Hymnus Matutinus
Nox et tenebrae et nubila,
1
confusa mundi et turbida,
lux intrat, albescit polus,
Christus venit, discedite.
caligo terrae scinditur
5
percussa solis spiculo,
rebusque iam color redit
vultu nitentis sideris.
sic nostra mox obscuritas
fraudisque pectus conscium
10
ruptis retectum nubibus
regnante pallescet Deo.
tunc non licebit claudere
quod quisque fuscum cogitat,
sed mane clarescent novo
15
secreta mentis prodita.
fur ante lucem squalido
inpune peccat tempore,
sed lux dolis contraria
latere furtum non sinit.
20
versuta fraus et callida
amat tenebris obtegi,
aptamque noctem turpibus
adulter occultus fovet.
sol, ecce, surgit igneus:
25
piget, pudescit, paenitet,
nec teste quisquam lumine
peccare constanter potest.
quis mane sumptis nequiter
non erubescit poculis,
30
cum fit libido temperans,
astumque nugator sapit?
nunc, nunc severum vivitur,
nunc nemo temptat ludicrum,
inepta nunc omnes sua
35
vultu colorant serio.
haec hora cunctis utilis
qua quisque quod studet gerat,
miles, togatus, navita,
opifex, arator, institor.
40
illum forensis gloria,
hunc triste raptat classicum.
mercator hinc ac rusticus
avara suspirant lucra.
At nos lucelli ac faenoris
45
fandique prorsus nescii,
nec arte fortes bellica,
te, Christe, solum novimus.
te mente pura et simplici,
te voce, te cantu pio
50
rogare curvato genu
flendo et canendo discimus.
his nos lucramur quaestibus,
hac arte tantum vivimus,
haec inchoamus munera,
55
cum sol resurgens emicat.
intende nostris sensibus
vitamque totam dispice;
sunt multa fucis inlita,
quae luce purgentur tua.
60
durare nos tales iube,
quales, remotis sordibus,
nitere pridem iusseras
Iordane tinctos flumine.
quodcumque nox mundi dehinc
65
infecit atris nubibus,
tu, rex, Eoi sideris
vultu sereno inlumina,
tu, sancte, qui taetram picem
candore tinguis lacteo,
70
ebenoque crystallum facis,
delicta tergens 1 livida.
sub nocte Iacob caerula,
luctator audax angeli,
eo usque dum lux surgeret,
75
sudavit inpar proelium;
sed cum iubar claresceret,
lapsante claudus poplite
emurque victus debile,
culpae vigorem perdidit.
80
nutabat inguen saucium,
quae corporis pars vilior
longeque sub cordis loco
diram fovet libidinem.
hae nos docent imagines
85
hominem tenebris obsitum,
si forte non cedat Deo,
vires rebelles perdere.
erit tamen beatior,
intemperans membrum cui
90
luctando claudum et tabidum
dies oborta invenerit.
tandem facessat caecitas,
quae nosmet in praeceps
diu lapsos sinistris gressibus
95
errore traxit devio.
haec lux serenum conferat
purosque nos praestet sibi;
nihil loquamur subdolum,
volvamus obscurum nihil.
100
sic tota decurrat dies,
ne lingua mendax, ne manus
oculive peccent lubrici,
ne noxa corpus inquinet.
speculator adstat desuper,
105
qui nos diebus omnibus
actusque nostros prospicit
a luce prima in vesperum.
hic testis, hic est arbiter,
hic intuetur quidquid est
110
humana quod mens concipit;
hunc nemo fallit iudicem.
Cathemerina. Prudentius. ed. H.J. Thomson. London. 1949.
Sponsored by Perseus Project, Tufts University.
Funding provided by The Mellon Foundation.