖ μὲν οὐκ ἔχω λέγειν πάθας.
295
290
ἔσω δ’ ὲςῆλθε συνδέτους ἄγων ὁμοῦ
ταύρους, κύνας βοτῆρας, εὔκερών τ’ ἄγραν.
καὶ τοὺς μὲν ηὐχένιζε, τοὺς δ’ ἄνω τρέπων
ἔσφαζε κἀρράχιζε, τοὺς δὲ δεσμίους
300
ᾐκίζεθ’, ὥστε φῶτας, ὲν ποίμναις πίτνων.
295
τέλος δ’ ὑπάξας διὰ θυρῶν, σκιᾷ τινὶ
λόγους ἀνέσπα, τοὺς μὲν Ἀτρειδῶν κάτα,
τοὺς δ’ ἀμφ’ Ὀδυσσεῖ, ξυντιθεὶς γέλων πολὺν,
ὅσην κατ’ αὐτῶν ὕβριν ἐκτίσαιτ’ ἰών·
305
κἄπειτ’ ἐπᾴξας αὖθις ἐς δόμους πάλιν,
300
ἔμφρων μόλις πως ξὺν χρόνῳ καθίσταται,
καὶ πλῆρες ἄτης ὡς διοπτεύει στέγος,
παίσας κάρα ’θώὐζεν· ὲν δ’ ἐρειπίοις
νεκρῶν ὲρειφθεὶς ἕζετ’ ἀρνείου φόνου,
310
κόμην ἀπρὶξ ὄνυξι συλλαβὼν χερί.
305
καὶ τὸν μὲν ἧστο πλεῖστον ἄφθογγος χρόνον·
ἔπειτ’ ἐμοὶ τὰ δείν’ ἐπηπείλησ’ ἔπη,
εἰ μὴ φανοίην πᾶν τὸ συντυχὸν πάθος,
κἀνήρετ’, ὲν τῷ πράγματος κυρεῖ ποτἐ.
315
κἀγὼ, φίλοι, δείσασα τοὐ ἑιργασμένον
310
ἔλεξα πᾶν, ὅσονπερ ἐξηπιστάμην,
ὁ δ’ εὐθὺς ἐξῴμωξεν οἰμωγὰς λυγρὰς,
ἃς οὔποτ’ αὐτοῦ πρόσθεν εἰςήκουσ’ ἐγώ.
πρὸς γὰρ κακοῦ τε καὶ βαρυψύχου γόους
320
τοιούςδ’ ἀεί ποτ’ ἀνδρὸς ὲξηγεῖτ’ ἔχειν.
315
ἀλλ’ ἀψόφητος ὀξέων κωκυμάτων
ὑπεστέναζε, ταῦρος ὣς βρυχώμενος.
νῦν δ’ ὲν τοιᾷδε κείμενος κακῇ τύχῃ
ἄσιτος ἀνὴρ, ἄποτος, ὲν μέσοις βοτοῖς
325
σιδηροκμῆσιν ἥσυχος θακεῖ πεσών.
320
καὶ δῆλός έστιν ὥς τι δρασείων κακόν.
τοιαῦτα γάρ πως καὶ λέγει κὠδύρεται.
Ἀλλ’, ὦ φίλοι, τούτων γὰρ οὕνεκ’ ἐστάλην,
ἀρήξατ’ εξελθόντες, εἰ δύνασθέ τι.
330
φίλων γὰρ οἱ τοιοίδε νικῶνται λόγοις.
325
ΧΟΡΟΣ
Τέκμησσα, δεινὰ, παῖ Τελεύταντος, λέγεις
ἡμῖν, τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.
Τέκμησσα, δεινὰ, παῖ Τελεύταντος, λέγεις
ἡμῖν, τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.
ΑΙΑΣ
Ἰώ μοί μοι.
Ἰώ μοί μοι.
ΤΕΚΜΗΣΣΑ
Τάχ’, ὡς ἔοικε μᾶλλον. ἢ οὐκ ἠκούσατε
Αἴαντος, οἵαν τήνδε θωύσσει βοήν;
335
330
Τάχ’, ὡς ἔοικε μᾶλλον. ἢ οὐκ ἠκούσατε
Αἴαντος, οἵαν τήνδε θωύσσει βοήν;
335
330
ΑΙΑΣ
Ἰώ μοί μοι.
Ἰώ μοί μοι.
ΧΟΡΟΣ
ἀνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν ἢ τοῖς πάλαι
νοσήμασι ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.
ἀνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν ἢ τοῖς πάλαι
νοσήμασι ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.
ΑΙΑΣ
Ἰὼ παῖ, παῖ.
Ἰὼ παῖ, παῖ.
ΤΕΚΜΗΣΣΑ
Ὤ μοι τάλαιν’, Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ.
340
335
τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτ’ εἶ; τάλαιν’ ἐγώ.
Ὤ μοι τάλαιν’, Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ.
340
335
τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτ’ εἶ; τάλαιν’ ἐγώ.
ΑΙΑΣ
Τεῦκρον καλῶ, ποῦ Τεῦκρος; ἦ τὸν εἰςαεὶ
λεηλατήσει χρόνον; ἐγὼ δ’ ἀπόλλυμαι.
Τεῦκρον καλῶ, ποῦ Τεῦκρος; ἦ τὸν εἰςαεὶ
λεηλατήσει χρόνον; ἐγὼ δ’ ἀπόλλυμαι.
ΧΟΡΟΣ
ἀνὴρ φρονεῖν ἔοικεν· ἀλλ’ ἀνοίγετε.
τάχ’ ἄν τιν’ αἰδῶ κἀπ’ ἐμοὶ βλέψας λάβοι.
345
340
ἀνὴρ φρονεῖν ἔοικεν· ἀλλ’ ἀνοίγετε.
τάχ’ ἄν τιν’ αἰδῶ κἀπ’ ἐμοὶ βλέψας λάβοι.
345
340
ΤΕΚΜΗΣΣΑ
Ἴδου, διοίγω· προςβλἐπειν δ’ ἔξεστί σοι
τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.
1
Ἴδου, διοίγω· προςβλἐπειν δ’ ἔξεστί σοι
τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.
Αἴας First1KGreek (Sophocles. Sophoclis Fabulae. Pearson, Alfred Chilton, editor. Oxford: Clarendon Press, 1924.) — 214-262 focus
Τέκμησσα
πῶς δῆτα λέγω λόγον ἄρρητον;
θανάτῳ γὰρ ἴσον πάθος ἐκπεύσῃ.
215
μανίᾳ γὰρ ἁλοὺς ἡμὶν ὁ κλεινὸς
νύκτερος Αἴας ἀπελωβήθη.
τοιαῦτʼ ἂν ἴδοις σκηνῆς ἔνδον
χειροδάικτα σφάγιʼ αἱμοβαφῆ,
κείνου χρηστήρια τἀνδρός.
220
πῶς δῆτα λέγω λόγον ἄρρητον;
θανάτῳ γὰρ ἴσον πάθος ἐκπεύσῃ.
215
μανίᾳ γὰρ ἁλοὺς ἡμὶν ὁ κλεινὸς
νύκτερος Αἴας ἀπελωβήθη.
τοιαῦτʼ ἂν ἴδοις σκηνῆς ἔνδον
χειροδάικτα σφάγιʼ αἱμοβαφῆ,
κείνου χρηστήρια τἀνδρός.
220
str.
Χορός
οἵαν ἐδήλωσας ἀνδρὸς αἴθονος
ἀγγελίαν ἄτλατον οὐδὲ φευκτάν,
τῶν μεγάλων Δαναῶν ὕπο κλῃζομέναν,
225
τὰν ὁ μέγας μῦθος ἀέξει.
οἴμοι φοβοῦμαι τὸ προσέρ-
πον. περίφαντος ἁνὴρ
θανεῖται, παραπλάκτῳ
χερὶ συγκατακτὰς
230
κελαινοῖς ξίφεσιν βοτὰ καὶ
βοτῆρας ἱππονώμας ποίμναν·
οἵαν ἐδήλωσας ἀνδρὸς αἴθονος
ἀγγελίαν ἄτλατον οὐδὲ φευκτάν,
τῶν μεγάλων Δαναῶν ὕπο κλῃζομέναν,
225
τὰν ὁ μέγας μῦθος ἀέξει.
οἴμοι φοβοῦμαι τὸ προσέρ-
πον. περίφαντος ἁνὴρ
θανεῖται, παραπλάκτῳ
χερὶ συγκατακτὰς
230
κελαινοῖς ξίφεσιν βοτὰ καὶ
βοτῆρας ἱππονώμας ποίμναν·
Τέκμησσα
ὤμοι· κεῖθεν κεῖθεν ἄρʼ ἡμῖν
δεσμῶτιν ἄγων ἤλυθε ποίμναν·
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
ὧν τὰ μὲν εἴσω σφάζʼ ἐπὶ γαίας,
235
τὰ δὲ πλευροκοπῶν δίχʼ ἀνερρήγνυ.
δύο δʼ ἀργίποδας κριοὺς ἀνελὼν
τοῦ μὲν κεφαλὴν καὶ γλῶσσαν ἄκραν
ῥιπτεῖ θερίσας, τὸν δʼ ὀρθὸν ἄνω
κίονι δήσας
240
μέγαν ἱπποδέτην ῥυτῆρα λαβὼν
παίει λιγυρᾷ μάστιγι διπλῇ,
κακὰ δεννάζων ῥήμαθʼ, ἃ δαίμων
κοὐδεὶς ἀνδρῶν ἐδίδαξεν.
ὤμοι· κεῖθεν κεῖθεν ἄρʼ ἡμῖν
δεσμῶτιν ἄγων ἤλυθε ποίμναν·
ὧν τὰ μὲν εἴσω σφάζʼ ἐπὶ γαίας,
235
τὰ δὲ πλευροκοπῶν δίχʼ ἀνερρήγνυ.
δύο δʼ ἀργίποδας κριοὺς ἀνελὼν
τοῦ μὲν κεφαλὴν καὶ γλῶσσαν ἄκραν
ῥιπτεῖ θερίσας, τὸν δʼ ὀρθὸν ἄνω
κίονι δήσας
240
μέγαν ἱπποδέτην ῥυτῆρα λαβὼν
παίει λιγυρᾷ μάστιγι διπλῇ,
κακὰ δεννάζων ῥήμαθʼ, ἃ δαίμων
κοὐδεὶς ἀνδρῶν ἐδίδαξεν.
ant.
Χορός
ὥρα τινʼ ἤδη κάρα καλύμμασι
245
κρυψάμενον ποδοῖν κλοπὰν ἀρέσθαι,
ἢ θοὸν εἰρεσίας ζυγὸν ἑζόμενον
ποντοπόρῳ ναῒ μεθεῖναι.
250
τοίας ἐρέσσουσιν ἀπει-
λὰς δικρατεῖς Ἀτρεῖδαι
καθʼ ἡμῶν· πεφόβημαι
λιθόλευστον Ἄρη
ξυναλγεῖν μετὰ τοῦδε τυπείς,
255
τὸν αἶσʼ ἄπλατος ἴσχει.
ὥρα τινʼ ἤδη κάρα καλύμμασι
245
κρυψάμενον ποδοῖν κλοπὰν ἀρέσθαι,
ἢ θοὸν εἰρεσίας ζυγὸν ἑζόμενον
ποντοπόρῳ ναῒ μεθεῖναι.
250
τοίας ἐρέσσουσιν ἀπει-
λὰς δικρατεῖς Ἀτρεῖδαι
καθʼ ἡμῶν· πεφόβημαι
λιθόλευστον Ἄρη
ξυναλγεῖν μετὰ τοῦδε τυπείς,
255
τὸν αἶσʼ ἄπλατος ἴσχει.
Τέκμησσα
οὐκέτι· λαμπρᾶς γὰρ ἄτερ στεροπᾶς
ᾄξας ὀξὺς νότος ὣς λήγει,
καὶ νῦν φρόνιμος νέον ἄλγος ἔχει·
τὸ γὰρ ἐσλεύσσειν οἰκεῖα πάθη,
260
μηδενὸς ἄλλου παραπράξαντος,
μεγάλας ὀδύνας ὑποτείνει.
οὐκέτι· λαμπρᾶς γὰρ ἄτερ στεροπᾶς
ᾄξας ὀξὺς νότος ὣς λήγει,
καὶ νῦν φρόνιμος νέον ἄλγος ἔχει·
τὸ γὰρ ἐσλεύσσειν οἰκεῖα πάθη,
260
μηδενὸς ἄλλου παραπράξαντος,
μεγάλας ὀδύνας ὑποτείνει.
Greek (F. Storr, 1912) (OCR draft) Experimental (Greek (F. Storr, 1912)) — 214-262 focus
Τέκμησσα
πῶς δῆτα λέγω λόγον ἄρρητον;
θανάτῳ γὰρ ἴσον βάρος ἐκπεύσει.
215
μανίᾳ γὰρ ἁλοὺς ἡμὶν ὁ κλεινὸς
νύκτερος Αἴας ἀπελωβήθη.
τοιαῦτʼ ἂν ἴδοις σκηνῆς ἔνδον
χειροδάϊκτα σφάγιʼ αἱμοβαφῆ,
κείνου χρηστήρια τἀνδρός.
220
πῶς δῆτα λέγω λόγον ἄρρητον;
θανάτῳ γὰρ ἴσον βάρος ἐκπεύσει.
215
μανίᾳ γὰρ ἁλοὺς ἡμὶν ὁ κλεινὸς
νύκτερος Αἴας ἀπελωβήθη.
τοιαῦτʼ ἂν ἴδοις σκηνῆς ἔνδον
χειροδάϊκτα σφάγιʼ αἱμοβαφῆ,
κείνου χρηστήρια τἀνδρός.
220
Χορός
οἵαν ἐδήλωσας ἀνέρος αἴθονος
ἀγγελίαν ἄτλατον οὐδὲ φευκτάν,
τῶν μεγάλων Δαναῶν ὕπο κλῃζομέναν,
225
τὰν ὁ μέγας μῦθος ἀέξει.
οἴμοι φοβοῦμαι τὸ προσέρπον· περίφαντος ἁνὴρ
θανεῖται, παραπλάκτῳ χερὶ συγκατακτὰς
230
κελαινοῖς ξίφεσιν βοτὰ καὶ βοτῆρας ἱππονώμας.
οἵαν ἐδήλωσας ἀνέρος αἴθονος
ἀγγελίαν ἄτλατον οὐδὲ φευκτάν,
τῶν μεγάλων Δαναῶν ὕπο κλῃζομέναν,
225
τὰν ὁ μέγας μῦθος ἀέξει.
οἴμοι φοβοῦμαι τὸ προσέρπον· περίφαντος ἁνὴρ
θανεῖται, παραπλάκτῳ χερὶ συγκατακτὰς
230
κελαινοῖς ξίφεσιν βοτὰ καὶ βοτῆρας ἱππονώμας.
Τέκμησσα
ὤμοι· κεῖθεν κεῖθεν ἄρʼ ἡμῖν
δεσμῶτιν ἄγων ἤλυθε ποίμνην·
ὧν τὴν μὲν ἔσω σφάζʼ ἐπὶ γαίας,
235
τὰ δὲ πλευροκοπῶν δίχʼ ἀνερρήγνυ.
δύο δʼ ἀργίποδας κριοὺς ἀνελὼν
τοῦ μὲν κεφαλὴν καὶ γλῶσσαν ἄκραν
ῥιπτεῖ θερίσας, τὸν δʼ ὀρθὸν ἄνω
κίονι δήσας
240
μέγαν ἱπποδέτην ῥυτῆρα λαβὼν
παίει λιγυρᾷ μάστιγι διπλῇ,
κακὰ δεννάζων ῥήμαθʼ, ἃ δαίμων
κοὐδεὶς ἀνδρῶν ἐδίδαξεν.
ὤμοι· κεῖθεν κεῖθεν ἄρʼ ἡμῖν
δεσμῶτιν ἄγων ἤλυθε ποίμνην·
ὧν τὴν μὲν ἔσω σφάζʼ ἐπὶ γαίας,
235
τὰ δὲ πλευροκοπῶν δίχʼ ἀνερρήγνυ.
δύο δʼ ἀργίποδας κριοὺς ἀνελὼν
τοῦ μὲν κεφαλὴν καὶ γλῶσσαν ἄκραν
ῥιπτεῖ θερίσας, τὸν δʼ ὀρθὸν ἄνω
κίονι δήσας
240
μέγαν ἱπποδέτην ῥυτῆρα λαβὼν
παίει λιγυρᾷ μάστιγι διπλῇ,
κακὰ δεννάζων ῥήμαθʼ, ἃ δαίμων
κοὐδεὶς ἀνδρῶν ἐδίδαξεν.
Χορός
ὥρα τινʼ ἤδη τοι κρᾶτα καλύμμασι
245
κρυψάμενον ποδοῖν κλοπὰν ἀρέσθαι
ἢ θοὸν εἰρεσίας ζυγὸν ἑζόμενον
ποντοπόρῳ ναῒ μεθεῖναι.
250
τοίας ἐρέσσουσιν ἀπειλὰς δικρατεῖς Ἀτρεῖδαι
καθʼ ἡμῶν· πεφόβημαι λιθόλευστον Ἄρη
ξυναλγεῖν μετὰ τοῦδε τυπείς, τὸν αἶσʼ ἄπλατος ἴσχει.
255
ὥρα τινʼ ἤδη τοι κρᾶτα καλύμμασι
245
κρυψάμενον ποδοῖν κλοπὰν ἀρέσθαι
ἢ θοὸν εἰρεσίας ζυγὸν ἑζόμενον
ποντοπόρῳ ναῒ μεθεῖναι.
250
τοίας ἐρέσσουσιν ἀπειλὰς δικρατεῖς Ἀτρεῖδαι
καθʼ ἡμῶν· πεφόβημαι λιθόλευστον Ἄρη
ξυναλγεῖν μετὰ τοῦδε τυπείς, τὸν αἶσʼ ἄπλατος ἴσχει.
255
Τέκμησσα
οὐκέτι· λαμπρᾶς γὰρ ἄτερ στεροπῆς
ᾄξας ὀξὺς νότος ὣς λήγει,
καὶ νῦν φρόνιμος νέον ἄλγος ἔχει·
τὸ γὰρ ἐσλεύσσειν οἰκεῖα πάθη,
260
μηδενὸς ἄλλου παραπράξαντος,
μεγάλας ὀδύνας ὑποτείνει.
οὐκέτι· λαμπρᾶς γὰρ ἄτερ στεροπῆς
ᾄξας ὀξὺς νότος ὣς λήγει,
καὶ νῦν φρόνιμος νέον ἄλγος ἔχει·
τὸ γὰρ ἐσλεύσσειν οἰκεῖα πάθη,
260
μηδενὸς ἄλλου παραπράξαντος,
μεγάλας ὀδύνας ὑποτείνει.
Translations (5)
English (Lewis Campbell, 1906) (OCR draft) Experimental (English (Lewis Campbell, 1906)) — 237 focus
OD
What words have passed? I cannot blame the man
Who meets foul speech with bitterness of tongue.
What words have passed? I cannot blame the man
Who meets foul speech with bitterness of tongue.
German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review) (OCR draft) Experimental (German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review)) — 233 focus
Weh! Dorther, dorther kam er zu uns,
225
Und führte die Heerd' in gefesseltem Zug;
Und die einen erwürgt' er am Boden im Zelt,
Und die anderen hieb er mitten entzwei,
Griff zween weißfüßige Widder sodann,
Mäht' einem das Haupt und die Zunge herab,
230
Und warf sie hinweg;
Und den anderen band er am Pfeiler empor,
Und faßte den Roßzaum doppelt und schwang
Und geißelte, daß hell schwirrte der Schlag,
Schmachworte zugleich ausschüttend, die nur
235
Ein Gott, kein Mensch, ihm gelehrt hat.
Gegenstrophe.
Weh! Dorther, dorther kam er zu uns,
225
Und führte die Heerd' in gefesseltem Zug;
Und die einen erwürgt' er am Boden im Zelt,
Und die anderen hieb er mitten entzwei,
Griff zween weißfüßige Widder sodann,
Mäht' einem das Haupt und die Zunge herab,
230
Und warf sie hinweg;
Und den anderen band er am Pfeiler empor,
Und faßte den Roßzaum doppelt und schwang
Und geißelte, daß hell schwirrte der Schlag,
Schmachworte zugleich ausschüttend, die nur
235
Ein Gott, kein Mensch, ihm gelehrt hat.
Der Chor.
English (Thomas Francklin, 1758–1759) (OCR draft) Experimental (English (Thomas Francklin, 1758–1759)) — 237 focus
Agamemnon
Still remember
For whom thou pleadst, Ulysses.
Still remember
For whom thou pleadst, Ulysses.
English (Robert Potter, 1788) (OCR draft) Experimental (English (Robert Potter, 1788)) — 237 focus
Teucer
1168
And in meet time his son and wife approach
To deck the tomb of the unhappy dead.
And in meet time his son and wife approach
To deck the tomb of the unhappy dead.
English (Sir Richard Jebb, 1904) (OCR draft) Experimental (English (Sir Richard Jebb, 1904)) — 214-260 focus
Tecmessa
Oh, how am I to tell a tale too terrible for words?
Grave as death is the suffering which you will hear. By madness our glorious Ajax was seized in the night, and he has been subjected to utter disgrace. All this you may see inside his dwelling—butchered victims bathed in blood,
215
sacrifices of no hand but his.
220
Oh, how am I to tell a tale too terrible for words?
Grave as death is the suffering which you will hear. By madness our glorious Ajax was seized in the night, and he has been subjected to utter disgrace. All this you may see inside his dwelling—butchered victims bathed in blood,
215
sacrifices of no hand but his.
220
Chorus
What report of the fiery warrior have you revealed to us, unbearable, nor yet escapable—
a report which the great Danaans propound, which their powerful storytelling spreads! Ah, me, I shudder at the future’s advancing step. In public view the man will die
225
because the dark sword in his frenzied hand massacred the herds and the horse-guiding herdsmen.
230
What report of the fiery warrior have you revealed to us, unbearable, nor yet escapable—
a report which the great Danaans propound, which their powerful storytelling spreads! Ah, me, I shudder at the future’s advancing step. In public view the man will die
225
because the dark sword in his frenzied hand massacred the herds and the horse-guiding herdsmen.
230
Tecmessa
Ah! Then it was from there, from there that he came to me with his captive flock!
Of part, he cut the throats on the floor inside; some, striking their sides, he tore asunder. Then he caught up two white-footed rams and sheared off the head of one and its tongue-tip, and flung them away;
235
the other he bound upright to a pillar, and seizing a heavy strap from a horse’s harness he flogged it with a whistling, doubled lash, while he cursed it with awful imprecations which a god, and no mortal, had taught him.
240
Ah! Then it was from there, from there that he came to me with his captive flock!
Of part, he cut the throats on the floor inside; some, striking their sides, he tore asunder. Then he caught up two white-footed rams and sheared off the head of one and its tongue-tip, and flung them away;
235
the other he bound upright to a pillar, and seizing a heavy strap from a horse’s harness he flogged it with a whistling, doubled lash, while he cursed it with awful imprecations which a god, and no mortal, had taught him.
240
Chorus
The time has come for each of us to veil his head and steal away on foot, or to sit and take on the swift yoke of rowing,
245
giving her way to the sea-faring ship. So angry are the threats which the brother-kings, the sons of Atreus, speed against us! I fear to share in bitter death beneath an onslaught of stones,
250
crushed at this man’s side, whom an untouchable fate holds in its grasp.
255
The time has come for each of us to veil his head and steal away on foot, or to sit and take on the swift yoke of rowing,
245
giving her way to the sea-faring ship. So angry are the threats which the brother-kings, the sons of Atreus, speed against us! I fear to share in bitter death beneath an onslaught of stones,
250
crushed at this man’s side, whom an untouchable fate holds in its grasp.
255
Tecmessa
It grips him no longer. For like a southerly wind after it has started up sharply without bright lightning he grows calm. And now in his right mind he has new pain.
To look on self-made suffering, when no other has had a hand in it—this induces sharp pains.
260
It grips him no longer. For like a southerly wind after it has started up sharply without bright lightning he grows calm. And now in his right mind he has new pain.
To look on self-made suffering, when no other has had a hand in it—this induces sharp pains.
260
Commentary
Commentary (R. C. Jebb) (OCR draft) (Commentary (R. C. Jebb))
mvp-comment-157-1 ἀργίποδας 1
mvp-comment-157-2
If the two rams are the two Atreidae, then Odysseus is ignored here. This would be consistent both with vv. 97— 110 and with 298—306. The flogging of the second ram here would correspond with the words
τοὺς δὲ δεσμίους | ᾐκίζεθ’ in 299 f. Then came the colloquy of Ajax with Athena (301); after which, he slowly regained his sanity,—before he had inflicted the lash upon Odysseus. That the ‘two rams’ are here the royal
brethren might be suggested by the analogy of the two eagles in
Ag. 115.
On the other hand, the special ferocity with which Ajax treats the second ram rather indicates that it represents Odysseus. There would be no point in so distinguishing Menelaüs from Agamemnon. On the whole, it seems most probable that the poet meant Agamemnon and Odysseus, but was careless of strict consistency with vv. 97—110.
Commentary (Lewis Campbell, 1879) (OCR draft) (Commentary (Lewis Campbell, 1879)) focus
235. mvp-comment-172-1 ὧν τὴν μέν] Sc. ποίμναν. 'Whereof one part.' The plural ὧν is equivalent to a collective ἧς, referring to ποίμναν supr. The force of ἔσω ('in the tent') is continued to the subsequent clauses. For τὴν μέν followed by τὰ δέ, see Essay on L. § 20. p. 31.
236. mvp-comment-173-1 πλευροκοπών δίχ᾽ ἀνερρήγνυ] 'He smote beneath the ribs and ripped asunder.' The two white-footed rams are probably Agamemnon and Odysseus. Menelaus may have been imagined to be slain in combat, while the king of men was brought away in triumph to be the object of more condign vengeance. Ll. 105 foll. leave no room to doubt that the second ram is intended by Ajax for Odysseus.
237. mvp-comment-174-1 ἀνελών] · Having lifted,' i.e. by the forefeet.