Ajax. Sophocles. ed. Lewis Campbell. Oxford. 1879.
Search the Perseus Catalog for:
Search the Perseus Catalog for:
Current edition Experimental
Greek (Lewis Campbell, 1879) (OCR draft) (Greek) (Greek (Lewis Campbell, 1879))
Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.
Editions (3)
Αἴας μαστιγοφόρος First1KGreek (Sophocles. Sophoclis Aiax. Lobeck Christian, editor. Berlin: Weidmann, 1866.) — 343-424 focus
ΑΙΑΣ
1
Ἰὼ
φίλοι ναυβάται, μόνοι ἐμῶν φίλων
μόνοι τ’ ἐμμένοντες ὀρθῷ νόμῳ,
350
345
ἴδεσθέ μ’ οἶον ἄρτι κῦμα φοινίας ὑπὸ ζάλης
ἀμφίδρομον κυκλεῖται.
ΧΟΡΟΣ
οἴ μ’, ὡς ἔοικας ὀρθὰ μαρτυρεῖν ἄγαν.
355
δηλοῖ δὲ τοὖργον, ὡς ἀφροντίστως ἔχει.
ΑΙΑΣ
1
ἰὼ
350
γένος ναίας ἀρωγὸν τέχνας,
ἅλιον ὅς ἐπέβας ἐλίσσων πλάταν,
360
σέ τοι, σέ τοι μόνον δέδορκα ποιμένων ὲπαρκέσοντ’.
ἀλλά με συνδάϊξον.
ΧΟΡΟΣ
εὔφημα φώνει· μὴ κακὸν κακῷ διδοὺς
355
ἄκος, πλέον τὸ πῆμα τῆς ἄτης τίθει.
ΑΙΑΣ
2
ὁρᾷς τὸν θρασὺν, τὸν εὐκάρδιον,
365
τὸν ὲν δαΐοις ἄτρεστον μάχαις,
ὲν ἀφόβοις με θηρσὶ δεινὸν χέρας;
οἴ μοι γέλωτος, οἶον ὑβρίσθην ἄρα.
360
ΤΕΚΜΗΣΣΑ
μὴ δέσποτ’ Αἴας, λίσσομαί σ’, αὔδα τάδε.
ΑΙΑΣ
Οὐκ ἐκτός; οὐκ ἄψορρον ὲκνεμεῖ πόδα;
370
αἰαῖ, αἰαῖ.
ΧΟΡΟΣ
ὦ πρὸς θεῶν, ὕπεικε καὶ φρόνησον εὖ.
ΑΙΑΣ
2
ὦ, δύςμορος, ὅς χερὶ μὲν
365
μεθῆκα τοὺς ἀλάστορας,
ὲν δ’ ἑλίκεσσι βουσὶ καὶ
375
κλυτοῖς πεσὼν αἰπολίοις,
ἐρεμνὸν αἷμ’ ἔδευσα.
ΧΟΡΟΣ
Τί δῆτ’ ἂν ἀλγοίης ἐπ’ ἐξειργασμένοις·
370
οὐ γὰρ γένοιτ’ ἂν ταῦθ’ ὅπως οὐχ ὧδ’ ἔχειν.
ΑΙΑΣ
2
Ἰὼ πάνθ’ ὁρῶν, ἀπάντων ἀεὶ
380
κακῶν ὄργανον, τέκνον Λἀρτίου,
κακοπινέστατόν τ’ ἄλημα στρατοῦ,
ἦ που πολὺν γέλωθ’ ὑφ’ ἡδονἠς ἄγεις.
375
ΧΟΡΟΣ
Ξὺν τώ θεῷ πᾶς καὶ γελᾷ κὠδύρεται.
ΑΙΑΣ
Ἴδοιμι δή νιν, καίπερ ὧδ’ ἀτώμενος.
385
ἴω μοί μοι.
ΧΟΡΟΣ
Μηδὲν μέγ’ εἴπῃς· οὐχ ὁρᾷς, ἵν’ εἶ κακοῦ;
ΑΙΑΣ
3
ὦ Ζεῦ, προγόνων προπάτωρ,
380
πῶς ἂν τὸν αἱμυλώτατον,
ἐχθρὸν ἄλημα, τούς τε δισ-
390
σάρχας ὀλέσσας βασιλῆς,
τέλος θάνοιμι καὐτός!
ΤΕΚΜΗΣΣΑ
ὅταν κατεύχῃ ταῦθ’, ὁμοῦ κἀμοὶ θανεῖν
385
εὔχου· τί γὰρ δεῖ ζῆν με, σοῦ τεθνηκότος;
ΑΙΑΣ
Ἰὼ σκότος, ἐμὸν φάος,
395
ἔρεβος ὦ φαεννότατον ὡς ἐμοί·
ἕλεσθ’, ἕλεσθέ μ’ οἰκήτορα,
ἕλεσθέ μ’, οὔτε γὰρ θεῶν
390
γένος, οὔθ’ ἁμερίων
ἔτ’ ἄξιος βλέπειν τίν’
400
εἰς ὄνασιν ἀνθοώπων.
ἀλλά μ’ ἁ Δῖός
ἀλκίμα θεὸς
395
ὀλέθριον αἰκίζει.
ποὶ τις οὖν φύγῃ;
ποῖ μολὼν μενῶ;
405
εἰ τὰ μὲν φθίνει, φίλοι,
τοῖςδ’ ὁμοῦ πέλας,
400
μωραῖς δ’ ἄγραις προςκειμεθα,
πᾶς δὲ στρατὸς δίπαλτος ἄν με
χειρὶ φονεύοι.
ΤΕΚΜΗΣΣΑ
410
ὦ δυστάλαινα, τοιάδ’ ἄνδρα χρήσιμον
φωνεῖν, ὁ πρόσθεν οὗτος οὐκ ἔτλη ποτ’ ἄν.
405
ΑΙΑΣ
ἰὼ πόροι ἁλίρροθοι,
πάραλά τ’ ἄντρα καὶ νέμος ἐπάκτιον,
πολύν, πολύν με δαρόν τε δὴ
415
κατείχετ’ ἀμφὶ Τροίαν
χρόνον· ἀλλ’ οὐκ ἔτι μ’, οὐκ
410
ἔτ’ ἀμπνοὰς ἔχοντα·
τοῦτό τις φρονῶν ἴστω.
ὦ Σκαμάνδριοι
γείτονες ῥοαὶ
420
εὔφρονες Ἀργείοις,
415
οὐκ ἔτ’ ἄνδρα μὴ
τόνδ’ ἴδητ’, ἔπος
ὲξερέω μἐγ’, οἷον οὔ
τινα Τροία στρατοῦ
425
δέρχθη, χθονὸς μολόντ’ ἀπὸ
420
Ἑλλανίδος· τανῦν δ’ ἄτιμος
ὧδε πρόκειμαι.
ΧΟΡΟΣ
Οὔτοι σ’ ἀπείργειν, οὔθ’ ὅπως ἐῶ λέγειν
ἔχω κακοῖς τοιοῖςδε συμπεπτωκότα.
Αἴας First1KGreek (Sophocles. Sophoclis Fabulae. Pearson, Alfred Chilton, editor. Oxford: Clarendon Press, 1924.) — 263-347 focus
Χορός
ἀλλʼ εἰ πέπαυται, κάρτʼ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ·
φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.
1
2
3
4
5
6
7
8
Τέκμησσα
πότερα δʼ ἄν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,
265
φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,
ἢ κοινὸς ἐν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;
Χορός
τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.
Τέκμησσα
ἡμεῖς ἄρʼ οὐ νοσοῦντος ἀτώμεσθα νῦν.
Χορός
πῶς τοῦτʼ ἔλεξας; οὐ κάτοιδʼ ὅπως λέγεις.
270
Τέκμησσα
ἁνὴρ ἐκεῖνος, ἡνίκʼ ἦν ἐν τῇ νόσῳ,
αὐτὸς μὲν ἥδεθʼ οἷσιν εἴχετʼ ἐν κακοῖς,
ἡμᾶς δὲ τοὺς φρονοῦντας ἠνία ξυνών·
νῦν δʼ ὡς ἔληξε κἀνέπνευσε τῆς νόσου,
κεῖνός τε λύπῃ πᾶς ἐλήλαται κακῇ
275
ἡμεῖς θʼ ὁμοίως οὐδὲν ἧσσον ἢ πάρος.
ἆρʼ ἔστι ταῦτα δὶς τόσʼ ἐξ ἁπλῶν κακά;
Χορός
ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ʼκ θεοῦ
πληγή τις ἥκει. πῶς γάρ, εἰ πεπαυμένος
μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται;
280
Τέκμησσα
ὡς ὧδʼ ἐχόντων τῶνδʼ ἐπίστασθαί σε χρή.
Χορός
τίς γάρ ποτʼ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο;
δήλωσον ἡμῖν τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.
Τέκμησσα
ἅπαν μαθήσῃ τοὔργον, ὡς κοινωνὸς ὤν.
κεῖνος γὰρ ἄκρας νυκτός, ἡνίχʼ ἕσπεροι
285
λαμπτῆρες οὐκέτʼ ᾖθον, ἄμφηκες λαβὼν
ἐμαίετʼ ἔγχος ἐξόδους ἕρπειν κενάς.
κἀγὼ ʼπιπλήσσω καὶ λέγω, τί χρῆμα δρᾷς,
Αἴας; τί τήνδʼ ἄκλητος οὔθʼ ὑπʼ ἀγγέλων
κληθεὶς ἀφορμᾷς πεῖραν οὔτε του κλύων
290
σάλπιγγος; ἀλλὰ νῦν γε πᾶς εὕδει στρατός.
ὃ δʼ εἶπε πρός με βαίʼ, ἀεὶ δʼ ὑμνούμενα·
γύναι, γυναιξὶ κόσμον ἡ σιγὴ φέρει.
9
10
11
12
13
14
15
16
17
κἀγὼ μαθοῦσʼ ἔληξʼ, ὃ δʼ ἐσσύθη μόνος.
καὶ τὰς ἐκεῖ μὲν οὐκ ἔχω λέγειν πάθας·
295
εἴσω δʼ ἐσῆλθε συνδέτους ἄγων ὁμοῦ
ταύρους, κύνας βοτῆρας, εὔερόν τʼ ἄγραν.
καὶ τοὺς μὲν ηὐχένιζε, τοὺς δʼ ἄνω τρέπων
ἔσφαζε κἀρράχιζε, τοὺς δὲ δεσμίους
ᾐκίζεθʼ ὥστε φῶτας ἐν ποίμναις πίτνων.
300
τέλος δʼ ἀπᾴξας διὰ θυρῶν σκιᾷ τινι
λόγους ἀνέσπα τοὺς μὲν Ἀτρειδῶν κάτα,
τοὺς δʼ ἀμφʼ Ὀδυσσεῖ, συντιθεὶς γέλων πολύν,
ὅσην κατʼ αὐτῶν ὕβριν ἐκτείσαιτʼ ἰών·
κἄπειτʼ ἐπᾴξας αὖθις ἐς δόμους πάλιν
305
ἔμφρων μόλις πως ξὺν χρόνῳ καθίσταται,
καὶ πλῆρες ἄτης ὡς διοπτεύει στέγος,
παίσας κάρα ʼθώυξεν· ἐν δʼ ἐρειπίοις
νεκρῶν ἐρεισθεὶς ἕζετʼ ἀρνείου φόνου,
κόμην ἀπρὶξ ὄνυξι συλλαβὼν χερί.
310
καὶ τὸν μὲν ἧστο πλεῖστον ἄφθογγος χρόνον·
ἔπειτʼ ἐμοὶ τὰ δείνʼ ἐπηπείλησʼ ἔπη,
εἰ μὴ φανοίην πᾶν τὸ συντυχὸν πάθος,
κἀνήρετʼ ἐν τῷ πράγματος κυροῖ ποτε.
κἀγώ, φίλοι, δείσασα τοὐξειργασμένον
315
ἔλεξα πᾶν ὅσονπερ ἐξηπιστάμην.
ὃ δʼ εὐθὺς ἐξῴμωξεν οἰμωγὰς λυγράς,
ἃς οὔποτʼ αὐτοῦ πρόσθεν εἰσήκουσʼ ἐγώ.
πρὸς γὰρ κακοῦ τε καὶ βαρυψύχου γόους
τοιούσδʼ ἀεί ποτʼ ἀνδρὸς ἐξηγεῖτʼ ἔχειν·
320
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
ἀλλʼ ἀψόφητος ὀξέων κωκυμάτων
ὑπεστέναζε ταῦρος ὣς βρυχώμενος.
νῦν δʼ ἐν τοιᾷδε κείμενος κακῇ τύχῃ
ἄσιτος ἁνήρ, ἄποτος, ἐν μέσοις βοτοῖς
σιδηροκμῆσιν ἥσυχος θακεῖ πεσών.
325
καὶ δῆλός ἐστιν ὥς τι δρασείων κακόν·
τοιαῦτα γάρ πως καὶ λέγει κὠδύρεται.
ἀλλʼ, ὦ φίλοι, τούτων γὰρ οὕνεκʼ ἐστάλην,
ἀρήξατʼ εἰσελθόντες, εἰ δύνασθέ τι.
φίλων γὰρ οἱ τοιοίδε νικῶνται λόγοις.
330
Χορός
Τέκμησσα δεινὰ παῖ Τελεύταντος λέγεις
ἡμῖν τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.
Αἴας
ἰώ μοί μοι.
Τέκμησσα
τάχʼ, ὡς ἔοικε, μᾶλλον· ἢ οὐκ ἠκούσατε
Αἴαντος οἵαν τήνδε θωύσσει βοήν;
335
Αἴας
ἰώ μοί μοι.
Χορός
ἁνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν, ἢ τοῖς πάλαι
νοσήμασι ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.
Αἴας
ἰὼ παῖ παῖ.
Τέκμησσα
ὤμοι τάλαινʼ· Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ.
340
τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτʼ εἶ; τάλαινʼ ἐγώ.
Αἴας
Τεῦκρον καλῶ. ποῦ Τεῦκρος; ἢ τὸν εἰσαεὶ
λεηλατήσει χρόνον, ἐγὼ δʼ ἀπόλλυμαι;
Χορός
ἁνὴρ φρονεῖν ἔοικεν. ἀλλʼ ἀνοίγετε.
τάχʼ ἄν τινʼ αἰδῶ κἀπʼ ἐμοὶ βλέψας λάβοι.
345
Τέκμησσα
ἰδού, διοίγω· προσβλέπειν δʼ ἔξεστί σοι
τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.
Greek (F. Storr, 1912) (OCR draft) Experimental (Greek (F. Storr, 1912)) — 263-347 focus
Χορός
ἀλλʼ εἰ πέπαυται, κάρτʼ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ·
φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.
Τέκμησσα
πότερα δʼ ἄν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,
265
φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,
ἢ κοινὸς ἐν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;
Χορός
τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.
Τέκμησσα
ἡμεῖς ἄρʼ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.
Χορός
πῶς τοῦτʼ ἔλεξας; οὐ κάτοιδʼ ὅπως λέγεις.
270
Τέκμησσα
ἁνὴρ ἐκεῖνος, ἡνίκʼ ἦν ἐν τῇ νόσῳ,
αὐτὸς μὲν ἥδεθʼ οἷσιν εἴχετʼ ἐν κακοῖς,
ἡμᾶς δὲ τοὺς φρονοῦντας ἠνία ξυνών·
νῦν δʼ ὡς ἔληξε κἀνέπνευσε τῆς νόσου,
κεῖνός τε λύπῃ πᾶς ἐλήλαται κακῇ
275
ἡμεῖς θʼ ὁμοίως οὐδὲν ἧσσον ἢ πάρος.
ἆρʼ ἔστι ταῦτα δὶς τόσʼ ἐξ ἁπλῶν κακά;
Χορός
ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ʼκ θεοῦ
πληγή τις ἥκῃ. πῶς γάρ, εἰ πεπαυμένος
μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται;
280
Τέκμησσα
ὡς ὧδʼ ἐχόντων τῶνδʼ ἐπίστασθαί σε χρή.
Χορός
τίς γάρ ποτʼ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο;
δήλωσον ἡμῖν τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.
284
Τέκμησσα
ἅπαν μαθήσει τοὔργον ὡς κοινωνὸς ὤν.
κεῖνος γὰρ ἄκρας νυκτός, ἡνίχʼ ἕσπεροι
285
λαμπτῆρες οὐκέτʼ ᾖθον, ἄμφηκες λαβὼν
ἐμαίετʼ ἔγχος ἐξόδους ἕρπειν κενάς.
κἀγὼ ʼπιπλήσσω καὶ λέγω· τί χρῆμα δρᾷς,
Αἴας; τί τήνδʼ ἄκλητος οὔθʼ ὑπʼ ἀγγέλων
κληθεὶς ἀφορμᾷς πεῖραν οὔτε τοῦ κλύων
290
σάλπιγγος; ἀλλὰ νῦν γε πᾶς εὕδει στρατός.
ὁ δʼ εἶπε πρός με βαίʼ, ἀεὶ δʼ ὑμνούμενα·
γύναι, γυναιξὶ κόσμον ἡ σιγὴ φέρει.
κἀγὼ μαθοῦσʼ ἔληξʼ, ὁ δʼ ἐσσύθη μόνος.
καὶ τὰς ἐκεῖ μὲν οὐκ ἔχω λέγειν πάθας·
295
ἔσω δʼ ἐσῆλθε συνδέτους ἄγων ὁμοῦ
ταύρους, κύνας βοτῆρας, εὔερόν τʼ ἄγραν.
καὶ τοὺς μὲν ηὐχένιζε, τοὺς δʼ ἄνω τρέπων
ἔσφαζε κἀρράχιζε, τοὺς δὲ δεσμίους
ᾐκίζεθʼ ὥστε φῶτας ἐν ποίμναις πίτνων.
300
τέλος δʼ ὑπᾴξας διὰ θυρῶν σκιᾷ τινι
λόγους ἀνέσπα, τοὺς μὲν Ἀτρειδῶν κάτα,
τοὺς δʼ ἀμφʼ Ὀδυσσεῖ, συντιθεὶς γέλων πολύν,
ὅσην κατʼ αὐτῶν ὕβριν ἐκτίσαιτʼ ἰών·
κἄπειτʼ ἐπᾴξας αὖθις ἐς δόμους πάλιν,
305
ἔμφρων μόλις πως ξὺν χρόνῳ καθίσταται,
καὶ πλῆρες ἄτης ὡς διοπτεύει στέγος,
παίσας κάρα ʼθώϋξεν· ἐν δʼ ἐρειπίοις
νεκρῶν ἐρειφθεὶς ἕζετʼ ἀρνείου φόνου,
κόμην ἀπρὶξ ὄνυξι συλλαβὼν χερί.
310
καὶ τὸν μὲν ἧστο πλεῖστον ἄφθογγος χρόνον·
ἔπειτʼ ἐμοὶ τὰ δείνʼ ἐπηπείλησʼ ἔπη,
εἰ μὴ φανοίην πᾶν τὸ συντυχὸν πάθος,
κἀνήρετʼ ἐν τῷ πράγματος κυροῖ ποτέ.
κἀγώ, φίλοι, δείσασα τοὐξειργασμένον
315
ἔλεξα πᾶν ὅσονπερ ἐξηπιστάμην.
ὁ δʼ εὐθὺς ἐξῴμωξεν οἰμωγὰς λυγράς,
ἃς οὔποτʼ αὐτοῦ πρόσθεν εἰσήκουσʼ ἐγώ·
πρὸς γὰρ κακοῦ τε καὶ βαρυψύχου γόους
τοιούσδʼ ἀεί ποτʼ ἀνδρὸς ἐξηγεῖτʼ ἔχειν·
320
ἀλλʼ ἀψόφητος ὀξέων κωκυμάτων
ὑπεστέναζε ταῦρος ὣς βρυχώμενος.
νῦν δʼ ἐν τοιᾷδε κείμενος κακῇ τύχῃ
ἄσιτος ἁνήρ, ἄποτος, ἐν μέσοις βοτοῖς
σιδηροκμῆσιν ἥσυχος θακεῖ πεσών·
325
καὶ δῆλός ἐστιν ὥς τι δρασείων κακόν.
τοιαῦτα γάρ πως καὶ λέγει κὠδύρεται.
ἀλλʼ, ὦ φίλοι, τούτων γὰρ οὕνεκʼ ἐστάλην,
ἀρήξατʼ εἰσελθόντες, εἰ δύνασθέ τι·
φίλων γὰρ οἱ τοιοίδε νικῶνται λόγοις.
330
331
Χορός
Τέκμησσα, δεινά, παῖ Τελεύταντος, λέγεις
ἡμῖν, τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.
Αἴας
ἰώ μοί μοι.
Τέκμησσα
τάχʼ, ὡς ἔοικε, μᾶλλον· ἢ οὐκ ἠκούσατε
Αἴαντος οἵαν τήνδε θωΰσσει βοήν;
335
Αἴας
ἰώ μοί μοι.
Χορός
ἁνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν ἢ τοῖς πάλαι
νοσήμασιν ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.
Αἴας
ἰὼ παῖ παῖ.
Τέκμησσα
ὤμοι τάλαινʼ· Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ.
340
τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτʼ εἶ; τάλαινʼ ἐγώ.
Αἴας
Τεῦκρον καλῶ. ποῦ Τεῦκρος; ἢ τὸν εἰσαεὶ
λεηλατήσει χρόνον, ἐγὼ δʼ ἀπόλλυμαι;
Χορός
ἁνὴρ φρονεῖν ἔοικεν. ἀλλʼ ἀνοίγετε.
τάχʼ ἄν τινʼ αἰδῶ κἀπʼ ἐμοὶ βλέψας λάβοι.
345
Τέκμησσα
ἰδού, διοίγω· προσβλέπειν δʼ ἔξεστί σοι
τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.
Translations (2)
German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review) (OCR draft) Experimental (German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review)) — 284 focus
Vernehmen sollt ihr Alles, weil ihr Freunde seid.
In tiefer Nachtzeit, als die Abendleuchten schon
Erloschen waren, nahm er sein zweischneidig Schwert,
Und sann in unnüz eitlen Kampf hinauszuziehn.
Ich schelte laut und rufe: was beginnst du, Herr?
275
Was stürmst du nichtgerufen jezt ins Feld hinaus,
Wo keine Boten riefen, kein Drommetenschall
Dich weckte? Ruht im Schlummer doch das ganze Heer.
Da stimmt' er kurz das stetsgesungne Lied mir an:
Weib, des Weibervolkes Schmuck ist Schweigen mur.
280
Dies hörend, schwieg ich, und er stürmt' allein hinaus;
Doch nicht zu sagen weiß ich, was sich dort begab.
Zurückgekommen, trieb er angefesselt heim
Der Hirten Hunde, Ninder und gehörnten Raub.
Und diese köpft er, jene würgt und schlachtet er
285
Am aufgebognen Halse, die mißhandelt er
Gebunden: so wie Männer, fiel er Heerden an.
Am Ende rannt' er durch die Thür, und schwazte viel
Mit einem Schatten, schalt des Atreus Söhne, schalt
Den Sohn Laertens; oft in Lachen brach er aus,
290
Mit welcher Schmach er diese strafend heimgesucht.
Nach diesem rannt' er wiederum in's Haus zurück,
Und kehrte mühsam endlich zur Besonnenheit.
Und als er voll von Gräuel sein Gemach erblickt,
Da schlug er brüllend sich das Haupt, und stürzte sich
295
Auf todter Widder blutumströmte Trümmer hin,
Und krallt' in seine Locken wild die Nägel ein.
Und also saß er ohne Laut geraume Zeit:
Dann droht' er mir mit grauenvollem Wort den Tod,
Enthüll' ich ihm nicht Alles, was mit ihm geschehn,
300
Und fragte, was jezt über ihn das Loos verhängt.
Und ich in Angst, o Freunde, sagt' ihm Alles an,
Was mir von seinen Thaten kund geworden war.
Da brach er schnell in jammervolles Winseln aus,
Das ich zuvor aus seinem Munde nie gehört.
305
Denn sonst erklärt' er immer, nur des Feigen Art
Sei solche Klage, zieme nur dem schwachen Geist,
Und leise stöhnt' er, ohne lautes Wehgeschrei,
In rauhem, dumpfem Tone nur, dem Stiere gleich.
Nun sizt der Mann, in solches herbe Leid versenkt,
310
Die Speise missend, ohne Trank, in stiller Ruh
Inmitten jener Heerden, die sein Eisen traf.
Und offenbar ist's, daß er sinnt auf arge That;
Denn völlig also redet er, so jammert er.
Nun kommt, o Freunde, denn ich kam deßhalb heraus
315
In's Zelt, gewährt mir Hülfe, wenn ihr helfen könnt;
Denn Freundeswort nur überwindet solchen Sinn.
Der Chor.
English (Sir Richard Jebb, 1904) (OCR draft) Experimental (English (Sir Richard Jebb, 1904)) — 263-346 focus
Chorus
But if he has stopped his madness, I have good hope that all may yet be well, since the trouble is of less account once it has passed.
Tecmessa
And which, if the choice were given you, would you choose—to distress your friends, and have joy yourself, or to share the grief of friends who grieve?
265
Chorus
The twofold sorrow, lady, is certainly the greater evil.
Tecmessa
Then we are ruined now, although the plague is past.
Chorus
What do you mean? I do not understand what you say.
270
Tecmessa
That man, while afflicted, found joy for himself in the dire fantasies that held him, though his presence distressed us who were sane. But now, since he has had pause and rest from the plague,
he has been utterly subjected to lowly anguish, and we similarly grieve no less than before. Surely, then, these are two sorrows, instead of one?
275
Chorus
Indeed, I agree, and so I fear that a blow sent by a god has hit him. How could it be otherwise, if his spirit is no lighter
than when he was plagued, now that he is released?
280
Tecmessa
This, you must know, is how matters stand.
Chorus
In what way did the plague first swoop down on him? Tell us who share your pain how it happened.
284
Tecmessa
You will hear all that took place, since you are involved.
In the dead of night when the evening lamps were no longer aflame, he seized a two-edged sword and wanted to leave on an aimless foray. Then I admonished him and said,
What are you doing, Ajax? Why do you set out unsummoned on this expedition,
285
neither called by messenger, nor warned by trumpet? In fact the whole army is sleeping now. But he answered me curtly with that trite jingle:
Woman, silence graces woman. And I, taking his meaning, desisted, but he rushed out alone.
290
What happened out there, I cannot tell. But he came in with his captives hobbled together—bulls, herding dogs, and his fleecy quarry. Some he beheaded; of some he cut the twisted throat or broke the spine; others
295
he abused in their bonds as though they were men, though falling only upon cattle. At last he darted out through the door, and dragged up words to speak to some shadow—now against the Atreidae, now about Odysseus—with many a mocking boast of all the abuse that in vengeance he had fully repaid them during his raid.
300
After that he rushed back again into the house, and somehow by slow, painful steps he regained his reason. And as he scanned the room full of his disastrous madness, he struck his head and howled; he fell down, a wreck amid the wrecked corpses of the slaughtered sheep, and there he sat
305
with clenched nails tightly clutching his hair. At first, and for a long while, he sat without a sound. But then he threatened me with those dreadful threats, if I did not declare all that had happened, and he demanded to know what on earth was the business he found himself in.
310
And in my fear, friends, I told him all that had been done, as far as I knew it for certain. But he immediately groaned mournful groans, such as I had never heard from him before. For he had always taught that such wailing
315
was for cowardly and low-hearted men. He used to grieve quietly without the sound of loud weeping, but instead moaned low like a bull.
And now, prostrate in such miserable fortune, tasting no food, no drink,
320
the man sits idly where he has fallen in the middle of the iron-slain cattle. And plainly he plans to do something terrible. Somehow his words and his laments say as much. Ah, my friends—for it was my errand to ask you this—come in and help him, if in any way you can.
325
Men of his kind can be won over by the words of friends.
330
331
And now, prostrate in such miserable fortune, tasting no food, no drink,
Chorus
Tecmessa, daughter of Teleutas, terrible is your news that our lord has been possessed by his sorrows.
Within.
Ajax
wailing.
Oh! Ah, me! Ah, me!
Tecmessa
Soon there will be more sorrow, it seems. Did you not hear
Ajax, did you not hear his resounding howl?
335
Ajax
wailing.
Oh! Ah, me! Ah, me!
Chorus
The man seems to be sick, or else to be still pained by the disease which was recently with him, since he sees its traces.
Ajax
wailing.
Oh my son, my son!
Tecmessa
Ah, miserable me! Eurysaces, it is for you he calls! What can his purpose be? Where are you? I am miserable!
340
Ajax
Teucer! Where is Teucer? Will his raid last for ever? While I perish?
Chorus
He seems to be sane—open the door!
Perhaps merely at the sight of me he will come to a more respectable mood.
345
Tecmessa
There, it is open. Now you can look on this man’s deeds, and his true condition.
Commentary
Commentary (Lewis Campbell, 1879) (OCR draft) (Commentary (Lewis Campbell, 1879)) focus
302. mvp-comment-217-1 ἀνέσπα] «Heaved forth.' Cp. Plat. Theaet. 180 Α, ὥσπερ ἐκ φαρέτρας ῥηματίσκια αἰνιγματώδη ἀνασπῶντες ἀποτοξεύουσιν : Αr. Ran. 903, ῥήματα γομφοπαγή. πινακηδὸν ἀποσπῶν.