ἐγὼ δέ γ᾽ ἄνδρ᾽ ὄπωπα μωρίας πλέων,
1150
ὃς
οἷσ
ὅσ ἐν κακοῖς ὕβριζε τοῖσι
τῶν
τὸν πέλας.
κατ᾿ αὐτὸν
καὐτὸν
εἶτ᾿ ἀυτὸν
κατ᾿ αὐτὸν εἰσιδών τις ἐμφερὴς ἐμοὶ
ὀργήν
τὸν τροπὸν θ᾽ ὅμοιος εἶπε τοιοῦτον λόγον,
ὤνθρωπε, μὴ
δρᾶ
δρᾶι τοὺς τεθνηκότας κακώς·
εἰ γὰρ ποιήσεις, ἴσθι πημανούμενος.
1155
τοιαῦτ᾽
ἄνολβον
ἄνοιτον ἄνδρ᾽ ἐνουθέτει παρών.
ὁρῶ δέ τοί νιν, κἄστιν, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ,
οὐδείς ποτ᾽
ἄλλος
ἄλλοσ (?) ἢ σύ. μῶν ἠνιξάμην;
ΜΕΝΕΛΑΟΣ.
ἄπειμι· καὶ γὰρ αἰσχρόν, εἰ πύθοιτό τις,
λόγοις
κολάζειν
κολάζων, ᾧ
βιάζεσθαι παρῇ
βιάζεσθαι παρ(ῆν)?
βιάζεσθαι πάρα
βιάζεσθαι παρῆι.
1160
ΤΕΥΚΡΟΣ.
ἄφερπέ νυν
ἄφερπε νῦν. κἀμοὶ γὰρ αἴσχιστον κλύειν
ἀνδρὸς ματαίου φλαῦρ᾽ ἔπη μυθουμένου.
ΧΟΡΟΣ.
Ajax. Sophocles. ed. Lewis Campbell. Oxford. 1879.