Euripides, Orestes, ed. Gilbert Murray, 385

Search the Perseus Catalog for:

View: By Scene

← Previous Next →

Μενέλαος

ὦ θεοί, τί λεύσσω; τίνα δέδορκα νερτέρων;
385

Ὀρέστης

εὖ γʼ εἶπας· οὐ γὰρ ζῶ κακοῖς, φάος δʼ ὁρῶ.

Μενέλαος

ὡς ἠγρίωσαι πλόκαμον αὐχμηρόν, τάλας.

Ὀρέστης

οὐχ ἡ πρόσοψίς μʼ, ἀλλὰ τἄργʼ αἰκίζεται.

Μενέλαος

δεινὸν δὲ λεύσσεις ὀμμάτων ξηραῖς κόραις.

Ὀρέστης

τὸ σῶμα φροῦδον· τὸ δʼ ὄνομʼ οὐ λέλοιπέ μοι.
390

Μενέλαος

ὦ παρὰ λόγον μοι σὴ φανεῖσʼ ἀμορφία.

Ὀρέστης

ὅδʼ εἰμὶ μητρὸς τῆς ταλαιπώρου φονεύς.

Μενέλαος

ἤκουσα, φείδου δʼ· ὀλιγάκις λέγειν κακά.

Ὀρέστης

φειδόμεθʼ· ὁ δαίμων δʼ ἐς ἐμὲ πλούσιος κακῶν.

Μενέλαος

τί χρῆμα πάσχεις; τίς σʼ ἀπόλλυσιν νόσος;
395

Ὀρέστης

ἡ σύνεσις, ὅτι σύνοιδα δείνʼ εἰργασμένος.

Μενέλαος

πῶς φῄς; σοφόν τοι τὸ σαφές, οὐ τὸ μὴ σαφές.

Ὀρέστης

λύπη μάλιστά γʼ ἡ διαφθείρουσά με —

Μενέλαος

δεινὴ γὰρ ἡ θεός, ἀλλʼ ὅμως ἰάσιμος.

Ὀρέστης

μανίαι τε, μητρὸς αἵματος τιμωρίαι.
400

Μενέλαος

ἤρξω δὲ λύσσης πότε; τίς ἡμέρα τότʼ ἦν;

Ὀρέστης

ἐν ᾗ τάλαιναν μητέρʼ ἐξώγκουν τάφῳ.

Μενέλαος

πότερα κατʼ οἴκους ἢ προσεδρεύων πυρᾷ;

Ὀρέστης

νυκτὸς φυλάσσων ὀστέων ἀναίρεσιν.

Μενέλαος

παρῆν τις ἄλλος, ὃς σὸν ὤρθευεν δέμας;
405

Ὀρέστης

Πυλάδης, ὁ συνδρῶν αἷμα καὶ μητρὸς φόνον.

Μενέλαος

ἐκ φασμάτων δὲ τάδε νοσεῖς· ποίων ὕπο;

Ὀρέστης

ἔδοξʼ ἰδεῖν τρεῖς νυκτὶ προσφερεῖς κόρας.

Μενέλαος

οἶδʼ ἃς ἔλεξας, ὀνομάσαι δʼ οὐ βούλομαι.

Ὀρέστης

σεμναὶ γάρ· εὐπαίδευτα δʼ ἀπετρέπου λέγειν.
410

Μενέλαος

αὗταί σε βακχεύουσι συγγενῆ φόνον;

Ὀρέστης

οἴμοι διωγμῶν, οἷς ἐλαύνομαι τάλας.

Μενέλαος

οὐ δεινὰ πάσχειν δεινὰ τοὺς εἰργασμένους.

Ὀρέστης

ἀλλʼ ἔστιν ἡμῖν ἀναφορὰ τῆς συμφορᾶς.

Μενέλαος

μὴ θάνατον εἴπῃς· τοῦτο μὲν γὰρ οὐ σοφόν.
415

Ὀρέστης

Φοῖβος, κελεύσας μητρὸς ἐκπρᾶξαι φόνον.

Μενέλαος

ἀμαθέστερός γʼ ὢν τοῦ καλοῦ καὶ τῆς δίκης.

Ὀρέστης

δουλεύομεν θεοῖς, ὅ τι ποτʼ εἰσὶν οἱ θεοί.

Μενέλαος

κᾆτʼ οὐκ ἀμύνει Λοξίας τοῖς σοῖς κακοῖς;

Ὀρέστης

μέλλει· τὸ θεῖον δʼ ἐστὶ τοιοῦτον φύσει.
420

Μενέλαος

πόσον χρόνον δὲ μητρὸς οἴχονται πνοαί;

Ὀρέστης

ἕκτον τόδʼ ἦμαρ· ἔτι πυρὰ θερμὴ τάφου.

Μενέλαος

ὡς ταχὺ μετῆλθόν σʼ αἷμα μητέρος θεαί.

Ὀρέστης

οὐ σοφός, ἀληθὴς δʼ ἐς φίλους ἔφυν φίλος.

Μενέλαος

πατρὸς δὲ δή τι σʼ ὠφελεῖ τιμωρία;
425

Ὀρέστης

οὔπω· τὸ μέλλον δʼ ἴσον ἀπραξίᾳ λέγω.

Orestes. Euripides. ed. Gilbert Murray. Oxford. 1913.

Sponsored by Perseus Project, Tufts University.

Funding provided by The Annenberg CPB/Project.

Current edition Perseus

Ὀρέστης (Greek) (Euripides. Euripidis Fabulae, Vol. III. Murray, Gilbert, editor. Oxford: Clarendon Press, 1913. (Reprinted 1920-1978))

Translations (3)

Orestes Perseus (Euripides. The Plays of Euripides, Vol. II. Coleridge, Edward P., translator. London: George Bell and Sons, 1891. (Modernized by Perseus.)) — 385 focus

Menelaus

O gods, what do I see? What living corpse greets my sight?
385

Orestes

You are right; I am dead through misery, though I still gaze upon the light.

Menelaus

How savage the look your unkempt hair gives you, poor wretch!

Orestes

It is not my looks, but my deeds that torture me.

Menelaus

Your tearless eyes glare dreadfully!

Orestes

My body is gone, though my name has not deserted me.
390

Menelaus

Unsightly apparition, so different from what I expected!

Orestes

Here I am, the murderer of my wretched mother.

Menelaus

I have heard, spare your words; evils should be seldom spoken.

Orestes

I will be sparing; but the deity is lavish of woe in my case.

Menelaus

What ails you? what is your deadly sickness?
395

Orestes

My conscience; I know that I am guilty of a dreadful crime.

Menelaus

What do you mean? Wisdom is shown in clarity, not in obscurity.

Orestes

Grief especially has ruined me—

Menelaus

Yes, she is a dreadful goddess, yet are there cures for her.

Orestes

And fits of madness, the vengeance of a mother’s blood.
400

Menelaus

When did your madness begin? Which day was it?

Orestes

On the day I was heaping the mound over my poor mother’s grave.

Menelaus

When you were in the house, or watching by the pyre?

Orestes

As I was waiting by night to gather up her bones.

Menelaus

Was any one else there, to help you rise?
405

Orestes

Pylades who shared with me the bloody deed, my mother’s murder.

Menelaus

You are sick from phantom shapes; what sort?

Orestes

I seemed to see three maidens, black as night.

Menelaus

I know whom you mean, but I do not want to name them.

Orestes

Yes, for they are revered; you were well-informed, to avoid naming them.
410

Menelaus

Are these the ones that drive you to frenzy, with the curse of kindred blood?

Orestes

Oh! the torment I endure from their pursuit!

Menelaus

It is not strange, if those who have done dreadful things should suffer them.

Orestes

But I have a way to recover from these troubles.

Menelaus

Do not speak of death; that is not wise.
415

Orestes

It is Phoebus, who commanded me to kill my mother.

Menelaus

Showing a strange ignorance of what is fair and right.

Orestes

We are slaves to the gods, whatever those gods are.

Menelaus

And does Loxias not help your affliction?

Orestes

He will in time; this is the nature of gods.
420

Menelaus

How long is it since your mother breathed her last?

Orestes

This is the sixth day; her funeral pyre is still warm.

Menelaus

How soon the goddesses arrived to avenge your mother’s blood!

Orestes

I am not clever, but I am by nature a true friend to my friends.

Menelaus

Does your father give you any help at all, for your avenging him?
425

Orestes

Not yet; I call delay the equal of inaction.

Orestes (OCR draft) Experimental (Orestes. Robert Potter's English verse translation, first published in 1781–1783; text from the 1808 Oxford printing.)

No corresponding passage available

German (J. J. C. Donner, 1841; OCR review) (OCR draft) Experimental (Euripides. Deutsch in den Versmaßen der Urschrift. Volume 1, Heidelberg: C. F. Winter, 1841. Harvard OCR compared with an independent BSB copy. Native Donner verse citations, Murray reference cards, explicitly located notes and page facsimiles. Unresolved OCR, verse divisions, unlocated notes and printed errata are documented in the source review.) — 385 focus

Was seh' ich, Götter? Welchen abgeschiednen Geist?

Drestes.

Wohl, wohl: die Sonne seh' ich, aber lebe nicht.
375

Menelaos.

Wie hången deine Locken, wild, von Schmuz entstellt!

Drestes.

Nicht dieser Anblick, meine That nur martert mich.

Menelaos.

Du siehst so gråßlich mit der Augen trocknem Stern.

Drestes.

Der Körper schwand mir; nur der Unglücksname blieb.

Menelaos.

Nie wähnt' ich also dich zu sehn, so ganz entstellt.
380

Orestes.

Ich bin der Mörder, der die arme Mutter schlug.

Menelaos.

Ich hört' es: aber rede nicht von diesem Leid.

Drestes.

Wohl; doch unendlich Leiden schuf der Damon mir.

Menelaos.

Welch Leiden quålt dich? Welche Krankheit martert dich?

Drestes.

Ich bin bewußt mir, daß ich that das Gråßliche.
385

Menelaos.

Wie? - Deutlich, nicht undeutlich klingt des Weisen Wort.

Drestes.

Die Trauer ist es, die an meinem Leben zehrt -

Menelaos.

Wohl ist die Göttinn schrecklich, doch versühnbar auch.

Drestes.

Und Raserei, des Muttermordes Rächerinn.

Menelaos.

Doch wann, mit welchem Tage fing dein Rasen an?
390

Drestes.

Als ich der armen Mutter Grab aufrichtete.

Menelaos.

War's bei dem Scheiterhausen? War's im Hause hier?

Drestes.

Nachts, als ich ihren Aschenkrug bewachte, war's.

Menelaos.

War Einer nahe, beizustehn dem Rasenden?

Drestes.

Der mir die Mutter morden half, mein Pylades.
395

Menelaos.

Von welchen Schreckgestalten siechst du so dahin?

Drestes.

Drei schwarze Jungfraun wähnt' ich, gleich der Nacht, zu sehn.¹

Menelaos.

Ich kenne sie, doch ihren Namen nenn ich nicht.

Drestes.

Die grausen! Sie zu nennen scheust du wohlbedacht.

Menelaos

Sie strafen deinen Muttermord mit Raserei?
400

Drestes.

Wie treibt Verfolgung mich umher, mich Armen, weh!

Menelaos.

Nicht grausam ist es, wenn der Grausame leiden muß.

Orestes.

Ein Andrer hat verschuldet unser Ungemach

Menelaos.

Du meinst den Tod des Vaters? Thöricht wäre das.

Drestes.

Es ist Apollon; er gebot den Muttermord.
405

Menelaos.

Des Schönen und des Rechtes wohl vergaß er dann.

Orestes.

Wir dienen Göttern, wie gesinnt auch diese sein.

Menelaos.

Und doch beschirmt dich Phobos nicht in deiner Noth?

Orestes.

Er zaudert; aber solches ist der Götter Art.

Menelaos.

Wie lange Zeit her ist es, daß die Mutter starb?
410

Orestes.

Sechs Tage sind's; noch ist der Scheiterhaufen warm.

Menelaos.

Schnell ahnden deiner Mutter Blut die Gottinnen.

Orestes.

Nicht weise war ich, doch dem Freund ein wahrer Freund.

Menelaos.

Was frommt die Rache für den Mord des Vaters dir?

Drestes.

Noch nichts; und Zögern acht ich gleich Unthätigkeit.
415

Menelaos.

Search the Perseus Catalog for:

Search the Perseus Catalog for:

Μενέλαος ὦ θεοί, τί λεύσσω; τίνα δέδορκα νερτέρων; 385

Ὀρέστης εὖ γʼ εἶπας· οὐ γὰρ ζῶ κακοῖς, φάος δʼ ὁρῶ.

Μενέλαος ὡς ἠγρίωσαι πλόκαμον αὐχμηρόν, τάλας.

Ὀρέστης οὐχ ἡ πρόσοψίς μʼ, ἀλλὰ τἄργʼ αἰκίζεται.

Μενέλαος δεινὸν δὲ λεύσσεις ὀμμάτων ξηραῖς κόραις.

Ὀρέστης τὸ σῶμα φροῦδον· τὸ δʼ ὄνομʼ οὐ λέλοιπέ μοι. 390

Μενέλαος ὦ παρὰ λόγον μοι σὴ φανεῖσʼ ἀμορφία.

Ὀρέστης ὅδʼ εἰμὶ μητρὸς τῆς ταλαιπώρου φονεύς.

Μενέλαος ἤκουσα, φείδου δʼ· ὀλιγάκις λέγειν κακά.

Ὀρέστης φειδόμεθʼ· ὁ δαίμων δʼ ἐς ἐμὲ πλούσιος κακῶν.

Μενέλαος τί χρῆμα πάσχεις; τίς σʼ ἀπόλλυσιν νόσος; 395

Ὀρέστης ἡ σύνεσις, ὅτι σύνοιδα δείνʼ εἰργασμένος.

Μενέλαος πῶς φῄς; σοφόν τοι τὸ σαφές, οὐ τὸ μὴ σαφές.

Ὀρέστης λύπη μάλιστά γʼ ἡ διαφθείρουσά με —

Μενέλαος δεινὴ γὰρ ἡ θεός, ἀλλʼ ὅμως ἰάσιμος.

Ὀρέστης μανίαι τε, μητρὸς αἵματος τιμωρίαι. 400

Μενέλαος ἤρξω δὲ λύσσης πότε; τίς ἡμέρα τότʼ ἦν;

Ὀρέστης ἐν ᾗ τάλαιναν μητέρʼ ἐξώγκουν τάφῳ.

Μενέλαος πότερα κατʼ οἴκους ἢ προσεδρεύων πυρᾷ;

Ὀρέστης νυκτὸς φυλάσσων ὀστέων ἀναίρεσιν.

Μενέλαος παρῆν τις ἄλλος, ὃς σὸν ὤρθευεν δέμας; 405

Ὀρέστης Πυλάδης, ὁ συνδρῶν αἷμα καὶ μητρὸς φόνον.

Μενέλαος ἐκ φασμάτων δὲ τάδε νοσεῖς· ποίων ὕπο;

Ὀρέστης ἔδοξʼ ἰδεῖν τρεῖς νυκτὶ προσφερεῖς κόρας.

Μενέλαος οἶδʼ ἃς ἔλεξας, ὀνομάσαι δʼ οὐ βούλομαι.

Ὀρέστης σεμναὶ γάρ· εὐπαίδευτα δʼ ἀπετρέπου λέγειν. 410

Μενέλαος αὗταί σε βακχεύουσι συγγενῆ φόνον;

Ὀρέστης οἴμοι διωγμῶν, οἷς ἐλαύνομαι τάλας.

Μενέλαος οὐ δεινὰ πάσχειν δεινὰ τοὺς εἰργασμένους.

Ὀρέστης ἀλλʼ ἔστιν ἡμῖν ἀναφορὰ τῆς συμφορᾶς.

Μενέλαος μὴ θάνατον εἴπῃς· τοῦτο μὲν γὰρ οὐ σοφόν. 415

Ὀρέστης Φοῖβος, κελεύσας μητρὸς ἐκπρᾶξαι φόνον.

Μενέλαος ἀμαθέστερός γʼ ὢν τοῦ καλοῦ καὶ τῆς δίκης.

Ὀρέστης δουλεύομεν θεοῖς, ὅ τι ποτʼ εἰσὶν οἱ θεοί.

Μενέλαος κᾆτʼ οὐκ ἀμύνει Λοξίας τοῖς σοῖς κακοῖς;

Ὀρέστης μέλλει· τὸ θεῖον δʼ ἐστὶ τοιοῦτον φύσει. 420

Μενέλαος πόσον χρόνον δὲ μητρὸς οἴχονται πνοαί;

Ὀρέστης ἕκτον τόδʼ ἦμαρ· ἔτι πυρὰ θερμὴ τάφου.

Μενέλαος ὡς ταχὺ μετῆλθόν σʼ αἷμα μητέρος θεαί.

Ὀρέστης οὐ σοφός, ἀληθὴς δʼ ἐς φίλους ἔφυν φίλος.

Μενέλαος πατρὸς δὲ δή τι σʼ ὠφελεῖ τιμωρία; 425

Ὀρέστης οὔπω· τὸ μέλλον δʼ ἴσον ἀπραξίᾳ λέγω.

Current edition Perseus

Menelaus O gods, what do I see? What living corpse greets my sight? 385

Orestes You are right; I am dead through misery, though I still gaze upon the light.

Menelaus How savage the look your unkempt hair gives you, poor wretch!

Orestes It is not my looks, but my deeds that torture me.

Menelaus Your tearless eyes glare dreadfully!

Orestes My body is gone, though my name has not deserted me. 390

Menelaus Unsightly apparition, so different from what I expected!

Orestes Here I am, the murderer of my wretched mother.

Menelaus I have heard, spare your words; evils should be seldom spoken.

Orestes I will be sparing; but the deity is lavish of woe in my case.

Menelaus What ails you? what is your deadly sickness? 395

Orestes My conscience; I know that I am guilty of a dreadful crime.

Menelaus What do you mean? Wisdom is shown in clarity, not in obscurity.

Orestes Grief especially has ruined me—

Menelaus Yes, she is a dreadful goddess, yet are there cures for her.

Orestes And fits of madness, the vengeance of a mother’s blood. 400

Menelaus When did your madness begin? Which day was it?

Orestes On the day I was heaping the mound over my poor mother’s grave.

Menelaus When you were in the house, or watching by the pyre?

Orestes As I was waiting by night to gather up her bones.

Menelaus Was any one else there, to help you rise? 405

Orestes Pylades who shared with me the bloody deed, my mother’s murder.

Menelaus You are sick from phantom shapes; what sort?

Orestes I seemed to see three maidens, black as night.

Menelaus I know whom you mean, but I do not want to name them.

Orestes Yes, for they are revered; you were well-informed, to avoid naming them. 410

Menelaus Are these the ones that drive you to frenzy, with the curse of kindred blood?

Orestes Oh! the torment I endure from their pursuit!

Menelaus It is not strange, if those who have done dreadful things should suffer them.

Orestes But I have a way to recover from these troubles.

Menelaus Do not speak of death; that is not wise. 415

Orestes It is Phoebus, who commanded me to kill my mother.

Menelaus Showing a strange ignorance of what is fair and right.

Orestes We are slaves to the gods, whatever those gods are.

Menelaus And does Loxias not help your affliction?

Μενέλαος

ὦ θεοί, τί λεύσσω; τίνα δέδορκα νερτέρων;
385

Ὀρέστης

εὖ γʼ εἶπας· οὐ γὰρ ζῶ κακοῖς, φάος δʼ ὁρῶ.

Μενέλαος

ὡς ἠγρίωσαι πλόκαμον αὐχμηρόν, τάλας.

Ὀρέστης

οὐχ ἡ πρόσοψίς μʼ, ἀλλὰ τἄργʼ αἰκίζεται.

Μενέλαος

δεινὸν δὲ λεύσσεις ὀμμάτων ξηραῖς κόραις.

Ὀρέστης

τὸ σῶμα φροῦδον· τὸ δʼ ὄνομʼ οὐ λέλοιπέ μοι.
390

Μενέλαος

ὦ παρὰ λόγον μοι σὴ φανεῖσʼ ἀμορφία.

Ὀρέστης

ὅδʼ εἰμὶ μητρὸς τῆς ταλαιπώρου φονεύς.

Μενέλαος

ἤκουσα, φείδου δʼ· ὀλιγάκις λέγειν κακά.

Ὀρέστης

φειδόμεθʼ· ὁ δαίμων δʼ ἐς ἐμὲ πλούσιος κακῶν.

Μενέλαος

τί χρῆμα πάσχεις; τίς σʼ ἀπόλλυσιν νόσος;
395

Ὀρέστης

ἡ σύνεσις, ὅτι σύνοιδα δείνʼ εἰργασμένος.

Μενέλαος

πῶς φῄς; σοφόν τοι τὸ σαφές, οὐ τὸ μὴ σαφές.

Ὀρέστης

λύπη μάλιστά γʼ ἡ διαφθείρουσά με —

Μενέλαος

δεινὴ γὰρ ἡ θεός, ἀλλʼ ὅμως ἰάσιμος.

Ὀρέστης

μανίαι τε, μητρὸς αἵματος τιμωρίαι.
400

Μενέλαος

ἤρξω δὲ λύσσης πότε; τίς ἡμέρα τότʼ ἦν;

Ὀρέστης

ἐν ᾗ τάλαιναν μητέρʼ ἐξώγκουν τάφῳ.

Μενέλαος

πότερα κατʼ οἴκους ἢ προσεδρεύων πυρᾷ;

Ὀρέστης

νυκτὸς φυλάσσων ὀστέων ἀναίρεσιν.

Μενέλαος

παρῆν τις ἄλλος, ὃς σὸν ὤρθευεν δέμας;
405

Ὀρέστης

Πυλάδης, ὁ συνδρῶν αἷμα καὶ μητρὸς φόνον.

Μενέλαος

ἐκ φασμάτων δὲ τάδε νοσεῖς· ποίων ὕπο;

Ὀρέστης

ἔδοξʼ ἰδεῖν τρεῖς νυκτὶ προσφερεῖς κόρας.

Μενέλαος

οἶδʼ ἃς ἔλεξας, ὀνομάσαι δʼ οὐ βούλομαι.

Ὀρέστης

σεμναὶ γάρ· εὐπαίδευτα δʼ ἀπετρέπου λέγειν.
410

Μενέλαος

αὗταί σε βακχεύουσι συγγενῆ φόνον;

Ὀρέστης

οἴμοι διωγμῶν, οἷς ἐλαύνομαι τάλας.

Μενέλαος

οὐ δεινὰ πάσχειν δεινὰ τοὺς εἰργασμένους.

Ὀρέστης

ἀλλʼ ἔστιν ἡμῖν ἀναφορὰ τῆς συμφορᾶς.

Μενέλαος

μὴ θάνατον εἴπῃς· τοῦτο μὲν γὰρ οὐ σοφόν.
415

Ὀρέστης

Φοῖβος, κελεύσας μητρὸς ἐκπρᾶξαι φόνον.

Μενέλαος

ἀμαθέστερός γʼ ὢν τοῦ καλοῦ καὶ τῆς δίκης.

Ὀρέστης

δουλεύομεν θεοῖς, ὅ τι ποτʼ εἰσὶν οἱ θεοί.

Μενέλαος

κᾆτʼ οὐκ ἀμύνει Λοξίας τοῖς σοῖς κακοῖς;

Ὀρέστης

μέλλει· τὸ θεῖον δʼ ἐστὶ τοιοῦτον φύσει.
420

Μενέλαος

πόσον χρόνον δὲ μητρὸς οἴχονται πνοαί;

Ὀρέστης

ἕκτον τόδʼ ἦμαρ· ἔτι πυρὰ θερμὴ τάφου.

Μενέλαος

ὡς ταχὺ μετῆλθόν σʼ αἷμα μητέρος θεαί.

Ὀρέστης

οὐ σοφός, ἀληθὴς δʼ ἐς φίλους ἔφυν φίλος.

Μενέλαος

πατρὸς δὲ δή τι σʼ ὠφελεῖ τιμωρία;
425

Ὀρέστης

οὔπω· τὸ μέλλον δʼ ἴσον ἀπραξίᾳ λέγω.

Menelaus

O gods, what do I see? What living corpse greets my sight?
385

Orestes

You are right; I am dead through misery, though I still gaze upon the light.

Menelaus

How savage the look your unkempt hair gives you, poor wretch!

Orestes

It is not my looks, but my deeds that torture me.

Menelaus

Your tearless eyes glare dreadfully!

Orestes

My body is gone, though my name has not deserted me.
390

Menelaus

Unsightly apparition, so different from what I expected!

Orestes

Here I am, the murderer of my wretched mother.

Menelaus

I have heard, spare your words; evils should be seldom spoken.

Orestes

I will be sparing; but the deity is lavish of woe in my case.

Menelaus

What ails you? what is your deadly sickness?
395

Orestes

My conscience; I know that I am guilty of a dreadful crime.

Menelaus

What do you mean? Wisdom is shown in clarity, not in obscurity.

Orestes

Grief especially has ruined me—

Menelaus

Yes, she is a dreadful goddess, yet are there cures for her.

Orestes

And fits of madness, the vengeance of a mother’s blood.
400

Menelaus

When did your madness begin? Which day was it?

Orestes

On the day I was heaping the mound over my poor mother’s grave.

Menelaus

When you were in the house, or watching by the pyre?

Orestes

As I was waiting by night to gather up her bones.

Menelaus

Was any one else there, to help you rise?
405

Orestes

Pylades who shared with me the bloody deed, my mother’s murder.

Menelaus

You are sick from phantom shapes; what sort?

Orestes

I seemed to see three maidens, black as night.

Menelaus

I know whom you mean, but I do not want to name them.

Orestes

Yes, for they are revered; you were well-informed, to avoid naming them.
410

Menelaus

Are these the ones that drive you to frenzy, with the curse of kindred blood?

Orestes

Oh! the torment I endure from their pursuit!

Menelaus

It is not strange, if those who have done dreadful things should suffer them.

Orestes

But I have a way to recover from these troubles.

Menelaus

Do not speak of death; that is not wise.
415

Orestes

It is Phoebus, who commanded me to kill my mother.

Menelaus

Showing a strange ignorance of what is fair and right.

Orestes

We are slaves to the gods, whatever those gods are.

Menelaus

And does Loxias not help your affliction?

Orestes

He will in time; this is the nature of gods.
420

Menelaus

How long is it since your mother breathed her last?

Orestes

This is the sixth day; her funeral pyre is still warm.