Χορός
ἐγὼ μὲν οἰκτίρω σε συμφορᾶς κακῆς
τυχοῦσαν, οἵας μήποτʼ ὤφελες τυχεῖν.
1338
Ἰφιγένεια
ὦ τεκοῦσα μῆτερ, ἀνδρῶν ὄχλον εἰσορῶ πέλας.
Κλυταιμήστρα
τόν τε τῆς θεᾶς παῖδα, τέκνον, ᾧ
σὺ δεῦρʼ ἐλήλυθας.
Ἰφιγένεια
διαχαλᾶτέ μοι μέλαθρα, δμῶες, ὡς κρύψω δέμας.
1340
Κλυταιμήστρα
τί δὲ τέκνον, φεύγεις;
Ἰφιγένεια
Ἀχιλλέα τόνδʼ ἰδεῖν αἰσχύνομαι.
Κλυταιμήστρα
ὡς τί δή;
Ἰφιγένεια
τὸ δυστυχές μοι τῶν γάμων αἰδῶ φέρει.
Κλυταιμήστρα
οὐκ ἐν ἁβρότητι κεῖσαι πρὸς τὰ νῦν πεπτωκότα.
ἀλλὰ μίμνʼ· οὐ σεμνότητος ἔργον, ἢν ὀνώμεθα.
Ἀχιλλεύς
ὦ γύναι τάλαινα, Λήδας θύγατερ—
1345
Κλυταιμήστρα
οὐ ψευδῆ θροεῖς.
Ἀχιλλεύς
δείνʼ ἐν Ἀργείοις βοᾶται—
Κλυταιμήστρα
τίνα βοήν; σήμαινέ μοι.
Ἀχιλλεύς
ἀμφὶ σῆς παιδός—
Κλυταιμήστρα
πονηρὸν εἶπας οἰωνὸν λόγον.
Ἀχιλλεύς
ὡς χρεὼν σφάξαι νιν.
Κλυταιμήστρα
οὐδεὶς
τοῖσδʼ ἐναντίον λέγει;
Ἀχιλλεύς
ἐς θόρυβον ἐγώ τι καὐτὸς ἤλυθον—
Κλυταιμήστρα
τίνʼ, ὦ ξένε;
Ἀχιλλεύς
σῶμα λευσθῆναι πέτροισι.
1350
Κλυταιμήστρα
μῶν κόρην σῴζων ἐμήν;
Ἀχιλλεύς
αὐτὸ τοῦτο.
Κλυταιμήστρα
τίς δʼ ἂν ἔτλη
τοῦ σώματος τοῦ σοῦ θιγεῖν;
Ἀχιλλεύς
πάντες Ἕλληνες.
Κλυταιμήστρα
στρατὸς δὲ Μυρμιδὼν οὔ σοι παρῆν;
Ἀχιλλεύς
πρῶτος ἦν ἐκεῖνος ἐχθρός.
Κλυταιμήστρα
διʼ ἄρʼ ὀλώλαμεν, τέκνον.
Ἀχιλλεύς
οἵ με τὸν γάμων ἀπεκάλουν ἥσσονα.
Κλυταιμήστρα
ἀπεκρίνω δὲ τί;
Ἀχιλλεύς
τὴν ἐμὴν μέλλουσαν εὐνὴν μὴ κτανεῖν—
1355
Κλυταιμήστρα
δίκαια γάρ.
Ἀχιλλεύς
ἣν ἐφήμισεν πατήρ μοι.
Κλυταιμήστρα
καὶ Ἀργόθεν γʼ ἐπέμψατο.
Ἀχιλλεύς
ἀλλʼ ἐνικώμην κεκραγμοῦ.
Κλυταιμήστρα
τὸ πολὺ γὰρ δεινὸν κακόν.
Ἀχιλλεύς
ἀλλʼ ὅμως ἀρήξομέν σοι.
Κλυταιμήστρα
καὶ μαχῇ πολλοῖσιν εἷς;
Ἀχιλλεύς
εἰσορᾷς τεύχη φέροντας τούσδε;
Κλυταιμήστρα
ὄναιο τῶν φρενῶν.
Ἀχιλλεύς
ἀλλʼ ὀνησόμεσθα.
1360
Κλυταιμήστρα
παῖς ἄρʼ οὐκέτι σφαγήσεται;
Ἀχιλλεύς
οὔκ, ἐμοῦ γʼ ἑκόντος.
Κλυταιμήστρα
ἥξει δʼ ὅστις ἅψεται κόρης;
Ἀχιλλεύς
μυρίοι γʼ, ἄξει δʼ Ὀδυσσεύς.
Κλυταιμήστρα
ἆρʼ ὁ Σισύφου γόνος;
Ἀχιλλεύς
αὐτὸς οὗτος.
Κλυταιμήστρα
ἴδια πράσσων, ἢ στρατοῦ ταχθεὶς ὕπο;
Ἀχιλλεύς
αἱρεθεὶς ἑκών.
Κλυταιμήστρα
πονηράν γʼ αἵρεσιν, μιαιφονεῖν.
Ἀχιλλεύς
ἀλλʼ ἐγὼ σχήσω νιν.
1365
Κλυταιμήστρα
ἄξει δʼ οὐχ ἑκοῦσαν ἁρπάσας;
Ἀχιλλεύς
δηλαδὴ ξανθῆς ἐθείρας.
Κλυταιμήστρα
ἐμὲ δὲ δρᾶν τί χρὴ τότε;
Ἀχιλλεύς
ἀντέχου θυγατρός.
Κλυταιμήστρα
ὡς τοῦδʼ εἵνεκʼ οὐ σφαγήσεται.
Ἀχιλλεύς
ἀλλὰ μὴν ἐς τοῦτό γʼ ἥξει.
Ἰφιγένεια
μῆτερ, εἰσακούσατε
τῶν ἐμῶν λόγων· μάτην γάρ σʼ εἰσορῶ θυμουμένην
σῷ πόσει· τὰ δʼ ἀδύναθʼ ἡμῖν καρτερεῖν οὐ ῥᾴδιον.
1370
τὸν μὲν οὖν ξένον δίκαιον αἰνέσαι προθυμίας·
ἀλλὰ καὶ σὲ τοῦθʼ ὁρᾶν χρή, μὴ διαβληθῇ στρατῷ,
καὶ πλέον πράξωμεν οὐδέν, ὅδε δὲ συμφορᾶς τύχῃ.
1374
οἷα δʼ εἰσῆλθέν μʼ, ἄκουσον, μῆτερ, ἐννοουμένην·
κατθανεῖν μέν μοι δέδοκται· τοῦτο δʼ αὐτὸ βούλομαι
1375
εὐκλεῶς πρᾶξαι, παρεῖσά γʼ ἐκποδὼν τὸ δυσγενές.
δεῦρο δὴ σκέψαι μεθʼ ἡμῶν, μῆτερ, ὡς καλῶς λέγω·
εἰς ἔμʼ Ἑλλὰς ἡ μεγίστη πᾶσα νῦν ἀποβλέπει,
κἀν ἐμοὶ πορθμός τε ναῶν καὶ Φρυγῶν κατασκαφαὶ
τάς τε μελλούσας γυναῖκας, ἤν τι δρῶσι βάρβαροι,
1380
μηκέθʼ ἁρπάζειν ἐᾶν τούσδʼ ὀλβίας ἐξ Ἑλλάδος,
τὸν Ἑλένης τείσαντας ὄλεθρον, ἣν
ἀνήρπασεν Πάρις.
ταῦτα πάντα κατθανοῦσα ῥύσομαι, καί μου κλέος,
Ἑλλάδʼ ὡς ἠλευθέρωσα, μακάριον γενήσεται.
καὶ γὰρ οὐδέ τοί τι λίαν ἐμὲ φιλοψυχεῖν χρεών·
1385
πᾶσι γάρ μʼ Ἕλλησι κοινὸν ἔτεκες, οὐχὶ σοὶ μόνῃ.
ἀλλὰ μυρίοι μὲν ἄνδρες ἀσπίσιν πεφραγμένοι,
μυρίοι δʼ ἐρέτμʼ ἔχοντες, πατρίδος ἠδικημένης,
δρᾶν τι τολμήσουσιν ἐχθροὺς χὑπὲρ Ἑλλάδος θανεῖν,
ἡ δʼ ἐμὴ ψυχὴ μίʼ οὖσα πάντα κωλύσει τάδε;
1390
τί τὸ δίκαιον τοῦτό γε; ἆρʼ ἔχοιμʼ ἂν ἀντειπεῖν ἔπος;
κἀπʼ ἐκεῖνʼ ἔλθωμεν· οὐ δεῖ τόνδε διὰ μάχης μολεῖν
πᾶσιν Ἀργείοις γυναικὸς εἵνεκʼ οὐδὲ κατθανεῖν.
εἷς γʼ ἀνὴρ κρείσσων γυναικῶν μυρίων ὁρᾶν φάος.
εἰ βεβούληται δὲ σῶμα τοὐμὸν Ἄρτεμις λαβεῖν,
1395
ἐμποδὼν γενήσομαι ʼγὼ θνητὸς οὖσα τῇ θεῷ;
ἀλλʼ ἀμήχανον· δίδωμι σῶμα τοὐμὸν Ἑλλάδι.
θύετʼ, ἐκπορθεῖτε Τροίαν. ταῦτα γὰρ μνημεῖά μου
διὰ μακροῦ, καὶ παῖδες οὗτοι καὶ γάμοι καὶ δόξʼ ἐμή.
βαρβάρων δʼ Ἕλληνας ἄρχειν εἰκός, ἀλλʼ οὐ βαρβάρους,
1400
μῆτερ, Ἑλλήνων· τὸ μὲν γὰρ δοῦλον, οἳ δʼ ἐλεύθεροι.
Χορός
τὸ μὲν σόν, ὦ νεᾶνι, γενναίως ἔχει·
τὸ τῆς τύχης δὲ καὶ τὸ τῆς θεοῦ νοσεῖ.
Ἀχιλλεύς
Ἀγαμέμνονος παῖ, μακάριόν μέ τις θεῶν
ἔμελλε θήσειν, εἰ τύχοιμι σῶν γάμων.
1405
ζηλῶ δὲ σοῦ μὲν Ἑλλάδʼ, Ἑλλάδος δὲ σέ.
εὖ γὰρ τόδʼ εἶπας ἀξίως τε πατρίδος·
τὸ θεομαχεῖν γὰρ ἀπολιποῦσʼ, ὅ σου κρατεῖ,
ἐξελογίσω τὰ χρηστὰ τἀναγκαῖά τε.
μᾶλλον δὲ λέκτρων σῶν πόθος μʼ ἐσέρχεται
1410
ἐς τὴν φύσιν βλέψαντα· γενναία γὰρ εἶ.
ὅρα δʼ· ἐγὼ γὰρ βούλομαί σʼ εὐεργετεῖν
λαβεῖν τʼ ἐς οἴκους· ἄχθομαί τʼ, ἴστω Θέτις,
εἰ μή σε σώσω Δαναΐδαισι διὰ μάχης
ἐλθών. ἄθρησον· ὁ θάνατος δεινὸν κακόν.
1415
Ἰφιγένεια
λέγω τάδʼ οὐδὲν οὐδένʼ εὐλαβουμένη.
ἡ Τυνδαρὶς παῖς διὰ τὸ σῶμʼ ἀρκεῖ μάχας
ἀνδρῶν τιθεῖσα καὶ φόνους· σὺ δʼ, ὦ ξένε,
μὴ θνῇσκε διʼ ἐμὲ μηδʼ ἀποκτείνῃς τινά,
ἔα δὲ σῷσαί μʼ Ἑλλάδʼ, ἢν δυνώμεθα.
1420
Ἀχιλλεύς
ὦ λῆμʼ ἄριστον, οὐκ ἔχω πρὸς τοῦτʼ ἔτι
λέγειν, ἐπεί σοι τάδε δοκεῖ· γενναῖα γὰρ
φρονεῖς· τί γὰρ τἀληθὲς οὐκ εἴποι τις ἄν;
ὅμως δʼ, ἴσως γὰρ κἂν μεταγνοίης τάδε,
ὡς οὖν ἂν εἰδῇς τἀπʼ ἐμοῦ λελεγμένα,
1425
ἐλθὼν τάδʼ ὅπλα θήσομαι βωμοῦ πέλας,
ὡς οὐκ ἐάσων σʼ ἀλλὰ κωλύσων θανεῖν.
χρήσῃ δὲ καὶ σὺ τοῖς ἐμοῖς λόγοις τάχα,
ὅταν πέλας σῆς φάσγανον δέρης ἴδῃς.
οὔκουν ἐάσω σʼ ἀφροσύνῃ τῇ σῇ θανεῖν·
1430
ἐλθὼν δὲ σὺν ὅπλοις τοῖσδε πρὸς ναὸν θεᾶς
καραδοκήσω σὴν ἐκεῖ παρουσίαν.
1433
Ἰφιγένεια
μῆτερ, τί σιγῇ δακρύοις τέγγεις κόρας;
Κλυταιμήστρα
ἔχω τάλαινα πρόφασιν ὥστʼ ἀλγεῖν φρένα.
Ἰφιγένεια
παῦσαι· ʼμὲ μὴ κάκιζε· τάδε δέ μοι πιθοῦ.
1435
Κλυταιμήστρα
λέγʼ· ὡς παρʼ ἡμῶν οὐδὲν ἀδικήσῃ, τέκνον.
Ἰφιγένεια
μήτʼ οὖν γε τὸν σὸν πλόκαμον ἐκτέμῃς τριχός,
μήτʼ ἀμφὶ σῶμα μέλανας ἀμπίσχῃ πέπλους.
Κλυταιμήστρα
τί δὴ τόδʼ εἶπας, τέκνον; ἀπολέσασά σε;
Ἰφιγένεια
οὐ σύ γε· σέσῳσμαι, κατʼ ἐμὲ δʼ εὐκλεὴς ἔσῃ.
1440
Κλυταιμήστρα
πῶς εἶπας; οὐ πενθεῖν με σὴν ψυχὴν χρεών;
Ἰφιγένεια
ἥκιστʼ, ἐπεί μοι τύμβος οὐ χωσθήσεται.
Κλυταιμήστρα
τί δαί; τὸ θνῄσκειν, οὐ τάφος, νομίζεται.
Ἰφιγένεια
βωμὸς θεᾶς μοι μνῆμα τῆς Διὸς κόρης.
Κλυταιμήστρα
ἀλλʼ, ὦ τέκνον, σοὶ πείσομαι· λέγεις γὰρ εὖ.
1445
Ἰφιγένεια
ὡς εὐτυχοῦσά γʼ Ἑλλάδος τʼ εὐεργέτις.
Κλυταιμήστρα
τί δὴ κασιγνήταισιν ἀγγελῶ σέθεν;
Ἰφιγένεια
μηδʼ ἀμφὶ κείναις μέλανας ἐξάψῃ πέπλους.
Κλυταιμήστρα
εἴπω δὲ παρὰ σοῦ φίλον ἔπος τι παρθένοις;
Ἰφιγένεια
χαίρειν γε. Ὀρέστην τʼ ἔκτρεφʼ ἄνδρα τόνδε μοι.
1450
Κλυταιμήστρα
προσέλκυσαί νιν ὕστατον θεωμένη.
Ἰφιγένεια
ὦ φίλτατʼ, ἐπεκούρησας ὅσον εἶχες φίλοις.
Κλυταιμήστρα
ἔσθʼ ὅ τι κατʼ Ἄργος δρῶσά σοι χάριν φέρω;
Ἰφιγένεια
πατέρα τὸν ἀμὸν μὴ στύγει, πόσιν γε σόν.
Κλυταιμήστρα
δεινοὺς ἀγῶνας διὰ σὲ δεῖ κεῖνον δραμεῖν.
1455
Ἰφιγένεια
ἄκων μʼ ὑπὲρ γῆς Ἑλλάδος διώλεσεν.
Κλυταιμήστρα
δόλῳ δʼ, ἀγεννῶς Ἀτρέως τʼ οὐκ ἀξίως.
Ἰφιγένεια
τίς μʼ εἶσιν ἄξων πρὶν σπαράσσεσθαι κόμης;
Κλυταιμήστρα
ἐγώ, μετά γε σοῦ—
Ἰφιγένεια
μὴ σύ γʼ· οὐ καλῶς λέγεις.
Κλυταιμήστρα
πέπλων ἐχομένη σῶν.
1460
Ἰφιγένεια
ἐμοί, μῆτερ, πιθοῦ·
μένʼ· ὡς ἐμοί τε σοί τε κάλλιον τόδε.
πατρὸς δʼ ὀπαδῶν τῶνδέ τίς με πεμπέτω
Ἀρτέμιδος ἐς λειμῶνʼ, ὅπου σφαγήσομαι.
Κλυταιμήστρα
ὦ τέκνον, οἴχῃ;
Ἰφιγένεια
καὶ πάλιν γʼ οὐ μὴ μόλω.
Κλυταιμήστρα
λιποῦσα μητέρα;
1465
Ἰφιγένεια
ὡς ὁρᾷς γʼ, οὐκ ἀξίως.
Κλυταιμήστρα
σχές, μή με προλίπῃς.
Ἰφιγένεια
οὐκ ἐῶ στάζειν δάκρυ.
ὑμεῖς δʼ ἐπευφημήσατʼ, ὦ νεάνιδες,
παιᾶνα τἠμῇ συμφορᾷ Διὸς κόρην
Ἄρτεμιν· ἴτω δὲ Δαναΐδαις εὐφημία.
κανᾶ δʼ ἐναρχέσθω τις, αἰθέσθω δὲ πῦρ
1470
προχύταις καθαρσίοισι, καὶ πατὴρ ἐμὸς
ἐνδεξιούσθω βωμόν· ὡς σωτηρίαν
Ἕλλησι δώσουσʼ ἔρχομαι νικηφόρον.
1475
Ἰφιγένεια
ἄγετέ με τὰν Ἰλίου
1475
καὶ Φρυγῶν ἑλέπτολιν.
στέφεα περίβολα δίδοτε, φέρετε
— πλόκαμος ὅδε καταστέφειν —
χερνίβων τε παγάς.
ἑλίσσετʼ ἀμφὶ ναὸν
1480
ἀμφὶ βωμὸν Ἄρτεμιν,
τὰν ἄνασσαν Ἄρτεμιν,
τὰν μάκαιραν· ὡς ἐμοῖσιν, εἰ χρεών,
αἵμασι θύμασί
τε
1485
θέσφατʼ ἐξαλείψω.
ὦ πότνια πότνια μᾶτερ, οὐ δάκρυά γέ σοι
δώσομεν ἁμέτερα·
παρʼ ἱεροῖς γὰρ οὐ πρέπει.
1490
ἰὼ ἰὼ νεάνιδες,
συνεπαείδετʼ Ἄρτεμιν
Χαλκίδος ἀντίπορον,
ἵνα τε δόρατα μέμονε δάϊʼ
1495
ὄνομα διʼ ἐμὸν
τᾶσδʼ Αὐλίδος
στενοπόροις ἐν ὅρμοις.
ἰὼ γᾶ μᾶτερ ὦ Πελασγία,
Μυκηναῖαί τʼ ἐμαὶ θεράπναι—
1500
Χορός
καλεῖς πόλισμα Περσέως,
1500
Κυκλωπίων πόνον χερῶν;
Ἰφιγένεια
ἐθρέψαθʼ Ἑλλάδι με φάος·
θανοῦσα δʼ οὐκ ἀναίνομαι.
Χορός
κλέος γὰρ οὔ σε μὴ λίπῃ.
Ἰφιγένεια
ἰὼ ἰώ.
1505
λαμπαδοῦχος ἁμέρα
Διός τε φέγγος, ἕτερον ἕτερον
αἰῶνα καὶ μοῖραν οἰκήσομεν.
χαῖρέ μοι, φίλον φάος.
Χορός
ἰὼ ἰώ.
1510
ἴδεσθε τὰν Ἰλίου
καὶ Φρυγῶν ἑλέπτολιν
στείχουσαν, ἐπὶ κάρα στέφη
βαλουμέναν χερνίβων τε παγάς,
βωμόν γε δαίμονος θεᾶς
ῥανίσιν αἱματορρύτοις
1515
χρανοῦσαν εὐφυῆ τε σώματος δέρην
σφαγεῖσαν. εὔδροσοι παγαὶ
πατρῷαι μένουσι χέρνιβές τέ σε
στρατός τʼ Ἀχαιῶν θέλων
Ἰλίου πόλιν μολεῖν.
1520
ἀλλὰ τὰν Διὸς κόραν
κλῄσωμεν Ἄρτεμιν,
θεῶν ἄνασσαν, ὡς ἐπʼ εὐτυχεῖ πότμῳ.
ὦ πότνια, πότνια, θύμασιν βροτησίοις
χαρεῖσα, πέμψον ἐς Φρυγῶν
1525
γαῖαν Ἑλλάνων στρατὸν
καὶ δολόεντα Τροίας ἕδη,
Ἀγαμέμνονά τε λόγχαις
Ἑλλάδι κλεινότατον στέφανον
δὸς ἀμφὶ κάρα ἑὸν
1530
κλέος ἀείμνηστον ἀμφιθεῖναι.
1532
Ἄγγελος
ὦ Τυνδαρεία παῖ, Κλυταιμήστρα, δόμων
ἔξω πέρασον, ὡς κλύῃς ἐμῶν λόγων.
Κλυταιμήστρα
φθογγῆς κλύουσα δεῦρο σῆς ἀφικόμην,
ταρβοῦσα τλήμων κἀκπεπληγμένη φόβῳ·
1535
μή μοί τινʼ ἄλλην ξυμφορὰν ἥκεις φέρων
πρὸς τῇ παρούσῃ;
Ἄγγελος
σῆς μὲν οὖν παιδὸς πέρι
θαυμαστά σοι καὶ δεινὰ σημῆναι θέλω.
Κλυταιμήστρα
μὴ μέλλε τοίνυν, ἀλλὰ φράζʼ ὅσον τάχος.
Ἄγγελος
ἀλλʼ, ὦ φίλη δέσποινα, πᾶν πεύσῃ σαφῶς.
1540
λέξω δʼ ἀπʼ ἀρχῆς, ἤν τι μὴ σφαλεῖσά μου
γνώμη ταράξῃ γλῶσσαν ἐν λόγοις ἐμήν.
ἐπεὶ γὰρ ἱκόμεσθα τῆς Διὸς κόρης
Ἀρτέμιδος ἄλσος λείμακάς τʼ ἀνθεσφόρους,
ἵνʼ ἦν Ἀχαιῶν σύλλογος στρατεύματος,
1545
σὴν παῖδʼ ἄγοντες, εὐθὺς Ἀργείων ὄχλος
ἠθροίζεθʼ. ὡς δʼ ἐσεῖδεν Ἀγαμέμνων ἄναξ
ἐπὶ σφαγὰς στείχουσαν εἰς ἄλσος κόρην,
ἀνεστέναξε, κἄμπαλιν στρέψας κάρα
δάκρυε, πρόσθεν ὀμμάτων πέπλον προθείς.
1550
ἣ δὲ σταθεῖσα τῷ τεκόντι πλησίον
ἔλεξε τοιάδʼ· Ὦ πάτερ, πάρειμί σοι·
τοὐμὸν δὲ σῶμα τῆς ἐμῆς ὑπὲρ πάτρας
καὶ τῆς ἁπάσης Ἑλλάδος γαίας ὕπερ
θῦσαι δίδωμʼ ἑκοῦσα πρὸς βωμὸν θεᾶς
1555
ἄγοντας, εἴπερ ἐστὶ θέσφατον τόδε.
καὶ τοὐπʼ ἔμʼ εὐτυχεῖτε· καὶ νικηφόρου
δώρου τύχοιτε πατρίδα τʼ ἐξίκοισθε γῆν.
πρὸς ταῦτα μὴ ψαύσῃ τις Ἀργείων ἐμοῦ·
σιγῇ παρέξω γὰρ δέρην εὐκαρδίως.
1560
τοσαῦτʼ ἔλεξε· πᾶς δʼ ἐθάμβησεν κλύων
εὐψυχίαν τε κἀρετὴν τῆς παρθένου.
στὰς δʼ ἐν μέσῳ Ταλθύβιος, ᾧ τόδʼ ἦν μέλον,
εὐφημίαν ἀνεῖπε καὶ σιγὴν στρατῷ·
Κάλχας δʼ ὁ μάντις ἐς κανοῦν χρυσήλατον
1565
ἔθηκεν ὀξὺ χειρὶ φάσγανον σπάσας
κολεῶν ἔσωθεν, κρᾶτά τʼ ἔστεψεν κόρης.
ὁ παῖς δʼ ὁ Πηλέως ἐν κύκλῳ βωμὸν θεᾶς
λαβὼν κανοῦν ἔβρεξε χέρνιβάς θʼ ὁμοῦ,
ἔλεξε δʼ· Ὦ παῖ Ζηνός, ὦ θηροκτόνε,
1570
τὸ λαμπρὸν εἱλίσσουσʼ ἐν εὐφρόνῃ φάος,
δέξαι τὸ θῦμα τόδʼ ὅ γέ σοι δωρούμεθα
στρατός τʼ Ἀχαιῶν
Ἀγαμέμνων ἄναξ θʼ ὁμοῦ,
ἄχραντον αἷμα καλλιπαρθένου δέρης,
καὶ δὸς γενέσθαι πλοῦν νεῶν ἀπήμονα
1575
Τροίας τε πέργαμʼ ἐξελεῖν ἡμᾶς δορί.
ἐς γῆν δʼ Ἀτρεῖδαι πᾶς στρατός τʼ ἔστη βλέπων.
1578
ἱερεὺς δὲ φάσγανον λαβὼν ἐπεύξατο,
λαιμόν τʼ ἐπεσκοπεῖθʼ, ἵνα πλήξειεν ἄν·
ἐμοὶ δέ τʼ ἄλγος οὐ μικρὸν εἰσῄει φρενί,
1580
κἄστην νενευκώς· θαῦμα δʼ ἦν αἴφνης ὁρᾶν.
πληγῆς κτύπον γὰρ πᾶς τις ᾔσθετʼ ἂν σαφῶς,
τὴν παρθένον δʼ οὐκ εἶδεν οὗ γῆς εἰσέδυ.
βοᾷ δʼ ἱερεύς, ἅπας δʼ ἐπήχησε στρατός,
ἄελπτον εἰσιδόντες ἐκ θεῶν τινος
1585
φάσμʼ, οὗ γε μηδʼ ὁρωμένου πίστις παρῆν·
ἔλαφος γὰρ ἀσπαίρουσʼ ἔκειτʼ ἐπὶ χθονὶ
ἰδεῖν μεγίστη διαπρεπής τε τὴν θέαν,
ἧς αἵματι βωμὸς ἐραίνετʼ ἄρδην τῆς θεοῦ.
κἀν τῷδε Κάλχας πῶς δοκεῖς χαίρων ἔφη·
1590
Ὦ τοῦδʼ Ἀχαιῶν κοίρανοι κοινοῦ στρατοῦ,
ὁρᾶτε τήνδε θυσίαν, ἣν ἡ θεὸς
προύθηκε βωμίαν, ἔλαφον ὀρειδρόμον;
ταύτην μάλιστα τῆς κόρης ἀσπάζεται,
ὡς μὴ μιάνῃ βωμὸν εὐγενεῖ φόνῳ.
1595
ἡδέως τε τοῦτʼ ἐδέξατο, καὶ πλοῦν οὔριον
δίδωσιν ἡμῖν Ἰλίου τʼ ἐπιδρομάς.
πρὸς ταῦτα πᾶς τις θάρσος αἶρε ναυβάτης,
χώρει τε πρὸς ναῦν· ὡς ἡμέρᾳ τῇδε δεῖ
λιπόντας ἡμᾶς Αὐλίδος κοίλους μυχοὺς
1600
Αἴγαιον οἶδμα διαπερᾶν.
ἐπεὶ δʼ ἅπαν
κατηνθρακώθη θῦμʼ ἐν Ἡφαίστου φλογί,
τὰ πρόσφορʼ ηὔξαθʼ, ὡς τύχοι νόστου στρατός.
πέμπει δʼ Ἀγαμέμνων μʼ ὥστε σοι φράσαι τάδε,
λέγειν θʼ ὁποίας ἐκ θεῶν μοίρας κυρεῖ
1605
καὶ δόξαν ἔσχεν ἄφθιτον καθʼ Ἑλλάδα.
ἐγὼ παρὼν δὲ καὶ τὸ πρᾶγμʼ ὁρῶν λέγω·
ἡ παῖς σαφῶς σοι πρὸς θεοὺς ἀφίπτατο.
λύπης δʼ ἀφαίρει καὶ πόσει πάρες χόλον·
ἀπροσδόκητα δὲ βροτοῖς τὰ τῶν θεῶν,
1610
σώζουσί θʼ οὓς φιλοῦσιν. ἦμαρ γὰρ τόδε
θανοῦσαν εἶδε καὶ βλέπουσαν παῖδα σήν.
Χορός
ὡς ἥδομαί τοι ταῦτʼ ἀκούσασʼ ἀγγέλου·
ζῶν δʼ ἐν θεοῖσι σὸν μένειν φράζει τέκος.
1615
Κλυταιμήστρα
ὦ παῖ, θεῶν τοῦ κλέμμα γέγονας;
1615
πῶς σε προσείπω; πῶς δʼ οὐ φῶ
παραμυθεῖσθαι τούσδε μάτην μύθους,
ὥς σου πένθους λυγροῦ παυσαίμαν;
Χορός
καὶ μὴν Ἀγαμέμνων ἄναξ στείχει,
τούσδʼ αὐτοὺς ἔχων σοι φράζειν μύθους.
1620
1621
Ἀγαμέμνων
γύναι, θυγατρὸς ἕνεκʼ ὄλβιοι γενοίμεθʼ ἄν·
ἔχει γὰρ ὄντως ἐν θεοῖς ὁμιλίαν.
χρὴ δέ σε λαβοῦσαν τόνδε μόσχον νεαγενῆ
στείχειν πρὸς οἴκους· ὡς στρατὸς πρὸς πλοῦν ὁρᾷ.
καὶ χαῖρε· χρόνια γε τἀμά σοι προσφθέγματα
1625
Τροίηθεν ἔσται. καὶ γένοιτό σοι καλῶς.
1627
Χορός
χαίρων, Ἀτρείδη, γῆν ἱκοῦ Φρυγίαν,
χαίρων δʼ ἐπάνηκε,
κάλλιστά μοι σκῦλʼ ἀπὸ Τροίας ἑλών.
Iphigenia in Aulis. Euripides. ed. Gilbert Murray. Oxford. 1913.
Sponsored by Perseus Project, Tufts University.
Funding provided by The Annenberg CPB/Project.